+ Poëzie.

Ik zal tot God bidden voor onze ontmoeting. Ik heb je nodig

als lucht en water. Ik leef niet ... ik besta gewoon. Tot ik bij jou ben, ben

jij niet. Ik kijk naar de foto ... mentaal zoek ik ... Rustig maar.

 Slechts af en toe, wanneer zal ik me bedekken met verveling.

Ik snik als een vervloekte ik. Niemand kan me kalmeren. 

En toch dank ik de hemel voor het feit dat je op een enorme planeet bent.

Voor waar ik van hou. Omdat je het meest waardevolle ding van de wereld bent. 

 lente je hebt de vrolijke ramen geopend. 

De dag lachte. Je zag een wolk van roze vezels.

Het gelach ging over zijn gezicht, maar hij viel stil en verdween. 

Wat ging er voorbij en schaamde zic? Ik ga weg in het rozige bos, 

je zult me ​​vergeten, zoals je me hebt vergeven.

Ik hoor de bel. In de veldlente. 

Je hebt de vrolijke ramen geopend. 

De dag lachte. Je zag een 

wolk van roze vezels.

Het gelach ging over zijn gezicht, maar hij viel stil en verdween. 

Wat ging er voorbij en schaamde zich? 

Ik ga weg in het rozige bos, 

je zult me ​​vergeten, zoals je me hebt vergeven.

Het belangrijkste is om te kunnen bedanken. De zon is voor zijn aandacht,

de sterren voor een schemerig licht in de nacht, de vriend voor de schouder

en begrip, oma voor het warme brood in de oven. Water voor de golf en voor

de doop. Liefde en vergeving, en het vuur voor de warmte van het vuur.

Je kunt getalenteerd zijn, middelmatig.Het belangrijkste is om het leven

dankbaar te zijn. Het belangrijkste is dat je kunt bedanken. 

I love you ...

Ik hou van je. Ik ken iedereen dichterbij, des te beter. 

Allemaal dieper. Niemand heeft ooit gezien, nooit. Ik zie in het

verleden en de toekomst, door afscheid, ruzie, al die jaren. 

Ik alleen ken je zoals je werkelijk bent. Ik alleen bezit jouw hart, 

 ik bezit het. Je hebt het tenslotte als een beëdigde schat geen

nadering, monsters, afgronden,demonen. 

Ik sloot mijn ogen. Ik ging willekeurig. 

In zwarte struikgewas zwierf ik, klom op steile hellingen,  

hoe vaak ik kon breken tegen de rotsen. Ik hou van je. 

Ik kan het niet helpen, maar liefde.Ik kan niet toegeven.

Ik heb je gevonden zoals je was.

I love you ...

Laat in een stille Kerstnacht. 
Alle mensen zullen tot verlichting komen. 
Laat het kwaad van de ziel verdrijven 
Vriendelijkheid in ons hart zal naar ons toe komen. 
Laten we leven, zoals Christus zei: 
Houd van elkaar, wees niet sluw in liegen en bedriegen. 
Om geen tranen te vergieten, 
en genade uit het geloof te ontvangen.

Er zijn woorden die strelen het hart: Mijn beste, liefste, mijn ... 
Er zijn woorden die naar buiten gedraaid: 
Leugens, bedrog, illusie, je kunt niet ... 
Er zijn woorden die stilletjes verdwijnen: 
Chance, een tweede, een moment, een podium ... 
Er zijn woorden, maar ze hebben geen vertrouwen : 
Misschien, misschien, maskerade ... 
Er zijn woorden die het hart verwarmen: 
Geloof, God, Liefde, en alleen van jou ... 
Er zijn woorden dichtslaan van de deur: 
Death muur, het einde, ging naar de andere ... 
kortom beat, strelen of te vernietigen, 
zei dat het was en ging voorbij. Ze 
heersen, martelen en houden van, 
geloof dat alles goed komt. 




De winter lucht als een wonder van de aarde, genieten, zullen ze geloven

in het goede, zelfs niet aarzelen. Boos en harteloze mensen zweren bij

slecht weer, en de zon is het niet, en de regen, niet verloren jaren. 

En de kinderen zijn luidruchtig, omringd door enkele idioten.

En goede mensen lezen een gebed in de vroege ochtend en zeggen:

"Dank u voor het hebben van gezonde kinderen, dat zijn moeder nog 

leeft en de familie is niet gebroken in de loop der jaren, voor het feit

dat magie in de hemel vandaag over ons ..." 

In elk woord, in elk bedrijf is vriendschap waar.

Met vriendschap worden doelen duidelijker,

alle dromen dichterbij.Oude vriendschap,

zoals een lied, kun je niet vergeten.

En samen door het leven gaan.

Als echte vrienden.

