Poëzie

Kijk, iedereen wordt gegeven. 

Liefde is een magisch land. 

Ze is kwetsbaar, ze is teder, als een bel bij het raam. 

Iedereen wacht op haar, als een lichtstraal. 

Een wolk die uit de duisternis breekt.

Dit is wat er met mij is gebeurd.
En echt, ik leefde het.
Verkocht op de leeftijd dat ik kon.

Nauwelijks een emmer water dragen.
Verkocht door mijn eigen ouders...
We woonden in een klein dorp.

Waar dood en ellende zich verspreidden.
Moeilijk voor mij om deze dingen te begrijpen. Om deze 
misstanden toe te geven waaraan ik werd blootgesteld ...

Witte berk onder mijn raam.
Bedekt met sneeuw, als zilver.
Op de pluizige takken met een besneeuwde rand.
Brush bloeit met een witte franje.
En er is een berkenboom in slaperige stilte.
En sneeuwvlokken branden in een gouden vuur.
En de dageraad, lui rondlopend.
Bestrooit de takken met nieuw zilver.

n

De zomer vliegt weg.

Vliegt weg, smelt onherroepelijk, Blijft in de geur van gras. 

Vergeeld en licht verpletterd.

Onder de voeten van dartelende kinderen.

Tekenen zijn al in de herfst. En zo onvermijdelijk en dichtbij.

Sombere dageraad was laat, warme dagen waren opgelost.

Wees niet verdrietig dat vogels vliegen weg,

berispen de voorspelling van regen en sneeuwstorm niet.

Vóór de deadline keert de zomer terug,

als u de zomer verbergt in de tederheid van de handen .

 

Sneeuwtederheid, zachte sneeuw, een dunne draad zilver. 
Witte vlokken van geloofwaardigheidsgolven zullen het 
tapijt bedekken. Breekbare lijnen tussen de werelden.
Kubussen van gebroken ijs, Tule met franje. Blauw met
wit, en achter de ster, een ster. Tedere sneeuwval. 
Sneeuwtederheid. Spins een dans uit de hemel,
eeuwigheid, oprechtheid van het
Winter Kingdom van wonderen.

+Poëzie

De oude hut, waar alles in de sneeuw staat. 
Grootmoeder, de oude vrouw kijkt uit het raam. Ze juichte
  de kinderen toe van. Quick-sleeën die rennen, rennen, lachen.
Een sneeuwhuis maken. Bellende stemmen zijn overal te horen. In het sneeuwhuis zal er een speels spel zijn.

Herfst - "Saaie tijd ...", het favoriete seizoen van dichters, filosofen, romantici en melancholie. Gedichten over de herfst "wervelen"met  woorden-wind, "motregen" met strofen-regens, "verblinden"  metepitheta-bladeren ... Voel de adem vande herfst  in herfstgedichten voor kinderen en volwassenen.

Prachtige foto.
Hoe dierbaar ben je voor mij:
Witte vlakte, volle maan.

Het licht van de hoge luchten,
en de glanzende sneeuw,
en de verre sleeën die
eenzaam rennen.

De winter kwam tot zijn recht.
Ze bedekte het thuis met hoeden.
Verzilverde takken van bomen. Een
skispoor in het bos.

Gebonden rivieren en meren.
Diamond kreeg een outfit.
De zon schijnt op de uitgestrektheid van de
rivier waar je niet zult kijken.

Vriendinnen sneeuwstorm.
Inhalen met de wind.
Vogeltrill zakte weg in het bos.
Sleeën renden op volle snelheid.

Vanaf de berg renden ze naar beneden,
delen het plezier met de kinderen.
Voer windwals uit " Caprice ".
In de schoorsteen, zoals op een pijp.

De winter is vrolijk geworden.Met schaatsen
 en sleeën.Met een besprenkelde baan.Met een
 magisch oud sprookje.Op een versierde kerstboom 
 slingeren lantaarns.Laat de vrolijkeke kleine
 winter eindigen!

De sneeuwstormen in de rotsen stierven weg.
Nadat de lucht met licht was overstroomd,
spatte de zon zijn stralen op de jubelende baai!

De dag gaat voorbij, handen worden moe. Maar, 
vermoeidheid overschaduwen.Van de ziel live klinkt
In een harmonieus motief vragen.

Het licht van de maan is 's nachts dun. 
De kust is 's nachts licht. De zee is stil
 als een kitten.  Alles krast op de pier ...

Ieder van ons heeft een kans in het leven, en ieder van ons heeft zijn

eigen hoogtepunt. Wie vloog plotseling op, stierf snel uit, en wie heeft

de helft niet bereikt. Iedereen heeft zijn eigen bestemming, en

iedereen zal de berg Everest vinden. God geeft iedereen een haalbaar

kruis. En hoe gemakkelijk het zou zijn om te gaan.Om te liegen, te

kruipen en weer op te staan. God, om het ons gemakkelijker te maken

op de manier waarop de zalige liefde voor ons helpt. 

Met liefde kunnen we alles overwinnen. 

De lente is op de gebruikelijke tijd aangebroken.
De lente is de tijd voor geliefden.
Een eenvoudige dennenboom groeide langs de weg.
Kraaien gingen erop zitten.

