+ Poëzie.

Op het feest van dit leven, zoals hier op mijn, wees niet verlegen.

 Wees niet bang om alles op zijn kop te zetten.

Wat echt op zijn kop staat, kan het niet bemoeien.

Ik adviseer mijn kinderen om te herhalen.

Wat er echt ondersteboven is,kan niet interfereren.

Ik hou erg van de bodem van het feest in de beker.

En zelfs op andere, meer kwetsbare plaatsen.

Aan de onderkant zijn alleen parels in de diepten

van de zeeen en oceanen van de wereld.

Herbeleef wanneer het donker is in het venster. Herbeleef,

eindeloze liefde.En voel hoe het hart wil leven, wanneer binnenin

de liefde een magisch licht is. Brew groene thee voor hem, 

waar mango smaak eclips geen verdriet is. En verlichten vermoeidheid

van de dag kus ... En om te weten dat er geen gelukkiger is dan ik ... 

Waar is het zoete gefluister van mijn bossen? 
Stromen van gemurmel,bloemen in de weiden? 
Bomen zijn kaal.
Wintertapijt bedekt de heuvels, weiden en dalen.
Onder de ijskoudewiinter dagen

Geen ruzie... 

Transparante, onbekende schaduwen je zweeft, in de armen van azuurblauwe

dromen. Onbegrijpelijk voor ons, je geeft uzelf. De zeeën, velden, bergen en

bossen. Sluit je aan bij de vrije vogel hierboven. De mist groeit, de

hemel brandt. En hier, beneden, in het stof, in schande, zien voor

een momentonsterfelijke functies. De onbekende slaaf, vol inspiratie. 

Je kent hem niet. Je zult hem niet onderscheiden in de menigte

van de mensen, je zult hem niet belonen met een glimlach, 

wanneer hij rondkijkt ,niet vrij, een ogenblik proeft van

je onsterfelijkheid.

Ik ben geen godin, ik ben aards, haal me uit de hemel. 
 Verwacht geen wonderen van mij. 
Ik behandel de wonden van anderen niet, ik neem mijn pijn niet weg. 
Ik bescherm niet tegen bedrog, ik verander zout niet in suiker. 
Ik heb liefde en genegenheid nodig en de geur van koffie in de ochtend. 
Passie, tederheid, avontuur, sprookjes, wacht, 
sneeuwstormen en wind. 
Ik wil liefhebben en bemind worden. Soms lachen en verdrietig zijn.
Ik wil voor iemand dierbaar zijn, ik wil een aardse vrouw zijn.

De jaren gaan voorbij, maar er is geen rust, het hart
 bleef onveranderlijk jong. 
En op de vijftig klinken ze, net als over twintig jaar.  
Haar levendige, trillende snaren. 
Niet ver daarvandaan komt de winter dichterbij. 
Maar ik wil me nog steeds gek maken, 
 ik wil mijn wimpers verven. 
Om weer iemands hoofd te laten draaien, 
geliefd en gewenst te blijven.
Wat jammer dat die tijd niet teruggebracht kan worden.
Zelfs op 50 net zoals 20 vraagt het hart nog sterk genegenheid. 
Laat het jaar, zoals de zwaluwen vliegen.  
Men kan jong zijn, maar vijftig zijn.  

De laatste stralen van de zonsondergang.
liggen op het gebied van gecomprimeerde rogge.
Het dutje van een roze knuffel.Het gras van een onbesliste rand.
Geen wind, geen schreeuwende vogels,
Boven het bosje een rode schijf van de maan,
En het lied van de priesteres sterft onder de avondstilte.
Vergeet zorg en zorgen.
Verkrachting zonder een doel op een paard
in de mist en in de wei.
Om de nacht en de maan te ontmoeten!

+Poëzie.

De regen van gisteren is nog niet opgedroogd - 
er is groen water in het gras! 
Het verlaten van akkerland laat hunkeren, 
en verwelkt, zwanen verdorren.

Ik dwaal door de straten en plassen, herfstdag 
verlegen en wild. En in elke echtgenoot die ik ontmoet, 
wil ik je schattige gezicht begrijpen.

Je bent meer mysterieus en mooi. Kijkend naar 
duistere randen. Oh, voor jou, alleen ons geluk 
en mijn echte vriendschap.

