4TEKSTEN

+Poëzie.

Die week vloog het raam in dat vrijdag vloog. Weekend bracht ons, 
dus rust voor 2 dagen. We zullen het werk uitstellen,  hele twee 
dagen zonder zorgen. Alleen hier is een probleem. Er is een 
vrijdag  in de week! Ik stuur je dit vriendelijke couplet. Wens je een  
goed weekend. Bezoek waar je al heel lang gewild hebt, doe wat je
niet eerder had. Stemming 's ochtends opladen.  Ga uit bed, 
niet opschieten. En laat je verwennen voor een uur,  drink een
 geurige koffieshop. Er zijn zoveel interessante plannen 
in het geheel, je ziet, je zou niets missen. Rust en lichaam 
en ziel,  besteed opzettelijk je vrije dag. Besteed de meest nuttige
  dagen op uw gemak. Om ze op weekdagen te onthouden.  
Wat dacht je van de coolste weekends.   

Het gevoel van eenzaamheid is ondraaglijk 

als de herfstmist zich buiten het raam bevindt.

En kale bomen - als een profetie - dat alles dag in dag uit gaat.

Ondraaglijk gevoel van wachten. Wanneer we leven in hoop op

 "toeval". En hoe gemakkelijk het is om excuses te 

vinden voor alles wat niet is uitgekomen in het leven.

Liefde! Hoeveel krijg je te geven om de zonsopkomsten
 en zonsondergangen te keren? Laat het honderden
 keren, nadat het gefermenteerd is, de wijn 
vullen met een bitter aroma. Alles is immers één
 er is niet mooier in de wereld. Vergaderingen
 van tedere, zoete kussen, bekentenissen van het 
hart die als reactie vliegen, en verwachtingen die we in
 onze dromen trekken. Haast je om de woorden
 van liefde te zeggen, wat soms van je lippen scheurt. 
En laat hem opnieuw rond zijn hoofd gaan, notulen 
van geluk zullen honderdvoudig worden gerekend. 
Geef elk moment zijn warmte. Het is net als het licht van 
 de zon noodzakelijk. Ondanks al je omstandigheden, 
wanneer je het raam opent, roep: "We zijn geliefd!".
Laat de ziel in flarden, hart doormidden, maar elke keer 
opnieuw, herrijzend met hoop.Sterk, zoals man en vrouw
 in de ochtend. "Liefde leeft! Liefde gaat niet dood! " 
En dan op de helling van zijn jaren, in een kring van 
geliefden, niet eenzaam, geef een bevestigend antwoord: 
"Ik heb dit leven zo gelukkig geleefd!". 

+Poëzie.

 Licht, gevleugeld, als nachtvlinders. Cirkelend, 
cirkelend boven de tafel bij de gloeilamp.
  Verzameld bij het licht. En waar te gaan?
 Ook zij, ijzig, ik wil opwarmen.

Beschermengel, steek een kaars aan om te zien of ik dan vlieg.  

Beschermengel, geef me een schouder als ondersteuning. 

Mijn hart brandt heet. Je kunt dromen, maar het is moeilijk om

het te durven. 

 Beschermengel, geef me twee vleugels. Geef me alles om te vliegen. 

Ik zou minstens een paar minuten op adem blijven met de nieuwe

krachtvleugels. Het is heerlijk om te vliegen. En zij zullen de mist

door de storm en het bedrog naar de eeuwige zon door het leven dragen. 

Laat de schaduw uit mijn ogen vallen, ik wil zien dat ik niet alleen vlieg. 

Laten we nadenken over het goede. Het slechte zelf
 zal ons vinden. Corrigeren van het verleden kan dat niet. 
Gesloten in de toekomstige entree. Vandaag de dag,
 hoewel niet perfect, maar we doen eraan mee. 
Alles is tastbaar, echt we dromen niet, maar leven. 
Gisteren geheugen. Wat zal er morgen gebeuren? 
God weet het. We staan ​​in het centrum 
van algemene aandacht. Er is tijd en tijd voor alles. 

