Archief

+Poëzie..

Goed doen bij besluit betekent niet goed doen. Als je houdt van
 bestellen, betekent het niet dat je warmte ziet. Als je make-believe
 doet, kun je echt ziek worden. Als je gelogen hebt, in ieder 
geval een klein beetje, zul je op grote schaal liegen. Als je loopt 
als een kat, kun je het leven alleen doorgeven. Als je het raam
 niet hebt gewassen, zie je de zon niet. Als hij langzaam wegging, 
vertrok hij voor altijd. Spuug in de put, licht alles zal modderig
 water worden. En je probeert het, het is niet moeilijk.
 Doe het goede van het hart. Denk je dat dit niet mogelijk is?
 Probeer het, neem een ​​kans, haast je niet. Liefde vanuit het hart.
 Pijn, zijn tanden knarsen, vasthouden. Kitten kloppen, als een baby.
 Als je wilt liegen, zwijg dan. Als je weggaat, kom dan terug.
 Fout, los het zelf op. Als je verwent, beken. Eenmaal beloofd, volg! 

+Poëzie.

Leven, soms bochten zijn steil, en soms is het onmogelijk om 
 helemaal te leven. Ik zal mijn geheim aan jou openbaren, 
mijn vrienden. Alle verdriet moet worden overwonnen. 
Het is noodzakelijk vaker te glimlachen dan het leven! 
Om vreedzaam, vreugdevol, gemakkelijk te leven. 
En dan voor ons allemaal, vrienden, het zal ver
 verwijderd zijn van de schat. Optimisten, misschien 
een beetje in deze wereld van eeuwige ophef. 
Omzeil de tiende weg En liever verstoppen in 
de struiken. Degenen die in heldere dromen geloven. 
Die vanuit het hart anderen helpt. Wie niet het leven in 
de leegte kent. Het leven wordt soms steil, maar met het 
verstrijken van verschillende jaren en dagen, onthoud het,
 met elke minuutHet leven is meer en meer dierbaar.

+ Poëzie.

Ik zal tot God bidden voor onze ontmoeting. Ik heb je nodig

als lucht en water. Ik leef niet ... ik besta gewoon. Tot ik bij jou ben, ben

jij niet. Ik kijk naar de foto ... mentaal zoek ik ... Rustig maar.

 Slechts af en toe, wanneer zal ik me bedekken met verveling.

Ik snik als een vervloekte ik. Niemand kan me kalmeren. 

En toch dank ik de hemel voor het feit dat je op een enorme planeet bent.

Voor waar ik van hou. Omdat je het meest waardevolle ding van de wereld bent. 

 lente je hebt de vrolijke ramen geopend. 

De dag lachte. Je zag een wolk van roze vezels.

Het gelach ging over zijn gezicht, maar hij viel stil en verdween. 

Wat ging er voorbij en schaamde zic? Ik ga weg in het rozige bos, 

je zult me ​​vergeten, zoals je me hebt vergeven.

Ik hoor de bel. In de veldlente. 

Je hebt de vrolijke ramen geopend. 

De dag lachte. Je zag een 

wolk van roze vezels.

Het gelach ging over zijn gezicht, maar hij viel stil en verdween. 

Wat ging er voorbij en schaamde zich? 

Ik ga weg in het rozige bos, 

je zult me ​​vergeten, zoals je me hebt vergeven.

Het belangrijkste is om te kunnen bedanken. De zon is voor zijn aandacht,

de sterren voor een schemerig licht in de nacht, de vriend voor de schouder

en begrip, oma voor het warme brood in de oven. Water voor de golf en voor

de doop. Liefde en vergeving, en het vuur voor de warmte van het vuur.

Je kunt getalenteerd zijn, middelmatig.Het belangrijkste is om het leven

dankbaar te zijn. Het belangrijkste is dat je kunt bedanken. 

I love you ...

Ik hou van je. Ik ken iedereen dichterbij, des te beter. 

Allemaal dieper. Niemand heeft ooit gezien, nooit. Ik zie in het

verleden en de toekomst, door afscheid, ruzie, al die jaren. 

Ik alleen ken je zoals je werkelijk bent. Ik alleen bezit jouw hart, 

 ik bezit het. Je hebt het tenslotte als een beëdigde schat geen

nadering, monsters, afgronden,demonen. 

Ik sloot mijn ogen. Ik ging willekeurig. 

