CREA PLUS 90 + Poëzie 3L.

+ Poëzie.

Voor het feit dat ik in de wereld onhandig leefde, omdat ik 
je niet diende voor een leugen, omdat ik een hemels

 lichaam had, verwonderde ik meover je wonderlijke
  wonder. Voor jou, uitgeput, zullen handen rekken. 

Met zo'n pijnlijke liefde om te omhelzen, zal ik opnieuw voor
Hem gaan, zodat ik Zijn kruis opnieuw mag ontvangen.

En het vuil op uw wegen is niet zoet, en uw magere klei 
is solitair. Met tranen van soldaten. En de weduwe
 van dodelijk verdriet is sterk.

+ Poëzie.

Liefde, zoals een roos, een rode roos. 
Bloesems in mijn tuin. Mijn liefde is als
   een lied, waarmee ik onderweg ben.

Sterker dan je schoonheid. Mijn liefde
 is één. Ze is bij je tot de zeeën. 
Droog tot op de bodem zijn.

Droog de zee niet, mijn vriend, verkruimel 
geen graniet, stop het zand niet, 
en hij rent, net als het leven.

Wees blij, mijn liefste. Vaarwel en 
wees niet verdrietig. Terug naar 
jou, ook al zou de hele wereld 
me moeten passeren.

We zullen hier zitten, bij deze wilg, wat een prachtige draai 
op de schors rond de holte. En onder de wilg hoe mooi de 
gouden overvloeit van de stralen van trillend glas.

Takken van sappige bogen gebogen over het water, als een 
groene waterval. Zo leven als een iglo, alsof ze ruzie maken
 tussen henzelf, laat het water maar pletten.

In deze spiegel onder een wilg zag mijn oog naar jou figuur
leuke kenmerken. Verzacht uw blik trots. Ik huiver, we kijken, 
gelukkig. Enkel het water moesten we van ons  af wiegelen.
 

+ Poëzie.

Heeft iedereen in de wereld zijn eigen pijn? 
Maar van wie is het pijnlijker? Wie zal hierover zeggen? 
Er is bitterheid van de opgedroogde stroom, 
er is een pijn in het graan dat niet in de groef valt. 

De regen die op de rotsen breekt, 
en de boom die warmte geeft. 
Ik liet los, het lijkt voorbij te zijn. 
En een uur later werd het nog pijnlijker. 

Er is een pijn van ieder van ons. 
En ik denk er onwillekeurig aan. 
Hier ga je zonder omhoog te kijken. 
Dus, het betekent voor jou, misschien doet het pijn. 

En ik neem hier niemand de schuld van. Maar de pijn 
van de dingen, het is als een mens. En het aambeeld doet pijn,
 en het vuur, en de hamer, ook voor de begaafde. 
Hoe het pijn doet aan het brood dat in het stof ligt, 
zelfs de oren, schuin voor de tijd. 

Het spoor van vergeten, opnieuw omzeild.
En een appelboom, die alleen staat. 
Hoe pijnlijk is het voor de vliegende bossen, 
wanneer de wind de bladeren afbreekt voor hen. 

En alleen voor degenen die zelf pijn veroorzaken. 
Dit doet waarschijnlijk geen pijn, maar wel in mijn hart.

Hoe triest zijn de sombere dagen van silent autumn en koud. 

Wat een onuitputtelijke loomheid voor ons in het hart vragen ze.

Burning najaar op zoek naar, een blik en zwoel grillen, van de liefde.

Stille schaamrood verdriet, alleen het hoorbare veroorzaakt, 

en sterft zo prachtig, ze heeft nergens spijt van.

We zullen hier zitten, bij deze wilg. Wat een 

prachtige draai op de schors rond de holte.  

En onder de wilg hoe mooi de gouden

 overvloeit van de stralen van trillend gras.

Takken van sappigebogen gebogen over het water,  

als een groene waterval. Zo leven als een iglo, 

alsof ze ruzie maken tussen hen zelf,

laat water pletten. In deze spiegel

 onder een wilg ving ik mijn oog jaloers hart,

of leuke kenmerken. Verzacht uw blik trots. 

Ik huiver, kijken, gelukkig, zowel het water

 dat je moest af wiegelen.

+Poëzie.



Ik herinner het me nog een keer: In gekoesterde
 dromen heb ik soms een gelukkige stijgbeugel. 
En ik voel het been in mijn handen. Opnieuw
 is de verbeelding aan het koken, wederom 
heeft haar aanraking het verdorde
 hartbloed verbrand, en opnieuw
 angst, enopnieuw liefde.