Niemand zal ooit excuses zoeken, 
als mensen weggaan, succes op de weg. 
En zoek geen nieuwe afspraakjes met ze, 
en hoef geen gedichten te schrijven bij het afscheid. 
Kleef niet aan elke zachte uitdrukking. 
Zoek niet naar betekenissen waar het niet wordt gevonden. 
En vanuit de hartinfarct, alsof besmetting, 
met alle krachten van een zwakke hart, is afgeleid. 
Vermijden van de mogelijkheid van lang afscheid, 
Alle goede dingen onthouden voor al hun vergeving. 
Niemand zal ooit excuses zoeken, 
als mensen weggaan, succes op de weg. 

En op straat ben ik bekend met het verleden is er geen spoor. 
Voor een lange tijd in de dagelijkse modderstroom ben ik hier niet gekomen. 
 Het leven ging door het station. Kindertijd, hallo! Hoeveel winters. 
Daar, waar we gingen rodelen, staat de nieuwe winkel. Er zijn geen vrienden,
 de vijvers zijn verdwenen, de vijvers zijn verdwenen in de vergetelheid. 
En het pad is niet te vinden in de mist van de herfst. Het oude tuinhuisje. 
Ah, de reis is kinderachtig. Er staat een oude man op de bank,. Iets bekend is 
een buurman. Maar niet te weten, sterft zelfs. Schaakgenie, boulevard-aas, een 
buurman was altijd aan het schelden, hij heeft ons in de tuin met de gitaar 
vervloekt. Maar, en er is geen tuin meer. Lied, als een reddingsboot.
Verdriet klopt in mijn geheugen. Meisje "in de automaat", bijna huilde ik sorry. 
Adembenemende reclame. Bank, entertainmentclub. De straat leek me vreemd. 
Opeens zag ik een eik. De oude vriend, eindelijk, en zonk, huiverde. De herinnering 
van een kind, herken je me zelfs?  Hier, voorbij de eik, ga ik elke dag naar school, 
wijd geopende ramen mamma roept: "Doe een sjaal om!"  ik keek hulpeloos rond. 
 Hier, ergens hier was mijn thuis. Stevig en onvoorwaardelijk. Was alle jaren van 
regen weg. En met onbekende gezichten vervaag ik mijn hoop, in deze vergeten
 provincie. Ik ben alleen blij als mussen. Staande "witte kraai" Ik voel de tijdkracht. 
Heer, wat doe ik hier? Immers, niemand gaf het op. Het is alsof iemand
 anders verdwaald is, ja, en het is tijd voor mij om terug te gaan. 
Pas van eeuwigheid kijken mama's ogen naar de straten. 

+Poëzie.

Ik vond platen in de kast, oude liedjes een schat. 
En ik besloot om te luisteren zonder te lezen, willekeurig. 
Hoeveel prachtige muziek de eeuw heeft overgebleven. 
En hoeveel zangers en musici de wereld hebben gegeven.  

Dave Berry - Dusty - Connie Francis - Rex Gildo - Springfield 

 Freddie Quinn - Salvatore Adamo - Neil SedakaTrini Lopez

Sandie Shaw - Helen Shapiro - Sonny & Cher - Frank Sinatra.

God en de natuur hadden een groot talent voor hen allemaal. 
Tango, walsen en foxtrots klinken zo charmant. Oude romances
 vertellen ons over liefde. En over de roos in de tuin, en over de
 lelie van de vallei. Alsof de tijdmachine de stemmen teruggeeft. 
Die zangers die vroeger over blauwe ogen zongen. Door het sissen 
van de platen kun je horen hoe van veraf. Alsof de rivier
 het geluid van de tijd draagt. Grammofoonplaten zijn
  nog lang bewaard gebleven. Van de stemmen 
van de prachtige geluiden. En het verleden
 van het lot moet getraceerd worden. 