In zwarte struikgewas zwierf ik, klom op steile hellingen,  

hoe vaak ik kon breken tegen de rotsen. Ik hou van je. 

Ik kan het niet helpen, maar liefde.Ik kan niet toegeven.

Ik heb je gevonden zoals je was.

I love you ...

Laat in een stille Kerstnacht. 
Alle mensen zullen tot verlichting komen. 
Laat het kwaad van de ziel verdrijven 
Vriendelijkheid in ons hart zal naar ons toe komen. 
Laten we leven, zoals Christus zei: 
Houd van elkaar, wees niet sluw in liegen en bedriegen. 
Om geen tranen te vergieten, 
en genade uit het geloof te ontvangen.

Er zijn woorden die strelen het hart: Mijn beste, liefste, mijn ... 
Er zijn woorden die naar buiten gedraaid: 
Leugens, bedrog, illusie, je kunt niet ... 
Er zijn woorden die stilletjes verdwijnen: 
Chance, een tweede, een moment, een podium ... 
Er zijn woorden, maar ze hebben geen vertrouwen : 
Misschien, misschien, maskerade ... 
Er zijn woorden die het hart verwarmen: 
Geloof, God, Liefde, en alleen van jou ... 
Er zijn woorden dichtslaan van de deur: 
Death muur, het einde, ging naar de andere ... 
kortom beat, strelen of te vernietigen, 
zei dat het was en ging voorbij. Ze 
heersen, martelen en houden van, 
geloof dat alles goed komt. 




De winter lucht als een wonder van de aarde, genieten, zullen ze geloven

in het goede, zelfs niet aarzelen. Boos en harteloze mensen zweren bij

slecht weer, en de zon is het niet, en de regen, niet verloren jaren. 

En de kinderen zijn luidruchtig, omringd door enkele idioten.

En goede mensen lezen een gebed in de vroege ochtend en zeggen:

"Dank u voor het hebben van gezonde kinderen, dat zijn moeder nog 

leeft en de familie is niet gebroken in de loop der jaren, voor het feit

dat magie in de hemel vandaag over ons ..." 

In elk woord, in elk bedrijf is vriendschap waar.

Met vriendschap worden doelen duidelijker,

alle dromen dichterbij.Oude vriendschap,

zoals een lied, kun je niet vergeten.

En samen door het leven gaan.

Als echte vrienden.

+Poëzie

Jaren gaan voor altijd weg, ze verdwijnen als stromen.
Zoals regenval en het jaar zijn niet hetzelfde. 
Jaren zijn als regenbuien: soms hevig, soms gierig. 
Jaren zijn als regens er zijn goed en kwaad. 
Maar in het jaar wanneer de winter sneeuwstorm. Neem 
als een voorbeeld de gevallen tuin, waar de witte stammen
 van de kou vandaan komen. Maar alle tevergeefse woede
 zondigt niet. Benader alleen diegene die zich niet overgeeft.
 Die geen storm of problemenstoort. Degene die  een man
 blijft in onmenselijke tijden. Laat het verdriet voor
  je hetlicht niet aansteken, laat het leven ons altijd
  vragen stellen, laat ze moeilijk zijn, maar toch.
 Terwijl we ze horen, ritselen de bladeren voor ons, leven 
is een verandering van vreugden en tegenspoed. En regen,
 en zon, en vorst, en hagel. Alles was, zal zijn, en zal 
honderdmaal voorbijgaan. Zonsopgang brandt voor  
ons, en het maanlicht beeft trillend over de daken.

+Poëzie.

Niet het genieten van het leven is een doel, niet comfort 
is ons leven. Oh! laat je niet misleiden, hart. 
Oh! geesten, niet wegvoeren. Wij zijn een 
keten van norse berichten. Het verstrengelt ons 
onlosmakelijk. Toen het licht van geluk een
 ogenblik de hoek binnendrong , hoe onverwacht, hoe 
geweldig.

Wij zijn jong en geloven in het paradijs. En we streven 
zowel na als na de afstand achter een zwak kijkend
 visioen. Wacht eens even, en nee, vervaagd. Bedrogen, 
moe. En sindsdien? "We zijn wijs geworden, we hebben 
vijf voet gemeten met onze voeten, we hebben een donkere 
kist gemaakt en daarin hebben we de levenden geleefd."

