Ik zing, vrij, als een vogel.Leven zonder liedjes zal donker
voor me worden, en een trieste geurige lente.En het avondlicht
van de nacht is bleek.Hoe zonder liedjes zal het donkere bos ontwaken.
Hoe zal hij de opgaande dag ontmoeten? Zonder liedjes zal de lila bloeien,
en zal de lelie van de vallei glimlachen.
De laatste wolk van een verspreide storm!
Een die je door een heldere azuurblazing snelt.
Eén die je een doffe schaduw werpt.
Eén die je treurt over een jubelende dag.
Je hemel was onlangs helemaal rondom omringd,
en bliksem dreigend om je heen gewikkeld.
En je publiceerde een mysterieuze donder.
En stortte regen op de hebzuchtige aarde.
Genoeg, verstop het! De tijd verstreek, de
aarde werd frisser en de storm vloog,
en de wind, die de bladeren van de boom streelde,
drijft U vanuit de waarzeggers naar de hemel.
De gloed is wit, geel, rood, schreeuwt en rinkelt in de verte.
Je zult niet bedriegen, het alarm is ijdel, ik zie de lichten op de rivier.
Je vernietigt geen dromen. De geest ziet er geweldig uit
vanwege menselijke gedoe. Ik kijk alleen naar je dood met glorie.
Verbrand je dromen! Hier zijn ze rustig, helder, snel,
haastig naar me toe van ver.
Het heeft een stil, schemerig licht, alsof het door een mist
schijnt.Het schijnt met een matte,mysterieuze ster,
een van de prachtige sterren onder het water die
zoveel van de oceaan behoudt.
Koude schelpen, mooi verdriet,
gekleurd op de muren van paarlemoer.
De laatste liefde, als een waanidee ...
Als hekserij, als bederf, als stompzinnigheid.
De laatste kans voor passie en vernieuwing, een afscheid
troostende misleiding.
In welke jaren huilt het hart?
Helaas, natuurlijk, aan het einde der dagen.
Maandag, dinsdag en opnieuw woensdag, veegt de schoonmaker
maanden en jaren. Jaren vliegen snel, alsof het ijs smelt en er
geen weg terug is. Laat er geen weg terug zijn, ik blijf zingen:
"Het belangrijkste, het hart wordt niet oud.". Ik word niet oud,
ondanks de jaren. Verdriet, zonder spijt, ik zal het verleden geven.
Ik fronst en wil niet zeuren. Het is goed, is slecht, het leven wordt een
keer gegeven. Niet mopperen, niet huilen, niet soms kreunen.
Scheld de buren niet uit, leer in een vriendelijk gesprek een
compromis te vinden. Het zal meteen uit gesprekken duidelijk worden
dat mensen mooier zijn. Het is noodzakelijk om 's morgens
naar het leven te glimlachen.
Voor hen is er helaas geen weg terug.
Ah, waar zijn die unieke momenten, die we op een bepaald moment
niet konden waarderen. En die we onderweg zonder spijt konden
verspreiden. Maar nu kunnen ze ook niet voor geld worden gekocht.
Wat we nodig hadden om voor ons te zorgen, ze redden niet, miljoenen
zijn soms veranderd in een nikkel, ze hielden niet van degenen die
niet bij hen waren. Ze vragen wel, hoe is het? hoe gaat het?
Volgens de leeftijd en uiterlijk veranderd, en we hebben onszelf
neergelegd, wat is de zonde om te verbergen. Maar het hart gehoorzaamde
al jaren niet, het is machteloos om zelfs de tijd te overwinnen.
Onze jeugd in ons is er nog steeds, helemaal geen grijs haar.
Voor hen is er helaas geen weg terug.
Ah, waar zijn die unieke momenten, die we op een bepaald moment
niet konden waarderen. En die we onderweg zonder spijt konden
verspreiden. Maar nu kunnen ze ook niet voor geld worden gekocht.
Wat we nodig hadden om voor ons te zorgen, ze redden niet, miljoenen
zijn soms veranderd in een nikkel, ze hielden niet van degenen die
niet bij hen waren. Ze vragen wel, hoe is het? hoe gaat het?
Volgens de leeftijd en uiterlijk veranderd, en we hebben onszelf
neergelegd, wat is de zonde om te verbergen. Maar het hart gehoorzaamde
al jaren niet, het is machteloos om zelfs de tijd te overwinnen.
Onze jeugd in ons is er nog steeds, helemaal geen grijs haar.
+ Poëzie.