+Poëzie

Jaren gaan voor altijd weg, ze verdwijnen als stromen.
Zoals regenval en het jaar zijn niet hetzelfde. 
Jaren zijn als regenbuien: soms hevig, soms gierig. 
Jaren zijn als regens er zijn goed en kwaad. 
Maar in het jaar wanneer de winter sneeuwstorm. Neem 
als een voorbeeld de gevallen tuin, waar de witte stammen
 van de kou vandaan komen. Maar alle tevergeefse woede
 zondigt niet. Benader alleen diegene die zich niet overgeeft.
 Die geen storm of problemenstoort. Degene die  een man
 blijft in onmenselijke tijden. Laat het verdriet voor
  je hetlicht niet aansteken, laat het leven ons altijd
  vragen stellen, laat ze moeilijk zijn, maar toch.
 Terwijl we ze horen, ritselen de bladeren voor ons, leven 
is een verandering van vreugden en tegenspoed. En regen,
 en zon, en vorst, en hagel. Alles was, zal zijn, en zal 
honderdmaal voorbijgaan. Zonsopgang brandt voor  
ons, en het maanlicht beeft trillend over de daken.

+Poëzie.

Niet het genieten van het leven is een doel, niet comfort 
is ons leven. Oh! laat je niet misleiden, hart. 
Oh! geesten, niet wegvoeren. Wij zijn een 
keten van norse berichten. Het verstrengelt ons 
onlosmakelijk. Toen het licht van geluk een
 ogenblik de hoek binnendrong , hoe onverwacht, hoe 
geweldig.

Wij zijn jong en geloven in het paradijs. En we streven 
zowel na als na de afstand achter een zwak kijkend
 visioen. Wacht eens even, en nee, vervaagd. Bedrogen, 
moe. En sindsdien? "We zijn wijs geworden, we hebben 
vijf voet gemeten met onze voeten, we hebben een donkere 
kist gemaakt en daarin hebben we de levenden geleefd."

Wijsheid! Hier is haar les: Er is geen juk van andermans
 wetten, vrijheid om te begraven in het graf, en geloof
 in onze eigen kracht, in moed, vriendschap, eer, liefde. Laten 
we een realiteit ouder worden, hoe mensen vrolijk ten strijde 
 trokken, wanneer ze hen met zichzelf in hun ban raakten. 
Wat is er zo bedrieglijk en glorieus?

+ Poëzie.

Recall, vrienden en vriendin,vertel ons zonder enige versiering,

wat woeste sneeuwstorm op het dak om ons te ontmoeten.

Net als in de oude onverwarmde school,

woonden we met een dode rivier, als het hart gebalde pijn.

Recall, vrienden en vriendinnen, Net als de nachten en dagen weg.

Door die onbekende wijk. We zochten naar jou.

Op de hellingen, langs de lengte van de weg.

.De hele wereld bedekt de pas gevallen sneeuw.

Je gaat en laat geen sporen na.

Waar zijn mijn vrienden en vriendinnen.

Door de eeuwigheid zal ik overgaan om je te ontmoeten, om alleen

mijn lippen aan te raken ... Ik begrijp nog steeds niet

waarom,liefhebbend, voorgoed, mensen plotseling deel. En dan, van

elkaar blijven houden, gevoelens op de bodem van het hart verbergen.

Waarom willen zij niet dat hun trots zich vernedert, en de deur naar

het verleden opnieuw openen. Door de eeuwigheid zal voorbij gaan

om je te ontmoeten ... Ik weet het, we hadden moeten vertrekken, 

om te begrijpen, eindelijk kan iemand niet zonder elkaar zijn, 

om voor altijd bij je te blijven! 



Vriendelijkheid:

De tijd gaat verloren aan de tijdswaarde, schoonheid verandert haar prijs.  

Het kan een eeuw of een moment leven, naar eeuwige vriendelijkheid. 

Ze redt, helpt om te overleven. Het hart  laat niet toe oud te worden, 

ze zoekt geen beloningen of voordelen, maar bestaat gewoon. 

Het is ongenaakbaar en zwaar, ondersteuning van het leven,

geloof en dromen. Gescheurd van de familie en van een t'huis.

Op een dag zul je in vriendelijkheid geloven. We geven schoonheid

aan de rol van idool. Ze verdient eer, onderscheidingen. En vriendelijkheid

is de grote dokter van de wereld en verwarmt de harten. 

Vriendelijkheid is talent. 




Ah, wie houdt niet van de eerste sneeuw.
In de bevroren rivierbeddingen van stille rivieren.
In de velden, in de dorpen en in het bos.
Enigszins zoemend in de wind!

Sneeuw in de nacht. Een roze, zachte 

ochtend wekt het licht op.De rode dageraad steeg 

en verlichtte de sneeuw helder en gepassioneerd.

