Poëzie 12

+ Poëzie.



Het gebeurt dat de stroom van herinneringen. 
Oorsprong is en verstrooit met een fontein van lijnen. 
Oh, hoeveel liefde brengt ons lijden. Hoeveel van 
haar weg wordt vertrapt. Ze zal haar eigen warmte
 in moeilijkheden opwarmen. En ze kan alle bruggen
 aan haar voeten opblazen. Als je alleen bent, is het hart ziek.
Liefde kan je pijn redden. Liefde. Het is meedogenloos. 
De impuls van passie ging voorbij, en je bent vergeten. 
En je hart bloedt, en het hart van een geliefde is graniet.
Verblind, je doet een beroep op barmhartigheid. Op het hart
 van het gehuil wordt niet ontvangen.En het doel ligt 
buiten het bereik van verlangen. Onwillekeurig is er een
 zenuwinzinking. Een minuut wachten is spannend. 
Het lot om je te ontmoeten, is een pijl, 
niet wetend dat je als straf dient. 
En straf wordt het lot genoemd. 

















Kom buiten het seizoen naar de zee, 
naast materiële voordelen, 
heeft dezelfde reden 
dat het tijdelijk is, maar uit 
de poort van de gevangenis, 
de dagen van het jaar. Brutaal lachend, 
laat de tijd geen smeergeld aannemen, 
ruimte, vriend, geld liefhebbend. 
Het casino, voor de tweehonderdste verjaardag
 heeft gelijk, vier keer gecorrigeerd.

+ Poëzie.



Het mysterie van een vrouw werd door een dichter in
 zijn poëzie gezocht. Hij las tweehonderd boeken, 
kon het antwoord niet vinden. Hij stelde een vraag aan
alle mensen onderweg: "Hoe wordt liefde gemeten, 
en waar te vinden?" Een daarvan zei: 
"De prijs van liefde is tweeduizend munten, het rijtuig, 
het kasteel, vele dienaren. En tot het ochtenddiner." 
Een ander zei: "Liefde is een spel, schijn en bedrog." 
Meer vleierij om te zeggen " Succes hebben met vrouwen."
En toen ontmoette hij de wijze en het nieuwe antwoord was:
"Liefde licht een kaars, die helderder is er. 
Van sprookjes, liederen, de dromen van kinderen 
wordt geboren vuur. Van strelingen, zachte vriendelijke 
woorden. Liefde is geboren. Blijf als de belangrijkste 
talisman. Vuur je liefde. En je zult zien wie 
in het licht van je kaars zal komen . "




Verdriet, ik zal alles uit het hart halen. 
Er is immers veel leven opgestapeld. 
Misschien zal ik stoppen met me verdrietig te voelen 
en moe te kijken naar het leven. 
Waar was de vreugde om mij en geluk te nemen, 
naar het lied dat ze zongen. 
Het geluid van het lied, zoals de zon bij slecht weer, zou
 ik verwarmen door de warmte van de zon. 
Waar zijn optimisme en geloof, 
mensen en geluk om te geloven? 
Het leven, je kent zulke voorbeelden. 
Aan iemand die plotseling de vreugde probeerde. 
Om gelukkig te worden, vrolijk. 
En ik bewonderde mijn lot. 
Zijn bittere aandeel vergeten 
en voor altijd zou het zo zijn. 
Vaak is het leven niet als een sprookje, 
we krijgen een slag na de slag. 
In plaats van een vriendelijke glimlach en liefkozing.
Verdriet en leed komen op met een paar.







Vraag me niet waarom een ​​saaie gedachte. Onder het
  amusement word ik vaak overschaduwd. 
Waarom somber kijken naar alles? 
Waarom verzacht mijn zoete leven de droom niet? 
Vraag niet waarom mijn hart verkouden is, 
ik ben niet verliefd op opgewekte liefde,  
en ik noem niemand aardig.
Wie ooit heeft liefgehad, zal niet opnieuw verliefd worden. 
Wie geluk kende, kent geen geluk. 
Voor een kort moment wordt geluk ons ​​gegeven 
van de jeugd, van nalatigheid en lust. 
Eén ontmoediging zal blijven.

+ Poëzie.

Ik zal je voor altijd herinneren. Zoals de lucht op
 de aarde stroomt. Terwijl hij vrij en slordig is.
In mijn borst lacht liefde. Totdat je gezicht je
 tranen reinigt. Stroomt langs je wangen met stromen, 
terwijl mijn grappige dromen niet opeens je dromen worden. 
Terwijl onder het witte maanstof de aarde niet zal ontwaken.
Zolang mijn grote vleugels geen sneeuw worden die instort. 
Hoewel vrienden het niet kunnen schelen, dat er voor mij een 
plaats in de wereld is, terwijl al het ongebruikelijke 
niet een algemeen manifest zal worden. 
Terwijl de doodsweg eindeloos naar 
de hemel gaat. Terwijl de ziel 
alarm slaat, zal ik je voor 
altijd herinneren. 

Boom van Jeanne ...