De hele dag vliegen er vlokken natte sneeuw.
En hoe zit het met ons in de wereld?
En wat willen we zelf van de wereld?
En waar vliegen we door dikke vlokken?
Waar wachten ze ons op en waar zwaaien ze met hun handen?
Sneeuwvlokken vliegen over het pad, over de rivier.
Waar is de limiet? Waar is rust, vrede en comfort?
Vlokken natte sneeuw scharrelen en rennen weg.
Het thuisland is een huis met ramen, een binnenplaats,
een berkenbruid met oorringen, een oud vogelhuisje op een lange paal,
een pap in een gietijzeren pot op het fornuis. Homeland een veld in sproeten
sproeten, in de kust een golf, afbrokkelend met lammeren, boot, badhuis
aan het water en op het zand van de benen van kinderen sporen.
Homeland winter dennen met vergrijzing, morning mist met stortbuien
in de herfst, zomer witte nachten in de dauw, takje wilgen
in de lente schoonheid. Vaderland, ik weet dat dit de naam is van alles
dat mijn ziel sinds zijn jeugd heeft aangeraakt.
Een zachtaardig gevoel, zal mijn kinderen geven zoals ik kan ...
Ze groeide op buiten de verre bergen. De woestijn was het geboorteland.
Niemand van jullie met brandende ogen. Hoe ze volwassen werd,
ze groeide alleen. En alleen het gezicht van de onsterfelijke ster.
Die dag keek ze naar de maagdelijke bloei. En, nat gras, het rees
tot hem. Ze bewaarde een geheim spoor in zichzelf. En ze ging dood,
verlangend en verlangend. Niemand van jullie zag dit stof.
Plotseling bloeide het op in azuurblauwe triomf, op een andere afstand
en in onaardse bergen. En nu is alles bedekt met sneeuw.
Het bloeide voorbij de verre bergen, het stroomt in een reeks
andere hemellichten.
Ik droomde ... De oude tuin. Vernietigd
Nauwelijks stond de oude reling op
en de zachte schaduw van de bomen drong
van alle kanten op hem neer.
En jij en ik samen in de lente stilte. Een
onvrijwillige affiniteit in verlegenheid gebracht, stil.
Hoe de nachtegaal zong voor ons, hoe de sterren flikkerden naar ons.
Ik droomde.
Lang geleden of misschien ook niet ...
Geloof in jezelf en sta op van je knieën, kijk omhoog, laat je schouders
recht komen. Het was geen leven. Je kunt je bestemming niet verpesten.
Je bent geen slaaf, je bent niet tewerkgesteld om te dienen. Wees blij,
gelukkig is jouw deel. Je zou niet je hele leven in de gevangenis moeten leven.
Er is geen waarheid in het feit dat dit Gods wil is. Je weet dat alles nu in
jouw handen ligt, en wat je ook wilt, het zal zo zijn. Je zult je boeien in
het stof breken. Zelfs als mensen je veroordelen. Dump de last van problemen,
van hen ver weg, en laat het in gedachten het alleen voor altijd leven.
je bent een vrouw, verheerlijkt in eeuwen, en voor iemand,
de beste van de vrouw.
Ga de tuin in. Als het weer helder is.
Hoe schuw verdorde augustus.
Ik lost koraal cornelian op,
en amber meidoorn loom.
Deze bes een appel.
Zoals een gekruld kruis is mooi.
Binnenkort zal de herfst worden gedekt door een
warme slaaptuin, geïrrigeerd regenen.
En voor nu de groene rondom.
En boven de serene blauw.
En de esdoorn van schilderachtige bladeren.
Zoals olijfbladeren peren.
Hoe uitnodigend hun fruit hangt.
Dit najaar zal je niet vergeten.Ga de tuin in.
Zij hield van, en zondigde, zij vergiste zich zo vaak.
Als een pony verpletterde ze de gemeten voorraad.
Vaak branden de vleugels in bedrieglijke lichten,
leugens om waarheid, en sluwheid voor liefde,
voor rekeningen die alles met een
volle maat hadden betaald. Laat ze maar.
Van wat in het leven was,
zal ik niet verwerpen ...
+Poëzie.
Vervang de palm van je hand, ik zal je vullen met geluk. Er is een
bodemloze bron, in de regen, bij onweer en bij slecht weer. Ik zal je
vullen met geluk, hoeveel je wilt, het ligt allemaal in jouw macht.