En als de dood is door de wil van God. Grenzend aan
  uw ogen met uw hand, zweer ik dat ik als een 
schaduw in het open veld de dood en u zal volgen. 

Gouden wolken lopen boven de rustende aarde. 
De velden zijn ruim. Glinsterend, doordrenkt van dauw. 
Creek mompelt in de mist van de vallei, het voorjaar dondert
 rommelt in de verte, luide wind in de ratelpopulieren bladeren 
bevend met een gevangen vleugel.

Stil en bleek bos is hoog.  Groen, donker bos is stil. Slechts af
 en toe in de schaduw van een diep slapeloos blad zal het 
ritselen. De ster beeft in de lichten vande zonsondergang,
  de liefde is een mooie ster. En in de ziel is het licht en heilig, 
het is gemakkelijk, net als in de kindertijd.

Mijn liefde voor jou is als een vurige bloem, het brandt.
 Het brandt. En gaat niet uit. Goddess! Ik sta op! 
Betaal nooit voor altijd mijn passie voor jou. Ik
 hou van je en kan niet van de liefde genieten! 
Lacht mijn hart! Veertig keer probeerde ik
 mezelf te bevrijden van de boeien van liefde.
 Maar ik ben er helemaal voor jou! 
Je glimlach is mijn blik. 
Je blik brandt mijn hart. 
In mijn ziel brandt het 
onstuimige vuur , brand, niet! Tweehonderd keer
 "oh ja!". Tweehonderd keer "oh nee!" De ziel brandt
 en kreunt van geluk. Godin teder! Onthoud: ik ben
 voor altijd je gelukkige fan.

Ik ben van plan om te ontsnappen uit het netwerk, ik wil een
 verandering in mijn bestemming, favoriet internet, begrijp het, 
vergeef me, ik ben volledig in jou opgelost. Ik hoorde het lachen 
 van kinderen niet meer, ik vergat hoe te zingen en lachen, ik vond 
het verraad aan vrienden, en de zee van vuil achter het scherm
 glansde. Ik zal doorgaan met het berekenen van verliezen:
 het netwerk van rimpels, een waardige afrekening, favoriet
 internet, vergeef, geloof, ik zal niet terugkeren ik kom niet 
meer terug. Ik ben een zwak en vermoeid persoon, ik 
begreep: het is tijd voor mij om te vertrekken. 
Favoriete Internet, tot ziens voor altijd! 
Vaarwel voor altijd. Meer precies, tot de volgende ochtend!

+Poëzie.

Hoeveel zonne-energie mensen! 
Niet degenen die stompzinnig lachen, 
wanneer ze geknepen en gekieteld zijn, 
maar die vergelijkbaar zijn met kinderen. 
Iemand zonder eigenbelang, onbeleefde vleierij. 
Als met een felle zon samen, worden we genereus
 opgefleurd door dagen. Mensen houden van lichten. 
Tussen de problemen en het gedoe. Als je onbewust 
naar de stapel trekt, zal de donkere dag oplichten, 
en de slechte schaduw verdwijnt. We zijn leuk en
 gemakkelijk met hen, en de sterren schijnen 
helderder in de lucht, we vergeten het verdriet, 
heb je ze niet gezien? 
Schud jezelf dan uit een droom. En je zult het 
begrijpen, onder vrienden. Zoveel zonne-mensen. 
Ze zijn als de eeuwige lente. Ze geven ons licht en
 vernieuwing. Vertrouwen en wedergeboorte. 
Ik geloof dat bijna niemand zal oordelen, 
als ik het uit het diepst van mijn hart zeg. 
Zonder vleierij en mooie leugens: 
"Dankjewel, zonnige mensen!"

Wat is er belangrijker dan de gezondheid van lichaam en geest? 
Op de internationale dag van de gezondheid. We zullen ons 
haasten om u te feliciteren. Wat wens je deze vakantie? 
Goed en opgewekt, overwinningen. Laat het leven stromen
 in een prachtig sprookje. Een groot aantal dagen en jaren. 
Natuurlijk, geluk en geluk, het zal je nooit pijn doen.
Welvaart voor jou bovendien. Liefde voor vele jaren. 
En natuurlijk gezondheid. Dat was sterk, zoals vuursteen. 
Zodat je elke dag wakker wordt in de stemming en zonder pijn. 