Wijsheid! Hier is haar les: Er is geen juk van andermans
 wetten, vrijheid om te begraven in het graf, en geloof
 in onze eigen kracht, in moed, vriendschap, eer, liefde. Laten 
we een realiteit ouder worden, hoe mensen vrolijk ten strijde 
 trokken, wanneer ze hen met zichzelf in hun ban raakten. 
Wat is er zo bedrieglijk en glorieus?

+ Poëzie.

Recall, vrienden en vriendin,vertel ons zonder enige versiering,

wat woeste sneeuwstorm op het dak om ons te ontmoeten.

Net als in de oude onverwarmde school,

woonden we met een dode rivier, als het hart gebalde pijn.

Recall, vrienden en vriendinnen, Net als de nachten en dagen weg.

Door die onbekende wijk. We zochten naar jou.

Op de hellingen, langs de lengte van de weg.

.De hele wereld bedekt de pas gevallen sneeuw.

Je gaat en laat geen sporen na.

Waar zijn mijn vrienden en vriendinnen.

Door de eeuwigheid zal ik overgaan om je te ontmoeten, om alleen

mijn lippen aan te raken ... Ik begrijp nog steeds niet

waarom,liefhebbend, voorgoed, mensen plotseling deel. En dan, van

elkaar blijven houden, gevoelens op de bodem van het hart verbergen.

Waarom willen zij niet dat hun trots zich vernedert, en de deur naar

het verleden opnieuw openen. Door de eeuwigheid zal voorbij gaan

om je te ontmoeten ... Ik weet het, we hadden moeten vertrekken, 

om te begrijpen, eindelijk kan iemand niet zonder elkaar zijn, 

om voor altijd bij je te blijven! 



Vriendelijkheid:

De tijd gaat verloren aan de tijdswaarde, schoonheid verandert haar prijs.  

Het kan een eeuw of een moment leven, naar eeuwige vriendelijkheid. 

Ze redt, helpt om te overleven. Het hart  laat niet toe oud te worden, 

ze zoekt geen beloningen of voordelen, maar bestaat gewoon. 

Het is ongenaakbaar en zwaar, ondersteuning van het leven,

geloof en dromen. Gescheurd van de familie en van een t'huis.

Op een dag zul je in vriendelijkheid geloven. We geven schoonheid

aan de rol van idool. Ze verdient eer, onderscheidingen. En vriendelijkheid

is de grote dokter van de wereld en verwarmt de harten. 

Vriendelijkheid is talent. 




Ah, wie houdt niet van de eerste sneeuw.
In de bevroren rivierbeddingen van stille rivieren.
In de velden, in de dorpen en in het bos.
Enigszins zoemend in de wind!

Sneeuw in de nacht. Een roze, zachte 

ochtend wekt het licht op.De rode dageraad steeg 

en verlichtte de sneeuw helder en gepassioneerd.

De sneeuwvlokken volgen. 

Op de middag kom ik naar buiten en zag een meisje in een

besneeuwde vorst. Een ontmoeting in het echte leven.

Zing niet voor mij en lieflijk en zacht. De zeeën van het hart zijn

ruim en grenzeloos, het lied zal vergaan en onbegrensd vluchten.

Sommige woorden zonder liedjes zijn duidelijk. Alleen hun waarheid over

hun hart zal bloeien. Een liedgeluid, vervelend en gepassioneerd,  

op zichzelf een onzichtbare leugen. Mijn jonge enthousiasme wordt

belachelijk gemaakt door jou. Het volume van dromen, hoe ik wordt

aangewakkerd, begrijp wat je te wachten staat.

Hoe lang heb ik gewacht voor u. 
Hoe lang ben ik op zoek naar jou. 
Ik was in een roes voor een lange tijd. 
Onder andere uitgestorven ogen, 
je ogen warm proberen te vinden. 
Ik gaf het bijna op. 
Ik glimlachte tenslotte niet langer. 
Hoe lang heb ik op je gewacht. 
En je kwam uit het niets. 
En mijn hart smelt van de hitte. 
En ik geloof zoals eerder in een wonder. 
We zullen niet per ongeluk verdwalen. 
Nu altijd, voor altijd samen. 
En vuurvliegjes schitteren in onze ogen. 

Wat een zware, donkere onzin!

Hoe zijn deze slaperig maanachtige!

Hoe de viool te raken met zoveel snaren.

En niet het licht van de muziek herkennen!

+Poëzie.

De dag was voorbij, de duivel nam af, ik ben opnieuw 
gaan zorgen. Met een snelle beweging van de witte
 vinger van het mysterie der jaren snijd ik het water.