De sneeuwvlokken volgen. 

Op de middag kom ik naar buiten en zag een meisje in een

besneeuwde vorst. Een ontmoeting in het echte leven.

Zing niet voor mij en lieflijk en zacht. De zeeën van het hart zijn

ruim en grenzeloos, het lied zal vergaan en onbegrensd vluchten.

Sommige woorden zonder liedjes zijn duidelijk. Alleen hun waarheid over

hun hart zal bloeien. Een liedgeluid, vervelend en gepassioneerd,  

op zichzelf een onzichtbare leugen. Mijn jonge enthousiasme wordt

belachelijk gemaakt door jou. Het volume van dromen, hoe ik wordt

aangewakkerd, begrijp wat je te wachten staat.

Hoe lang heb ik gewacht voor u. 
Hoe lang ben ik op zoek naar jou. 
Ik was in een roes voor een lange tijd. 
Onder andere uitgestorven ogen, 
je ogen warm proberen te vinden. 
Ik gaf het bijna op. 
Ik glimlachte tenslotte niet langer. 
Hoe lang heb ik op je gewacht. 
En je kwam uit het niets. 
En mijn hart smelt van de hitte. 
En ik geloof zoals eerder in een wonder. 
We zullen niet per ongeluk verdwalen. 
Nu altijd, voor altijd samen. 
En vuurvliegjes schitteren in onze ogen. 

Wat een zware, donkere onzin!

Hoe zijn deze slaperig maanachtige!

Hoe de viool te raken met zoveel snaren.

En niet het licht van de muziek herkennen!

+Poëzie.

De dag was voorbij, de duivel nam af, ik ben opnieuw 
gaan zorgen. Met een snelle beweging van de witte
 vinger van het mysterie der jaren snijd ik het water.

In de blauwe stroom van mijn bestemming, klopt schuimkraag
 schuim, en zet het zegel van stille gevangenschap. 
Een nieuwe vouw op de gerimpelde lippen.

Elke dag word ik een vreemdeling. En ikzelf, en het leven 
 aan wie ik heb besteld. Ergens op een schoon veld, vlakbij
 de grens, scheurde ik mijn schaduw van het lichaam.

Ze ging naakt weg en pakte mijn gebogen schouders. Ergens is 
ze nu ver weg en nog een zacht geknuffeld. Misschien, 
leunend op hem, vergat ze me helemaal.

Ze keek in spookachtige duisternis en veranderde de plooien van haar
  lippen en mond. Maar leeft op het geluid van voorgaande jaren. Wat dwaalt als een echo door de bergen. Ik kus met blauwe lippen. Zwart schaduw in reliëf gemaakt portret.

+Poëzie.

Herfstavond. De lucht is helder, en het bos is helemaal
 naakt. Ik zoek tevergeefs naar mijn ogen. Nergens 
vergeten blad. Nee op het zand van de brede steegjes. 
Iedereen kalmeerde en stilletjes te slapen. Net als in 
het hart van de trieste dagen van de verre 
stilte slaapt de bedroefde rij.

Op de rode avond dacht de weg, Struiken van lijsterbes
 mistige diepte. Hut van de oude vrouw kraak op 
de drempel kauwt geurige kruimel stilte.

De herfst koud zacht en gedwee. Sneaks waas 
naar de haverwerf. Door het blauw van het glas glinstert 
de geelharige jongen zijn blik op de truc van het spel.

Nadat de pijp is omarmd, sprankelt de as van groen 
uit de roze oven. Iemand is het niet, en wind met dunne 
 lippen. Over iemand die fluistert, in de nacht omkomt.

Iemand's hakken verpletteren niet langer
 de bosjes. Bladgoud en grasgoud. 
Zuchten, duiken mager rinkelen. 
Kussende snavel van een kakelende uil.

Het slot is dikker, in de schuur van vrede en slaperigheid. De  
witte weg zal een glibberige sloot in beeld brengen. En zachtjes 
gerst strooien, bungelend aan de lippen van knikkende koeien.

+Poëzie.

Sta op, sta op achter de waas van blauwe Green Hills. 
In het gras, zoals eerder, madeliefjes. En iemands 
ogen aan de poort. Maar dit sprookje van 
de heldin van april zijn wij niet.

Je glimlachte naar ons. Je gezicht, 
meer transparante anemonen. We herinneren ons 
de vlammen van de kroon. Maar deze extravagante.
 April-show is niet voor ons.