+Poëzie.

Drie kusjes en de tijd bleef staan ...

Ik houd niet, ik klaag niet, niet jaloers. In de vroege ochtend 
bij het licht van de dageraad. Drie bloemen delicate drie kussen. 
Je gaf me onbaatzuchtig. De eerste was als een kamillebloem. 
onopvallend licht, timide. Ze renden over de huid in kippenvel, en
 op de wangen was de dageraad pijnlijk. En de tweede was heet
 als een roos, een bloeiende hete knop. Plots klonk de prozatekst,
 de telefoon versterkte de nachtegaal. De derde was blauw 
vergeet-mij-nietje, ik geloofde in je gevoelens. Het bleek dat 
alles een grap was. Kussen zijn geen teken van liefde. 
Drie bloemen, drie verschillende kussen. Je gaf me een 
afscheid. Op deze dag besefte ik dat ik van roeien en 
varen houd en ervan hou.

De stille stem van mijn ziel vertelt me: "Je haast je om te leven. 
Wees niet verdrietig en wees niet depressief, het leven is gegeven en je neemt het. Je neemt het dit warme licht. 

Ergens daar het is gewoon niet daar. Jij vang en deze heldere straal.
 Zelfs als het vanwege de wolken. Het geritsel van bladeren en de 
 kinderkreet. Je neemt en houdt jezelf in. Zomerregen gewichtloze sneeuw.

  Je neemt rustig huilen en lachen. En de liefde die je werd gegeven.
 Je drinkt het helemaal tot op de bodem. Zelfs als er problemen komen.
 Je neemt het niet voor altijd. Ik zal mijn ziel vragen: "Misschien zit je stil?" 
Glimlach is niet slecht, ze. "Meer zal zijn we hebben stilte." 

+ Poëzie.

Winter geloften zijn koud,
lang zal ik wachten op de lente. 
Liefde in de winter is een korte eeuw.
De sneeuw valt stil op de grond.
Liefde in de winter is een korte eeuw.
De sneeuw valt stil op de grond.



Ik hou van je, weet je dat? Er is echter helemaal geen behoefte aan. 

Wat in het hart zit is belangrijker dan alle woorden, dit gevoel is sterker

danboeien. Ik hou van je ... Slechts drie woorden, 

ik wil ze zoveel herhalen, in hen om mijn ziel, hart en streling op te

zetten, om een ​​persoonlijk sprookje te maken. Laat de zachtheid van

een donzige sneeuwvlok smelten in je warme handpalmen, 

laat er nooit een traan op mijn wangen zijn, mijn geliefden.

Avonddag, wegbranden. Terugtrekken in de nacht. 

Woont me bij, groeit, niet gesubstitueerde mysterieis van mij.

Is het echt een gepassioneerde gedachte, een oneindige aardse golf, 

verloren onder het plaatselijke lawaai, zal het leven niet naar de

bodem uitputten. Echt in de koude sferen met het onopgeloste mysterie

van de aarde. Verzonken in verdriet zonder maat. En de liefdesdromen

zijn vertrokken. Mijn onderdrukking sterft, het verdriet van de dag zinkt , 

alleen jij bent een eenzame schaduw, bij de zonsondergang.

Ik zou blij zijn met de smaak van vanille.

Koffie met de geur van een theeroos. 

Het zien van die ogen die geboeid waren. 

Kus die alle tranen droogt. 

Ik zou blij zijn met de kleur van witte lelies. 

De lucht, turkoois als de zee. 

Ik gebruikte echte en niet fantastische idylles. 

Sterren schitteren in je ogen. 

Ik zou zo fris zijn als de wind. 

Zeldzamer dan de druppels van april. 

Ik zou gewoon in deze wereld leven, 

om langzamer te kunnen vliegen. 

Ik zou een grenzeloze oceaan van geluk hebben. 

Het geluid vande branding. Vlinders van een dozijn.

Ik werd omarmd als de meest delicate. 

Ik ...

In mijn geest heb ik een andere wereld geschapen 
en afbeeldingen van een ander bestaan. 
Ik bond ze samen met een ketting, 
ik gaf ze een blik, maar gaf ze geen naam. 
Plotseling klonk er een storm van gejammer door de winterstormen, 
en het verkeerde wezen stortte in.

