We hebben alles achtergelaten wat we hebben
meegemaakt, in de winter die eeuwig heeft geduurd.
En in de lente onze eenzame harten opgewarmd en
ontdooid. Ik zal je wangen met de palmen van je
handen aanraken, ik zal naar je vriendelijke ogen kijken.
We zijn nu geen vreemden.Twee lotsbestemmingen
die we in één hebben samengevoegd.
Het leven stroomt in vrede in vrede.
Toon jezelf,open tederheid.
In hun onschuld verschijnen.
En in de schemering, onbaatzuchtig. Met zo'n
onaardse glimlach word ik dierbaarder dan de
sterren en de wind kostbaarder dan al diegenen
die bij me waren. Voor dit moment ben ik klaar
om terug te geven.Ik ben honderd nachten en
honderd wegen, zodat je op een dag opnieuw
over me heen zult lopen. Er bestaat waarschijnlijk
geen grotere dorst. Alleen tederheid verdraait
deze wereld. En iedereen is gevuld met
tederheid. Wie was verliefd of geliefd?!
Ik ren als de wind op schaatsen.Langs de
bosrand.Wanten aan mijn handen.Hoed op
mijn hoofd.Een of twee! hier gleed ik uit.Een en
twee! bijna salto.Een of twee! strakker op
je tenen!Het ijs kraakte, kwaakte.De wind waait
van rechts.Kerstbomen-wolven! volle snelheid -
Van de vijver naar de sloot.Een of twee! op een
gladde helling.Een en twee! grappige benen.
Een of twee! vooruit en vooruit.
Ik ben van plan te schrijven over het leven op het
slagveld tijdens een epidemie. Ik kan me niet voorstellen
wat er zal gebeuren, of ik nu vaak kan schrijven of me moet
haasten. Net als iedereen weet ik heel weinig over dit virus.
Informatie verschijnt constant en verandert dagelijks.
Er gebeurt nu iets dat het leven vele jaren zal veranderen.
Ik zie een prachtig patroon op bevroren glas.
En fantasie opent zich voor mij.
Hier is een besneeuwd bos en een kristallen paleis, een
bos van nobele palmen, een fantasiekroon.
Iemand met een royale hand van diamanten cascade.
Plotseling willekeurig verspreid zoals deze, willekeurig.
Miljarden lichten begonnen te spelen in de nacht, als
gevolg van het vuur van een eenzame kaars.
Mijn slee gaat vanzelf.
Zonder motor,zonder paard.
Af en toe rent mijn slee van me weg.
Ik heb geen tijd om te paard te gaan.
Sleeën,van een plaats en rennen.
Mijn sleeën gaan vanzelf.
Zonder motor, zonder paard.
En onder de heuvel zijn mijn sleeën.
Achter een sneeuwbank wachten op mij.
Ongehoorzaam, het is saai voor hen om
alleen naar boven te klimmen.
Die op een winterochtend, wanneer
pluizige sneeuw valt, en een rode dageraad. Op de
grijsharige zanden aan de kust kijkt met schroom.
Luisterde naar de klokken van het klooster.
In de strijd tegen een windvlaag werd dit gerinkel
door hen ver door de lucht gedragen.
En de reizigers vonden het meer dan eens leuk.
Als een stem van dood of onsterfelijkheid.
En ik hou van dit geluid! - hij is de bloem van de
Grafheuvel, het mausoleum,
dat niet zal veranderen; noch het lot,
noch de kleine tegenslagen van mensen
zullen hem overstemmen; altijd alleen. De
sombere heerser van de hoge toren.
Hij verkondigt alles aan de wereld, maar hij
is zelf een vreemdeling voor alles, aarde en hemel.
Die op een winterochtend, wanneer
pluizige sneeuw valt, en een rode dageraad.
Op de grijsharige zanden kijkt met schroom,
Luisterde naar de klokken van het klooster;
In de strijd tegen een windvlaag werd dit gerinkel
door hen ver door de lucht gedragen.
En de reizigers vonden het meer dan eens leuk.