+Poëzie .

De eenentwintigste. Night. Maandag. Hoofdlijnen van de hoofdstad in de mist. 

  Wat liefde is op aarde.En van luiheid of verveling. Allen hebben geloofd en leven.

   ze wachten op bezoeken, zijn bang om te scheiden en liefdesliedjes zingen.

Maar het mysterie wordt aan anderen geopenbaard, en stilte heerst over hen.

ik kwam toevallig tot dit en sindsdien lijkt alles ziek te zijn.

Ik wil dat mijn handen me vasthouden, ik wil dat je hoort:
 "Ik ben alleen van jou." Praten over liefde, 
in de regen, bij het vuur, ik wil dat je weet dat
 jouw ik de jouwe is. Ik wil dat je er bent, 
altijd met mij, laten we wensen dat het
 leven ons paradijs is. Vonken van gelach 
 in de ogen, eenstap in de richting van, in de handen. 
Laat tenminste op de vleugels van de dure vleugel. 
Ik wil bij je zijn en dag en nacht. Meng je leven met 
een gek vuur. Schreeuw rivieren om in je stem te horen. 
Over wat ik zwijg? in mijn stilte. Ik wil dat je voorzichtig 
draai de kant, ik wens u een lieve kus, kus. Ja honing 
bedwelmende borst pour. Ik zou willen dat het mogelijk  
was, in plaats daarvan, het is onmogelijk.Ik wil dat je 
begrijpt, voor altijd ben jij de mijne. Geluk is een stil dier
 en dat is bijna handmatig. Bij zonsopgang, bij  
zonsondergang,'s middags hitte. Uitgeput,
 zie je, zelfs een rijm.

+ Poëzie.




 

Prayer moeder ...Toen weer fit rustige avond 
traan over haar wang weer, 
niemand echt behandelt het hart meer dan enige 
in dat uur, de kinderen weer weg. 
En tot de volgende morgen om sluit je ogen niet kunnen, 
opgeslagen Liefde Heilige Moeder. Immers, voor de
 kinderen, dat alle rijkdom is duurder vermogen van het
 hart om het vuur te geven. Alleen omdat de hele nacht 
opnieuw niet kan slapen, alleen omdat het de pijn opnieuw 
verstoort. Nogmaals, de tranen op haar wimpers. weer gebed is. 

Volgend te mogen verlenen aan kinderen te beschermen tegen het
 kwaad. Laat me in de problemen of andere manier te helpen, 
de almachtige God, zegen van de dood van haar zoon en naar
 oneer jonge dochter. Laat me de kant van het
 verdriet te nemen. Laat ze me met een pijl neerschieten.
Ik bid dat geluk in het leven die kinderen ontmoette 
die ik van mezelf heb gekregen. 

Laat de wind hun kant omzeilen, laat de sneeuwstorm 's nachts niet 
uit de weg gaan, laat de sterren in de donkerblauwe hemel.
 Laat ze hun dromen bereiken. Bescherm hen, God, om 
middernacht. Wanneer de duisternis sluipt, als een oude dief.
 Houd ze in de Heer, ik weet precies wat niet uit te gaan van
 mijn vuur "in de borst. En hier weer de woorden van 
de gebeden die vliegen van de grond in de nachtelijke 
hemel. En die nacht weer voor zonsopgang. 
Venter, zoals voorheen, niet in slaap te vallen. 

Wij zijn met jullie twee verschillende krachten, 
maar we hebben dezelfde bestemming. 
Je weet het zelf niet, lieverd, wat ik voor je bedoel. 
Nauw verbonden je bent met mij in het dagelijks aarde, 
een boom in het voorjaar vast met het gebladerte.
En als je wilt van mij om vrij te zijn, en wanneer u wenst 
ooit me vergeten, zal je een stuk hebt van zichzelf
 als afzonderlijke. 
Volgens een stuk op stukjes van het hart 
naar de wind gooien. Je zult voor jezelf
 worden vertrapt in het zicht van de lentedagen. 
Oh! Er zijn zoveel van jullie in mij. 
Zoveel als er sterren in de lucht zijn. 
En de pauze met mij, ik zweer het, 
is helemaal niet makkelijk voor jou.
De rode draad is niet alleen afbreekbaar. 
Ik ben gegaan, een blote hand zal 
een ster aan ster te doven 
zichzelf vernietigen blindelings, 
zonder mij, oh, mijn beste, 
je gaat niet naar de hemel. 
Een toonhoogte duisternis zal je niet leiden. 

