Archief

+Poëzie.x8

Op een koude dag,op een herfstdag,ga ik daar weer terug. 
Onthoud deze zucht van de lente,het verleden om te zien. 
Ik zal komen en ik zal niet huilen.Onthoud, ik zal niet verbranden. 
Het lied willekeurig ontmoeten. 
Nieuwe herfstdageraad. Slechte tijdwetten. 
Gezongen rouwende geest.Laatste gehuil,voorbij gekreun. 
Je zult het niet horen ik ben uitgestorven.
Het vuur zelf,blinde ogen.Verbrand de droom van het verleden niet. 
De dag zelf is donkerder dan de nacht.Ooo mijn ziel.



Ik hield van je: liefde is nog steeds misschien.
In mijn ziel ben ik nog niet helemaal uitgeblust. 
Maar laat het je niet meer storen.
Ik wil je nergens mee bedroeven. 
Ik heb je stil liefgehad, hopeloos.
Met verlegenheid, dan met jaloezie, we kwijnen weg.
Ik hield zo oprecht van je, zo teder, 
zoals je mij liefde geeft om anders te zijn.

De zon schijnt, het water glinstert.Smile, het leven in alles.

Bomen staan vreugdevol badend in de blauwe lucht.

De bomen zingen, de wateren stralen.

De lucht wordt opgelost door liefde.

En de wereld,bloeiende van de natuur.

Bloemen hier en daar.

Voor jou gespaard.

Het witte zeil wordt wit in de mist van de blauwe zee.

Wat zoekt hij in het verre land? 

De golven spelen, de wind fluit. De mast buigt. Helaas! hij zoekt

geen geluk en vlucht niet van geluk.

Onder hem de jet lichter blauw, erboven een zonnestraal goud. 

En hij, de rebel, vraagt de storm. Alsof stormen vrede vrede zijn.

Oorlog 1914/1918. Ook de groote oorlog genoemd.

Een soldaat schreef: 

Ik was zo vaak zo gewond dat ik naar huis ging kruipen, 

maar niet alleen woede, ik kan zelfs worden verwond met

een bloemblad. Ik heb mezelf gewond heel onwillekeurig door de 

tederheid van de slordigheid op de vlucht, en toen raakte 

iemand gewond, alsof hij op blote voeten over ijs liep.

Waarom loop ik langs de ruïnes van mijn dierbaarste, dierbaren, 

ik, zo pijnlijk en gemakkelijk kwetsbaar en zo gemakkelijk

anderen verwond.

Vorst en zon,  een geweldige dag.  Nog steeds doezelt u,

vriend charmant. Het is tijd, de schoonheid, wordt wakker. 

Open dichte ogen naar het noorden Op weg naar het noorden

van Aurora verschijnt het sterrenrijk noorden!

Ja weet u nog, de sneeuwstorm was boos. In de bewolkte hemel

snelde de haze. De maan, als een bleke vlek. Door de wolken

somber geel. En je zat verdrietig . En nu, kijk ik uit het raam.

Onder de blauwe luchten prachtige tapijten. Schijnt in de zon,

de sneeuw ligt. Transparante bos de spar wordt groen door de vorst, 

en de rivier onder het ijs schijnt.

De wijn in liefde is geweldig in ons. En het goede brood dat

voor ons in de oven gaat zitten. En de vrouw met wie we zijn. 

Aanvankelijk, uitgeput, genieten we. Maar wat doen we met de

roze dageraad? Over de koude hemel, waar is de stilte en de

onaardse vrede, wat moeten we doen met onsterfelijke verzen? 

Een moment loopt ongecontroleerd, opnieuw zijn we veroordeeld

om voorbij te gaan. Als een jongen, zijn spellen vergeten.

En, wetend dat er niets is van liefde, wordt alles gekweld

door een mysterieus verlangen.

We worden gedwongen te verbranden en gooien het

woord afval voor een derde van onze hoofden

ineen kapot apparaat. 

Uit de modder van onze

verlangens groeien de bloemen van desillusie,

de knoppen van leegte, de wereld in.

 

Een bank in de tuin is aardse gratie.Kijkend 
naar de lucht,je kunt vliegen.Een dutje doen
 in de schaduw van appelbomen in stilte.
Overgave aan dromen,geheim, bij de maan.
Je liegt tegen jezelf als een kangoeroe.Je kijkt
 naar de zomer die door de tuin dwaalt.
Hoe gretig de wind honingdauw drinkt,
terwijl de zon een heldere hemel schildert,
als een vogel in de verte  smeltpunt ligt in
 de liefde van mij, als in een tuinbank.

Kampioen op de vlucht van de kip.Draagt ​​een
 staart als een pauw.De naam van de haan is
 een fazant.Zoals zijn ogen een bril dragen.En
 het gekleurde wonder van veren.Zal elk beest
 aantrekken.Maar fazanten zijn voorzichtig
en het is heel moeilijk om ze te vangen.
De fazant pochte: "Gu-gu,ik kan beter
 rennen dan wie dan ook.Bind je veters, broer,
Zullen we rennen in een race?Hoeveel van 
jullie zijnslim. Zal rennen zonder training?"