Tja, wat is daar mis mee? - den, zoals een den.
Kraaien zijn een veelvoorkomend iets.
Maar in een kudde van een gewone kraai,
was er een, stel je voor, wit !!!

Zeg me eens, wie zou de grijze
 kudde opmerken zonder de witte kraai?
En de lentestroom stroomde uit de lucht
En de sneeuw, stel je voor, smolt.

 

's Nachts in de velden, op de tonen van een sneeuwstorm.
Dommelen, zwaaien, berken en sparren.
De maan schijnt tussen de wolken boven het veld.
Een bleke schaduw loopt en smelt.
Het lijkt mij 's nachts: tussen witte berken.
Frost dwaalt in de mistige uitstraling.
's Nachts in een hut, op de tonen van een sneeuwstorm.
Het gekraak van de wieg verspreidt zich stilletjes.
Een maand lang verzilvert het licht in de duisternis.
In het bevroren glas op de banken stroomt.
Het lijkt mij 's nachts: tussen de takken van berken.
Frost kijkt in de stille hutten.
Dood veld, steppeweg! 
Blizzard veegt je 's nachts.
Uw dorpen slapen onder het gezang van een sneeuwstorm.
Eenzame sparren sluimeren in de sneeuw.
Het lijkt mij 's nachts: stap niet rond.
Frost dwaalt rond op een doof kerkhof.

 

Ik heb niet gewacht, ik heb mezelf gebeld. Vertel me, hoe gaat
 het met je? Ja, het is goed, hier is het tijd om weg te rennen.
  Maar ik wilde alleen maar zeggen. "Je blog is zo, zo echt mooi".

2

Uitnodiging voor een wintersprookje ...

Zoals in een spookachtige witte, boeiende droom, is de maan verzilverd

in de nachtelijke hemel, en de wit-witte  tien tallen berken, zijn verpakt in sneeuw, ondergedompeld

 in dromen. En de stilte van het onaardse

ik ontwaakt. Kan het echt gebeuren? En de sneeuw is verzilverd onder

de maanstraal. Wat zal zijn, wat was, kan me niet 

schelen. Ik weet het niet, ik weet het niet meer, ik leef tegen het moment, en het

 sprookje staat in realiteit voor me. Hun wind  raakt een snelle vlucht, en prachtige

 kastelen zullen instorten met sneeuw. 

En ik verstopte me, bijna nietademend. 

Oh, wintersprookje, hoe mooi ben je ...

In de schaduw van kers en acacia. Kom

 naar mij, mijn lieve vriend, om de 

heilige vrije tijd te delen. In de armen van

 de wereld, de muzen en gratiën.

 Niet het vlees van een dik kalf,

niet de vrucht van Griekenland blij dat

je zult zien, niet honing, geen bier.

Enkel glans in het leeg glas.

 

Winter is gekomen.Winter is gekomen.Ik draag een witte hoed,
ik adem witte lucht,mijn wimpers zijn wit ,jassen en wanten, 
onderscheid me niet in de vorst.Tussen de witte berken.Ik zal 
verstijven.En een eekhoorn in stilte springt ineens in mijn armen.

Groetjes van mij

We hebben alles achtergelaten wat we hebben 
meegemaakt, in de winter die eeuwig heeft geduurd. 
En in de lente onze eenzame harten opgewarmd en
 ontdooid. Ik zal je wangen met de palmen van je
 handen aanraken, ik zal naar je vriendelijke ogen kijken.
 We zijn nu geen vreemden.Twee lotsbestemmingen 
die we in één hebben samengevoegd.

  Het leven stroomt in vrede in vrede.  

Toon jezelf,open  tederheid. 

In hun onschuld verschijnen. 

 En in de schemering, onbaatzuchtig. Met zo'n
 onaardse glimlach word ik dierbaarder dan de 

sterren en de wind kostbaarder dan al diegenen 

die bij me waren. Voor dit moment ben ik klaar
 om terug te geven.Ik ben honderd nachten en 
honderd wegen, zodat je op een dag opnieuw 
over me heen zult  lopen. Er bestaat waarschijnlijk 
geen grotere dorst. Alleen tederheid verdraait
 deze wereld. En iedereen is gevuld met
 tederheid. Wie was verliefd of geliefd?! 

Ik ren als de wind op schaatsen.Langs de 
bosrand.Wanten aan mijn handen.Hoed op
 mijn hoofd.Een of twee! hier gleed ik uit.Een en 
twee! bijna salto.Een of twee! strakker op
 je tenen!Het ijs kraakte, kwaakte.De wind waait 
van rechts.Kerstbomen-wolven! volle snelheid -
Van de vijver naar de sloot.Een of twee! op een 
gladde helling.Een en twee! grappige benen.
Een of twee! vooruit en vooruit.

Ik ben van plan te schrijven over het leven op het  

slagveld  tijdens een epidemie. Ik kan me niet voorstellen

wat er zal gebeuren, of ik nu vaak kan schrijven of me moet 

haasten. Net als iedereen weet ik heel weinig over dit virus.

 Informatie verschijnt constant en verandert dagelijks. 

Er gebeurt nu iets dat het leven vele jaren zal veranderen.