Poëzie 1Pasen
Zoon, neem me mee voor Pasen?
Ik ben zo moe van de geur van medicijnen.
Rond reparaties gieten bouwers verf, papieren
ondertekenen het allemaal zonder de beproevingen.
Je moet naar Marie in het graf, al het derde jaar
dat ik niet bij haar was. Dan de dag, dag na dag
verlies ik mijn kracht, en de kraai zal spoedig
beginnen te draaien. Maak je geen zorgen,
ik ga in de gang gaan liggen, ik ben maar twee
dagen thuis. Ik zal zelf de krant ondertekenen
bij de hoofdarts,
zoon! Neem mij met Pasen ?!
Alleen in de zaal was iedereen al lang geleden
weggehaald. Als een uil zit ik de hele dag aan
het raam. Alle kinderen zijn al weggegeven,
er is niemand, er is een complete stilte.
Met een zucht keek Jo uit het raam:
er is een hemelsblauw en een zwerm wolken.
Iemands kat vluchtte naar de cateringafdeling.
Hij is niet klaar om zijn vader zo op te halen.
Maar hij zei hardop dat hij zelf morgen zou bellen
en waar hij hem moest nemen. Zal zich
wassen in de badkamer, in een schone jurk,
Skip-dag, het is niets. Toen hij thuiskwam,
zei hij tegen zijn vrouw dat hij de Alex naar huis
wilde brengen. Hij dacht erover na, op de een
of andere manier op zijn gemak, hij trouwens,
maar mijn lieve vader. Vrouw springt uit
de stoel sprong , zeggende dat het huis van hem
psychiatrisch ziekenhuis. Het probleem met de aankomst
voor altijd gesloten, snel verspreid op plaatsen.
De dag verstreek als een vogel, onopgemerkt,
verre familieleden kwamen naar mijn vrouw.
En alle problemen worden meegenomen, zoals de wind,
overal zijn alleen toast, gelach en gebabbel. De zon
ging achter een ziekenhuisplein staan, de oude man keek
hem alleen uit het raam. Een zoon zal arriveren, geloofde
er vast in, waarschijnlijk in het verkeer, om ver te reizen.
Hij glimlachte en maakte blijkbaar plannen. Ga zwijgend
zitten op het graf. Voorwonden zijn heel lang genezen,
maar er was er maar één in de douche. Een verpleegster
keerde hem terug, dat ze hem theepap bracht.
Irma voor de vakantie gebakken kok, Jef hij is één, het
betekent één. En wat voor jou op vakantie nam
je niet weg? De dokter ondertekende alle papieren
aan zijn zoon. Die week werd alles aan hem gegeven,
het hoofd gaf zijn toestemming. De oude man zweeg
en huilde stilletjes, in de wijk donker en helemaal leeg.
Vergeten en gegooid zoals die hond, hij werd zijn
eigen zoon, als een vreemdeling. Een vakantie vloog,
gasten vlogen weg , de zoon opgevuld en naar zijn
vader gereden. Weekend vloog als een kogel.
Hij klom de trap op naar de vloer, liepen echo van
zijn stappen. Ik was bang om ruzie te maken
met mijn vrouw, ik stond klaar om lang te antwoorden.
De matras is opgerold, wat maakt het uit? Het bed van
vader was gapend van leegte. Er moet een reden zijn,
waar ben je ernstig ziek geworden? Zonder de benen
te voelen rende hij naar de verpleegster.
De hartaanval is uitgebreid, het is geen geheim.
Familieleden zijn het blijkbaar vergeten in het park,
ik heb gewacht, ik was ongerust, dat is het hele antwoord.
Hij stierf rustig bij het raam 's nachts.
We konden hem gewoon niet redden.
Onze wereld vandaag, gewoon gek,
hij gebruikte de hitte en een beetje liefde.
