Vannacht werd ik dertig...

                                    

Europa

Om wegwijs te geraken in de symboliek van het werk van Koenraad Tinel  is het nuttig zich de mythe en het ontstaan van Europa in herinnering te brengen. Europa, dochter van een Phoenicische (aziatische) koning wordt door Zeus,  vermomd als stier, ontvoerd en op zijn rug door zee naar een nieuw land (Kreta) gebracht. Daar zet hij haar af en is Europa waar ze zijn moet.

Levensloop

Tinel begint zeer vroeg te tekenen en krijgt pianolessen vanaf zijn vijfde. Hij groeit op in een familie van muzikanten. Zijn vader Pieter-Frans Tinel is beeldhouwer, zijn moeder Margareta Ebo speelt piano en zingt. In 1944 vluchten zijn ouders met hem en zijn zus naar Duitsland, een odyssee door de puinen van Europa, die onuitwisbaar in zijn geheugen staat gegrift. Hij beleefde het einde van de oorlog en het Duits dėbâcle in de toenmalige Russische en Amerikaanse zone. Hoewel hij werd beschouwd als een veelbelovend pianist koos hij na de kunsthumaniora te Gent voor de beeldende kunsten. Hij studeerde beeldhouwen aan het Hoger Instituut ‘La Cambre’ te Brussel.

Na zijn opleiding in 1956 ondernam hij gedurende 6 maanden per 2CV land een reis naar Midden-Indië (tempels van Ellora en Ajanta). Aan de afdeling entomologie van het Koninklijk Instituut voor Natuurwetenschappen in Brussel werkt hij een tijd als wetenschappelijk tekenaar. Daarna assisteert hij drie jaar zijn dertien jaar oudere neef en beeldhouwer Roel D’Haese in zijn atelier.

Hij start in 1963 met een smederij. Voor diverse musea en belangrijke opdrachtgevers in Europa ontwerpt en vervaardigt hij metalen meubilair en sokkels voor kunstwerken. Drie jaar later vestigt hij zich met vrouw en kinderen in een Brabantse vierkantshoeve in Gooik en begint er een bronsgieterij voor eigen werk.

In 1971 stopt hij met smeden en wijdt zich volledig aan beeldhouwen en tekenen. Hij aanvaardt het docentschap aan Sint-Lukas Hogeschool in Brussel en is van 1972 tot 1999 titularis van de beeldhouwafdeling. Sinds 1996 woont en werkt Koenraad Tinel in de oude abdijhoeve Leysbroek in Vollezele (Pajottenland).

Gustav Klimt schilderde Kirche in Cassone aan het Italiaanse Gardameer in 1913.

Het origineel (110 bij 110 centimeter) is vele malen mooier dan deze digitale reproductie.

Klimt laat op het prachtige schilderij de natuur en de gebouwen samensmelten.

Linksonder aan het water, daar zou blogger dezes vandaag graag een dagje mijmeren.

Dit kunstwerk kost meer dan elf miljoen euro.

Giovanni Fattori   'Wachtend paard'   (1880-1885)

De kunstrichting  van de  Macchiaioli groeide in Florence in de tweede helft van de negentiende eeuw.  De term werd gegeven in 1862 door een anonieme criticus van de' Gazzetta del Popolo' , die het werk van deze kunstenaars in negatieve zin beschreef ( "tachiste", Italiaans Macchia in het Frans "taches") wegens hun anti-academisch afkomst. Rond 1855, kregen we een heropleving van de realistische Italiaanse schilderkunst.

Beginselen De poëtica van Macchiaioli is realist, dit in tegenstelling tot de romantiek, het classicisme en het academisch purisme.  Die zegt dat het beeld een echte tegenstelling is tussen  kleur en  de clair-obscur,   en  de techniek genaamd "Black Mirror", waar men  gebruik maakt van    een   zwartgerookte spiegel  voor  het verbeteren van de contrasten in de " clair-obscur" .