HERFST ...

De zomer ging voorbij, de herfst kwam. Herfstbladeren

 draaien in de wind. De bloemen zijn verdord, en zien 

somber uit. Naakte struiken. Onvolgroeide lijsterbes.

 In de velden droge maïsstengels. Zwermen vogels

 vliegen weg naar warme streken. De herfstkleuren 

 zijn net als in de tentoonstelling van schilderijen.

Meid van de nacht ...  
Net als deze nacht, schuw en timide charmeer je je blik. Zoals deze nacht,
 charmant donker. Ik hebt een teder gesprek met je. Je bent allemaal leuk,
 je bent helemaal mooi. Hoe vurig zijn je lippen. Hoe oneindig wellustig, genot je ademend is.Uw omarming volheid. Meid van de nacht. Daal de jaloerse cover af,  verberg je mond en ogen. Niet op je borstparel. Mijn hoofd zal sluimeren. Inspireer me niet met een nieuw leven, met inheemse gevoelens en woorden. Daar, waar het weelderige gordijn van rode floer. Mijn sublieme dromen. Daar, de hoop en gedachten van de golven, speels, schoon en sonore.Kijk. Ik sta voor je. Plotseling was  mijn borst vernieuwd. Zo plechtig, blij met het hart, stoutmoedige en trots, en ik ben helder. Je bent mooi, maagd van de nacht. Negeer jou liefde.

+Poëzie .



Voel jezelf geliefd, voel jezelf welkom, bewonder jezelf lief en mooi 
 onuitsprekelijk. Laat je zorgenlos, zorg niet voor al je zorgen.
  Het leven is genoeg, nauwelijks voor alle huishoudelijk werk. 
Kijk snel naar de hemel, tel als voorheen, de sterren, en bij de staart 
van een onstuimige komeet, zie je je dromen. Onthoud alles
 wat ze wilde, om te horen dat het klaar was, maar beschaamd,
 verdord, zei geen woord. Shout! Laat iedereen het horen! U hebt dit recht. 
Genoeg om je te verbergen, omwille van de rust, je eigen grens van humeur. 
Jij bent de enige in de wereld, ga er omheen, u zult niet ontdekken dat 
u op aarde hetzelfde bent, hoewel er er duizend zullen zijn. 
We zijn net als wij allemaal mensen. Handen, voeten, lichaam, gezichten. 
De kleur van de huid, het ritme van het lot, vele kunnen 
worden geïdentificeerd. Maar in ons ligt alleen in zijn lot, 
en dan is elk moment belangrijk voor ons. 
Kijk naar jezelf in een vermoeide en vergeten 
draad, die afkomstig is van Venus-Aphrodite. 
Vergeet niet dat elke vrouw een godin heeft. 
Haar geheim, lichaam, naam. En alleen de geheimen
 van moeder natuur zullen voor je opengaan, je zult in je 
eigen kracht geloven en alle tegenspoed zal achteruitgaan. 
Je kunt alles overwinnen. In jou is er een kracht voor, 
dat de angst voor het netwerk viel en de wrok losliet. 
Je bent geliefd. Weet dit ook. En liefde zit in je aard. 
Laat het in de douche zijn om te vliegen, met elk weer die dag. 
Voel jezelf geliefd. Voel jezelf begeerlijk. 

Je bent een prinses, en nutteloos om te betogen met mij, 
ik bezit dit verhaal kwam onlangs, gewoon om 
te leven zonder jou niet geïnteresseerd was, 
maar leven zonder jou was het dom en vreemd. 
Je bent niet dragen van een kroon, Crystal wonder, 
en u bent niet in de val van de etiquette, en toch
 een of andere reden, je bent heel mooi, en nog
 steeds je lippen, van de zon en de zomer. 
En voor het ontbijt of grapefruitsap van een citroen, 
kan yoghurt en havermout kan leeg zijn, 
noch u schelden zal, noch lock noch de wet.
Je bent een volwassen beetje hooligan. 
Maar je koningin; moeder, natuurlijk, en hoe 
om te dromen met je trouwen, prinsen
 aanhoudend snel, want onze liefde is niet blij.
Maar ze spannen hun lippen stevig vast. 
voor een date vandaag? In de armen van 
andere mensen? Niets zal werken, zie je, mam, 
ik sneed de avondjurken in flarden. 
En de koning schudt zijn witte hoofd. " 
Nee, lief met de prinses, zoiets!" 
Hij is een beetje boos en is het eens met zijn vrouw, 
maar dan zal hij knipogen en fluisteren: goede kerel. 
En ze klimt met haar benen op een leunstoel, 
zucht en omhelst haar knieën. 
mijn enige, wat zal er nu met ons zijn? 
Echt geen sprookjes uitkomen? 
Ik kan me niet van een zucht onthouden. 
Plotseling zal het lot je nemen en verdelen? 
Kom niet op verhalen van diegenen die niet geloven. 