Wel, neem, neem. Er is geen einde en geen begin. Er zijn geen
transversale grenzen, alleen jij ontvangt, glimlacht hartelijk. En vertel
iemand, gewoon een vriendelijk woord, niet verstandig wijs, dit is het
fundament van geluk. Heb geen medelijden met glimlachen, heb geen
spijt van deelname. En te midden van problemen en fouten,
zult u geluk ervaren. Het zal geven, degenen die we willen.
En, mensen geluk te geven geluk gelukkig.
+ Poëzie.
Ik droom van een oude vriend,
zoals de eerste liefde, die voor altijd onherstelbaar is.
Ik droom van een oude vriend, hoe de droom.
Ik zonder hem,niet ik, hij zonder mij,niet hij,
en als we vrienden zijn, is niet het tijdperk.
Ik droom van een oude vriend. Hij, net als ik, is een dwaas.
Welke nieuwe vrienden? Het is beter dan de oude vrienden.
Maar mijn vriend..., hij is alleen maar oud...
Er zijn geen krachten in de wereld, zodanig dat ik vannacht
alles doe wat ik zal doen. En nu, roep ik geluk
alles dat het lot op mij voorbereidt.
Ik leef in het hart van een gevoel van aanmaak.
En vreugde dat er die hitte is. Breuken van het lot verwaarlozing,
ik sla elke slag hardnekkig. Soms ben ik angstig en melancholisch,
maar ik zal niet zo een soort persoon laten zien, een
greintje vreugde, verzamelend in de palm van je hand,
zal ik zorgvuldig het geheim van de ziel opzetten. 
Daar ging de oude man, als een plunderaar,grijs stevige gang,
met vrolijke ogen, lachten ons, en alles was wenkte met de hand,
en verliet de vertrouwde stappen. En dan ieder van ons,
die waren jong en oud, herkende hem als degene die voor ons,
en keerde terug in ontzag. Gevangen stof met gesloten ogen.
Maar het was zoet om de ziel te volgen en het plezier in het vertrek
te zien. Ons uur is gekomen om te herinneren en lief te hebben,
en om een nieuw feest te vieren.
De kaars brandde op de tafel, de kaars brandde.
Net als in de zomer vloog een zwerm muggen naar de vlammen, vlogen,
flarden van de tuin naar het raamkozijn. Blizzard gebeeldhouwd op het
glas mokken en pijlen.
De kaars brandde op de tafel, de kaars brandde.
Op het verlichte plafond vielen schaduwen. En twee schoenen vielen
met een klop op de vloer. En de was scheurde uit het nachtlicht. En alles was
verloren in de sneeuwwaas van grijs en wit.
De kaars brandde op de tafel, de kaars brandde.
De kaars blies vanuit de hoek, de hitte van de verleiding.
Hij zwaaide als een engel, twee vleugels kruisvormig.
De hele maand in februari, en zo nu en dan.
De kaars brandde op de tafel. De kaars brandde.
Het is vreselijk mistig, je bent een spel aan
het opsouperen voor mij.
Ik hou van deze leugen, deze glans,
je verleidelijke meisjesoutfit.
Eeuwige drukte en de straatbarst,
straatlichten die in rij wegrennen.
Ik hou van en bewonder, en ik wacht
op iriserende kleuren en woorden.
Hoe bedrieglijk ben je en hoe maagdelijk lijk je.
Ik hou echt van de maagdelijke leugens.
Het werk afmaken, dat weet ik.
Die avonds kom je weer.
Ik open de luiken op de roestige scharnieren, ik adem de eerste
stromen zoetjes in. En, wit, omarmde mijn weiden.
Het begon te schemeren, maar de zon kwam niet op.
Je bent niet gewekt door mijn droom, mijn serene vriend.
Ik ben wakker, een bedachtzame dromer.
Aan het hoofdeinde van het bed, in geheime spionnen.
Jouw gelaat, filosoof en beeldhouwer, zal ik je voorstellen
en overbrengen.Ergens op het moment van bewondering
met hem op hetzelfde tijdstip en bij zonsondergang,
zijn beeld geven van hem, zeg je terloops:
"Hoe hij van me hield"
We rennen in een gesloten cirkel in de kracht van eeuwige ijdelheid.
We lijken zo op elkaar. Dingen zijn vergelijkbaar ... en dromen.
We zijn kinderen aan het groot, spijt van de ouderdom, iets vinden
voor de ziel, verliezen, wat we hebben, en we geloven.
Zelfs in luchtspiegelingen. En de jaren rustig wegzweven.
Weven voor ons een sluier van rimpels, ja grijs haar herinner.
