CREATIONS+

Oktober is slechts een herfstmaand,het lijkt tenslotte   
zomer,en de zon zal warm zijn,zoals geluk, en je zult 
niet begrijpen dat er spoedig sneeuwbrij zal zijn.Maak een wandeling  tussen linden,berken en dennen,  

 met een straal uit dehemel,toppen, wangen die 
elkaar raken.En je zult niet geloven dat de herfst is aangebroken.Tot oktober begon de regen te huilen!

Vroege herfst.
De esdoornbladeren blozen niet, en het gras droogt niet op,
 maar onder het bladerdak fluistert de groene stille wind de
  kronen van woorden uit de vroege herfst. Verdorren en vaarwel
Ergens dwalend in de verte. Maar winters verre winter.
Rustig afscheid fluisteren. Geurt in de zomerbries.
Onvermijdelijke gang van zaken. We worden naar het
verleden gedragen lot en ontdekkingen,
verleden verleden, voorbije wezens,
als een stroom herfstwater.

>

Velden en herfst. Zee en naakte
kliffen. Hier is de nacht en we gaan
naar de donkere kust. In de zee, lethargie.
In al zijn grote mysterie.

Het bos,als een geschilderde toren.Lila, gouden,
 karmozijnrood.Met een vrolijke, bonte
 muur.Staat op een heldere open plek.

Berken met geel houtsnijwerk.
Schitteren in het blauwe azuur.
Als torens, worden de dennen donkerder.

De herfst is gekomen,de bloemen 
zijn verdord,en de kale struiken
 zien er droevig uit .

Het gras verdort en wordt geel.Het
gras in de weilanden.Alleen
het kruit wordt groen in de velden.

Een wolk bedekt de lucht.De zon schijnt niet.
 De wind huilt in het veld.De regen miezert.
 Vogels vlogen weg.Naar de warme landen.

Buiten het raam ritselt de herfst met bladeren.
En fluistert over iets zachts met ons. 

De zon trekt met felle stralen.
Het bonte bos roept, zal er iets met ons gebeuren?

De wolken fladderden met warme waterverf,
knipogen met turquoise verf.

Een warme herfstdag lacht liefdevol, het
leven op zondag wordt in het hart gegeven.

Verdriet kroop omhoog met die vreselijke wolk.

 regent, je tranen stromen. Je morst ze met een

ontvlambare stroom. Je gaat over verloren liefde.

Glans en schittering veranderden het slechte weer. 

Herfst verpestte al onze bloemen. 

Waar is je eerste, heldere geluk? 

Waar zijn de jonge dromen?

Huil, en ween, en wees bedroefd en weeklaag. 

Maar laat de lippen van de mond niet spreken. 

Met geloof uit de duisternis streef je naar licht, 

de last van het opheffen van het kruis.

Blazende winter. En bloemen en uitstraling. 

Met een jonge lente zul je het weer zien. 

Geloof in de komende vreugde van een ontmoeting. 

Geloof dat de liefde weer zal opstaan.

De zomer is voorbij,de herfst is gekomen.
In de velden en bossen is het leeg en verdrietig.

De vogels vlogen weg.De dagen zijn korter 
geworden.D ezon is niet zichtbaar,De nachten zijn
 donker,donker.

Bos, net als een geschilderde toren, lila, gouden, 
karmozijnrood, een vrolijke, bonte muur
Staat boven een heldere weide. Gele berkgravures
glinsteren in blauw azuurblauw, zoals torens, worden
 kerstbomen donkerder, en tussen esdoorns worden ze
hier en daar blauw in het gebladerte van de doorgaande
verlichting naar de hemel, die een raam is. Het bos 
ruikt naar eiken en dennen, in de zomer droogde het 
uit van de zon, en de herfst is een rustige 
weduwe en komt zijn kleurrijke toren binnen .

Autumn Woman - een magisch wonder, in de krullen
 van de gouden man, waar kwam je vandaan?
Bijna gewichtloos in vliegende chiffon, en ik raakte
 gewoon verdwaald in het vuur van bladeren.
Ze kwam als een vreemdeling, bedwelmde zichzelf,
en wervelde in een lus van karmozijnrood gebladerte:
ze omhelsde me met bladeren, plaagde, wenkte 
en hartstochtelijk gestreeld. Herfstvrouw, 
vuurinspiratie, in passie brand je als een obsessie.
Herfst van de liefde, je speelt met mij, de
as van de liefde die je achterlaat.

Herfst park. Stille motieven klinken,
als echo's van zomerwarmte.
Autumn Angel - onvoorstelbaar mooi.
Je kwam op een date met de herfst.
Je ogen, als gouden wespen.
Staken in de ziel, zwommen in wijn.
Sterrenbeelden die soepel vlechten afwikkelen.
Over iets avond zong voor de blinde maan.
En de amandelen van je glimlach bloeiden
onder de zijde van de verkoelende schaduw.
En onze handen waren heel dichtbij.
Zoals in die - juli verschroeide dagen.
Maar Autumn verstrikt ons met netten.
In de zonsondergangen krult het goudstof.
Al het onmogelijke dat tussen ons was.
U, lieve, gestolen verleden.

.