+ Poëzie.



Koffie met room? whiskey? Groene thee? 
Pardon, ik ben je gewoontes vergeten. 
Ik herinner me alleen hoe haastig mijn "vaarwel" 
Alsof je een hartverbrandde lucifer in mijn hart hebt geschreven. 
Ik beloofde te vergeven? Ik vergaf. Lange tijd, ik 
wachtte zelfs en liet kaarsen in het raam. De 
dagen zonder jou waren als een stille film. 
De film eindigde met geheugen,  het werd makkelijker. 
Ik heb niet gebeld? Heb je gelijk waarom bellen? Je hebt je rol
 gespeeld, zoals altijd, feilloos gespeeld. Het doet te veel pijn 
als een soepele stalen toeter. Stille snede, in de eeuwigheid weven. 
Koffie met room? Whiskey? Groene thee? Je hebt geen antwoord gegeven,
 maar ik probeer het niet te onthouden.Ik herinnerde me je geheugen te lang. Zodat ik mijn hart zou vullen met stilte. 

De dagen vliegen onopgemerkt zonder een doel, 
ze stromen als water, de dagen vormen lege weken, 
doelloos voorbij de jaren. 
Kijk terug en wat was, als een grijze sluier, 
en in de geest van de tijd is bevroren, 
en vergeten is een droom. 
Het leven gaat verder en we zullen niet  
worden verwacht, onze kracht is nu aan 
ons gegeven, laat onze geest ons geloof wekken. 
En het is tijd voor ons om in onszelf te geloven. 

Ik droomde over een toevallige ontmoeting met jou. 
Ik hoorde het niet één keer, je stem kwam erachter. 
Jouw mening. Je handen vallen op je schouders. 
Bang om ze bang te maken, stopte ik met ademen. 
Ik droomde, je bent in de buurt, ik voel de huid van 
wimpers trillen en mijn hart kloppen. 
Je zegt plotseling dat je niet kunt blijven, 
en ik houd je afgelegen in de gaten. 
Wordt spookachtig, doorschijnend. 
Uw beeld, nog steeds niet succesvol om te vormen. 
Ik weet dat hij zijn geheugen kwijt is. 
Hij zal nooit van mij dromen. 
En ik heb eens in je dromen een grillige
 schaduw geflitst, nauwelijks waarneembaar. 
Op weg naar jou stapte alleen, 
dit is het einde, jouw wekker is de reden.
We zijn niet op aarde, we zijn gewoon schimmen, 
wij zijn clowns uit de virtuele wereld. 
We zijn verkrampt onder het dak van een gewoon huis. 
Ons huis is internet ons blog, een muizenval zonder kaas. 
Twee punten met een beugel glimlach tranen.
Zelfs al is het maar in een droom. Je gaf me geweldig roos,
in werkelijkheid om terug te gaan. 
Ik voelde me opeens zo broos als een vage 
kennis met u. Slechts zeven briefwisseling. 
De zon schitterde als vliegvissen, 
ga weg in de diepte en niet laten een spoor achter. 
in de droom, zijn we met u natuurlijk weet dat de 
vriend van een vriend, maakt niet uit hoe we kijken. 
Maar als de inkepingen in het netwerk systeem, 
 laten we door gaan door en ... Waarschijnlijk vergeten.

+ Poëzie.



Liefde, het gif van onze dagen. Rennen met een menigte bedrieglijke
                           dromen. Verbrand mijn hart niet. Vuur van pijnlijke verlangens. Vlieg, geesten, Cupido, ik ben niet de 
               jouwe, geef me plezier, geef me mijn vrede.
  Gooi een van mij op een ongevoelige manier.
       Of laat me weer hopen op de vleugels 
                  Laat me in slaap vallen en
 in pijnlijke ketenen, Dromen over de zoete vrijheid.