Een oude tuin. 
Een kersenboom sluimert er stilletjes in. 
Het was gebogen door ouderdom en jaar. 
De herfstwind scheurde alle bladeren af. 
Winter bevroren met een ijskorst. 
Zuchtend, de kers-jeugd herinnerde zich. 
Oh, hoe de lentetuinen bloeiden! 
En de kers gaf in de zomer royaal 
mooi en sappig fruit uit.
Toen was de ouderdom helemaal niet schrikken. 
En eenzaamheid leek geen ongeluk te zijn. 
Vijf jaar later, hield het op vrucht te dragen. 
En de zwaan was overwoekerd! 
Sneeuw viel als een grijs haar aan een spit, 
stormachtige winden braken takken. 
Ze droomde van warme regen, lente en dauw, 
en soms schudden de takken. 
En opeens de lente Mei warmde straal van
 de koffer aangeraakt, de takken opgewarmd.
Vrolijke leeuwerik, die lente-metgezel. 
De oude kers zong zijn lied! 
Uit het lied en de hitte schrok iedereen. 
De drank van het leven begon gretig te drinken, 
de nieren zwollen op, iedereen werd wakker 
en pijnlijk wilde ze leven! 

Liefde verdwijnt, Waarom? Omdat het hart niet brandt, 
en de lente niet voelt.En dan doet een open wond pijn. 
Waarom verdwijnt de liefde? "Ik waardeerde mijn gevoelens gewoon niet, ik 
vervaagde zonder aanhankelijke woorden. Ik leefde gewoon voor mezelf."  Blijkbaar hebben we zo gewoon geleefd. 
Ik zal zonder reserve en eerlijk zeggen, ik moet 
gewoon van mijn dierbaren houden. 
Dit gevoel is licht en prachtig. 

.

We zitten zo vriendelijk op de blog site. Iedereen
 heeft waarschijnlijk een kopje koffie bij de hand.  
Ik wens alle vrienden geluk, en ik hou zoveel van
 jullie allemaal!!!

 Echte vrienden ...

 Ze zijn erg moeilijk te vinden. Het is niet gemakkelijk om ze 
 te verliezen. Nadat je jezelf hebt gedistantieerd, om te
  vertrekken. Ware vrienden kunnen niet worden vergeten,  
in de drukte van hun leven, niet te vergeten liefde.

De tango van mijn jeugd is vergeten, ze spelen opnieuw in de stadstuin. 
Met een zachte open glimlach voor een date met jongeren gaan. 
Warmte van opwinding in mijn borst. 
De toekomst schijnt vooraan. Tango is mijn dans van vurige passie. 
Dit klinkt geweldig. 
Tango mijn langdurige jeugd,  geluk,  mijn hart betoverend. 
Snel de winter gepasseerd, lente. Haar haar was bedekt met grijs haar. 
De oude jongen is oud, volwassen meisje geworden  geliefd. 
Weer springen de lente en de zon fel op. Alles in bloei.
Geheugen maakt ons zorgen bij zonsopgang. 
Oude tango in de stadstuin. 

+Poëzie.

Het hart, de vlam van de wispelturige, in deze 
wilde bloembladen, zal ik in mijn gedichten 
alles vinden wat niet in het leven zal zijn.

Het leven is als een schip een klein Spaans
 kasteel door. Dat is allemaal niet haalbaar, 
ik zal het zelf implementeren.

Alle kans om elkaar te ontmoeten. Weg kan
 het me iets schelen? Laat geen antwoord
 worden gegeven. Ik zal mezelf antwoorden.

Met een kinderliedje op mijn lippen ga ik naar
 mijn geboorteland. Alles wat niet in het leven 
zal zijn, zal ik in mijn gedichten vinden.