Ogen, als een vervaagde klis, in de handen 
van geperste munten. Ooit een glorieuze herder, 
nu zingt over vele jaren. En de oude vrouw uit de hoek, 
met tranen stroomden voor het pictogram, ze was
 zijn liefde en het dronken sap in de border groen. 
Op de rollen van jaren droog stof. De eerste is niet
 in de ochtend van de slaaf. En alleen een
 knabbelde kruk in zijn handen rinkelt, zoals eerder. 
Ze is hem nu vreemd, ik vergat het gejank. 
En als het gaat, langzaam, door de deur, geef een 
cent in zijn hand. Hij zal niet in haar ogen kijken. 
Als je een oog ontmoet, zal het meer pijn doen. 
Maar als je je op het plaatje laat dopen, 
herinner je je de slaaf bij naam.

+Poëzie.

In de vuurrode gloed van glinsterende zonsondergangen
 en schuimen branden witte berken in hun kronen. 
Verwelkomt mijn vers voor de jonge prinsessen en
 de zachtheid van de jongeren in hun tedere harten.

Waar de schaduwen bleke en treurige kwellingen zijn, 
zijn zij degene die voor ons gingen lijden, hun 
koninklijke handen stralend, hen zegenend
 voor het komende leven van het uur.

Op het bed van wit, in de felle schittering van 
het licht, huilt degene die zijn leven wil terugkrijgen 
en de muren van de ziekenboeg trillen 
van jammer dat hij in zijn borst knijpt.

Allen naderen hun hand overweldigend daar,
 waar verdriet een stempel op zijn voorhoofd  
drukt. Oh bid, Heilige Magdalena, 
voor hun lot.

+ Poëzie.

Mijn vriend, begrijp je me wat anderen niet begrijpen.

 In de uren van verdriet staan ​​in de uitstraling van de liefde,

en dus onzorgvuldig, dus per ongeluk naar beneden valt

uit het voorhoofd haar op je borst, trillen in het geheim een

​​voorgevoel van de droom van goed en kwaad

En de liefde indiscrete vraag beschaamd bevriest op de lippen.

Laat je niet bemoeien met de ziel, geniet niet van wie? Met wie? Wanneer?

 En waarom ?? Het leven is tenslotte vreemd - het bos is dicht, 

je kunt jezelf struikelen. En oordeel niet over mensen, u bent geen God.

En wees niet jaloers, want jaloezie is zo zwart ... Iedereen heeft zijn

eigen weg. En iedereen heeft één leven.

Vertel me ...

Vertel me, heb je ooit lief gehad? Vertel me, was de dageraad in

je huis aan het zweven? En duiven cirkelden om hun hoofd om

's werelds meest witte menuet? Vertel me, had je een sneeuwstorm

in je slaapkamer? Heb je je gedichten voor haar gelezen? 

En in elke blik je op zoek naar een vriend en broer, als een remedie

voor melancholie? Heb je ooit  het inademen van de geur van een

complex trein genoten. En jij dacht dat je in de troonzaal bijna verstikt

door parfum.Vertel me, heb je ooit gehuild na het geluk van bitter

in de ochtend? En het hart op servetten werd gegeven aan de 

redactie, de aanhangers van de pen?En je hoopte op Gods wil? 

En in het najaar met bladeren in het licht gevlogen? 

En je zegende je deel, wanneer liefde verraadt. En er geen hoop

meer is?En u vernedert strikte trots, probeert u uw wegen te

overwinnen? En je vond het geweldig, zodat zelfs de naam je 

pijn deed om hardop te zeggen?En als je op zijn minst een beetje

bekend bent. Fout in de rimpelingen van mijn gekke hand. 

Dat betekent dat het voor jou is, en niet voor een ander, 

schreef ik al mijn gedichten.

Ik wil graag de eerste sneeuwvlokken zien.Delicaat,
om mensen dingen vergeten.
Top sneeuw gezocht naar een geschenk.
Om hardop te zeggen:"De winter is gekomen!"

In de ledigheid van een jonge man, in een diepere luiheid, 

zweefde het hart naar de hemel en daar vond ze de ster. 

De avond was mistig, de schaduwen lagen zacht. 

Avondster, stil, wachtte. Onverstoord, op de donkere treden

die je binnenging, en, stil, opgedoken. Op de geweldige manier

waarop ze zichzelf heeft overgedragen .En de nacht verstreek door

een mist van dromen. En jeugd verlegen met dromen zonder nummer. 

En de dageraad nadert. En de schaduwen vluchten. 

En, helder, Je vloeide je gelijk met de zon.

Met elke druppel van mijn hart streef ik naar jou. 
Elke druppel ziel nodigt veel geluk uit. 
En de gedichten die leven als hoop in mij, 
ik draag ze op aan jou. 
Zodat in je leven alleen de zon scheen. Oh, zodat 
de traan niet van verdriet van geluk 
tot de pijn van verlies ze nooit wist. 
Je bent mooi, teder, met een pure hart. 
Met de wind in het veld een keer getrouwd. 
ik wil dat je iemands droom zal worden. 
Kostbaare, schattige, vrouw ... 