Enkele leden van de groep: Francesco en Luigi Gioli, Serafino De Tivoli, Odoardo Borrani, Raffaello Sernesi en Adriano Cecioni, schrijver en beeldhouwer * Vito D'Ancona de Pesaro Vito * de Napolitaanse Giuseppe Abbati *  Vincenzo Cabianca  van Verona   *  criticus en beschermheer van Diego Martelli

  Il café Michelangelo (Adriano Cecioni)

In zekere zin, maar meer geïsoleerd worden  ze beschouwd als de meest karakteristieke   vertegenwoordigers van deze  beweging : *Giovanni Fattori van Livorno * Silvestro Lega de Modigliana , in de buurt  van Forli * De Florentijn Telemaco Signorini.

Hun ontmoetingsplaats was de Caffè Michelangiolo van Florence.

Telemaco Signorini Sulle colline a Settignano, 1885

Eigen werk gemaakt uit 3 profielen op canvasdoek 20x30cm olieverf....

Giovanni Boldini  (1907)

-

Édouard Joseph Dantan:  Un Coin du Salon en 1880

De Parijse salon is een grote kunsttentoonstelling, die regelmatig in Parijs plaatsvindt.

De Salon de Paris of Salon was vooral in de 19e eeuw van groot belang voor de kunst.

Geschiedenis

De salon, destijds genaamd l'exposition, werd in 1648 opgericht door kardinaal Jules Mazarin, minister van financiën onder Lodewijk XIV, en was bedoeld voor afgestudeerden aan de École des Beaux-Arts. Vanaf 1673 vond jaarlijks (later ook wel tweejaarlijks) de, door de eveneens in 1648 gestichte Académie royale de peinture et sculpture (die in 1816 werd vervangen door de Académie des Beaux-Arts), georganiseerde tentoonstelling plaats.

In 1725 werd de expositie gehouden in de zogenaamde Salon carré van het Palais du Louvre en heette aanvankelijk de Salon.

De Salon, zoals de expositie later werd genoemd, was sinds 1737 ook voor het publiek toegankelijk. Gedurende twee eeuwen was het de belangrijkste tentoonstelling voor beeldende kunstenaars in Frankrijk en het was voor schilders en beeldhouwers, die hun naam wilden vestigen, absoluut noodzakelijk er aan deel te nemen.

Giulio Raimondo kardinaal Mazarino  : eerste minister van Frankrijk, bisschop van Metz  1641

De Salon des Refusés ("Salon van de geweigerden") was een vanaf 1863 onregelmatig gehouden tentoonstelling in Parijs, parallel aan de officiële Parijse salon.

Geschiedenis

Op de Salon des Refusés werden door Parijse galeries schilderijen en beeldhouwwerken tentoongesteld die niet toegelaten werden tot de officiële salon.

De kunsthistorisch belangrijkste salon was die van 1863, die op initiatief van Napoleon III tot stand kwam, nadat er kritiek op de selectiecriteria van de jury was gekomen. Er werden dat jaar niet minder dan 3000 werken geweigerd van de 5000 inzendingen.

In de zestiger jaren van de negentiende eeuw werden werken van jonge impressionistische en realistische kunstenaars geweigerd door de Académie des Beaux-Arts, organisator van de officiële Salon de Paris.

Hun klachten deden keizer Napoleon III beslissen toelating te geven om de geweigerde werken tentoon te stellen in een afzonderlijke zaal, op hetzelfde moment en in de marge van de officiële tentoonstellingen.

Op de eerste Salon des Refusés in 1863 stelde Édouard Manet zijn Déjeuner sur l'herbe voor (dat overigens vervolgens gecensureerd zou worden!).

Andere deelnemers aan de verschillende Salons des Refusés waren James McNeill Whistler (Met The White Girl), Henri Fantin-Latour, Paul Cézanne, Armand Guillaumin, Johan Barthold Jongkind en Camille Pissarro.

Er zouden nog Salons georganiseerd worden in 1874, 1875 en 1886. In 1881 werd de officiële steun door de Franse regering ingetrokken.

Édouard Manet, Dejeuner-sur-l'herbe, 1863

                                   

----

--

Een jonge vrouw zit op de rand van haar bed en trekt een rode kous uit. Afdrukken van de banden van haar kousen zitten nog in haar benen. Een po staat op de grond, een hondje ligt op het kussen te slapen.

Voor ons lijkt dit een heel onschuldig tafereel, voor de 17de-eeuwer echter waren de erotische verwijzingen in het werk meteen duidelijk.