 Vrienden verzamelen zich in de buurt van het blog. 
En de gedichten lezen een beetje. Ik schrijf met een
 hart de antwoorden. Zoals altijd, zal ik het voelen. Ik zal 
komen rennen, de bergen van het leven terzijde schuiven, 
In virtualiteit, waarin het open is. Mijn hart is voor hen 
die in het echte leven zijn. Onze ontmoeting werd meer dan
 eens gepresenteerd. Niet meer dan hun woorden in het
  universum. Ik raakte geleidelijk aan aan mijn vrienden gewend. 
Uit andere steden vanavond komen verschillende harten 
naar voren om elkaar te ontmoeten. We lezen elkaar online. 
Als het verdrietig is, drukken we op de borst. Vrijwel, maar oprecht,
  precies. Laten we elkaar weer ontmoeten in de donkere nacht. 
Ik huil op de schoot van mijn vriend. Vertel je dat het geen
 taak is. En ze zal me helpen met advies. Daar praten we over, 
en daarover. Zonder vrienden op de lentedag helaas. 
Vrienden hebben een hart die mooi is en op de juiste plaats. 
En vandaar een mysterieus licht. Een straaltje zonneschijn
 zal de dichter verwarmen. Aan virtuele vrienden deze lijnen. 
Weet dat we samen niet alleen zijn. Hartwonden genezen, 
van de glimlach van vrienden op het scherm.

+Poëzie.

Ik wens dat je bloeit, groeit, redt, de gezondheid versterkt.

Het is voor de lange reis de belangrijkste voorwaarde.

Laat elke dag en elk uur je een nieuwe geven.

Laat de geest aardig voor je zijn, en het hart zal slim zijn.

Ik wens u, mijn vrienden, het allerbeste.

En vrienden, het is ons niet goedkoop gegeven!

 'S Nachts brulde de wind als een wolf en sloeg op het dak
 met een stok. 'S Morgens keken ze uit het raam. Er is 
 een magische film. Een wit doek was gerold, geschetst
   heldere sterren en hoeden op de huizen die de winter introk.

+Poëzie 2

Rustige jongen, gedwee, duiven die op de mond kussen. 

Dun kamp met een langzaam tempo dat ik liefhad in jou, mijn

 droom. Ik dwaalde door de steden en dorpen, ik was naar je  

op zoek, waar je woont, en met een lach, dartel en  opgewekt,  

vaak wenkte je me in rogge.

,

Iemand fluistert en lacht door de azuurblauwe mist. 

Alleen ik in stilte zal weer tevoorschijn komen.

Gelach uit de geliefde landen. Nogmaals een fluistering, en fluisterend, 

als in een droom, in iemands vrouwelijke ademhaling. 

Het is zichtbaar, eeuwig vreugde voor mij.

Fluister, lach, lieverd, mooi beeld, zachte droom. 

Je bent onaards, blijkbaar, door macht begiftigd en geïnspireerd.

+Poëzie.

Daarvoor en de jeugd, om vergrijpen te vergeven, en de jeugd, om de

vloeistoffen te voelen. Voor dat en de jeugd, om het bedrijf te leren, 

voor dat en de jeugd, het hart laten zingen. Voor dat en de jeugd,

handel spontaan. Daarvoor en jeugd, te wensen over. Daarvoor,

 en jeugd, om vrienden gelijk te zijn, voor dat en de jeugd,

om niet te scheiden. Voor dat en de jeugd, geschillen voor zonsopgang.

Voor dat en de jeugd, om antwoorden te vinden. Voor dat en de jeugd,

kies de weg. Voor dat en de jeugd. Beoordeel niet strikt. 

Ik kijk vanuit het raam naar sneeuwstormen? 

Huisdier geluk beschutting tegen slechte weersomstandigheden.

Het leeft. Het vuur knettert in mijn fornuis. 

En het ijs van de vijver zijn fonkelende sterren.

En ik sta versteld met een achteloze blik.

Het was voor mij een mooi spektakel.

+ Poëzie.

 Winter-winter kwam, paarden gebruikten de slee, voerden
  het pad uit. Gegooid ijs op de rivier, vastgebonden  met de 
kust. Geketend aan de grond.  Kleine jongens en ja, schattige
meisjes.Op een slee ging ik zitten. Ja, ik rolde van de berg.