Weer draaide de lente en de nachtegalen zongen in de tuinen, ik geloof je , 

ik ben niet vergeten,  de kussen en liefkozingen van jou.En ik ontmoette je

niet beter in de stille winterstilte. En de lente ging, begroette en raakte

zachtjes de ziel. Waarom hebben we afscheid van je genomen, dan was

het lot een koppige bevlieging, hier hingen de tranen tegen de wangen, 

en met wanhoop rolt het naar beneden. Voor jou hoor ik, ik mis, en ik kan

niet vergeten, en ik droom over ontmoeting met hoop, voor een visie, alsof, 

ik ren. En de ziel, zij weet alles, niet om ons ooit te zien, in de wereld

gebeurt zo vaak, hartstochtelijke liefde, maar voor altijd uit elkaar. Ik teken

je afbeelding ver weg,. En als een bliksem, een roodachtige blik, 

ben ik nog steeds erg jaloers op je, maar ik kan je niet teruggeven.

Ik ontmoet de lenteglimlach. Laat ik blij zijn, ook al is mijn verdriet bij mij.

Hopen en terugdeinsde naar een klein punt liefde.

De controle verliezen?

Alleen vriendschap zal vers zijn in de lente.

Trouwe vriend om alleen een lijn schrijven

in een brief, en zal een bericht sturen.

Over klokken wolken in hetzelfde moment,

zal zijn hart warmte geven.

Wakker het slapende geloof in geluk aan en geloof in liefde!

+Poëzie.

Herfst, roodharige meid, ben je hard aan het lachen? 
Afgebrokkeld van rinkelende bladeren zijn geel met esdoorn. 
Ik weet dat je je ergens schuilhoudt en de kleuren van de 
zomer uitwist. Wandel overal onzichtbaar, bos wikkelt
 zich in een waas. Gemberkameel op een heuvel. 
Isoleer de dierenmink. Het rode blad onder de espen. 
Alle verstrengelde spinnenwebben, en berkentakken. 
Neer gooien me munten. Ik bewonder de schoonheid. 
Regenregen goud! En het gebladerte vliegt in achtervolging, 
de roodharige meid volgend. 

Houd geen beledigingen onder je hart. Laat me los vergeef.  Er is  een oud middel tegen bitterheid je wilt geluk voorde overtreders.

Alles komt terug in dit leven. Woede, haat,  tranen, verdriet. Maar betaal met een speciale munt. Blijf geenwrok achter je schouders.

Woede zal afkoelen. Ruzie zal vergeten worden. Vernietig vriendelijkheid  niet met cynisme. Je bent geen wilde bende, zorg voor het goed een sluit!

Zet kaarsen voor de gezondheid in de kerk, bid voor iedereen tot ziens. Zodat je leven in pijn niet vervaagt je wenst je vijanden geluk.

27

Lente, lente! Hoe de lucht puur is. 
Hoe duidelijk zacht de lucht.  
Lente, lente! Hoe hoog, op de vleugels van de wind, 
strelend naar de zonnestralen, vliegen de wolken. 
 Stromen schijnen! Brullend, de rivier draagt 
op de triomfantelijke bergkam. Het ijs dat
 ermee wordt opgewekt. Maar de boom is kaal, 
in het oude bosblad, zoals eerder onder mijn voet
 en het zoemende en geurige.
 Onder de zon, de eerste bloemen bloeien. 
En onder de heldere hemel. Onzichtbare
vogels zingen, een gelukkig lied in de lente. 
Wat is er mis met haar? Wat is er mis met mijn hart? 
Met een stroom is het een stroom en een vogel
 met een vogel. Ze komen elk jaar terug. 
Vliegt met hen mee in de lucht. En zing hoe vrolijk de lente is.

+Poëzie

De jaren lopen snel, we willen ze houden, 
maar wat in onze jeugd was, is weg en keert
 niet terug. Maar zo zijn we geregeld, alles 
wordt betaald door de natuur en elk moment
 heeft zijn eigen bestemming. We hebben veel 
bereikt in het leven, maar niet alles is uitgeput. 
Laat het tot het einde toe worden vervuld, 
dat lot is aan jou geschreven.

+ Poëzie.

Vrienden zeggen:"Alle middelen zijn goed, om te redden

van woede en ongeluk zelfs een deel van de tragedie,

zelfs een deel van de ziel."

En wie zei dat ik in delen verdeeld ben?

En hoe kan ik de passie verbergen

zodat het niet ophoudt een passie te zijn?

Hoe kan ik een deel van de roep van de mensen

geven als er te weinig is om te leven?