Met vrolijk gezang is de lucht sereen.

Met al zijn liefde en verlangen naar de adelaar, geen paar.

leeuweriken zijn zachtaardig.

Maar in feite zweven ze beiden hoog!

Wat hebben wij, mensen, nodig voor geluk? 

Gezellig huis, mijn baan, die rook heerlijk, om samen te leven. 

Dat thee met jam in een favoriete mok, bloempotten, een bank,

twee fauteuils, en in de keuken een koekoeksklokk, kukuyut, zo interessant. 

Een groot tv-scherm, en op de bank, bedekt met een deken, en morgen

niet te vroeg, rustig slapen, in ieder geval tot de lunch. 

De ochtenddauw dronk gretig, het 
geluk stroomt langzaam in een stroompje. 
Zo mooi in de vroege ochtend. 
Versheid is een koele geur. 
De hele natuur in verven is gekleed. 
De ochtendsmaak is aangenaam zoet.
De frisse geur ruikt naar ochtend. 
Ik wil vergeten en rennen. 
De zomer is een klein wonder. 
Ik wil leven, liefde, ademen ... 

Op deze dag, een gezegende dag,heeft een van u zowel deugd,

als de natuur gaf een andere natuur.

Ze heeft jullie er beide voor gemaakt, tot jullie gevoelens en daden.

Wederzijds geluk. En een half vriendelijk voorbeeld zou gediend worden.

Oh trouwe vrienden en vriendinnen!Er zal spoedig een uur zijn.

Een aangenaam, zoet, gelukzalig uur van een blogbezoek.

En in de uitstorting van harten zul je

het einde ervan zien en het lijden in het verleden vergeten.

+Poëzie

Sneeuwvlokken vliegen in een ronde dans, ze vallen 
        vanuit de hemel op de grond. Maar iedereen heeft haast 
     en merkt in het voorbijgaan die wonderen niet op, 
wat de natuur ons stuurt, ons zegenen met leven. 
Niet fronsen als het slecht weer is. Zie er vrolijker uit, 
        lach! Er is een plaats voor alles in deze wereld: 
er is een geheim, magie is dichtbij. Open je ogen 
     breder. Laat de natuur triomferen! 

Mijn liefde voor jou is als een vurige bloem, het brandt.
 Het brandt. En gaat niet uit. Goddess! Ik sta op! 
Betaal nooit voor altijd mijn passie voor jou. Ik
 hou van je en kan niet van de liefde genieten! 
Lacht mijn hart! Veertig keer probeerde ik
 mezelf te bevrijden van de boeien van liefde.
 Maar ik ben er helemaal voor jou! 
Je glimlach is mijn blik. 
Je blik brandt mijn hart. 
In mijn ziel brandt het 
onstuimige vuur , brand, niet! Tweehonderd keer
 "oh ja!". Tweehonderd keer "oh nee!" De ziel brandt
 en kreunt van geluk. Godin teder! Onthoud: ik ben
 voor altijd je gelukkige fan.

Als een jongen die hard aan het rennen was, 
verscheen ik aan jou. Je lachte nuchter over 
mijn kwade woorden:

"Prank is leven voor mij, naam is grap. 
Lach, wie is niet stom! " En ze zagen de
 vermoeidheid van bleke lippen niet.

Je werd aangetrokken door de maan. 
Twee grote ogen. Te roze en jong was 
ik voor jou.

Smelten is makkelijker dan sneeuw, 
ik was als staal. De bal sprong van 
de vlucht. Rechts op de piano

Het kraken van zand onder de tand. 
Of staal op het glas. Alleen heb je de 
vreselijke pijl niet gevangen.

Mijn gemakkelijke woorden, en de 
tederheid van woede voor show. 
Stone hopeloosheid. Al mijn grappen.

Vandaag was het ontdooid, vandaag 
stond ik voor het raam. De blik is
 ontnuchterend, de borst is losser, 
opnieuw gepacificeerd.

Ik weet niet waarom. Moet gewoon 
een vermoeide hart zijn en op
 de een of andere manier het rebellerende
 schrijfgerief niet willen aanraken.

Dus ik stond in de mist. 
Ver van goed en kwaad, 
zachtjes met mijn vinger trommelen. 
Door een klein rinkelend glas.