Pak het hart en laat het los. Ik kijk uit
 het raam in een andere hoek. En wanneer 
de golven van verdriet bedekt zijn, zal ik 
mijn voorhoofd tegen het koude glas duwen. 
En zelfs al heb ik er niet veel nodig, tussen
 al diegenen die mij aardig vinden, ik voel de 
januari kilte niet, ik ben licht in het koele halflicht. 

.

Je bent vandaag ver van mij verwijderd. En je schrijft
 over je liefde bij bodemloosheid. En over het
 verlangen, gebrek aan slaap. Precies hetzelfde 
als wat ik schrijf. O, hoe horen we vaak gesprekken, 
dat zonder afscheiding, geluk niet gered kan worden. 
Wees niet apart, dus er was geen liefde en vergaderingen, 
en er waren alleen maar geschillen en onenigheid. 
Natuurlijk is dit misschien verstandig. En toch, 
ik weet niet waarom, 
ik wil, ondanks alles, 
om je te vertellen. Laten we niet gescheiden zijn. 
Ik denk dat je me zult begrijpen, op de schouder
 van de schouder, noch melancholiek noch koud. En als we 
ruzie maken, ja, de scheiding is nog steeds veel erger.

De lente zal komen en zal opnieuw in mjn hart kijken
 met mooie ogen, het zal weer gemakkelijker worden

 in het hart, geluk zal vloeien in golven. Net als slangen
 snel.  Alle stromen langs de modderige straten. 

Nogmaals, willen lachen. Boven de domme soort
 gevoede kippen.En de kippen zitten vol, die mensen, 

wie geeft er niet om de zon, zitten als winkeliers
 achter hun toog en kijk naar het vuile raam.

+ Poëzie.

Vraag me geen les, vraag niet,vraag niet, vraag me geen les.

Aan de rest van het detachement.Aan de kerstboom branden de versierde

lantaarns. Studenten zullen plezier hebben in vrije dagen.

Vraag me geen les, vraag niet, vraag niet, vraag me geen les.

Aan de rest van het detachement. Aan de kerstboom branden de versierde

lantaarns. En alle notitieboeken zijn verborgen,

laten ze maar slapen tot later.

Het gebeurt dat de regen gegoten regen ... 
Als tranen, geregend drie stromen ...
Om geen schade toe te brengen aan de hitte. 
Regens, zoals het leven, zijn altijd divers ... 
Er is geen manier in het leven op dezelfde manier ... 
Zoals het lot van mensen, zijn er verschillende ... 
Dus het karakter is anders ... de regenachtige 

Je verspilt in scharlaken schemering, in eindeloze cirkels. 

Ik hoorde een kleine echo, verre stappen.

Dicht bij je of ver weg verloren in de lucht. 

Wacht of is er geen plotselinge ontmoeting in deze

weergalmende stilte. In stilte, de meer verre stappen klinken , 

sluit je, vlammend, eindeloze cirkels...

De sneeuw valt, flikkert, krult,ligt als een sluier. 
Hier flitst de zon in de wolken,
en de vorst in de sneeuw is sprankelend.

'S Nachts somber en wild. 

Zoon van bodemloze diepte. De spookachtige geesten 

op de velden van mijn land.

En de velden in de duisternis, zijn koud en donker. 

De dochter van de gezegende zijde vanaf de geboorteplaats

van het paleis droomt Goggles geestdromen. En in de velden

flitsen veel. 

Zuivere maagden van de lente.

Naar de lentebloesem. Slechts één nummer is niet af. 

Eeuwige woorden zijn vergeten. 

De ziel in de aspiraties was laat, in de keel vaag bevroren, 

een mysterie dat ik niet kende, ergens begreep ik geen dromen.

En hier, in een jaloerse verlegenheid  smolt de sneeuw.

En de rivieren vinden hun oevers op een ongeordende manier .

Op een koude dag, op een herfstdag ben ik daar weer. 

Denk aan deze zucht van de lente, verlden beeld om te zien.

Ik zal komen, en ik zal niet huilen. Onthoud, ik zal niet verbranden. 

Het lied willekeurig ontmoeten. Nieuwe herfstdageraad.

