CREA PLUS 75

.

.

.

9

Schoonheid is van buitenaf niet te zien, de 
schoonheid van binnenuit verslaat de straal, 
ze zijn hier gericht op de harten,  
kleding en make-up met niets. 
Mensen worden tenslotte door mensen op kleding begroet,  
ze vergezellen je altijd bij hun verstand, 
gespeelde rollen zien er niet goed uit 
als je schoonheid in je hart hebt. 
En door de liefde van mensen te verwarmen, 
straalt schoonheid harten uit, 
alleen het hart zou zich niet krommen 
bij een opstelling van het gezicht. 
 De schoonheid van een nepwenk,
 we plegen de gebruikelijke diefstal 
en anderen stelen zichzelf. 
Portemonnees op de grond, zonder gebreken, 
maar meer en meer hart, 
haar zakken zijn leeg, 
haar hart is geen cent. 
Maar van het lichaam, in tegenstelling tot broers,
het hart wordt nooit oud, 
ze kan opstaan ​​uit het graf 
en haar schoonheid zal weer stijgen . 
Zoek niet naar schoonheid van buitenaf, 
vanuit het hart van schoonheid verslaat de sleutel 
om het lichaam niet te versieren, maar naar het hart, die het hart 
begrijpt. 

+ Poëzie.































Weer zonsondergang zonsondergang onder  
de gouden bruiloft.In het bos zingen al heel lang nachtegalen. 
En in het geritsel van bladeren, als in een fluisterend afscheid, 
hoor ik je erkenning van liefde. De akkoorden van dromen klinken met een zilveren snaar. Ik ben nog steeds zo warm in mijn open armen, ik haast me om geen afscheidscarnaval te missen. Ach, haast je niet in de herfst, de jurk eraf trek hem in onstuimige strelingen onder de zijde. 
Ach, val, haast je niet, want het is nu geliefd, 
laat het geluk onder de vleugel langer aanhouden, 
laat je hart ontmaskeren, je warmte is bewaard, 
maar haast je niet, ik moet mijn hart eruit halen. 
houd, blijf, deel met de vergulden. Kijk opnieuw 
in het venster onder de verstrooiing van de  
dageraad. Op de zintuigen bespeel een nog steeds niet 
 gezongen noot.Harmonie van liefde in mijn hart geef het. 
Ach, val, haast je niet, onder de spatten van de dageraad. 
Met een kristallen traan om je te bekeren van schuldgevoel. 
In mij, net als de hop, speelt de zomer. Ach, val, haast me 
 niet, rijg een spinnenweb, knarsen in de kruin. De gewenste
 term, om nog steeds geliefd te blijven.Ik wil zelfs nog 
voordat de sterren vliegen liefhebben. Gemorst een druppel
  goud aan mijn voeten.Als gulle schulden voor het verdriet.
Ah, herfst, wees niet aan het draaien, huil niet voor de deur. 
Ik geloof die lente, als een vakantie, ik zal wachten ... 

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

7

Het meest noodzakelijke woord, het 
woord waar je op wacht. 
Het woord dat je zoekt, 
maar je zult het nooit vinden. 
Als je het hart opent, maakt het 
je niet uit. 
Het kan heel moeilijk zijn voor het hart, 
 het is moeilijk om woorden te vertrouwen. 
Maar je gelooft nog steeds, 
geloof, tot het trillen in je handen. 
Wat is het zelfde woord. 
Wachten op iemands lippen. 
Wat zou eens breken 
in de afgrond van je borst. 
Om per ongeluk te blijven. 
En nooit voor iets. 
Wat zou er gebeuren als verdriet 
in zijn strop valt. 
Iemand die heel dicht bij je staat. 
Stil fluisterend. ik hou van.