Hart is niet beter en niet erger, 
dan de eerste hoek deze,  
dan paarlemoerplassen, 
waar de lucht spatte.

Dan een vliegende vogel. 
En eenvoudig een lopende hond. 
En zelfs een arme zanger heeft
 me niet tot tranen gebracht.

vergetelheid  zoete kunst. 
Soul al geleerd. Een 
groot gevoel vandaag
 versmolt in de ziel.

+Poëzie.

Leef in een klein land tussen de zand- en dennenbossen, begonia's en
 yasmine, en blauwe luiken, hier zijn de golven groen, en de lucht is
    blauw en sappig, en het verleden is bleker dan het stoffige tapijt, hier
    zijn de meeuwen luidruchtiger in de ochtenden dan enig dieet, en de 
  spruw zit in een jas in slaap,  en je hoort een zaad in de grond draaien 
als je palm de mijne raakt. Dit is Vlaanderen mijn Vlaamse land.

We spelen vaak het lot. Klimmen op de steile rots. 
Het leven is ons niet gegeven zonder een gevecht, 
des te meer geniet ik van het leven. Ik verheug me 
 in de eerste sneeuw. En het eerste grassprietje en
 de zon en de blauwe lucht. Ik ben een gelukkig en 
gelukkig leven. Mijn hele leven met mislukkingen 
 beweren. De problemen over mij hangen. Een onverwacht 
verdriet zal overvloeien. Door tranen geniet ik van het leven.  
Het leven is tenslotte zo menselijk. Laat mensen soms
 onverschillig, wreed, grof, harteloos zijn. Spijt hen, 
ik geniet van het leven. Het lot is variabel als de 
wind, het is wreed en wispelturig. 
Maar zelfs een moment voordat ik sterf, 
met een glimlach, zal ik het leven herinneren.

+Poëzie.

Laatste blik op het verleden, ik weet dat ik daar niet zal terugkeren. 
Je kunt niet half gelukkig zijn, "Half" geluk is verdriet.

Ik wil geen "helft" van de zon, ik heb de helft van de hemel, voor niets. 
"Half" het lied zal breken, liefde "half" ik accepteer het niet.

De helft bij elkaar het betekent apart, half oprecht, een leugen, 
half moed, betekent gemeenheid, "de helft" - zeker niet de mijne!

Het geluk is nabij, maar ik zie het niet! Gaat dichtbij, maar 
 ik kan het niet horen!Denk dat de stappen niet kunnen!
 Misschien geloof  ik gewoon niet in hem?Misschien ben
 ik vergeten hoe lang geleden ik mijn familieleden had  
gevonden,en ben ik vergeten wat het betekent om verliefd te worden,  en dit leven is gewoon een droom? 

Misschien, en misschien anders? Het hart wacht, wachtend 
op huilen. Ik laat hem niet binnen, blijf in een kooi, goede
 gevoelens, gasten zijn zeldzaam. Misschien moeten we 
beslissen en weggooien, alleen om niet te sterven. Alle sloten 
die zich in de kooi van het hart bevinden, laten ze binnen komen en helpen opwarmen. Misschien de moeite waard? 

Laten we de liefde voor altijd houden. Om zowel

 vóór als nu dichtbij te zijn. Zodat dat uit de 

gelukzaligheid ons bloed kookt. Om niet iemand

 anders te steunen, bleven we bij de somberheid.

Laten we elkaar waarderen. Laten we 

verenigd zijn in deze vreselijke wereld.

Alles verduren en verdragen om niet één voor

 één gek te worden in een leeg appartement.

Kom met je mee vanaf nu zullen we het weten

wat is geluk om samen te zijn. Dus dat later 

niet met tranen om te onthouden. Hoe niet genoeg 

te zijner tijd aan ons de echtgenoot.

Laten we nooit lijden.

Lange tijd hoefde geen scheiding te ondergaan.

Om niet in wanhoop te huilen. En om gelukkig 

te zijn, zijn eigen hand vasthoudend.

Kom met elkaar om te delen.

Dat stoort ons onze ziel. Hun wonden moeten 

zonder mislukken genezen worden.

Aarzel niet, dus het wordt alleen maar erger.

Laten we samen dromen om te oefenen.

Dat zelfs mensen ons zouden bewonderen.

Wie eens niet kon accepteren.