Slechte tijdwetten. Gezongen rouwende geest. 

Laatste gehuil, voorbij gekreun. Je zult het niet horen,

ik ben uitgestorven. Het vuur zelf,  verblinde ogen.

Verbrand de droom van het verleden niet. 

De dag zelf, donkerder dan de nacht 

Veroorzaakt door de ziel.

Deze wereld is echt aardig.

Hoewel mensen onvriendelijk zijn.

Is de ernst van de inheemse

ziel van iemand anders som.

Om het zo moeilijk te houden ...

Wees niet bang, mensen,

vriendelijkheid!

Het licht van iemands ogen, liefde en geloof.

Zien de dagelijkse routine.

Wees niet bang om te leven.

Deel het met iedereen...

+Poëzie.



Als ik u, door zwakheid, vraag alles te vergeten
 dat daarmee samenhangt, Heer, geloof me niet: 
leven zonder liefde is erger dan wandelen langs een ader, 
stomen in een badkamer, met een lemmet. Een leven 
zonder liefde is zwaarder dan zeven zonden. Zelfs in 
onbeantwoorde liefde, je ademhaling. De dichter is het niet, 
werden 's nachts gebruikt om verzen te rinkelen?  zwarte nachten,
 zoals ruimte zonder slaap, zonder dromen. Sneeuwzwart brood 
valt in een blinde dageraad de klassiekers van het 
genre tolereren geen andere kleuren. De klassieke
 letters verlaten zonder antwoorden beseffen ineens:
 non respons is het antwoord. 

Een klein meisje huilt bij het raam van een groot landhuis 
en in een landhuis is het lachen vrolijk en giet het zilver. Een meisje 
huilt en krijgt het koud in de wind van onweersbuien in de herfst, 
en veegt druppels tranen af ​​met een hand van de kilte.

Met tranen vraagt ​​ze om het brood van een muf stuk.  
Haar stem stopt haar belediging en opwinding. Maar in 
de herenhuizen verdrinkt deze stem het lawaai van troost. 
En er is een baby, huilend onder een opgewekte, speelse lach.

+ Poëzie.

De dag is gekomen. En opeens werd het donker. 
Licht verlicht. We kijken uit het raam. Sneeuw
 wordt wit, wit. Waarom is het dan zo donker?

Geluk is geloven als men niet gelooft, en ademen 
met de laatste energie. En het is zo eenvoudig,
 kinderachtig om te hopen. Waar je echt van houdt. 
Lacht van tranen van wanhoop. Terugkomen, voor 
altijd weggaan. In een gesprek bij toeval voorbijgaan. 
Wat jaren zou hebben gezwegen. Geluk, een vriend 
om de laatste te geven. En als tegenprestatie vraag 
nergens om. En vraag om vergeving zonder woorden. 
En liefde zo veel ongebreideld. Geluk is om roekeloos
 oprecht te zijn, en geen spijt te hebben van wat er 
gezegd is, en te dromen van een wonderbaarlijk
 ondenkbaar. En eenmaal te kunnen vergeven. 
Geluk zit in die zwart-witte toetsen, en in die snaar op
  één of andere manier gescheurd. En in de glimlach die je 
me geeft. In elke dag die ik heb meegemaakt. Geluk is 
regenachtig in september. Zoek een regenboog-zonnige
 blik. Geluk is om iemand gelukkig te maken, althans
 voor het kortste moment. Dat is geluk!

+Poëzie.

Genezen stal, run vlaktes en struiken. 
Weer de kapel op de weg 
en gedenkteken kruisen.

Nogmaals, ik ben ziek van warme droefheid van 
de havermoutbries. En op de limietenkloktorens. 
De hand doopte onvrijwillig.

Over Vlaanderenland, een korenveld veld met
 kraaien. En het blauw dat in de rivier viel. Ik hou
 van vreugde en pijn. Je meer melancholie.

Koud verdriet wordt niet gemeten, je bent op een 
mistig strand. Maar niet om van je te houden, 
niet om te geloven, ik kan het niet leren.

