CREA PLUS 55

.

.

.

+ Poëzie.

Drie partners: Mind, Heart and Soul.
Ze liepen zonder haast over de onbewoonde weg. 
En ze fluisterden over het leven, over zichzelf 
en over hun waarde in het menselijke lot. 
Ik hoorde toevallig een gesprek. 
Het leek erop dat het eerder een geschil was. 
Zoek uit, wie van hen, de drie, is belangrijker. 
En wat kunnen ze doen voor mensen. 
Reden hen vertelt: "Ik moet gewoon een. Man kan 
niet denken zonder mij ben ik de 
meest belangrijke en alles wat ik heb om te zien. 
.Zal zijn slechte mensen, als ik wegga 
" Je hebt het mis. "Zonder me ben, 
je schattig, je hebt het licht niet gezien, 
je hebt het koud en ik geef je warmte, 
als ik daar ben, had de persoon geluk: ze 
kennen me alleen, er is liefde in het leven,
En niet, mind, spreek me niet tegen. 
Ik heb grote macht over mensen. 
Ontwaak in hen aantrekking en passie. 
Ze werden stilletjes onderdrukt door het hart. 
Gesprek afluisteren, ik begrijp alles, 
deze debaters leven in mij, vrienden. 
Ik bestaat uit ze allemaal, mijn drie "ik". 
Als de geest wint, dan ben ik voorzichtig, koud.
Als het hart naïef wordt, is het zo
 gemakkelijk om me te beledigen, vrees ik. 
Hun ruzies, als een luid gebrul in de bergen, 
veroorzaken mijn twijfels, angst. 
Ik probeer alleen te begrijpen wie mij dierbaar is,
 die mij nuttiger is en die belangrijker is. 
Het derde "ik" - dat is een tedere hart, 
soms twijfelt knagen. 
Maar zonder harmonie zal er geen harmonie zijn,
Ik weet dat er is, en het is geen leugen. 
Alleen de derde, voor mij de inheemse "ik", het 
compromis vindt altijd tussen de twee. 
Als je vrienden maakt met de drie "ik" met elkaar, 
dan is het leven misschien anders. 
Laat de geest nieuwsgierig en koud zijn. 
Het hart is warm, schoon, liefdevol en vriendelijk. 
En laat het hart vredig en open zijn, 
zodat je geen spijt hebt van de dagen dat je leefde. 

.

.

.

.

.

6

Morgen zal je de wedding bells in de verte al horen luiden ...

Je kwijnde de hele nacht tot het ochtend werd. 

Doordrenkt in onrustige dromen. 

Lange, lange tijd heb je gewacht op bloei 

en een glimlach van geurende lente.

Maar deze dag was stralend.  

De zon van geluk is boven je opgestegen. 

En voor de glans van de lente, dankbaar. 

Je bent stralend van een bloeiende ziel.

Allemaal in de stralen, op dit moment van verlichting, 

in de oogverblindende pracht van de dageraad van 

wiens leven slechts je weerspiegeling is, 

verlicht je je liefde.

Om het meer helderder en heter te maken, 

ontvlamde je vrolijke licht. 

De liefde mooier en helderder maken. 

De fascinerende kleur was in bloei.

.

.

+Poëzie















Het lot, helaas, ik zal niet veranderen. 
Waarschijnlijk verandert het niet. 
Zoals schepen in een stille oceaan, 
moeten we zeilen of naar de bodem gaan. 
We zwemmen allemaal en ontleden de golven.
 We zwemmen, we kennen de route helemaal niet. 
Een geest van rebellie, wat een compleet alarm is. 
Niet begrijpen en nauwelijks begrijpen. 
We zwemmen en zeilen de wind, 
dragen waar ze in ons geloven en wachten. 
En de vuurtoren 's nachts hoop schijnt.  
We verlichten de weg naar ons geboortelandshuisje. 
Wij zijn schepen, maar alleen de slechten zullen 
op de rotsen blijven, zodat ze in een ogenblik neerstorten. 
En mijn hart zal voor de honderdste keer liefhebben, 
wanneer je de liefde van het hart hebt begrepen. 
We zijn schepen, we varen tussen de oceaan, 
ontmoeten elkaar voor een moment, misschien een jaar.
We varen allemaal naar de droom van ons gewenste, 
dat in het hart van goed leven voor altijd. 
We zetten koers tussen de mist, 
tussen grijze wolken en zelfs formidabele rotsen 
en we zullen worden beloond met het gewenste 
eiland, waarnaar iedereen zelf op zoek was. 
We zwemmen allemaal en het hart stopt, 
wanneer de vuurtoren we in de verte zullen zien. 
Wij, opnieuw op zoek naar een stukje paradijs, 
 zoals eerder, schepen met de zeilen in de wind. 

.

.

.

5

Oh, de witheid van weiden onder de sneeuw.

Oh, de zuiverheid van de transparante stralen van ijskoude. 

Oh, de schoonheid van de bossen en de bossen van de mat

Hoe mooi Winter is. Hoe sneeuw drijft, een vijver, een berk,

begrijp de strikte onbekwaamheid van de natuur. 

Genade aardse ware vreugde.Verlicht de sneeuw 

Uw dromen worden dromen. En de zuiverheid van het ijs.

De driften van het hart en verlangen.Bij haar leren, 

bij winterarmoede een charmante, en op de 

schoonheid van de geest onstoffelijk.

Oh winter.

.

.