Ik hou van de uitbundige verwelking van de natuur, 
in purper en vergulde bossen, 
in hun passage van windgeruis en een frisse adem, 
en waas golvende bedekte de hemelen, 
en een zeldzame zonnestraal, en de eerste vorst, 
en verre grijze winter bedreiging.




















Je stem is als een karmozijnrode belsignaal. 
Nee, ik heb het nog nooit gehoord. 
In de ochtend herinner ik me een droom, 
hoe we samen op de daken liepen heen en weer. 

Daar verlichtte de maan de weg voor ons, de 
sterren schenen met kraaltjes aan de hemel. 
En alles in de wereld vergetend, samen hebben 
we als kinderen op dat moment gedobbeld en gespeeld. 

De zon kwam op en de schaduwen gingen liggen. 
Alles in de wereld in delen verdelen. 
We konden het niet, we konden 
het vluchtige geluk niet vasthouden. 

Je verdween met het aanbreken van de dageraad.
Je verdween, alles was een visioen. De
 nachtegalen worden meegenomen naar de verte, 
met een liedje dat op het onze leek. 

Het haar is lang grijs geweest, 
maar er is geen zaad in de grond gegooid. 
Ik ben alleen. Kunnen jij en jij alleen zijn? 
Als een lawine passeert de tijd na die tijd.

Verlovingsring zal niet worden, 
niet fluisteren aan mijn oor genegenheid. 
Al vele jaren heb ik je gezicht gezien, 
Als een visioen van een prachtig sprookje. 

.

.

.

.

.

.

.

9

Schoonheid is van buitenaf niet te zien, de 
schoonheid van binnenuit verslaat de straal, 
ze zijn hier gericht op de harten,  
kleding en make-up met niets. 
Mensen worden tenslotte door mensen op kleding begroet,  
ze vergezellen je altijd bij hun verstand, 
gespeelde rollen zien er niet goed uit 
als je schoonheid in je hart hebt. 
En door de liefde van mensen te verwarmen, 
straalt schoonheid harten uit, 
alleen het hart zou zich niet krommen 
bij een opstelling van het gezicht. 
 De schoonheid van een nepwenk,
 we plegen de gebruikelijke diefstal 
en anderen stelen zichzelf. 
Portemonnees op de grond, zonder gebreken, 
maar meer en meer hart, 
haar zakken zijn leeg, 
haar hart is geen cent. 
Maar van het lichaam, in tegenstelling tot broers,
het hart wordt nooit oud, 
ze kan opstaan ​​uit het graf 
en haar schoonheid zal weer stijgen . 
Zoek niet naar schoonheid van buitenaf, 
vanuit het hart van schoonheid verslaat de sleutel 
om het lichaam niet te versieren, maar naar het hart, die het hart 
begrijpt. 

+ Poëzie.































Weer zonsondergang zonsondergang onder  
de gouden bruiloft.In het bos zingen al heel lang nachtegalen. 
En in het geritsel van bladeren, als in een fluisterend afscheid, 
hoor ik je erkenning van liefde. De akkoorden van dromen klinken met een zilveren snaar. Ik ben nog steeds zo warm in mijn open armen, ik haast me om geen afscheidscarnaval te missen. Ach, haast je niet in de herfst, de jurk eraf trek hem in onstuimige strelingen onder de zijde. 
Ach, val, haast je niet, want het is nu geliefd, 
laat het geluk onder de vleugel langer aanhouden, 
laat je hart ontmaskeren, je warmte is bewaard, 
maar haast je niet, ik moet mijn hart eruit halen. 
houd, blijf, deel met de vergulden. Kijk opnieuw 
in het venster onder de verstrooiing van de  
dageraad. Op de zintuigen bespeel een nog steeds niet 
 gezongen noot.Harmonie van liefde in mijn hart geef het. 
Ach, val, haast je niet, onder de spatten van de dageraad. 
Met een kristallen traan om je te bekeren van schuldgevoel. 
In mij, net als de hop, speelt de zomer. Ach, val, haast me 
 niet, rijg een spinnenweb, knarsen in de kruin. De gewenste
 term, om nog steeds geliefd te blijven.Ik wil zelfs nog 
voordat de sterren vliegen liefhebben. Gemorst een druppel
  goud aan mijn voeten.Als gulle schulden voor het verdriet.
Ah, herfst, wees niet aan het draaien, huil niet voor de deur. 
Ik geloof die lente, als een vakantie, ik zal wachten ...