Ze vertellen het me, maar ik hoor niet wat ze zeggen.
 Mijn hart voor mezelf, luistert zoals Jeanne d'Arc. Welke
 stemmen zingen dan? En ik leerde ze te beheersen: 

ik roep fluiten, dan fagotten en dan harpen. Soms word ik wakker, en het
 klinkt allemaal zo lang geleden, en het lijkt erop dat het einde 
net om de hoek ligt. Groeten aan jou, hoge stam en takken. 

Elastisch, met loofgroen roestig, mysterieuze boom, vanwaar 
naar mij de vogel van de eerste noot vliegt.Maar het is de moeite 

waard om me te nemen voor een potlood te schrijven van de woorden 
rommelen pauken. Hunting signalen messing, de lente wazig
 windstoten strikken. Ik begrijp wat er met me gebeurd: 

 Het hart op haar lippen zet een vinger hou je mond wees stil! En al 
die dood is levend. Het leven is ingewikkeld, het krijgt een nieuwe,
 transparante, voor de hand liggende, zoals glas,  plotselinge betekenis.

 En ik ben stil, maar ik ben allemaal zonder een spoor, zoals het is, in de trechter
  van de trechter, vol met ochtendgeluid. Daarom, als we sterven, blijkt dat de 
 helft van een woord niet over zichzelf geschreven is, en wat we voor ons dachten. 

Er is een omtrek rustig, afstandelijk, niet te vergelijken. En we concluderen 
niet reeds in onszelf. Ah, Jeanne, Jeanne, kleine Jeanne! Laat uw koning worden gekroond, welke verdienste is dat? 

De magische eik piept, en een stem zegt iets, en je 
brandt in vuur met vuur, niet door groei.

+ Poëzie.



Zorgen om mij bevooroordeeld en diep. 
Ga niet opzij als ik eenzaam ben. 
In vurigheid kun je het niet vangen
 in ondiep water. Voor al mijn "zweet" 
mijn "nu" liefde. Als ik haast heb, 
smeek ik je, wees niet boos, maar 
als je schrijft, beantwoord dan brieven. 
Zorg ervoor dat "het is tijd!" Altijd 
broederlijke ogen. Wens me goed 
en dichtbij en niet dichtbij. Hoop met
 een hoog hart en ogen.
Bedankt dat je vrienden bent.

Een kleine kerk in de lucht koepels. Een 
oude priester, er zijn er niet veel meer. Zijn 
stem is rustig, in vriendelijke woorden, 
doordringt in het hart, diep in de afgelopen jaren. 
Treurig van nederigheid, oog heilige gezichten, 
kijk naar bedelen van een tijd.
Gezang van het koor, wierook, reflectie, schittering, 
kaarsen en lampen in de stilte van schiderijen. 
Ik zal uw hoofd niet verslaan in een boog, 
in de hoek met je rustig plaatsen. 
U alleen weet hoe mijn hart te raken, 
geheel in één oogopslag zie je mijn leven. 
De Heilige van het Onze Vader, 
zijn geest als het licht, ik roep U aan, 
geloof ik, zal niet opgeven, wederom geef me kracht. 
Kaars, vóór het pictogram, hoofd, in vergiffenis.
Zelfs vóór jou doof ik de pijn niet, 
ik vraag één voor één, geef onze ziel de redding.  

+Poëzie.

Sterrencatalogus ...

Tot nu toe was ik niet zeker. Waarom heb ik een sterrencatalogus nodig? 
In de catalogus zijn tien miljoen hemelse gsm nummers,
 tien miljoen gsm nummers vanvele en werelden, een compleet
 gewelf van roem en bloei, een lijst met abonnees van het universum. 
Ik ken de naam van de ster, ik zal haar gsm nummer vinden, ik wacht 
op de afwisseling van de aarde, ik zal het alfabet in staal veranderen.
 Ik weet niet waar ik naar je moet zoeken.Druppelt over het vlies
 van de gsm: Beantwoordt de alpha van Orion. Ik ben op weg, ik ben nu een ster, ik ben je voor altijd vergeten. Ik ben  een ster, een meisje van de dag, ik zal je niet dromen, ik geef niet meer om je. Bel me binnen driehonderd jaar.

 Droevig en somber. 
In de avonduren over het grijze meer. In melancholie, 
tranen, jammer ik vaak. Maar het geruis 
van de golven tot mijn geweeklaag. En het geluid van de 
eiken in reactie daarop alleen ik luister. 
Als het hart wordt onderbroken door een koude droom, zal
 de poëzie haar extase verlichten.
Warmte wordt geboren en hij hapert stilletjes, de onvruchtbare
 geeft inspiratie. 
Laat haar beroemd worden voor anderen, Odin ik hou van hem,
  hij houdt van en we houden van, ik hou van, ik hou van hem.

+ Poëzie.

De vogel zou in de lucht vliegen met 
die vrije witte vogel die over mijn raam tolt, 
en hoewel ik een moment lang mezelf vergeet 
en in het blauw vlieg. Vrijelijk, op uw gemak.

