+ Poëzie.
Je hemel was onlangs helemaal rondom omringd,
bliksem dreigend om je heen gewikkeld.
En je publiceerde een mysterieuze donder.
En stortte regen op de hebzuchtige aarde.
Genoeg, verstop het.De tijd verstreek, de
aarde werd frisser en de storm vloog,
en de wind, die de bladeren van de boom streelde,
drijft je vanuit de waarzeggers de hemel.
Mijn geboortegrond, Griekenland ...
Machtige Achilles brak het bolwerk van Troje. De briljante Patroclus
de overledene stierf. En het zwaard van Hector veegde het gras af
en goot over de vijandige bloeiende gillyflowers. Boven de as vloog
treurig met de sojaboon huilend, en het maansikkelnet van tunieken
barstte uiteen. Vermoeide Achilles landde op de grond, hij droeg de
doden naar zijn geboortegrond. Ah, Griekenland! droom van mijn ziel!
Je bent een sprookje, maar ik ben zachtaardig voor je, zachtaardig,
dan voor Hector, de held, Andromache. Neem je zwaard. Wees de zus
van Servië. Herinner de wereld eraan dat hij Troy heeft gedood.
En voor vandalen, laat het zwaard en het blok zwart worden.
Ooit was ik in Parijs met zijn: Eiffeltoren, Arc de Triomphe, Montmartre,
het Louvre Mona Lisa en de Venus van Milo , de Notre-Dame ...
--------------------------
De jaren gingen voorbij als flarden wit schuim. Je leefde in mij,
veranderde je gezicht. En meegesleurd door een golf, ging ik terug
naar je muren om te sluiten. Maar nooit door het leven van
verandering. Zo'n doorboord hield niet van angst. In elke steen van
dingen bestrating. En elk huis op de dijken van de Seine.
En nooit in de dagen van mijn jeugd voelde niet sterker en zieker.
Uw oude gif van verdrietig verdriet. Aan de onderkant van de
binnenplaatsen, onder de daken van de zolder, waar de jonge
Dante en de jongen Bonaparte van hun dromen, de werelden in
zichzelf schudden.
De laatste wolk van een verspreide storm! Een die je door een
heldere azuur bent. Eén die je een saaie schaduw werpt. Eén die je
een jubelende dag bedroefd.
Je hemel was onlangs helemaal rondom omringd, en bliksem dreigend
om je heen gewikkeld. En jij publiceerde een mysterieuze donder.
En stortte regen op de hebzuchtige aarde.
De tijd verstreek, de aarde werd frisser en de storm vloog,
en de wind, die de bladeren van de boom streelde,
drijft de waarheid vanuit de de hemel.
We zijn ons bewust van onze slavernij.En we willen niet het einde voorzien.
En we weten niet hoe we samen moeten leven.Niet met heel mijn hart om te haten.Niet oneindig om verliefd te worden.Deze eeuwige verwijten.
Deze sluwe vete.Verlangen beide zijn eenzaam, vijandschap zijn voor altijd dichtbij.En toch pijnlijk liefhebbend, voel ik gewoon de mijne.
Dat er geen leven is, waar jij niet bent.Met wat sluwheid en bedrog.Al het leven met elkaar wordt het geschil geleid, en iedereen wil een tiran zijn, niemand wil een slaaf zijn.Vergeet intussen niet te geven, het groeit altijd, overal, zoals de dood, machtige, blinde liefde, als vijandschap.Wanneer de ander afdaalt in het graf.Dan zal een van ons de meedogenloze macht begrijpen.Op dat vreselijke uur, het laatste uur...
Venetië bij nacht: Het maanlicht schijnt fel, de marmeren platen
besmeurend. De leeuw van San Marco slaapt.De kanalen van Venetië
liggen er rustig bij . Als gevolg van de super-blauwe-bloedmaan
én een gebrek aan regen.Uitgestrekte gondels, gondeliers wachten.
De sterren schijnen met tienduizenden, het is griezelig in de
nachtelijke lucht. De verzilverde massa van de eeuwen viel in slaap.
Ik bewonder de koninklijke roos, ik koester de plechtigheid van lelies,
seringen brengen me dromen, in een krans van madeliefjes dwaal ik
door de velden. Cascade fuchsia, bevroren, bewonderend. Jasmijngeur
prikkelt de borst, en fluistert scharlaken een tulp voor me, pronkerig,
ik ben ook je favoriet, vergeet niet.Ik ontmoet herfst met chrysanten,
met violet zullen we de winter doorbrengen. Waar ik van hou?
Eerlijk antwoord?
Bloemen van mensen kunnen niet beledigen.
De waanzin van de witte ochtend keek door het raam, en het was allemaal raar,
mogelijk en allemaal hetzelfde. En het was zo vreemd om aan te raken, als aan
geheime dromen. Maar de bewolkte dag verlichtte de stad, alles werd helder en
strikt in het kader van de dag. Je bent veranderd, de zon, je bent veranderd mijn
dorp. We zijn allemaal "dol op Rock", alle Rock-slaven! "Het licht van de zon,
de afstand van de velden, de schaduw van het verleden. Hoe vreemd lang geleden
De waanzin van de witte ochtend keek door het raam!
Je verbrandt de bruggen achter je niet,
je verpest het kaartenhuis niet.
God is überhaupt met hen, die graag vechten.
Alleen vanwege schulden en schulden!
Je bent ver weg van mij. En je schrijft over de bodemloze liefde van je. 