Meer dan dertig voor mij. Niet perfect. Ik leef, ik werk, 
ik hou van. En niet bescheiden en niet brutaal, en zijn
 leven heeft geen haast. Wat is belangrijk voor een vrouw
 ouder dan dertig? Stabiliteit, kinderen en familie. 
Betrouwbare echtgenoot, slank, inheemse mensen
 en vrienden. Zodat de ouders gezond zijn, 
en het huis een volledige beker zou zijn, 
en elke dag zou de nieuwkomer alleen een
 vrolijk gezicht ontmoeten. Om dromen waar
 te maken, heeft de vrede altijd de overhand 
gehad in het gezin, de inheemse bevolking glimlachte 
en leefde in harmonie met zichzelf. Het is 
noodzakelijk om bemind te worden. Geef zorg 
en warmte. Dit alles zal gelukkig maken. 
Elk vrouwengezicht!

Het sprookje.
Herfst begint rustig. Ze loopt door het bos,
als een elandkoe, niet zien, niet horen,
terwijl ze achter de takken gaat.
Maar nadat jij en ik ons haasten.
u ziet, de trossen van september bergas
 brak uit. Zie je, de paddestoel werd rood onder
 de rinkelende esp. Hangt met een lichte waas
aan een pijnboom een ​​web.
Het verwarde de zomer met een blad van esp.

De herfst komt, triest als het is, vreemd genoeg.
En de regen klopt op het glas hetzij forte of piano.
En buiten het raam, schouder en licht, zingt en
 cirkelt de wals-Boston zwerverwind.
En de gele bladeren vliegen, vaarwel 
zeggen tegen de zomer. En uit plaats 
we roepen achter hen een duet. In een gekke 
brutale bron haasten we ons om te vergeten, 
hoe goed is het voor ons om in hoogte
met je mee te draaien. We zijn verstrooid als 
gebladerte, onder de walsgeluiden. En we zullen 
gezicht naar beneden vallen in het gras,
uitgestrekte armen. En het zal weer zijn, 
in al zijn glorie, schouder lengte en helder.
Cirkelend, verdrijvend alle angsten, zwerverwind.
de herfst gaat voorbij, triest als het is, vreemd genoeg.
Doornige sneeuw vliegt uit het raam naar de piano.
Glijdt over gevoelige toetsen, is schoon en helder.
Alles over de lente, alles over liefde wordt
gezongen door de wind .

Gele bladeren vliegen,de dag is vrolijk.Begeleidt de
 kleuterschool.Kinderen naar school.Bloemen zijn

vervaagd bij ons,vogels vliegen weg. Je gaat 

voor het eerst in de eerste klas studeren.

Trieste poppen zitten op een leeg terras.Onze 
leuke kleuterschool.Onthoud in de klas.

Denk aan de tuin,de rivier in het verre veld.
Ook wij zittenover een jaar bij je op school.

Het bos,als een geschilderde toren.Lila, gouden,
 karmozijnrood.Met een vrolijke,bonte muur
Staat op een heldere open plek.

Berken met geel houtsnijwerk.Schitteren in het blauwe
 azuur.Als torens,worden de dennen donkerder.
En tussen de esdoorns worden ze blauw.Hier en daar
 in het gebladerte van de doorgaan de klaring naar de
 hemel die kleine raampjes.Het bos ruikt naar eiken 
en dennen.In de zomer droogde het op van de zon.
En de herfst als een stille weduwe.
Betreedt zijn bonte toren ...

De zomer is voorbij.De
herfst is gekomen.
In de velden en bossen is het
leeg en verdrietig.

De vogels vlogen weg.De
dagen zijn korter geworden.De
zon is niet zichtbaar.De
nachten zijn donker,donker.

.

Gedichtje voor kinderen.

Ja de herfst is gekomen.

De regen druppelt in de ochtend.

Maar niet bang voor het weer.

Ondeugende kinderen.

We nemen een paraplu.

En laten we een wandeling maken in de tuin.

En in rubberen laarzen.

Onze voeten worden niet nat.

Ja de zomer is voorbij.Alsof het nooit is gebeurd.
Opwarmen op verwarming.Alleen dit is niet genoeg.

Alles wat kon uitkomen,als een vijfvingerig blad,
viel in mijn handen.Alleen dit is niet genoeg.

Tevergeefs,noch kwaad,noch goed ging verloren.
Alles brandde licht.Alleen dit is niet genoeg.

Het leven nam onder haar hoede,zorgde en redde.
Ik had echt geluk.Alleen dit is niet genoeg.

De bladeren waren niet verbrand.De takken waren
 niet afgebroken.De dag was gewassen als glas.
Alleen dit is niet genoeg.

22

De laatste stralen van de zonsondergang liggen op het gebied

 van gecomprimeerde rogge. Het dutje van een

 roze knuffel. Het gras van een ongemarkeerde rand.

Geen wind, geen schreeuwende vogels. Boven het bosje, 

 een rode schijf van de maan. En het lied van de priesteres

sterft onder de avondstilte. Vergeet zorg en zorgen, 

galopperen  zonder een doel op een paard. 

In de mist en in de wei, onbegrensde afstand. 

Om de nacht en de maan te ontmoeten.

De oude vrouw keek van top tot teen op hen neer.Ze keek
 iedereen aan en haar blik was streng.En zo rook het:als ze
 stierf, oude vrouw.Morgen gaan ze uit elkaar,het huis zal 
doof worden stil. Ja, dit is zelf thee,dat wist ze,en daarom 
was ze hard en koud,en haar strenge blik was vol spijt,
misschien die van liefde, maar meer van minachting.

b