Rode kousen, echte liefde?
De gemiddelde tijdgenoot van Jan Steen zag direct dat het in dit schilderij niet gaat om een dagelijkse handeling van een onschuldig meisje.

Het woord 'kous' had in de 17de eeuw de bijbetekenis van vrouwelijk geslachtsdeel of (zedeloze) vrouw.
Obscene uitdrukkingen als 'haer kousen doen lappen' werden toen regelmatig gebruikt als aanduiding van de coïtus.
Een vrouw met rode kousen was in die tijd vaak een hoer.

Ook de halfvolle po op de grond verwijst naar een 'onzedige' vrouw: 'piskous' was een benaming voor slet.
De lading wordt nog versterkt door de uitgetrapte sloffen, het hondje en de kandelaar op de stoel: in deze context symbolen van wellust.

Lange tijd is deze scène veel minder 'onzedelijk' geweest dan Jan Steen hem bedoelde: een deel van het werk was overgeschilderd.
De rok van de vrouw was iets langer, zodat je er niet zo ver onder kon kijken en de po was veranderd in een kan.

Met zijn schilderijen levert Jan Steen vaak commentaar op de losbandigheid van zijn personages. Soms is de kritiek duidelijk voelbaar.
Hier ligt de boodschap er niet zo dik boven op. In latere eeuwen begreep men niet altijd direct dat de schilder de onzedelijkheid hier 'te kijk zet', afkeurt.
Misschien is om die reden ooit besloten het ergste bloot en de 'banale' pispot onder een laagje nieuwe verf te bedekken.
Pas bij de restauratie in de jaren '60 verscheen - als een grote verrassing - de ongekuiste versie van het werk.

Jan Steen maakte nog andere schilderijen waarin een kous dezelfde rol speelt. 'Het ochtendtoilet' uit het Buckingham Palace lijkt sterk op het schilderij van het Rijksmuseum, alleen bekijk je de scène door een doorkijkje.
Ook prenten uit de 17de eeuw tonen de dubbelzinnigheid van een vrouw (of man!) die een kous aan- of uittrekt.
Op een prent uit een liedboekje wijst een vrouw lachend op een man die een kous aantrekt. Het grote, opengeslagen bed en de schunnige tekst van het bijbehorende lied laten geen twijfel bestaan over de betekenis van de illustratie.

Copyright © 2007 Albert van der Kaap
http://histoforum.digischool.nl/luit/steen7.htm

Download pierreauguste_renoir.pps

Dirk De Keyzer Grande Madame, 2006 Bronze 74 x 31 x 25

Schimmel in een stal Philips Wouwerman  (1650)

Gebroken vaas met illusies maar er komt toch wat mooies uit.............

Eigen  werk.

Aubrey Beardsley
Engels tekenaar, illustrator en schrijver, 21 augustus 1872, Brighton, Engeland – 16 maart 1898, Menton, Frankrijk.

Aubrey Vincent Beardsley was een invloedrijk kunstenaar wiens werk wordt gerekend tot de stroming van de art nouveau en het symbolisme.
Beardsley is vooral beroemd geworden door zijn illustraties van epossen, sages en bijbelse verhalen als Salomé, die hij heel consequent in zwart-wit met hier en daar een steunkleur, overwegend lineair op het papier zet. In de geest van het fin de siècle cultiveerde hij de lelijkheid tot een meedogenloze esthetiek van de decadentie, zoals Beaudelaire deed in zijn Fleurs du Mal.

In zijn eigen woorden: “I struck out a new style and method of work which was founded on Japanese art but quite original. (It is) extremely fantastic in conception but perfectly severe in execution”.

Hij had een bepalende invloed op de heropbloeiende Europese boekillustratie rond 1900, maar ook op latere grafische vormgevers. Beardsley heeft tijdens zijn korte carrière van ruim 6 jaar wel honderden zwart-witillustraties in de art-nouveaustijl weten te produceren.
Zijn werk gaf de decadentie van het fin de siècle weer wat er toe leidde dat hij al op jonge leeftijd berucht was.

Kenmerkend voor het werk van Beardsley zijn de forse, simpele compositie met zwierige lijnen, en de sterke contrasten tussen licht en schaduw, die laten zien hoe ook het werk van deze kunstenaar is beïnvloed door de destijds sterk verbreide Japanse kleurenhoutsnede.