Archief

2

Uitnodiging voor een wintersprookje ...

Zoals in een spookachtige witte, boeiende droom, is de maan verzilverd

in de nachtelijke hemel, en de wit-witte  tien tallen berken, zijn verpakt in sneeuw, ondergedompeld

 in dromen. En de stilte van het onaardse

ik ontwaakt. Kan het echt gebeuren? En de sneeuw is verzilverd onder

de maanstraal. Wat zal zijn, wat was, kan me niet 

schelen. Ik weet het niet, ik weet het niet meer, ik leef tegen het moment, en het

 sprookje staat in realiteit voor me. Hun wind  raakt een snelle vlucht, en prachtige

 kastelen zullen instorten met sneeuw. 

En ik verstopte me, bijna nietademend. 

Oh, wintersprookje, hoe mooi ben je ...

In de schaduw van kers en acacia. Kom

 naar mij, mijn lieve vriend, om de 

heilige vrije tijd te delen. In de armen van

 de wereld, de muzen en gratiën.

 Niet het vlees van een dik kalf,

niet de vrucht van Griekenland blij dat

je zult zien, niet honing, geen bier.

Enkel glans in het leeg glas.

Winter is gekomen.Winter is gekomen.Ik draag een witte hoed,
ik adem witte lucht,mijn wimpers zijn wit ,jassen en wanten, 
onderscheid me niet in de vorst.Tussen de witte berken.Ik zal 
verstijven.En een eekhoorn in stilte springt ineens in mijn armen.

Groetjes van mij

We hebben alles achtergelaten wat we hebben 
meegemaakt, in de winter die eeuwig heeft geduurd. 
En in de lente onze eenzame harten opgewarmd en
 ontdooid. Ik zal je wangen met de palmen van je
 handen aanraken, ik zal naar je vriendelijke ogen kijken.
 We zijn nu geen vreemden.Twee lotsbestemmingen 
die we in één hebben samengevoegd.

  Het leven stroomt in vrede in vrede.  

Toon jezelf,open  tederheid. 

In hun onschuld verschijnen. 

 En in de schemering, onbaatzuchtig. Met zo'n
 onaardse glimlach word ik dierbaarder dan de 

sterren en de wind kostbaarder dan al diegenen 

die bij me waren. Voor dit moment ben ik klaar
 om terug te geven.Ik ben honderd nachten en 
honderd wegen, zodat je op een dag opnieuw 
over me heen zult  lopen. Er bestaat waarschijnlijk 
geen grotere dorst. Alleen tederheid verdraait
 deze wereld. En iedereen is gevuld met
 tederheid. Wie was verliefd of geliefd?! 

Ik ren als de wind op schaatsen.Langs de 
bosrand.Wanten aan mijn handen.Hoed op
 mijn hoofd.Een of twee! hier gleed ik uit.Een en 
twee! bijna salto.Een of twee! strakker op
 je tenen!Het ijs kraakte, kwaakte.De wind waait 
van rechts.Kerstbomen-wolven! volle snelheid -
Van de vijver naar de sloot.Een of twee! op een 
gladde helling.Een en twee! grappige benen.
Een of twee! vooruit en vooruit.

Ik ben van plan te schrijven over het leven op het  

slagveld  tijdens een epidemie. Ik kan me niet voorstellen

wat er zal gebeuren, of ik nu vaak kan schrijven of me moet 

haasten. Net als iedereen weet ik heel weinig over dit virus.

 Informatie verschijnt constant en verandert dagelijks. 

Er gebeurt nu iets dat het leven vele jaren zal veranderen.

Ik zie een prachtig patroon op bevroren glas.
En fantasie opent zich voor mij.
Hier is een besneeuwd bos en een kristallen paleis, een
bos van nobele palmen, een fantasiekroon.
Iemand met een royale hand van diamanten cascade.
Plotseling willekeurig verspreid zoals deze, willekeurig.
Miljarden lichten begonnen te spelen in de nacht, als
gevolg van het vuur van een eenzame kaars.

Mijn slee gaat vanzelf.
Zonder motor,zonder paard.
Af en toe rent mijn slee van me weg.
Ik heb geen tijd om te paard te gaan.
Sleeën,van een plaats en rennen.
Mijn sleeën gaan vanzelf.
Zonder motor, zonder paard.
En onder de heuvel zijn mijn sleeën.
Achter een sneeuwbank wachten op mij.
Ongehoorzaam, het is saai voor hen om
alleen naar boven te klimmen.

Die op een winterochtend, wanneer
pluizige sneeuw valt, en een rode dageraad. Op de
 grijsharige zanden aan de kust kijkt met schroom.
Luisterde naar de klokken van het klooster.
In de strijd tegen een windvlaag werd dit gerinkel
door hen ver door de lucht gedragen.
En de reizigers vonden het meer dan eens leuk.
Als een stem van dood of onsterfelijkheid.
En ik hou van dit geluid! - hij is de bloem van de
Grafheuvel, het mausoleum,
dat niet zal veranderen; noch het lot,
noch de kleine tegenslagen van mensen
zullen hem overstemmen; altijd alleen. De
sombere heerser van de hoge toren.
Hij verkondigt alles aan de wereld, maar hij
is zelf een vreemdeling voor alles, aarde en hemel.