Dat leven is één. Er is geen onderbreking in deze scène.
En het gordijn kan niet gesloten worden. En de tijd verhoogt
de prijzen. En moeilijk om geen antwoorden te zoeken.
In de taak van Hamlet eenvoudig. Zoek, maak en wees gelukkig,
als een kind, wees jezelf, om lief te hebben en ook bemind te worden.
En om boven ijdelheid te ascenderen. En degene die bij de dageraad is, is
gelukkig, is erin geslaagd om op een dag te beseffen dat hij leeft.
Gezond, Wat de zon schijnt. En er komt weer een nieuwe dag.
Ik zal je niet voor iemand ruilen, want jij en ik zijn niet alleen.
Alsof het hart een dunne snaar is. Je weet gewoon, ik ben
crazy op jou. Mijn Liefde, als een ware heilige, alsof het leven een
heldere golf is. Je zult er alleen voor een lange tijd zijn, anders zal
ik gewoon niet kunnen leven, je zult tenslotte degene zijn die je altijd
bent gewenst. Mijn liefde, als een bittere wijn. Dronk en geneest
opnieuw wonden, misschien is het de hemel die bestemd is.
+Poëzie.
De populier heeft geen keus, het blad verdwijnt.
De boom groeit waar hij ingegraven is en vliegt in de tijd.
Hoeveel wordt hij gemeten, zoveel en hij bloeit.
Er is geen keuze voor een boom, maar ik heb het.
De Heer heeft me de vrije wil gegeven, deze keuze ligt op mijn
schouder, draaien, draaien, rollen veranderen, springen waar ik wil.
Triljoenen van verschillende varianten, miljoenen prachtige escapades ik
kan een vakantie voor mezelf regelen, ik kan de hel regelen voor mezelf,
en als mijn keuze zondig is zal ik er zelf schuldig aan zijn,
en als ik de hel schik, zal niemand schuldig zijn.
De stad heeft geen keus, haar lichaam is kristal, alles staat er
stevig en stevig in, het zal staan waar het is opgestaan. Opgesloten
in het vertrouwde klimaat, ingeschreven in het inheemse landschap,
ja dat en zal accepteren kan daar niet worden overgedragen.
En ik heb vrije wil, en zelfs vodden, ook al zal ik brokaat kiezen zonder
onnodige pijn, ik ben van plan te leven waar ik wil. Alles is mij gegeven
om gelukkig te zijn. Ik ben persoonlijk vrij om de voorkeur te geven aan vrij stromende vreugde en diva's verlangen, minachting en wraak.
En als ik in een moeras woon ik sta zelf vast, scheur niet af,
en als ik de hof van eden kies, is niemand de schuldige.
De Heer heeft geen keus, ik heb ook genade.
De lange wereld van foutloze zal niet opnieuw worden gecreëerd.
Verstreken tijd vroeg. Gezegend veel van de maker om
een gevangene van zijn creatie te zijn tot het einde.
Overal zijn er wrede criteria, weerstand van het milieu,
Dat is het behoud van materie, de Mendelejev gelederen. En ik kijk
naar dit leger van het lichaam zonder angst. Wat bedoel je met mij?
Wat ik wil, zal ik doen, zelfs als ik over mijn hoofd spring.
Aan jou, mijn mooie ziel, domineert de morele wet,
en als hij het niet met mij eens is, zal hij naar de hel gaan.
Ja, ik heb de vrije wil, mijn geest leeft niet bij de klok, ikzelf ben
de meester van pijn, van mijn gelukzaligheid de meester zelf.
En als ik mijn vrijheid als stront vervreemd, sta ik op, kreunend,
vervloek het weer en herhaal ik "maak me niet druk",
wanneer mijn ziel kreupel is het is voor alle respondenten, en noch
de autoriteiten noch de mensen zullen mijn schuld wegnemen.
+Poëzie.
Je bent een zanger en een pagina geboren. Ik ben
met goud in krullen. We zijn jong en we zullen meer
over koningen vertellen .
Nadat je de luit en altviool hebt afgestemd, laten we je
vertellen in het goud van de steegjes van september,
Welke afkeer van de troon die de koningen hebben.
In hen de demon van zelfverdediging, verafschuwt
de Majesteit hun rol. En mijn koning zal
de kroon niet uitstaan. Zoals je koning.
Tevergeefs voor hun ogen strekken. Wij uit in
het stof der aarde. En de koningen, zij
kennen zichzelf niet, de koningen.