Nee, als de pijn, dan doet de hele ziel pijn en vreugde.

 Ik wil het dus, geloof ik, ik hou zo veel van geluk niet te verliezen.

Vertel jezelf 's morgens: 
"Geluk, we moeten opstaan!" 
Dus met Geluk en opstaan, 
laat jezelf niet los. 
Geef hem een ​​bredere glimlach, 
en met geluk zul je in vrede zijn. 
Geluk houdt van glimlachen voor 
diegenen die willen toegeven 
dat ze verliefd zijn op het aardse leven, 
iedereen is bedwelmd, 
en wil geen kwaad zien, 
zaait de zaden van het goede.

Wij allemaal,we zijn allemaal vergankelijk in deze wereld.

Rustig stromend uit de esdoornsvan koperblaadjes ...

Wees altijd gezegend,

dat er een groei is,en een die sterft.

Het is heet, verschrikkelijk heet ... Maar het bos is niet groen. 
Vanaf stoffige, waterloze velden komen we er in vriendelijkheid naartoe om daar naartoe te gaan. We komen 
binnen ... de koele geur stroomt in de vermoeide borst. 
De bijtende vochtigheid van arbeid zal op het hete gezicht smelten. 
 We werden liefdevol ontvangen door smaragdgroene schaduwen. 
Rustig rondspringen, rustig op het zachte gras. 
Gefluisterde welkomstwoorden transparant, licht laten ... 
Ze schreeuwt luid, alsof ze de gasten verbaast. 
Wat is het fijn in het bos! En de zon is een ontspannen kracht. 
Hier brandt het niet met vuur, het speelt levend met schittering. 
Fluweel wenkt ons met mos, afgerond met dryades ... 
Ik ben geroepen om in ons te weerstaan, er is geen verlangen noch kracht. 
Allen zijn leden; de hete golven van 
bloed verminderen; een donkere slaap op ons zwaaien.
 Van onder zware wimpers kijken lange horloges.
Kleine insecten en vliegen, hun drukke leven. 
Hier is het gesloten ... De buurman was al in slaap ... zucht met vertrouwen 
zichzelf in slaap vallen ... en, de eeuwige moeder, de aarde, 
zachtjes wiegt je koestert de vermoeide zoon ... 
Nieuwe prestaties van de force, zal hij je borst verlaten.



Er zijn duizend redenen om lief te hebben. Het is een brandende kaars. 

We zijn motten van een spookachtige nacht. Ze zag het licht van de

duisternis. En toch in het felle licht verwarmt het hart. 

En in de ochtend, waardoor de bedrieglijk aard van de nacht, 

lachen en huilen, genieten en lijden,verdwenen zijn.

Geloven in liefde, om teweten, zijn er duizend redenen ... 

Lopen met je onder een grote paraplu in een jas die lang uit de mode is. 

Zit bij het vuur in de brede stoelen en wikkel haar voeten met een

warme deken. Op zondagen in het midden van de dag. 

Kijk naar schattige ansichtkaarten uit de doos. Samen met u over kleine

dingen praten, gedichten lezen en ruzie maken over een dichter.

En om te weten dat onze eigen kinderen zich toch wel het oude

herinneren. Ik wil zo graag samen met jou oud worden. Geloof me ,

samen oud worden is een geluk. 

We kunnen niet zonder elkaar blijven leven.

Hier werd het liedje door de voorbijganger gesleept ... Triest geluid! 

 Maar hij riep luid en hoorde alleen de kloppen van zijn wagentjes. 

Laat het meisje op een lage veranda achter - en kijkt naar de dageraad, 

en een rond gezicht. Droeg een scharlakenrode verf.

 Zwevend langzaam, vanaf een heuvel, voorbij het dorp, komen enorme

wagens in één rij naar beneden met een geurige hulde van een

weelderig veld; Achter de hennep, groen en dicht, hardlopen,

gekleed in een nevel van blauw, wijdverspreide strand en zee.

Het is niet het einde ... wordt verspreid leugens ... 

de Aarde wegkwijnen, de lucht is blij ... 

En het bos gesluierde zijden karmozijn goud,

en hij moppert een beetje, en verdwijnt, en is blauw ...

+Poëzie.

Dans van de liefde ...

Hoe raar gefluister Love Dream. En bijna vallen op de

eenvoudige Pas de deux, liefde weerstaan ​​in de dans Fate.  

Onder de fijne kneepjes van spannende notities kregen ze een 

magische foxtrot. Er was eenheid in de samensmelting van de

 twee, en iedereen ging uiteen en keek ernaar. Onthoud dat het

 was en zal altijd blijven. In de armen van liefde kan veel 

Destiny zijn.