Ik ben gewichtloos en licht, vliegend naar verre landen.
En pas nu besefte ik hoeveel ik je nodig had, 
dat je al je dromen brak, geluk in stukken veranderde 
met vuur, het warm verbrandde, ik mezelf niet 
redde van mijn wonden. 

Waarschijnlijk zeg je, ik heb niet vergeven, maar om de een
 of andere reden heb ik er van gehouden, ook al heeft ons 
geluk het gebroken, uit de woorden van vreemden die 
het niet beschermde. 

Ik veranderde mezelf in een vogel, zodat ik altijd in 
de buurt kan zijn. Nu ben ik niet meer jaloers.
Ik vergeef je, niet zoenen, je vergeten.

 Ik beloof het je, ik zal je niet herinneren, 
maar ik zal altijd een herinnering achterlaten, 
over dat meisje, over mezelf. 

In het atelier van de schilder zitten mannequin. 
Houten, welbespraakt, scharnierend allemaal, 
frank, als de waarheid, gapende gaten in 
het veld, gewrichten ellebogen en knieën.

Het ruikt naar stof en verval, ruikt naar terpentijn, de 
schilder heeft al op het doek getrokken. 
Wie ben je, oppas? Doet het er echt toe, 
of je bent levenloos en poseert voor niets.

Het maakt niet uit. Onderschildering van lilas, de 
zwarte contour klopt onder een ruwe borstel. 
Penseel in samenwerking met creditcards, verf met glorie. 
Er zijn geen woorden voor gerelateerde kunst in poëzie.

Wie is je meester? Een genie? Middelmatigheid? De brouwer? 
Ik verraad hem niet aan de lasteraar, 
omdat Adam van klei was. 
Je bent zoals de Adam, een gratis oppasser.

Wie ben ik, als ik huil en rondloop? 
Op de scharnieren en gaten in ruimte en tijd, wordt de 
multicellulaire kroon geplaatst op de kruin van het hoofd. 
En op de zwakke schouders van het profetische kruis?

+Poëzie. De grote oorlog.1914/1918.

Aan mensen met een historische overwinning, veteranen van offergeweld, 
overleefde gruwelen en problemen, val niet in Satans netwerk,
we zeggen allemaal: Dank u! Je accepteert onze aardse buiging. 
We zullen je prestatie niet vergeten, want de bel luidt de wereld: 
voor mensen die de "slag achter de Ijzer" hebben gewonnen. Glorie! 
Presenteerde onze wereld aan de wereld. U ziet er, waardig majestueus, 
uw hand wordt getroffen door de "vampiers". 
Onze glorieuze vaders en grootvaders, het is een zonde
 om uw mensen te vergeten. Veteranen, de symbolen 
van de overwinning, het lot lang gestraft om te leven. 
Jaren nemen de overhand, krachten gaan af, maar het hart
 van de soldaat is wakker. En zijn hoed afdoen aan het massagraf.
 Je staat stil, je ademt een beetje. Het leven op aarde is de liefkozing
 van God, geluk is zich hiervan bewust geworden. Je hebt het 
Belgenland verlicht met stralen. Iedereen heeft de
 allerhoogste genade gevonden. Bedankt veteranen!







Niets te zeggen, een half woord, niet een zucht, noch de ogen. 
Het is allemaal zo besloten om wat voor reden, voor ons de hemel. 

Maar niet zo lang om afscheid te nemen, mijn liefde, niet zijn. 
Laat gewoon je hand los en een onweersbui zal in je ogen schijnen. 

Ik ga blind voor een moment, en altijd zal niet te zien, 
hoeveel keer u besluit om terug te kijken, haasten naar nergens. 

Over mij maak je geen zorgen, mijn beste, "beval te overleven," 
Dit betekent vandaag: "Het is besteld: niet langer wachten"

Dit betekent zal niet worden doorbroken telefoontjes en brieven, 
betekent dit dat de val van Carthago. 

Dit betekent dat alles leek lichter van de waarheden. 
Verzonden eeuwigheid gestempeld "random connection" 

Darkness onheilspellend: "sterven, je zon is uitgegaan! ".
En de koekoek zal stil zijn, op de vlucht voor de kwade leugens. 

Het komt goed, maak je geen zorgen om mij, mijn duidelijke. 
Het komt goed. Dit betekent: "beval om te leven". 

Zal ik zelf verzamelen uit fragmenten, kladjes, residuen 
en opnieuw terughoudendheid in totaal verminkte handen. 

Maak je geen zorgen, mijn licht, ik bijna een tinnen soldaat. 
Alles komt goed. Ik voer de bestelling al uit.

+ Poëzie.