En ik zal deze ketenen niet opgeven, en ik zal niet 
scheiden met een lange slaap, wanneer inheemse 
akkers rinkelen met een gebed van een pluizig gras.

Sneeuwval is een ramp voor ons. De hele dag krabt de 

krabber.  De hele dag veegt de bezem. Honderd vlokken

 zijn naar mij afgedaald, en de weg is weer wit. 

Sneeuw! Sneeuw! Sneeuw!

 In deze sterrenloze bodemloze hoogte zijn 
onze opvattingen verward, 
en onze gedachten zijn verweven met het zachte 
gefluister van een sterrenval. 
En de ziel vliegt gevleugeld. 
Zodat, na ontmoet te hebben, niet om te scheiden. 
Mijn hart klopt, luister. 
Je hart klopt, met geluk. 
Dat zinkt niet in de diepten van de ruimte.
Ons gebraad is 'onmogelijk' 
en in woorden, zowel eenvoudig als warm, zijn 
we kalm en voorzichtig zo hardop. 
Maar als alles op een blad met een gekke
 lijn ligt dan vertrek ik met een vogel, 
dan ben je bij mij precies. 
En ik hoor je tot in de eeuwigheid en ruzie 
niet al met het lot. Ik ben dol op mijn liefde 
Heaven-ster naaien boven je ...

Wanneer liefde verdwijnt, bijna geruisloos, smeltend als
 rook van het vuur van gisteren, zal de wereld weer eenvoudig
 worden, zul je weer intelligent worden. 
Vijftien keer slimmer dan gisteren. 
De gebruikelijke foto's verschijnen buitenhet raam en, 
 zoals altijd, zal de mond vol zorgen zijn, en de wind
 zal fris zijn, en in plaats van nicotine 
zal het natuurlijke zuurstof bevatten . 
Wanneer de liefde vertrekt, bloeien de bladeren. 
En de winter zal worden vergeten in de lente, lente. 
Maar je zult geen enkele lijn uit de lente uit een zeer wijzere
 geest knijpen. Wanneer liefde gaat, zal alles heel aardig 
en zelfs goed zijn, omdat het niet jouw schuld is, 
dat er geen sterkere kracht is op de hele aarde, 
en zwakte zwakker is dan zij. Als liefde weggaat, 
moet je, opnieuw terugkomend op de zaak, 
begrijpen dat je moet leven met je hoofd, dat het bloed
 nog steeds loopt, dat de armen en benen intact zijn, 
dat je vreemd genoeg nog leeft. 
Dat er niets in de weg zit om in het zadel te zitten, 
omdat de twee vleugels van het paard zijn verdord, 
dat het toch echt groot is, het was echt geweldig. 

Geef mij op oudejaarsavond een oneindig vertrouwen in ons. 
Dat zelfs een zorgzame gevangene warm uit mijn ogen zal stromen. 
Geloof dat voor ons en mij het leven geen marteling zal zijn in wat 
uw lot zal zijn, en geen reden voor grieven. 
Geef me een nieuwjaar. Iets dat niet voor altijd te koop is. 
Weet je, het leven is als bloemhoning, als een liefhebbend persoon 
knuffelt wanneer de dageraad verlichte sneeuwvlokken
 betreedt. Gewoon het belangrijkste liefdesgeheim alles 
geven en liefhebben. Geef me het nieuwe jaar niet auto en
 niet een ring, en de hoop dat de pijn zal overgaan. 
Zet het in de palm van mijn gezicht, ik ben niet bang om met
 mijn ogen dicht. En in slaap vallen op de schouder van uw.
Ik vind het niet erg, ik ben alleen voor. Geluk is wanneer 
wij met z'n tweetjes. Geef me voor het nieuwe jaar 
De meest tedere favoriete look. Zonder dit is deze 
wereld gewoon ijs. Ik heb niet lang terug gekeken. 
Dit ben jij. Alle verlangens, dromen tellen niet. 
Ik heb genoeg van één droom, om elk jaar bij je zijn.