En de regen spoelt alle sporen weg, maar ik geloof niet,
dat het mogelijk is om mijn verlies van mijn ziel weg te wassen,
dat het mogelijk is om rustig in de hitte en kou te leven
en voor altijd te vergeten dat ik je nodig heb.
En het regent, het klopt al een week op het raam.
Hij wast alles weg, maar helaas, dat is niet het punt,
zou de pijn kunnen afkoelen in een douche of hagel?
Immers, zelfs in de regen wil ik bij je zijn.
En een sigaret, trillende vingers en nacht. Ik slaagde
er bijna in om alleen in slaap te vallen zonder jou,
en de regen spoelt die sporen weg die er niet zijn,
die niet duurder zijn voor mij in deze wereld
en de regen wast alle sporen weg, maar ik geloof niet dat
ik de deuren voor altijd voor je sloot. En voor
dat land waar het zo warm is dat we niet zullen terugkeren
Dat deze regen, mijn lief, we uit elkaar gaan.
Wolken verspreiden zich,
verdriet verspreidt zich buiten het raam.
Het zijn de engelen in de lucht die huilden,
tranen in de regen.
We zagen elkaar niet in de menigte.
We herkenden niet, keken niet op.
Engelen, onze beschermers huilen,
over liefde die ons voorbijging.
Wat jammer dat dromen niet uitkomen,
hoe pijnlijk het is om weer alleen te zijn.
Regen breekt in open ramen.
Engelen huilen, met mij.
Wie heeft deze vreemde pijn?
Wat is er zo moeilijk te verdragen, overwinnen.
Ze weent bitter mijn engel onzichtbaar,
hij is niet meer in staat om te helpen.
De lucht sijpelt het afbrokkelen, de engelen
huilen. Zwijgend, zonder woorden.
Druppels tranen raken haar wangen.
Kusjes van onvervulde dromen .
+Poëzie.
Beste vriend, verder gegaan dan de zee.
Hier is een roos voor jou, ernaar reiken.
Beste vriend, die de meeste, de duurste
van de schatten van de aarde nam.
Ik ben bedrogen en ik ben beroofd.
Er is geen letter of ring om te onthouden.
Zoals ik me herinner de kleinste depressie.
Verrast, voor altijd gezicht.
Als ik me herinnerde vragen en dichter
look, neem een kijkje uitnodigend, en de
glimlach van de grote afstand.
Dying seculiere vleierij.
Beste vriend, gegaan naar het eeuwige
zwemmen. Verse heuvel tussen andere
heuvels. Bid voor mij in de paradijshaven,
om andere zeilers te vermijden.
Ik wil jou, mijn geluk. Mijn onaardse schoonheid.
Jij - de zon in de duisternis van slecht weer,
Jij - het brandende hart van dauw.
Met liefde voor jou geïnspireerd, zal ik me haasten met het lot.
Als een oor, een dondergeschroeide man, buig ik voor je uit het stof.
Voor de zoete extase van de opname zal ik mijn leven betalen.
Tenminste ten koste van waanzin - ik wil jou!
Houd van degenen die gewoon in de buurt zijn,
die niet durven te veranderen,
die verwarmt met een warme uitstraling,
die gewoon helpt om te leven.
Belangrijker in het leven is tenslotte geen blik,
hij bedriegt vaak, het is niet zo mooi dat glinstert,
mooi dat verwarmt.
Ik ging niet door één, veel verschillende wegen, ik liep over
de afgrond, vergat het risico, ik leerde dat de wereld zowel
mooi als stoer is, en dat geluk geen garantiebewijs ontvangt.
Ik brandde in de vuren van slapeloze nachten, ik bevroor
brokken van twijfel en pijn. Vergrendelde zichzelf op
in honderdduizend sleutels. En opnieuw met de dageraad
vrijgelaten. Ik hield mezelf voor dat de ziel was gestorven,
dat er geen sprankje verlangen in me was , dat ik een
glaskast voor mezelf zou bouwen, uit de fragmenten
van mijn verwachtingen die waren verbroken. En ik zal
bloemen rond haar muren planten. Laat hen mijn rusteloze
ziel genezen. En opstandige dromen en waanzin
van een droom. Mijn kristallen vrede zal nooit
worden verbroken. Nadat ik heb geleerd hoe
ik met mezelf in harmonie kan leven, heb ik
eenzaamheid met een sjaal om mijn schouders
geslagen. Ga langzaam naar de wereld van gebroken
illusies, check, misschien geneest de tijd echt ...