Waar besteden we onze levens aan? 
Tot kleine ruzies, tot domme woorden, lege gesprekken,
tot de drukte van wrok, tot woede opnieuw en opnieuw en ... 
Over wat we ons leven besteden. En we moeten liefde gebruiken. 
Burning life reduceert alles tot lege dingen. Tot saaie zaken, 
onnodige zorgen. Terwille van de maatschappij komen we met maskers.
Waarin we ons leven besteden. En we moeten worden gestreeld.
We spuiten het leven op sombere verveling, op "imago" en "prestige",
 onnodige wetenschap. Op leugens en opscheppen, op een gratis dienst. 
Waar besteden we onze levens aan?  En we moeten vrienden zijn. 
Ergens waar we opschieten, krijgen we iets. We zijn op zoek naar
 alles, maar we verliezen meer.Alles wat we kopiëren is goud,
 en zilver. Waarin we ons leven doorbrengen. Maar we moeten 
We zijn opgewonden, we schreeuwen, we lijden aan kleinigheden; 
goed gebruiken. Met de ernst van grappige dingen die we kiezen. 
Maar hoeveel raden, niet alles zal de verkeerde keuze zijn. 
Over wat we ons leven besteden. En we moeten de droom gebruiken. 
We zijn bang voor vreugde, we zijn bang om in sprookjes te geloven. 
We zijn bang voor dromen, tederheid en genegenheid. 
We zijn bang om verliefd te worden. 
Waar besteden we onze levens aan ?! 
Het is zo eenvoudig, je moet gewoon leven. 












Ik ben geen engel, het lijkt waarschijnlijk iedereen. 
Perfect gebeurt niet op aarde. 
Met hen zal het saaie leven, denk ik, lijken, 
de massa van geheimen met geheimen in mij. 

Ik kan aardig, glimlachend en vreugdevol zijn. 
Alle vrienden om zich te verenigen. 
Maar ik kan saai en mysterieus zijn, 
om te doen alsof er niets te zeggen is. 

Ik lach. Maar wil ik altijd zoveel. 
Misschien is het de glimlach in plaats van tranen, 
of gordijn tijden van eenzaamheid, 
die ik verberg in een wereld van dromen. 

Het is mijn "rol" in de menigte. 
Alleen 's nachts zijn de maskers verloren, 
ik kan met je zijn op "jij" . Ik wil niet kwetsbaar lijken.

En de kwetsbaarheid van gevoelens 
die ik kan verbergen. 
Een klacht pijn ondraaglijkvergeet 
ik niet te vergeven. 

Ik haat het wanneer er iets niet gebeurt, 
beloof, en niet meer. 
Helemaal bij de leugen is het erg dat 
ik deze "vaardigheid" niet nodig heb, ik ben niet 

zeker van de verantwoorde beslissing, 
maar soms besluit ik voor anderen. 
Heartbreak voor het moment, 
maar niet het gevoel van onheil over hen te zien. 

Iemand zegt: "de natuur is er trots op," 
Someone "dom" - Geen van de adviezen. 
Maar in het algemeen, de uitzichten die ik heb rustte, 
overtuigen gegeven is niet altijd. 

Ik gebruikte om iets belangrijks te missen 
en zwijgt over het belangrijkste ding soms, 
eerlijk gezegd dacht dat mijn papier, 
maar het is niet altijd geuit. 

Gewoon weg zonder uitleg, 
passeerde, niet omhoog gaan.
Wat is dit? Angst of terughoudendheid? 
Ik zal het je later zelf vertellen. 

Ik compliceer alles wat gemakkelijk lijkt, 
maar ik waardeer de tijden. Ik ben 
blij voor iedereen die onderweg is, 
ik ben onder vrienden, maar ik ben alleen. 

Het gebeurt dat het me spijt 
alleen diegenen die belangrijk voor me zijn. 
Het antwoord is "nee" zonder vragen te stellen, 
maar ik wil schreeuwen achter hem aan: "ja". 

Ik ben geen engel, alle waarschijnlijk alleen lijkt 
en gemakkelijk te begrijpen, maar het is gewoon heel moeilijk om 
me om mezelf te openen voor je durft. 
Geloof gewoon dat alles mogelijk is in het leven. 





Andere keren is mij verteld,verschillende tijden. Lange tijd is
 er geen trouw of eer. Waarschijnlijk is ons leven lang ziek
 geweest, als alleen het hart omringd is door goud.
 Voor een lange tijd vergeten alle woorden van
 de vaders. Wat we eerder in herhaling 
hebben bestudeerd. Ieder van ons 
om anderen te verraden is klaar, 
En  opnieuw verwondt het hart. 
Ja, het geheugen is niet lang, 
al dat was wegvloog. 
Maar als je vergeet dat het verleden kon, dan zullen
 er in de toekomst fouten worden verwacht. Wel, 
terwijl we met een hoppig hoofd alles verkopen
 wat niet verkocht is, is een lichte geest niet
 dood noch levend en kan het nauwelijks 
veranderen. En alles wat tussen de 
grafstenen was en alle wegen
 groeien over de platen.
We denken dat als je door het noodlot bent vermoord, je
 het niet hoeft aan te raken. We begraven de liefde van
 onze vaders, de hoop van moeders en de glorie van
 onze grootvaders, maar alleen de zonderlingen
 zullen opnieuw worden gevonden. Wie herinnert zich degenen die 
zo belachelijk zijn verraden. Hij herinnert zich de gevoelens die al
 lang dood zijn, en zijn wereld is niet eens een beetje verkocht.
 Onder de gevallen tijd van de bladeren is hij opnieuw op 
zoek naar vreugdevolle scheuten. Zulke mensen zijn zo
  weinig, ja, laat de hele wereld hen lieververoordelen, 
  maar toch geloven ze. Wat de waarheid 
slechte mensen niet in leugens, wordt 
genoemd. Ze houden het hart van liefde hartelijk in stand. 
Ze houden in hun harten allemaal het zelfde. Geloof, soms 
is het moeilijk voor hen in het leven. Ze zullen zich niet 
in het grijs onderwerpen.Ze kunnen nooit de glorie 
vergeten die hun grootvaders hebben gekregen. 
Ze, met de voormalige onzichtbare draad, 
maar deze draad scheur je nauwelijks. 