+Poëzie

Sneeuwvlokken vliegen in een ronde dans, ze vallen 
        vanuit de hemel op de grond. Maar iedereen heeft haast 
     en merkt in het voorbijgaan die wonderen niet op, 
wat de natuur ons stuurt, ons zegenen met leven. 
Niet fronsen als het slecht weer is. Zie er vrolijker uit, 
        lach! Er is een plaats voor alles in deze wereld: 
er is een geheim, magie is dichtbij. Open je ogen 
     breder. Laat de natuur triomferen! 

+Poëzie.

Blauwe buitenwijken heuvels. In de lucht een beetje
 warm stof en teer. Ik slaap de hele dag, ik lach de
 hele dag, ik moet herstellen van de winter.

Ik ga misschien stiller naar huis, ongeschreven gedichten geen
  medelijden. Kloppende wielen en geroosterde amandelen 
Ik ben kostbaarder dan alle kwatrijnen.

Ga naar charms is leeg, omdat het hart te vol is. Mijn 
dagen zijn alskleine golven, waarop ik vanaf de brug kijk.
Iemands blikken zijn te zacht. 

In de zachte, nauwelijks verwarmde lucht. 
Ik word al ziek in de zomer, 
Nauwelijks hersteld van de winter.

Vergeef me, moeder, voor een onbeschoft woord, voor domheid, voor 
onbeschaamdheid, voor onbeschoftheid, vergeef. Vergeef me, ik
 herhaal opnieuw en opnieuw, vergeef en laat al mijn zonden vrij gaan.
Ik werd een volwassene, ik begrijp alles, ik ben klaar om je tranen
 te huilen. Ogen weer in de lucht gaan omhoog, knuffelen en knuffelen. 
Vergeef me, moeder, voor een laat geweten. 
Vergeef me voor het koude woord en gebaar. 
Voor de sneeuwwinters, voor het lange verhaal. Voor de regen op het
  verkeerde moment, en voor het protest. Vergeef me dat ik dit niet 
eerder durfde te zeggen. Vergeef me dat ik dit nu allemaal zeg. 
Ik hou heel veel van je, gek, zonder valsheid. Uw imago voor 
altijd in mijn hart zal redden. Jij, mijn moeder, bent altijd  
jongen er is geen moeder in de wereld die nog beter 
is. Ik weet het, vergeef ons, kinderen, jij, schelden, 
en we zullen de open deur zeker niet sluiten.

+Poëzie.

Weet je hoe de zee kan liefhebben?Vergeef hem een ​​tsunami en 
een storm, die passie klonter, scheuren naar willekeur, borrelen in 
de diepe bakken of gewelddadige jaloezie rush, maar vaker, zijn liefde  
is kalm en teder.  Het uiterlijk van de turquoise ogen is zo uitnodigend, 
met hen duiken, bereikt u de bodem, waar het geheim van gevoelens
is verborgen. Handen-golven. Een ontspannen lichaam zal omhelzen.
Bij de aanraking van zoet en loom, zal het vrede van toevlucht vinden.
De ziel in gelukzaligheid zal een kopje thee vliegen. En, met 
een luide schreeuw, storm je de branding in. Liefde zal opstijgen in 
een golf naar de zon. En in de afgrond van geluk zal je meenemen.

Ik ga rustig in mijn hart zitten, en raak mijn hart aan mijn lippen. 
Leegte, diepte en icoon delen opnieuw mijn verdriet met mij. 
En de vensters kussen de sterren. En de hele wereld is gevuld
 met liefde. Waar de zielen met een droom charmant zijn. Niets is 
onmogelijk nee. We zijn soms voorbestemd voor het lot. Tests voor
 zielen en harten. Onze gedachten zijn voor altijd ongewapend. 
In een ongewone en geheime kist. En we dwalen heel ons leven
 onrustig, tevergeefs zijn we op zoek naar kennis van de sleutels, 
met de schaduw vechten we bruut wanhopig. Of treurig
 en stil stil. Nogmaals, slapeloosheid verdriet verpakt, hoe
 mysterieus is de maan. Reflecties flossen omhuld, geven
 melancholie en verdriet. Ik zal rustig in mijn hart gaan  
zitten, en mijn hart aan mijn lippen raken. Leegte, diepte
 en pictogram delen opnieuw mijn droefheid met mij. En de
 vensters kussen de sterren. En de hele wereld is gevuld met
  liefde. Waar de harten met een droom charmant zijn. 
Niets is onmogelijk. 

+ Poëzie.

Op het feest van dit leven, zoals hier op mijn, wees niet verlegen.

 Wees niet bang om alles op zijn kop te zetten.

Wat echt op zijn kop staat, kan het niet bemoeien.

Ik adviseer mijn kinderen om te herhalen.

Wat er echt ondersteboven is,kan niet interfereren.