Als een stem van dood of onsterfelijkheid.
En ik hou van dit geluid! - hij is de bloem van de
Grafheuvel, het mausoleum,
dat niet zal veranderen; noch het lot,
noch de kleine tegenslagen van mensen
zullen hem overstemmen; altijd alleen. De
sombere heerser van de hoge toren.
Hij verkondigt alles aan de wereld, maar hij
is zelf een vreemdeling voor alles, aarde en hemel.
En buiten het raam, om kwart voor de winter.
En een vreemde opwinding in mijn hart.
Betonnen huizen kruipen in lege pogingen om zichzelf op
de een of andere manier op te warmen.
En buiten het raam, een kwartier tot december,
daar vallen de sterren op de daken,
en zelfs een bescheiden straatlantaarn.
Het lijkt mij belangrijker en hoger.
En buiten het raam, om kwart voor "nul nul",
vraag je waarom ik niet kan slapen.
"Nog een klein beetje. Laat me alstublieft
de grens van november oversteken."
De storm bedekt de lucht met duisternis.
Wervelende sneeuwwervelwinden.
Dan, als een beest, zal ze schreeuwen.
Dan zal ze huilen als een kind.
Laten we drinken, goede vriend van
mijn arme jeugd.laten we drinken
van verdriet; waar is de mok?
Het hart zal vrolijker zijn.
Bescherm liefde. Er is niets mooiers ter wereld.
Meer, aanhankelijke woorden.
Meer, tederheid in elk boeket.
Van onaardige geruchten,
van een jaloerse blik, en van woorden die eeltig zijn, is het
noodzakelijk om de gevoelens van het licht te bewaren .
Alles zal door de jaren heen gaan.
Maar totdat de draden zijn gescheurd, roep ik
elk moment het hele jaar door: zorg voor de liefde.
+ Poëzie.
Je kunt het allemaal verdragen, je hebt tranen in je ogen.
Denk je? Ik snap het! Ja, nee. Het is maar een stipje.
Je bleef maar zeggen "Ik zal nooit, nooit beledigen."
En nu "niet jouw helft." Je hebt pijn in je hart!
Denk je? Ik voel! Ja, nee. Het is gewoon een belediging.
Ik ben de laatste jaren altijd verdrietig geweest. Ik glimlach
zelfs voor een blik. Je hebt duistere gedachten in je hoofd.
Denk je? Ik weet het! Ja, nee. Alleen iets is verontrustend.
Zeer moeilijke vraag voor mezelf Ik beslis. "Zonder jou,
wie zal helpen leven?" Ik kon het niet laten. Tranen
strompelden. Ik tolereerde geen belediging overvloedig.
Maar jij, die wegging, zei: "Je kunt er tegen! Je bent sterk! "
Je bent een prinses, en het is nutteloos om met mij
ruzie te maken, ik heb dit sprookje onlangs uitgevonden.
Het was niet interessant om zonder jou te leven.
Het was dom en vreemd om zonder jou te leven.
Je draagt geen kroon, een kristalwonder,
en je komt niet in een valstrik van etiquette,
en toch een of andere reden, je bent heel mooi, en nog
steeds zie ik je lippen als van de zon en de zomer.
En voor ontbijt, grapefruit of citroensap,
misschien yoghurt, of misschien lege havermout,
geen verbod op jou, geen slot, geen wet,
je bent een volwassen kleine hooligan.
De moeder van je koningin
wil natuurlijk met je trouwen,
de prinsen zijn liefdevol en snel,
omdat onze liefde helemaal niet tevreden is.
Maar ze spannen hun lippen stevig vast,
voor een date vandaag. In de armen van anderen.
Er gebeurt niets, zie je, mam,
ik heb de avondjurken aan flarden gescheurd.
En de koning schudde zijn grijze hoofd.
Er is geen klik met de prinses, zo'n draai.
Hij is een beetje boos en is het eens met zijn vrouw,
maar dan knipoogt hij en fluistert: Goed gedaan!