+ Poëzie.

Voor het feit dat ik in de wereld onhandig leefde, omdat ik 
je niet diende voor een leugen, omdat ik een hemels

 lichaam had, verwonderde ik meover je wonderlijke
  wonder. Voor jou, uitgeput, zullen handen rekken. 

Met zo'n pijnlijke liefde om te omhelzen, zal ik opnieuw voor
Hem gaan, zodat ik Zijn kruis opnieuw mag ontvangen.

En het vuil op uw wegen is niet zoet, en uw magere klei 
is solitair. Met tranen van soldaten. En de weduwe
 van dodelijk verdriet is sterk.

+ Poëzie.

Liefde, zoals een roos, een rode roos. 
Bloesems in mijn tuin. Mijn liefde is als
   een lied, waarmee ik onderweg ben.

Sterker dan je schoonheid. Mijn liefde
 is één. Ze is bij je tot de zeeën. 
Droog tot op de bodem zijn.

Droog de zee niet, mijn vriend, verkruimel 
geen graniet, stop het zand niet, 
en hij rent, net als het leven.

Wees blij, mijn liefste. Vaarwel en 
wees niet verdrietig. Terug naar 
jou, ook al zou de hele wereld 
me moeten passeren.

We zullen hier zitten, bij deze wilg, wat een prachtige draai 
op de schors rond de holte. En onder de wilg hoe mooi de 
gouden overvloeit van de stralen van trillend glas.

Takken van sappige bogen gebogen over het water, als een 
groene waterval. Zo leven als een iglo, alsof ze ruzie maken
 tussen henzelf, laat het water maar pletten.

In deze spiegel onder een wilg zag mijn oog naar jou figuur
leuke kenmerken. Verzacht uw blik trots. Ik huiver, we kijken, 
gelukkig. Enkel het water moesten we van ons  af wiegelen.
 

+ Poëzie.

Heeft iedereen in de wereld zijn eigen pijn? 
Maar van wie is het pijnlijker? Wie zal hierover zeggen? 
Er is bitterheid van de opgedroogde stroom, 
er is een pijn in het graan dat niet in de groef valt. 

De regen die op de rotsen breekt, 
en de boom die warmte geeft. 
Ik liet los, het lijkt voorbij te zijn. 
En een uur later werd het nog pijnlijker. 

Er is een pijn van ieder van ons. 
En ik denk er onwillekeurig aan. 
Hier ga je zonder omhoog te kijken. 
Dus, het betekent voor jou, misschien doet het pijn. 

En ik neem hier niemand de schuld van. Maar de pijn 
van de dingen, het is als een mens. En het aambeeld doet pijn,
 en het vuur, en de hamer, ook voor de begaafde. 
Hoe het pijn doet aan het brood dat in het stof ligt, 
zelfs de oren, schuin voor de tijd. 

Het spoor van vergeten, opnieuw omzeild.
En een appelboom, die alleen staat. 
Hoe pijnlijk is het voor de vliegende bossen, 
wanneer de wind de bladeren afbreekt voor hen. 

En alleen voor degenen die zelf pijn veroorzaken. 
Dit doet waarschijnlijk geen pijn, maar wel in mijn hart.

Hoe triest zijn de sombere dagen van silent autumn en koud. 

Wat een onuitputtelijke loomheid voor ons in het hart vragen ze.

Burning najaar op zoek naar, een blik en zwoel grillen, van de liefde.

Stille schaamrood verdriet, alleen het hoorbare veroorzaakt, 

en sterft zo prachtig, ze heeft nergens spijt van.

We zullen hier zitten, bij deze wilg. Wat een 

prachtige draai op de schors rond de holte.  

En onder de wilg hoe mooi de gouden

 overvloeit van de stralen van trillend gras.

Takken van sappigebogen gebogen over het water,  

als een groene waterval. Zo leven als een iglo, 

alsof ze ruzie maken tussen hen zelf,

laat water pletten. In deze spiegel

 onder een wilg ving ik mijn oog jaloers hart,

of leuke kenmerken. Verzacht uw blik trots. 

Ik huiver, kijken, gelukkig, zowel het water

 dat je moest af wiegelen.