Dat jij en ik gelukkiger zullen zijn.

En we zullen niet alle vijanden vernederen.

Ze zijn zo ellendig van aard. Ze hebben

 zoveel kwaad nodig om te behouden. Niet op weg 

naar ons met hen door de bloem, zoals.

Laten we in harmonie leven.

Zodat die ruzies nooit floreren in ons huis.

To life path gezamenlijke verlichting.

En luister niet, afgunstige verwijten.

Dus laten we de liefde met je houden.

Laten we in vreugde leven zowel voor als nu.

Om niet te denken hoe we elkaar terug kunnen krijgen.

En om te weten dat het gevoel niet afkoelt.

+Poëzie.

Riep de heks en gaf boeketten. 
's Nachts, in de volle maan, gecomponeerde sonnetten.
Ze smeekten om een ​​samenkomst, beloofden alles op de been 
en hielden hem bij de schouders, terwijl ze verdrietig waren. 
Ze hebben elkaar verraden voor mijn plezier, ervan 
overtuigd dat loyaliteit slechts een conventie is. 
Ze zeiden dat de plas van mijn ogen onvermijdelijk is. 
En zij baden tot de heilige dat ik zachtaardig zou worden, 
zodat ik mezelf, zonder enige spoor, zou geven om 
zeker te verzekeren dat liefde zoet zou zijn. En in reactie 
op mislukkingen, na de vijfde poging. Ze noemden 
een besmetting. Ze antwoordde met een glimlach. 
Alle bekentenissen raakten het hart niet aan. 
Ik heb er maar een nodig, de beste ter wereld. 

Op zoek naar redding. Mijn lichten branden
 op de hoogten van de bergen. Het hele 
gebied van de nacht wordt verlicht. Maar 
helderder dan alles, in mij een spirituele blik 
En u bent ver weg. Maar bent u op zoek 
naar redding. Het sterrenkoor klinkt plechtig 
 in de lucht. Ik vervloek de menselijke 
generatie. Ik stookte een vuur voor je
 op in de bergen, maar je bent een visioen. 
Op zoek naar redding. Moe om te horen, 
stopt het koor van de sterren. De nacht
 gaat weg. Stelt twijfel. Daar daal je af van
 verre, lichte bergen. Ik heb op je gewacht, 
ik heb de geest naar je uitgestrekt. 
In jou, redding!

Vanaf de veranda onder de bel zoemde je naar
 wierookkaarsen. En ik kon niet, zachtjes beven, 
raak uw handen en schouders niet aan.

Ik wilde je zoveel vertellen, dat de ziel van jongs 
af aan gekweld heeft, maar een stille weg rookte 
in de glooiende bodem van meren.

Je keek stilletjes naar de valleien, waar een krullerige
 waas in het gras sloop. En zeldzaam grijs haar viel 
uit je verdorde voorhoofd.

Een beetje bleek vouwt uit de kleren. En het leek in
 het bed van donkere wateren. Weggaan, kauwend
 op mijn hoop. Uw tandenloze, mompelende mond.

In een donker bos op groene dennen zijn bladeren van
 wilgenwilg verguld. Ik ga naar de hoge bank, waar de baai
 rustig spettert. Twee manen schudden hun hoorns. 

Ze bewogen een rimpeling met gele rook. Het oppervlak
 van de meren met gras is niet te onderscheiden, 
stilletjes huilend in de moeras van het moeras.

In deze stem van de gemaaide weide hoor ik de 
roep mijn hart kennen. Je noemt me, mijn vriendin, 
om te rouwen aan de slaperige kusten.

Jarenlang ben ik hier niet geweest en heb ik veel 
vrolijkheid en afscheiding gezien, maar ik heb altijdstrikt 
 in mij de zachte plooi van je mistige handen gehouden.

+Poëzie.

Als twee van elkaar houden. En geluk wordt geboren

 in beide harten. Die lichte gevoelens kloppen altijd.

En geluk wordt meer dan dubbel. En als de problemen op

 de weg elkaar ontmoeten. Het is gemakkelijker voor de twee

  om het knelpunt te overwinnen. Want verdriet in de liefde 

wordt immers anders gemeten. Het is verdeeld in twee,

Dus, en minder dan de helft.