En zij klimt met haar benen in een stoel,
en zij zal zuchten en haar knieën omhelzen.
Mijn enige, wat zal er nu met ons zijn?
Komen de sprookjes uit met de verkeerde?
Ik kan me niet van een zucht onthouden.
Plotseling, het lot van ons met jou nemen en delen.
En dan glimlachen sms-dwaas besteed.
Kom niet op verhalen van diegenen die niet geloven. 
Winter bereidt zich voor op de bruiloft. Ze werd bekroond met december.
Natuur trouwjurken en versieren alles rond. Als klatergoud op de takken
van vorst. En de sparren zijn als in zilver. Aarde en bos in winterkleren,
schitteren met sneeuw bij zonsopgang. Bruid in een sneeuwwitte jurk.
De bruidegom, december met haar in haar armen, de jonge winter
bewonderend. Sneeuwvlokken wervelde in een wals,in kristal witte
schoenen, en het geluid in de lucht zweefde. Lost in magische bossen.
December trouwden in de winter, op de sneeuw paarden haasten in de
verte, alleen liggen op de grond bleef, winter sjaal geworpen. 
De onweerswolken zijn stormachtig. Mijn pad is ver, mijn pad is triest.
En de afstand is zo troebel onbeantwoord. Van de rand van grauwe graven.
Iemand stak het kruis over met een kruis in de grafsteen en, als een schaduw,
door een steen, opgestaan uit Lazarus, brak er een onvolgroeide lila door.
De vellen zijn geel, verbrand. Dat is de lucht onderdrukken, de steen bukt
naar beneden. Maar ze zeggen dat de seringen van het graf in april niet bloeien.
En waarom? De bloemen zijn zo onstabiel, zo zacht op de koude plaat, en leggen
een schaduw van een daglicht op de magere trekken. En in bewaring van de
bleke steen was het bedekt met zoveel bloemen. En dat is voor hen een kwaal,
en hun dood is de blauwe lucht.Het is dichtbij avond. En er zijn zoveel paden voor
mij, maar het is gewoon dat er geen kracht is om van de betoverende
drempel af te komen. En mijn leven is een gewaagde ontsnapping,
de plaat is door mij voor medelijden doorboord, bevende bladeren krimpen,
donkerder is een kruis op een oude steen.
<img src="https://blogimages.seniorennet.be/compleet/2046105-91d0b926362
In de winter is het leuker. Om
bij de kachel bij de rode kolen te zitten,
warme broodjes te eten,in een sneeuwbank
met toppen te kruipen,op schaatsen de hele
vijver rond te rennen.
En meteen in bed te duiken.
Tot ziens, januari. Je hebt prachtige geschenken, foto's en herinneringen achtergelaten. Hallo februari. We wachten op prachtige momenten in je leven. Je bent kort. Laat me niet in de steek.
En morgen is februari een belangrijke maand. Waar, met een
crunch, vorst en ijs gemalen. Maar de zuidelijke winden van de
geuren van het mengsel,En een zoeter sneeuwklokje van
de aarde. En de zon is dichterbij, en de lucht is helderder. En
vreugdevoller voor de vogels vanuit het blauw, en de kamer is breder
en warmer naar het hart. In afwachting van een nieuwe prachtige lente.
Tot Hare Majesteit de Winter ...
En de dichter. En de tovenaar die ik. En jij, onaards,
heb ik ooit bedacht met de wens aan te raken.
Uit de liefde voor kant heb ik jou geschapen, meisje.
Hooivork van lichte lijnen ziel, van enthousiast - lichaam.
Ik dronk inspiratie in één slok. En wenste onberispelijk.
Wonder bij, aanraking. Spreekwoordelijk. Regel voor regel
kuste zachtjes mijn handen en werd verliefd en
werd verliefd. Maar de geluiden van de
Sneeuwwitte wals smolt.
Jij. Weg, onheilspellend.
Eerste Nacht van maart.
Ik herinner me jou
verbaal. Per regel.