+Poëzie.



Ik herinner het me nog een keer: In gekoesterde
 dromen heb ik soms een gelukkige stijgbeugel. 
En ik voel het been in mijn handen. Opnieuw
 is de verbeelding aan het koken, wederom 
heeft haar aanraking het verdorde
 hartbloed verbrand, en opnieuw
 angst, enopnieuw liefde.

+Poëzie .

De eenentwintigste. Night. Maandag. Hoofdlijnen van de hoofdstad in de mist. 

  Wat liefde is op aarde.En van luiheid of verveling. Allen hebben geloofd en leven.

   ze wachten op bezoeken, zijn bang om te scheiden en liefdesliedjes zingen.

Maar het mysterie wordt aan anderen geopenbaard, en stilte heerst over hen.

ik kwam toevallig tot dit en sindsdien lijkt alles ziek te zijn.

Ik wil dat mijn handen me vasthouden, ik wil dat je hoort:
 "Ik ben alleen van jou." Praten over liefde, 
in de regen, bij het vuur, ik wil dat je weet dat
 jouw ik de jouwe is. Ik wil dat je er bent, 
altijd met mij, laten we wensen dat het
 leven ons paradijs is. Vonken van gelach 
 in de ogen, eenstap in de richting van, in de handen. 
Laat tenminste op de vleugels van de dure vleugel. 
Ik wil bij je zijn en dag en nacht. Meng je leven met 
een gek vuur. Schreeuw rivieren om in je stem te horen. 
Over wat ik zwijg? in mijn stilte. Ik wil dat je voorzichtig 
draai de kant, ik wens u een lieve kus, kus. Ja honing 
bedwelmende borst pour. Ik zou willen dat het mogelijk  
was, in plaats daarvan, het is onmogelijk.Ik wil dat je 
begrijpt, voor altijd ben jij de mijne. Geluk is een stil dier
 en dat is bijna handmatig. Bij zonsopgang, bij  
zonsondergang,'s middags hitte. Uitgeput,
 zie je, zelfs een rijm.

+ Poëzie.




 

Prayer moeder ...Toen weer fit rustige avond 
traan over haar wang weer, 
niemand echt behandelt het hart meer dan enige 
in dat uur, de kinderen weer weg. 
En tot de volgende morgen om sluit je ogen niet kunnen, 
opgeslagen Liefde Heilige Moeder. Immers, voor de
 kinderen, dat alle rijkdom is duurder vermogen van het
 hart om het vuur te geven. Alleen omdat de hele nacht 
opnieuw niet kan slapen, alleen omdat het de pijn opnieuw 
verstoort. Nogmaals, de tranen op haar wimpers. weer gebed is. 

Volgend te mogen verlenen aan kinderen te beschermen tegen het
 kwaad. Laat me in de problemen of andere manier te helpen, 
de almachtige God, zegen van de dood van haar zoon en naar
 oneer jonge dochter. Laat me de kant van het
 verdriet te nemen. Laat ze me met een pijl neerschieten.
Ik bid dat geluk in het leven die kinderen ontmoette 
die ik van mezelf heb gekregen. 

Laat de wind hun kant omzeilen, laat de sneeuwstorm 's nachts niet 
uit de weg gaan, laat de sterren in de donkerblauwe hemel.
 Laat ze hun dromen bereiken. Bescherm hen, God, om 
middernacht. Wanneer de duisternis sluipt, als een oude dief.
 Houd ze in de Heer, ik weet precies wat niet uit te gaan van
 mijn vuur "in de borst. En hier weer de woorden van 
de gebeden die vliegen van de grond in de nachtelijke 
hemel. En die nacht weer voor zonsopgang. 
Venter, zoals voorheen, niet in slaap te vallen. 

Wij zijn met jullie twee verschillende krachten, 
maar we hebben dezelfde bestemming. 
Je weet het zelf niet, lieverd, wat ik voor je bedoel. 
Nauw verbonden je bent met mij in het dagelijks aarde, 
een boom in het voorjaar vast met het gebladerte.
En als je wilt van mij om vrij te zijn, en wanneer u wenst 
ooit me vergeten, zal je een stuk hebt van zichzelf
 als afzonderlijke. 
Volgens een stuk op stukjes van het hart 
naar de wind gooien. Je zult voor jezelf
 worden vertrapt in het zicht van de lentedagen. 
Oh! Er zijn zoveel van jullie in mij. 
Zoveel als er sterren in de lucht zijn. 
En de pauze met mij, ik zweer het, 
is helemaal niet makkelijk voor jou.
De rode draad is niet alleen afbreekbaar. 
Ik ben gegaan, een blote hand zal 
een ster aan ster te doven 
zichzelf vernietigen blindelings, 
zonder mij, oh, mijn beste, 
je gaat niet naar de hemel. 
Een toonhoogte duisternis zal je niet leiden. 

HERFST ...

De zomer ging voorbij, de herfst kwam. Herfstbladeren

 draaien in de wind. De bloemen zijn verdord, en zien 

somber uit. Naakte struiken. Onvolgroeide lijsterbes.

