Witte berk onder mijn raam.
Bedekt met sneeuw, als zilver.
Op de pluizige takken met een besneeuwde rand.
Brush bloeit met een witte franje.
En er is een berkenboom in slaperige stilte.
En sneeuwvlokken branden in een gouden vuur.
En de dageraad, lui rondlopend.
Bestrooit de takken met nieuw zilver.
n
De zomer vliegt weg.
Vliegt weg, smelt onherroepelijk, Blijft in de geur van gras.
Vergeeld en licht verpletterd.
Onder de voeten van dartelende kinderen.
Tekenen zijn al in de herfst. En zo onvermijdelijk en dichtbij.
Sombere dageraad was laat, warme dagen waren opgelost.
Wees niet verdrietig dat vogels vliegen weg,
berispen de voorspelling van regen en sneeuwstorm niet.
Vóór de deadline keert de zomer terug,
als u de zomer verbergt in de tederheid van de handen .
Sneeuwtederheid, zachte sneeuw, een dunne draad zilver.
Witte vlokken van geloofwaardigheidsgolven zullen het
tapijt bedekken. Breekbare lijnen tussen de werelden.
Kubussen van gebroken ijs, Tule met franje. Blauw met
wit, en achter de ster, een ster. Tedere sneeuwval.
Sneeuwtederheid. Spins een dans uit de hemel,
eeuwigheid, oprechtheid van het
Winter Kingdom van wonderen.
+Poëzie
De oude hut, waar alles in de sneeuw staat.
Grootmoeder, de oude vrouw kijkt uit het raam. Ze juichte
de kinderen toe van. Quick-sleeën die rennen, rennen, lachen.
Een sneeuwhuis maken. Bellende stemmen zijn overal te horen. In het sneeuwhuis zal er een speels spel zijn.
Herfst - "Saaie tijd ...", het favoriete seizoen van dichters, filosofen, romantici en melancholie. Gedichten over de herfst "wervelen"met woorden-wind, "motregen" met strofen-regens, "verblinden" metepitheta-bladeren ... Voel de adem vande herfst in herfstgedichten voor kinderen en volwassenen.
Prachtige foto.
Hoe dierbaar ben je voor mij:
Witte vlakte, volle maan.
Het licht van de hoge luchten,
en de glanzende sneeuw,
en de verre sleeën die
eenzaam rennen.
De winter kwam tot zijn recht.
Ze bedekte het thuis met hoeden.
Verzilverde takken van bomen. Een
skispoor in het bos.
Gebonden rivieren en meren.
Diamond kreeg een outfit.
De zon schijnt op de uitgestrektheid van de
rivier waar je niet zult kijken.
Vriendinnen sneeuwstorm.
Inhalen met de wind.
Vogeltrill zakte weg in het bos.
Sleeën renden op volle snelheid.
Vanaf de berg renden ze naar beneden,
delen het plezier met de kinderen.
Voer windwals uit " Caprice ".
In de schoorsteen, zoals op een pijp.
De winter is vrolijk geworden.Met schaatsen
en sleeën.Met een besprenkelde baan.Met een
magisch oud sprookje.Op een versierde kerstboom
slingeren lantaarns.Laat de vrolijkeke kleine
winter eindigen!
De sneeuwstormen in de rotsen stierven weg.
Nadat de lucht met licht was overstroomd,
spatte de zon zijn stralen op de jubelende baai!
De dag gaat voorbij, handen worden moe. Maar,
vermoeidheid overschaduwen.Van de ziel live klinkt
In een harmonieus motief vragen.
Het licht van de maan is 's nachts dun.
De kust is 's nachts licht. De zee is stil
als een kitten. Alles krast op de pier ...
Ieder van ons heeft een kans in het leven, en ieder van ons heeft zijn
eigen hoogtepunt. Wie vloog plotseling op, stierf snel uit, en wie heeft
de helft niet bereikt. Iedereen heeft zijn eigen bestemming, en
iedereen zal de berg Everest vinden. God geeft iedereen een haalbaar
kruis. En hoe gemakkelijk het zou zijn om te gaan.Om te liegen, te
kruipen en weer op te staan. God, om het ons gemakkelijker te maken
op de manier waarop de zalige liefde voor ons helpt.
Met liefde kunnen we alles overwinnen.
De lente is op de gebruikelijke tijd aangebroken.
De lente is de tijd voor geliefden.
Een eenvoudige dennenboom groeide langs de weg.
Kraaien gingen erop zitten.
Tja, wat is daar mis mee? - den, zoals een den.
Kraaien zijn een veelvoorkomend iets.
Maar in een kudde van een gewone kraai,
was er een, stel je voor, wit !!!
Zeg me eens, wie zou de grijze
kudde opmerken zonder de witte kraai?
En de lentestroom stroomde uit de lucht
En de sneeuw, stel je voor, smolt.
's Nachts in de velden, op de tonen van een sneeuwstorm.
Dommelen, zwaaien, berken en sparren.
De maan schijnt tussen de wolken boven het veld.
Een bleke schaduw loopt en smelt.
Het lijkt mij 's nachts: tussen witte berken.
Frost dwaalt in de mistige uitstraling.
's Nachts in een hut, op de tonen van een sneeuwstorm.
Het gekraak van de wieg verspreidt zich stilletjes.
Een maand lang verzilvert het licht in de duisternis.
In het bevroren glas op de banken stroomt.
Het lijkt mij 's nachts: tussen de takken van berken.
Frost kijkt in de stille hutten.
Dood veld, steppeweg!
Blizzard veegt je 's nachts.
Uw dorpen slapen onder het gezang van een sneeuwstorm.
Eenzame sparren sluimeren in de sneeuw.
Het lijkt mij 's nachts: stap niet rond.
Frost dwaalt rond op een doof kerkhof.
Ik heb niet gewacht, ik heb mezelf gebeld. Vertel me, hoe gaat
het met je? Ja, het is goed, hier is het tijd om weg te rennen.
Maar ik wilde alleen maar zeggen. "Je blog is zo, zo echt mooi".