In de blauwe stroom van mijn bestemming, klopt schuimkraag
 schuim, en zet het zegel van stille gevangenschap. 
Een nieuwe vouw op de gerimpelde lippen.

Elke dag word ik een vreemdeling. En ikzelf, en het leven 
 aan wie ik heb besteld. Ergens op een schoon veld, vlakbij
 de grens, scheurde ik mijn schaduw van het lichaam.

Ze ging naakt weg en pakte mijn gebogen schouders. Ergens is 
ze nu ver weg en nog een zacht geknuffeld. Misschien, 
leunend op hem, vergat ze me helemaal.

Ze keek in spookachtige duisternis en veranderde de plooien van haar
  lippen en mond. Maar leeft op het geluid van voorgaande jaren. Wat dwaalt als een echo door de bergen. Ik kus met blauwe lippen. Zwart schaduw in reliëf gemaakt portret.

+Poëzie.

Herfstavond. De lucht is helder, en het bos is helemaal
 naakt. Ik zoek tevergeefs naar mijn ogen. Nergens 
vergeten blad. Nee op het zand van de brede steegjes. 
Iedereen kalmeerde en stilletjes te slapen. Net als in 
het hart van de trieste dagen van de verre 
stilte slaapt de bedroefde rij.

Op de rode avond dacht de weg, Struiken van lijsterbes
 mistige diepte. Hut van de oude vrouw kraak op 
de drempel kauwt geurige kruimel stilte.

De herfst koud zacht en gedwee. Sneaks waas 
naar de haverwerf. Door het blauw van het glas glinstert 
de geelharige jongen zijn blik op de truc van het spel.

Nadat de pijp is omarmd, sprankelt de as van groen 
uit de roze oven. Iemand is het niet, en wind met dunne 
 lippen. Over iemand die fluistert, in de nacht omkomt.

Iemand's hakken verpletteren niet langer
 de bosjes. Bladgoud en grasgoud. 
Zuchten, duiken mager rinkelen. 
Kussende snavel van een kakelende uil.

Het slot is dikker, in de schuur van vrede en slaperigheid. De  
witte weg zal een glibberige sloot in beeld brengen. En zachtjes 
gerst strooien, bungelend aan de lippen van knikkende koeien.

+Poëzie.

Sta op, sta op achter de waas van blauwe Green Hills. 
In het gras, zoals eerder, madeliefjes. En iemands 
ogen aan de poort. Maar dit sprookje van 
de heldin van april zijn wij niet.

Je glimlachte naar ons. Je gezicht, 
meer transparante anemonen. We herinneren ons 
de vlammen van de kroon. Maar deze extravagante.
 April-show is niet voor ons.

Ogen, als een vervaagde klis, in de handen 
van geperste munten. Ooit een glorieuze herder, 
nu zingt over vele jaren. En de oude vrouw uit de hoek, 
met tranen stroomden voor het pictogram, ze was
 zijn liefde en het dronken sap in de border groen. 
Op de rollen van jaren droog stof. De eerste is niet
 in de ochtend van de slaaf. En alleen een
 knabbelde kruk in zijn handen rinkelt, zoals eerder. 
Ze is hem nu vreemd, ik vergat het gejank. 
En als het gaat, langzaam, door de deur, geef een 
cent in zijn hand. Hij zal niet in haar ogen kijken. 
Als je een oog ontmoet, zal het meer pijn doen. 
Maar als je je op het plaatje laat dopen, 
herinner je je de slaaf bij naam.

+Poëzie.

In de vuurrode gloed van glinsterende zonsondergangen
 en schuimen branden witte berken in hun kronen. 
Verwelkomt mijn vers voor de jonge prinsessen en
 de zachtheid van de jongeren in hun tedere harten.

Waar de schaduwen bleke en treurige kwellingen zijn, 
zijn zij degene die voor ons gingen lijden, hun 
koninklijke handen stralend, hen zegenend
 voor het komende leven van het uur.

Op het bed van wit, in de felle schittering van 
het licht, huilt degene die zijn leven wil terugkrijgen 
en de muren van de ziekenboeg trillen 
van jammer dat hij in zijn borst knijpt.

Allen naderen hun hand overweldigend daar,
 waar verdriet een stempel op zijn voorhoofd  
drukt. Oh bid, Heilige Magdalena, 
voor hun lot.