 In de velden droge maïsstengels. Zwermen vogels

 vliegen weg naar warme streken. De herfstkleuren 

 zijn net als in de tentoonstelling van schilderijen.

Meid van de nacht ...  
Net als deze nacht, schuw en timide charmeer je je blik. Zoals deze nacht,
 charmant donker. Ik hebt een teder gesprek met je. Je bent allemaal leuk,
 je bent helemaal mooi. Hoe vurig zijn je lippen. Hoe oneindig wellustig, genot je ademend is.Uw omarming volheid. Meid van de nacht. Daal de jaloerse cover af,  verberg je mond en ogen. Niet op je borstparel. Mijn hoofd zal sluimeren. Inspireer me niet met een nieuw leven, met inheemse gevoelens en woorden. Daar, waar het weelderige gordijn van rode floer. Mijn sublieme dromen. Daar, de hoop en gedachten van de golven, speels, schoon en sonore.Kijk. Ik sta voor je. Plotseling was  mijn borst vernieuwd. Zo plechtig, blij met het hart, stoutmoedige en trots, en ik ben helder. Je bent mooi, maagd van de nacht. Negeer jou liefde.

+Poëzie .



Voel jezelf geliefd, voel jezelf welkom, bewonder jezelf lief en mooi 
 onuitsprekelijk. Laat je zorgenlos, zorg niet voor al je zorgen.
  Het leven is genoeg, nauwelijks voor alle huishoudelijk werk. 
Kijk snel naar de hemel, tel als voorheen, de sterren, en bij de staart 
van een onstuimige komeet, zie je je dromen. Onthoud alles
 wat ze wilde, om te horen dat het klaar was, maar beschaamd,
 verdord, zei geen woord. Shout! Laat iedereen het horen! U hebt dit recht. 
Genoeg om je te verbergen, omwille van de rust, je eigen grens van humeur. 
Jij bent de enige in de wereld, ga er omheen, u zult niet ontdekken dat 
u op aarde hetzelfde bent, hoewel er er duizend zullen zijn. 
We zijn net als wij allemaal mensen. Handen, voeten, lichaam, gezichten. 
De kleur van de huid, het ritme van het lot, vele kunnen 
worden geïdentificeerd. Maar in ons ligt alleen in zijn lot, 
en dan is elk moment belangrijk voor ons. 
Kijk naar jezelf in een vermoeide en vergeten 
draad, die afkomstig is van Venus-Aphrodite. 
Vergeet niet dat elke vrouw een godin heeft. 
Haar geheim, lichaam, naam. En alleen de geheimen
 van moeder natuur zullen voor je opengaan, je zult in je 
eigen kracht geloven en alle tegenspoed zal achteruitgaan. 
Je kunt alles overwinnen. In jou is er een kracht voor, 
dat de angst voor het netwerk viel en de wrok losliet. 
Je bent geliefd. Weet dit ook. En liefde zit in je aard. 
Laat het in de douche zijn om te vliegen, met elk weer die dag. 
Voel jezelf geliefd. Voel jezelf begeerlijk. 

Je bent een prinses, en nutteloos om te betogen met mij, 
ik bezit dit verhaal kwam onlangs, gewoon om 
te leven zonder jou niet geïnteresseerd was, 
maar leven zonder jou was het dom en vreemd. 
Je bent niet dragen van een kroon, Crystal wonder, 
en u bent niet in de val van de etiquette, en toch
 een of andere reden, je bent heel mooi, en nog
 steeds je lippen, van de zon en de zomer. 
En voor het ontbijt of grapefruitsap van een citroen, 
kan yoghurt en havermout kan leeg zijn, 
noch u schelden zal, noch lock noch de wet.
Je bent een volwassen beetje hooligan. 
Maar je koningin; moeder, natuurlijk, en hoe 
om te dromen met je trouwen, prinsen
 aanhoudend snel, want onze liefde is niet blij.
Maar ze spannen hun lippen stevig vast. 
voor een date vandaag? In de armen van 
andere mensen? Niets zal werken, zie je, mam, 
ik sneed de avondjurken in flarden. 
En de koning schudt zijn witte hoofd. " 
Nee, lief met de prinses, zoiets!" 
Hij is een beetje boos en is het eens met zijn vrouw, 
maar dan zal hij knipogen en fluisteren: goede kerel. 
En ze klimt met haar benen op een leunstoel, 
zucht en omhelst haar knieën. 
mijn enige, wat zal er nu met ons zijn? 
Echt geen sprookjes uitkomen? 
Ik kan me niet van een zucht onthouden. 
Plotseling zal het lot je nemen en verdelen? 
Kom niet op verhalen van diegenen die niet geloven. 

+ Poëzie.



