CREA PLUS 47

6

Morgen zal je de wedding bells in de verte al horen luiden ...

Je kwijnde de hele nacht tot het ochtend werd. 

Doordrenkt in onrustige dromen. 

Lange, lange tijd heb je gewacht op bloei 

en een glimlach van geurende lente.

Maar deze dag was stralend.  

De zon van geluk is boven je opgestegen. 

En voor de glans van de lente, dankbaar. 

Je bent stralend van een bloeiende ziel.

Allemaal in de stralen, op dit moment van verlichting, 

in de oogverblindende pracht van de dageraad van 

wiens leven slechts je weerspiegeling is, 

verlicht je je liefde.

Om het meer helderder en heter te maken, 

ontvlamde je vrolijke licht. 

De liefde mooier en helderder maken. 

De fascinerende kleur was in bloei.

.

.

+Poëzie















Het lot, helaas, ik zal niet veranderen. 
Waarschijnlijk verandert het niet. 
Zoals schepen in een stille oceaan, 
moeten we zeilen of naar de bodem gaan. 
We zwemmen allemaal en ontleden de golven.
 We zwemmen, we kennen de route helemaal niet. 
Een geest van rebellie, wat een compleet alarm is. 
Niet begrijpen en nauwelijks begrijpen. 
We zwemmen en zeilen de wind, 
dragen waar ze in ons geloven en wachten. 
En de vuurtoren 's nachts hoop schijnt.  
We verlichten de weg naar ons geboortelandshuisje. 
Wij zijn schepen, maar alleen de slechten zullen 
op de rotsen blijven, zodat ze in een ogenblik neerstorten. 
En mijn hart zal voor de honderdste keer liefhebben, 
wanneer je de liefde van het hart hebt begrepen. 
We zijn schepen, we varen tussen de oceaan, 
ontmoeten elkaar voor een moment, misschien een jaar.
We varen allemaal naar de droom van ons gewenste, 
dat in het hart van goed leven voor altijd. 
We zetten koers tussen de mist, 
tussen grijze wolken en zelfs formidabele rotsen 
en we zullen worden beloond met het gewenste 
eiland, waarnaar iedereen zelf op zoek was. 
We zwemmen allemaal en het hart stopt, 
wanneer de vuurtoren we in de verte zullen zien. 
Wij, opnieuw op zoek naar een stukje paradijs, 
 zoals eerder, schepen met de zeilen in de wind. 

.

.

.

5

Oh, de witheid van weiden onder de sneeuw.

Oh, de zuiverheid van de transparante stralen van ijskoude. 

Oh, de schoonheid van de bossen en de bossen van de mat

Hoe mooi Winter is. Hoe sneeuw drijft, een vijver, een berk,

begrijp de strikte onbekwaamheid van de natuur. 

Genade aardse ware vreugde.Verlicht de sneeuw 

Uw dromen worden dromen. En de zuiverheid van het ijs.

De driften van het hart en verlangen.Bij haar leren, 

bij winterarmoede een charmante, en op de 

schoonheid van de geest onstoffelijk.

Oh winter.

.

.

+ Poëzie

Zachte handen en aanhankelijke blik. 
Hart is lief, wat slaat er voor ons. 
Moeders zullen ons altijd begrijpen en vergeef ons. 
Liefde is meer als een wonder. 
Een slaapliedje klinkt zachtjes, 
het hart vervuld tot het uiterste. 
Nacht in de tuin, maar ze slaapt nog steeds niet, 
babybed schommelt stil. 
Een goed advies zal je voor tegenspoed behoeden. 
Verstandig woord van het probleem zal verdrijven. 
Waar we ook zijn, mijn moeder wacht. 
Er is niets in dit leven dat belangrijker is. 
Voordat het pictogram voor de kinderen bidt, zullen de 
tranen van mijn moeder zich verbergen. 
Moeders woorden zijn niet sterker in de wereld. 
Dit gebed zal alle problemen verbergen. 
Jaren vlogen meedogenloos snel, 
en afscheiding is zo onvermijdelijk.
Moeders uit de hemel kijken ons genadig aan, op 
zoek naar de pijn van hun familieleden. 
Onthoud, omdat het soms moeilijk is, het 
hart pijnlijk pijn doet of pijn doet, is 
mama je eigen inheemse engel. 
Zij zal altijd alleen in gebeden met je zijn. 

.

4

Bioscoop van mijn raam ...

De wereld is lawaaierig, hoe ver weg is hij, 
hoe vreemd is hij voor mij. Maar het 
leven zelf passeert de ramen, 
zoals films van de bioscoop. 
Zwemmen, rinkelen, trams, 
stof, auto. Mensen, mensen, zoals zwermen 
vogels, waar niemand niemand is. 
Op zijn Frans gemanierd achter een hanger. 
Dat is een pet, dan een bolhoed. 
En voor het hoofd van het meisje 
werd een langzame oplegging. 
Schouders, hoeden, blikken, borsten, 
achter het glas is een stomme toespraak. 
Een vogelkoppel mensen, mensen. 
Hoe kan ik mijn hart redden? 
Ik neem een ​​schuilplaats in eenzaamheid, 
ik ga naar de grenzen van boeken, 
zodat hopeloze profetieën 
werden overschreden voorbijgaand moment. 
Maar met verdriet geluiden van de moderniteit. 
Breek de heilige duisternis.
En er is geen gevangenis mijn arrogantie, 
geen cel, in mijn gedachten. 
Vandaag is de bezoeker onuitgenodigd, 
breekt de gesloten deur. 
Ach, om te ontsnappen naar de wei van de onwetende te 
sluimeren in het gat, terwijl het beest dooft. 
Tevergeefs. Het leven sleept consequent voort, 
zoals slangen, kronkelende ringen.
En ze kijken me elke dag aan, als pelgrims.

.

.

.

+ Poëzie

De tijd loopt naar me toe om hem niet bij te houden, de wijzers van de

 klok kunnen niet worden geremd. Mijn gevoelens zullen

 moeten blijven, in een wereld waarin de draad verscheurd is.

En ik ben bang terug te kijken naar God. Herinneringen in mijn hart. 

 En ik ben niet op zoek naar een weg terug, alleen vanwege het feit

 dat ik het niet kan vinden. Het verleden in het verleden, het is daar

 een plaats. Maar in het heden wil ik niet leven. De wil is zacht en

 ziet eruit als een deeg, en op het kruisbeeld zie ik een droom. 

Te geloven is moe en niets meer. Geloof als vlees is al lang verkocht. 

De zonde is bedekt met valsheid en leugens, en hoe worden

 geschenken aan ons gegeven. In het geheugen alleen

 gezichtsloze gezichten, in plaats van namen alleen nummers.

Ze worden naar beneden getrokken door touwtjes. Ze zijn al

 lang vergeten hoe ze moeten bidden. Alleen vloeken zijn 

van de lippen te horen. Iedereen had vroeger een beschermengel, 

nu alleen demonen achter onze rug. We weten niet eens wie de 

verlosser nu is, hoewel er nog maar één geloof is geweest. 

Er is redding, maar we streven er niet naar,stom genoeg varen we

 langs de rivier. Alleen in een droom droomt het soms, maar God

 zal ons de hand geven. Hij zal ons alles vergeven.

.

;