Ik open de blog als een aardiger verrassing. Vrienden van
 de boodschap zijn duurder dan de prijs! Hoe heb ik je 
nodig, lieve vrienden, ver, liefje, je bent familieleden
 geworden. Alsof ik met iedereen naar school was geweest, 
alsof ik heel mijn leven bij je was geweest, alsof we op 
dezelfde binnenplaats aan het ronddwalen waren. We zijn 
een tijdje uit elkaar gegaan. Maar heb je niet gedroomd? 
Waarschijnlijk niet. Ik open de blog, hallo opnieuw. 
Laat onze unie vele jaren leven. 
Lang leve onze intercoole mensen. Moge de vreugde
 van communicatie duren voor ons, beste vrienden.
 Ik hou van jullie allemaal!

Butterfly ... 

Je hebt gelijk. Eén vliegmaatschappij, 
ik ben zo lief. 
Al mijn fluwelen met zijn levend knipperen, 
slechts twee vleugels. 
Vraag niet: waar kwam u vandaan? 
Waar heb ik haast? 
Hier op de bloem viel het licht 
en nu ik adem. 
Hoelang, zonder doel, zonder moeite, 
wil ik ademen? 
Op dit moment flitst hij en spreidt zijn vleugels

 Ik dacht dat het belangrijkste in het nastreven van het lot was: 
schilderen en sieraden werken aan zichzelf: vooral de gebreken 
die zichtbaar zijn, boven de vervelende ingrediënten die 
worden gegeven, magische plekken, de ijzeren muur 
moet waardig zijn, opgevoed door mij. Van alle weldoeners,
 legde niemand uit. Wat is het belangrijkste voor iemand 
 om van je te houden zoals dit. Met alle gebreken.
 Tranen en aanvallen. Schandalen en verschuivingen. 
En een voorliefde voor leugens. Beschouw ze als
 diepten, beschouw hen als mysteries. Onbekende
 mysteries van je grote ziel. Zodra ik dat dacht 
In mijn jeugd. Het leek het belangrijkste, 
maar het bleek niet zo te zijn.

Twee kaarsen brandden in de nacht. Was droop recht

 op de borst. Hun levens smolten weg. De schaduw 

nam elk moment af. De nacht omhelsde hun lichamen.

Zelfs in hen glimlachten de woorden. Hoe kort is het

 leven van een kaars. Maar we zijn erin geslaagd om 

te dragen. Houd van laaiend vuur. We groeien zelf,

 maar liefde. Laat zijn stempel op de tafel liggen. Kubus 

van was onder de maan. Hart van het hart, het zij zo. 

Hoe we van elkaar hielden vergeet het niet.

+Poëzie.

Ik denk niet, niet klagen, niet ruzie maken. 
Ik slaap niet. Ik haast me niet naar de zon, 
noch naar de maan, noch naar de zee, 
noch naar het schip.

Ik voel niet hoe warm het is in deze 
muren, hoe groen het is in de tuin. 
Langverwachte en verwachte gave die 
ik niet verwacht.

Niet blij noch 's morgens noch tram 
rinkend rennen. Ik leef
 zonder de dag te zien, vergeet het 
aantal en de leeftijd.

Op, lijkt het, ingesneden touw. Ik ben 
een kleine danser. Ik ben de schaduw 
van iemands schaduw. Ik ben een gek van 
twee donkere manen.

God gaf zo'n schoonheid, Hij gaf me zijn genade.  
Ik kijk naar elke functie, ik durf er geen te missen. 
Om alles te vertellen en te laten zien, om zowel het 
uiterlijk als de gemoedstoestand te brengen, net
 als in woorden om over te brengen en de vreugde 
van het hart en de extase. Alsof ergens in de 
spookachtige rand. Waar er geen problemen kunnen
 zijn met slecht weer. In een sprookje ondergedompeld, 
staand. Bevroren van liefde en geluk. Wat een mooie
 winter, genereus gedoucht met geschenken. Als ik 
niet had gezien, zou ik zeggen dat het niet gebeurt, 
zo brandden uit de bundel en de geest zou berken  
verminderen opkomende zon kaars wereld meestal 
verandert in dromen.Het is jammer dat dit moment 
van de hogere natuur van perfectie: de straal bloosde,
 rende en verwelkt. Maar wat een gelukzaligheid daarin.