Koffie met room? whiskey? Groene thee? 
Pardon, ik ben je gewoontes vergeten. 
Ik herinner me alleen hoe haastig mijn "vaarwel" 
Alsof je een hartverbrandde lucifer in mijn hart hebt geschreven. 
Ik beloofde te vergeven? Ik vergaf. Lange tijd, ik 
wachtte zelfs en liet kaarsen in het raam. De 
dagen zonder jou waren als een stille film. 
De film eindigde met geheugen,  het werd makkelijker. 
Ik heb niet gebeld? Heb je gelijk waarom bellen? Je hebt je rol
 gespeeld, zoals altijd, feilloos gespeeld. Het doet te veel pijn 
als een soepele stalen toeter. Stille snede, in de eeuwigheid weven. 
Koffie met room? Whiskey? Groene thee? Je hebt geen antwoord gegeven,
 maar ik probeer het niet te onthouden.Ik herinnerde me je geheugen te lang. Zodat ik mijn hart zou vullen met stilte. 

De dagen vliegen onopgemerkt zonder een doel, 
ze stromen als water, de dagen vormen lege weken, 
doelloos voorbij de jaren. 
Kijk terug en wat was, als een grijze sluier, 
en in de geest van de tijd is bevroren, 
en vergeten is een droom. 
Het leven gaat verder en we zullen niet  
worden verwacht, onze kracht is nu aan 
ons gegeven, laat onze geest ons geloof wekken. 
En het is tijd voor ons om in onszelf te geloven. 

Ik droomde over een toevallige ontmoeting met jou. 
Ik hoorde het niet één keer, je stem kwam erachter. 
Jouw mening. Je handen vallen op je schouders. 
Bang om ze bang te maken, stopte ik met ademen. 
Ik droomde, je bent in de buurt, ik voel de huid van 
wimpers trillen en mijn hart kloppen. 
Je zegt plotseling dat je niet kunt blijven, 
en ik houd je afgelegen in de gaten. 
Wordt spookachtig, doorschijnend. 
Uw beeld, nog steeds niet succesvol om te vormen. 
Ik weet dat hij zijn geheugen kwijt is. 
Hij zal nooit van mij dromen. 
En ik heb eens in je dromen een grillige
 schaduw geflitst, nauwelijks waarneembaar. 
Op weg naar jou stapte alleen, 
dit is het einde, jouw wekker is de reden.
We zijn niet op aarde, we zijn gewoon schimmen, 
wij zijn clowns uit de virtuele wereld. 
We zijn verkrampt onder het dak van een gewoon huis. 
Ons huis is internet ons blog, een muizenval zonder kaas. 
Twee punten met een beugel glimlach tranen.
Zelfs al is het maar in een droom. Je gaf me geweldig roos,
in werkelijkheid om terug te gaan. 
Ik voelde me opeens zo broos als een vage 
kennis met u. Slechts zeven briefwisseling. 
De zon schitterde als vliegvissen, 
ga weg in de diepte en niet laten een spoor achter. 
in de droom, zijn we met u natuurlijk weet dat de 
vriend van een vriend, maakt niet uit hoe we kijken. 
Maar als de inkepingen in het netwerk systeem, 
 laten we door gaan door en ... Waarschijnlijk vergeten.

+ Poëzie.



Liefde, het gif van onze dagen. Rennen met een menigte bedrieglijke
                           dromen. Verbrand mijn hart niet. Vuur van pijnlijke verlangens. Vlieg, geesten, Cupido, ik ben niet de 
               jouwe, geef me plezier, geef me mijn vrede.
  Gooi een van mij op een ongevoelige manier.
       Of laat me weer hopen op de vleugels 
                  Laat me in slaap vallen en
 in pijnlijke ketenen, Dromen over de zoete vrijheid.




Ik hou van de uitbundige verwelking van de natuur, 
in purper en vergulde bossen, 
in hun passage van windgeruis en een frisse adem, 
en waas golvende bedekte de hemelen, 
en een zeldzame zonnestraal, en de eerste vorst, 
en verre grijze winter bedreiging.




















Je stem is als een karmozijnrode belsignaal. 
Nee, ik heb het nog nooit gehoord. 
In de ochtend herinner ik me een droom, 
hoe we samen op de daken liepen heen en weer. 

Daar verlichtte de maan de weg voor ons, de 
sterren schenen met kraaltjes aan de hemel. 
En alles in de wereld vergetend, samen hebben 
we als kinderen op dat moment gedobbeld en gespeeld. 

De zon kwam op en de schaduwen gingen liggen. 
Alles in de wereld in delen verdelen. 
We konden het niet, we konden 
het vluchtige geluk niet vasthouden. 

Je verdween met het aanbreken van de dageraad.
Je verdween, alles was een visioen. De
 nachtegalen worden meegenomen naar de verte, 
met een liedje dat op het onze leek. 

Het haar is lang grijs geweest, 
maar er is geen zaad in de grond gegooid. 
Ik ben alleen. Kunnen jij en jij alleen zijn? 
Als een lawine passeert de tijd na die tijd.

Verlovingsring zal niet worden, 
niet fluisteren aan mijn oor genegenheid. 
Al vele jaren heb ik je gezicht gezien, 
Als een visioen van een prachtig sprookje. 

.