IJsgebonden rivieren en meren, in de besneeuwde nevel van
bosjes en bossen. Onder de voeten kraakt de sneeuw onzorgvuldig,
de zon kan de krachten van de duisternis niet overwinnen.
Maar de mees zingt, zacht, zacht, alsof er geen winter is.
Ik droomde 's nachts van bergen.Hoge berg,
dezelfde waarmee we gisteren reden. We bereikten
het naburige dorp. Haasten langs de maagdelijke
landen, en 's nachts sneeuw en skiën, stralende
sneeuw en skiën. De hele tijd dat ik droomde.
Onder de winterzon sinds december, zonnebaadde de
sneeuw, tevergeefs geprobeerd. Hij lag als strandmensen
op het strand, terwijl de vorst op zijn hoede was.
De zon warmt op, het smelt. De kleur blijft niet hangen.
Al ontmoette hij de lente, en alles schittert met wit.
Een zilveren sluier verspreid over de bomen.
Sneeuwwitje, pluizig, Lace schoonheid.
En een trieste berk die ik mezelf niet kon herkennen.
Dit is hoe de bekwame boomtakken de winter sierden.
*
Wat een nacht! Krakende vorst, geen enkele wolk
aan de hemel. Als een geborduurde luifel staat het
blauwe gewelf vol met frequente sterren.
Alles is donker in de huizen. Bij de poort,
sloten met zware sloten. Overal rusten de mensen.
Het lawaai en het geroep van de handel hielden op.
Zodra de werf blaft, dondert hij met een rinkelende ketting.
+Poëzie.2
Voor de lente zijn er dagen als deze:
Onder een dichte sneeuw rust de weide.De
bomen ritselen vrolijk,
en de warme wind is zachtaardig en pittig.
Zijn lichtheid verwondert zich over het lichaam,
en je herkent je huis niet,
en het lied dat je eerder verveelde.
Als een nieuwe, zing je van opwinding.
Tussen de middagluiheid. Wol bedekt met turkoois. Ik hou van
de eerste symptomen die je raadt, een onweersbui.Op het stoffige
pad buigen de rakits. Het hoefijzer van de hoefijzers is helderder,
nee,nee en de kachels zullen wijd opengaan in de donkere wolken.
En hier is de wervelwind, en de troebelheid, en de benauwdheid en
de blauwe stoom. Een minuut vanuit de lucht een vloed. Nog een
minuut er is een vuur. En vanuit de hoek van mijn tent. In het mistige
regennet zie ik alleen de glans van mijn mantel. Ja, de zwarte dolk
over mijn hoofd. Maar nu lijken de wolken hoger te zijn. De hete stralen
braken door en lente zachtjes op het dak. Gouden druppels, als balletjes.
En die er al. In de blauwe brand werd gegoten achter één, herinneringen
aan de mei stormen Rookt Black viksatin. Wanneer de stormen vlogen.
En alles is zo snel en licht. Maar het sterft niet aan de azuurblaadjes gaf
Groza een gebroken vleugel.
<p style="text-align:
Jij bent een verpleegster.Wij vieren uw dag,
uw vakantie.Het hele land is trots op je,we
wensen je gezondheid toe.Alle paramedici
zijn belangrijk,en je werk zit vol heldenmoed.
Overal,sinds de oorlog,word je gerespecteerd
door een vechter en een krijger.In de oorlog,
hetzelfde als jij.Ze werden van het slagveld
gehaald.Wanneer: "Zuster, help! .."Vroegen ze
hoopvol.Je bent de rechterhand van de dokter,
onvervangbaar,onberispelijk.Zuster,fijne vakantie.
Hoera!Eer en glorie aan u voor altijd!
Sneeuwvlokken vallen uit de hemel.
Ze kunnen er
niet genoeg naar kijken,
ik begin op wonderen te wachten,
zoals op nieuwjaar in mijn verre jeugd.
En puur licht stroomt in de ziel.
En vreugde vervult het hart.
Ik zie de witte sneeuw. Als
reiniging, als een vakantie.