Ik hou erg van de bodem van het feest in de beker.

En zelfs op andere, meer kwetsbare plaatsen.

Aan de onderkant zijn alleen parels in de diepten

van de zeeen en oceanen van de wereld.

Herbeleef wanneer het donker is in het venster. Herbeleef,

eindeloze liefde.En voel hoe het hart wil leven, wanneer binnenin

de liefde een magisch licht is. Brew groene thee voor hem, 

waar mango smaak eclips geen verdriet is. En verlichten vermoeidheid

van de dag kus ... En om te weten dat er geen gelukkiger is dan ik ... 

Waar is het zoete gefluister van mijn bossen? 
Stromen van gemurmel,bloemen in de weiden? 
Bomen zijn kaal.
Wintertapijt bedekt de heuvels, weiden en dalen.
Onder de ijskoudewiinter dagen

Geen ruzie... 

Transparante, onbekende schaduwen je zweeft, in de armen van azuurblauwe

dromen. Onbegrijpelijk voor ons, je geeft uzelf. De zeeën, velden, bergen en

bossen. Sluit je aan bij de vrije vogel hierboven. De mist groeit, de

hemel brandt. En hier, beneden, in het stof, in schande, zien voor

een momentonsterfelijke functies. De onbekende slaaf, vol inspiratie. 

Je kent hem niet. Je zult hem niet onderscheiden in de menigte

van de mensen, je zult hem niet belonen met een glimlach, 

wanneer hij rondkijkt ,niet vrij, een ogenblik proeft van

je onsterfelijkheid.

Ik ben geen godin, ik ben aards, haal me uit de hemel. 
 Verwacht geen wonderen van mij. 
Ik behandel de wonden van anderen niet, ik neem mijn pijn niet weg. 
Ik bescherm niet tegen bedrog, ik verander zout niet in suiker. 
Ik heb liefde en genegenheid nodig en de geur van koffie in de ochtend. 
Passie, tederheid, avontuur, sprookjes, wacht, 
sneeuwstormen en wind. 
Ik wil liefhebben en bemind worden. Soms lachen en verdrietig zijn.
Ik wil voor iemand dierbaar zijn, ik wil een aardse vrouw zijn.

De jaren gaan voorbij, maar er is geen rust, het hart
 bleef onveranderlijk jong. 
En op de vijftig klinken ze, net als over twintig jaar.  
Haar levendige, trillende snaren. 
Niet ver daarvandaan komt de winter dichterbij. 
Maar ik wil me nog steeds gek maken, 
 ik wil mijn wimpers verven. 
Om weer iemands hoofd te laten draaien, 
geliefd en gewenst te blijven.
Wat jammer dat die tijd niet teruggebracht kan worden.
Zelfs op 50 net zoals 20 vraagt het hart nog sterk genegenheid. 
Laat het jaar, zoals de zwaluwen vliegen.  
Men kan jong zijn, maar vijftig zijn.  

De laatste stralen van de zonsondergang.
liggen op het gebied van gecomprimeerde rogge.
Het dutje van een roze knuffel.Het gras van een onbesliste rand.
Geen wind, geen schreeuwende vogels,
Boven het bosje een rode schijf van de maan,
En het lied van de priesteres sterft onder de avondstilte.
Vergeet zorg en zorgen.
Verkrachting zonder een doel op een paard
in de mist en in de wei.
Om de nacht en de maan te ontmoeten!

+Poëzie.

De regen van gisteren is nog niet opgedroogd - 
er is groen water in het gras! 
Het verlaten van akkerland laat hunkeren, 
en verwelkt, zwanen verdorren.

Ik dwaal door de straten en plassen, herfstdag 
verlegen en wild. En in elke echtgenoot die ik ontmoet, 
wil ik je schattige gezicht begrijpen.

Je bent meer mysterieus en mooi. Kijkend naar 
duistere randen. Oh, voor jou, alleen ons geluk 
en mijn echte vriendschap.

En als de dood is door de wil van God. Grenzend aan
  uw ogen met uw hand, zweer ik dat ik als een 
schaduw in het open veld de dood en u zal volgen. 

Gouden wolken lopen boven de rustende aarde. 
De velden zijn ruim. Glinsterend, doordrenkt van dauw. 
Creek mompelt in de mist van de vallei, het voorjaar dondert
 rommelt in de verte, luide wind in de ratelpopulieren bladeren 
bevend met een gevangen vleugel.

Stil en bleek bos is hoog.  Groen, donker bos is stil. Slechts af
 en toe in de schaduw van een diep slapeloos blad zal het 
ritselen. De ster beeft in de lichten vande zonsondergang,
  de liefde is een mooie ster. En in de ziel is het licht en heilig, 
het is gemakkelijk, net als in de kindertijd.