+ Poëzie.



In een vergeten kerk sta  
ik voor de deur. En ga ik rustig naar
 het altaar. Ik heb lang naar God gevraagd: 
Redder, zijn er paarden in het paradijs? 
Immers, dit leven is het beste moment dat 
ik doorbreng, waarschijnlijk in het zadel. 
Laat het vreemd aan iemand lijken, 
er is niets mooiers op aarde. Gekke sprong,
 kracht en druk, drievoudige fractie 
van gesmede hoeven, gekke wind, 
wil en ruimte, ja horizon die je aantrekt. 
Verkeersborden in de verte leiden ergens 
onder de weiden, mist en regen. 
Geloof me, mensen, ik ben niet schuldig, 
dat ik op paarden werd geboren. En het paard 
raakt zijn handpalmen aan met zijn lippen, 
in het gras van de dauw glinstert met diamanten.
En de hele wereld in de ogen van paars verdrinkt, 
en de zon strengen manen vergulden. Misschien
 kiezen we niet voor het lot, en boven wordt het
 vuur van mijn ziel gegeven. Vergeef me, Here,
 maar ik heb geen paradijs nodig, als er geen
 paarden in het paradijs zijn. 

Ik zou je alleen aanraken, ik zou alleen je gezicht zien, ik zou
 in je ogen duiken. Voorbij de geneugten van het huilen. Ik
 zou gewoon je stem horen. En een vluchtige blik vangen.
  Spanning tussen de vingers van het haar.
En, de weg zal teruggaan. Ik zal je zachtjes bij de 
schouders nemen. Bij kussen zal ik me verkleden
 en als ik je de gave van spreken ontzeg, zal ik 
de weg terug sluiten. Ik zal je wervelen 
met een wervelwind van verlangens. 
En bij de afgrond op de rand, zal ik 
door de vreugde van het lijden 
leiden, ik zal mijn dorst te drinken geven. Lang, lang,
 dan droom ik, hoe ik je hand in mijn hand houd, 
 als kussen de ogen en wimpers, en ik druk
 mijn wang tegen mijn  wang. Ik zou je 
alleen aanraken, ik zou alleen je 
 gezicht zien, ik zou in je ogen 
duiken, en de geneugten
 van het huilen opvangen. 

Mijn bank hield van me ik bracht koffie
 naar hem!En, zijn schouders erop strekkend,
warmde hij zichzelf op als een Vlaamse kachel.
We keken samen naar een doos.Tales of the night 
pratend.Mijn bank, als een kat, spindeen wiegde 
me gemakkelijk.Sprong, vastgebonden aan de
 lamp.Spin naar ons toe op een bungee.De tocht in
 de deur floot ritselde het oude gordijn.Het was stil.
 En gezellig.We waren aan het dutten.
Hier is de ochtend!

Zware druiven, en appels, en pruimen.Hun contouren
 zijn duidelijk mals.Allen worden ijverig gedoofd door de eb.
Alle dunne aderen onder de huid zijn zichtbaar.Boven de
 peren ligt een gesneden meloen,granaatappels met een donkere
 schil voor haar ineengedoken;Een enorme ananas trots in 
het midden.Bekroont de hele vaas met zijn kroon.Die vaas,
 versierd met hop.gekruld.De Helleense gebeeldhouwde
 levende eenvoud:Alleen aan de voet van de herdersfluiten
Zijn de kalme lippen van de jongens op elkaar gedrukt.

Het geluid van een verre waterval.
Wordt gehoord door het bos.
Een stille vreugde waait.
Vanwege de sombere luchten.

Alleen het witte luchtgewelf.
Alleen de witte droom van de aarde. Het
hart viel gehoorzaam stil.
Alle zorgen waren weg.

Onbeweeglijke vreugde.
Alles versmolt als in een droom. Het
geluid van een verre waterval.

Als het hart pijn doet,en de koude rilling,aarzel 
dan niet om lief te hebben,de rest zal volgen. 
Als je allebei lief hebt en spijt hebt opgehouden, 
probeer dan vergeef,de rest is de details.Om te 
sterven of te leven,met dit gevoel is niet 
verschrikkelijk,je wist hoe je lief moest hebben. 
De rest is niet belangrijk. 

Ik leef niet zonder jou, ik breng gewoon de
 dagen door, ik ben in een droom, in 
werkelijkheid droom ik alleen over jou.
En ik wil terugi n de gevangenschap van
  de magische omhelzing. En al bevend.
Van de impulsen van de ziel.
Jij bent mijn lucht en licht.
En een bedwelmende drank.
Amulet, amulet. De
wind van passie wenkt.
Nee jij - ik ren, ik wil een
 slokje vocht, ik kan niet leven
 zonder jou. Ik kan niet  punt uit.