CREA PLUS +Poëzie

+Poëzie.

Ik wens dat je bloeit, groeit, redt, de gezondheid versterkt.

Het is voor de lange reis de belangrijkste voorwaarde.

Laat elke dag en elk uur je een nieuwe geven.

Laat de geest aardig voor je zijn, en het hart zal slim zijn.

Ik wens u, mijn vrienden, het allerbeste.

En vrienden, het is ons niet goedkoop gegeven!

 'S Nachts brulde de wind als een wolf en sloeg op het dak
 met een stok. 'S Morgens keken ze uit het raam. Er is 
 een magische film. Een wit doek was gerold, geschetst
   heldere sterren en hoeden op de huizen die de winter introk.

+Poëzie 2

Rustige jongen, gedwee, duiven die op de mond kussen. 

Dun kamp met een langzaam tempo dat ik liefhad in jou, mijn

 droom. Ik dwaalde door de steden en dorpen, ik was naar je  

op zoek, waar je woont, en met een lach, dartel en  opgewekt,  

vaak wenkte je me in rogge.

,

Iemand fluistert en lacht door de azuurblauwe mist. 

Alleen ik in stilte zal weer tevoorschijn komen.

Gelach uit de geliefde landen. Nogmaals een fluistering, en fluisterend, 

als in een droom, in iemands vrouwelijke ademhaling. 

Het is zichtbaar, eeuwig vreugde voor mij.

Fluister, lach, lieverd, mooi beeld, zachte droom. 

Je bent onaards, blijkbaar, door macht begiftigd en geïnspireerd.

+Poëzie.

Daarvoor en de jeugd, om vergrijpen te vergeven, en de jeugd, om de

vloeistoffen te voelen. Voor dat en de jeugd, om het bedrijf te leren, 

voor dat en de jeugd, het hart laten zingen. Voor dat en de jeugd,

handel spontaan. Daarvoor en jeugd, te wensen over. Daarvoor,

 en jeugd, om vrienden gelijk te zijn, voor dat en de jeugd,

om niet te scheiden. Voor dat en de jeugd, geschillen voor zonsopgang.

Voor dat en de jeugd, om antwoorden te vinden. Voor dat en de jeugd,

kies de weg. Voor dat en de jeugd. Beoordeel niet strikt. 

Ik kijk vanuit het raam naar sneeuwstormen? 

Huisdier geluk beschutting tegen slechte weersomstandigheden.

Het leeft. Het vuur knettert in mijn fornuis. 

En het ijs van de vijver zijn fonkelende sterren.

En ik sta versteld met een achteloze blik.

Het was voor mij een mooi spektakel.

+ Poëzie.

 Winter-winter kwam, paarden gebruikten de slee, voerden
  het pad uit. Gegooid ijs op de rivier, vastgebonden  met de 
kust. Geketend aan de grond.  Kleine jongens en ja, schattige
meisjes.Op een slee ging ik zitten. Ja, ik rolde van de berg.

Pak het hart en laat het los. Ik kijk uit
 het raam in een andere hoek. En wanneer 
de golven van verdriet bedekt zijn, zal ik 
mijn voorhoofd tegen het koude glas duwen. 
En zelfs al heb ik er niet veel nodig, tussen
 al diegenen die mij aardig vinden, ik voel de 
januari kilte niet, ik ben licht in het koele halflicht. 

.

Je bent vandaag ver van mij verwijderd. En je schrijft
 over je liefde bij bodemloosheid. En over het
 verlangen, gebrek aan slaap. Precies hetzelfde 
als wat ik schrijf. O, hoe horen we vaak gesprekken, 
dat zonder afscheiding, geluk niet gered kan worden. 
Wees niet apart, dus er was geen liefde en vergaderingen, 
en er waren alleen maar geschillen en onenigheid. 
Natuurlijk is dit misschien verstandig. En toch, 
ik weet niet waarom, 
ik wil, ondanks alles, 
om je te vertellen. Laten we niet gescheiden zijn. 
Ik denk dat je me zult begrijpen, op de schouder
 van de schouder, noch melancholiek noch koud. En als we 
ruzie maken, ja, de scheiding is nog steeds veel erger.

De lente zal komen en zal opnieuw in mjn hart kijken
 met mooie ogen, het zal weer gemakkelijker worden

 in het hart, geluk zal vloeien in golven. Net als slangen
 snel.  Alle stromen langs de modderige straten. 

Nogmaals, willen lachen. Boven de domme soort
 gevoede kippen.En de kippen zitten vol, die mensen, 

wie geeft er niet om de zon, zitten als winkeliers
 achter hun toog en kijk naar het vuile raam.

+ Poëzie.

Vraag me geen les, vraag niet,vraag niet, vraag me geen les.

Aan de rest van het detachement.Aan de kerstboom branden de versierde

lantaarns. Studenten zullen plezier hebben in vrije dagen.

Vraag me geen les, vraag niet, vraag niet, vraag me geen les.

Aan de rest van het detachement. Aan de kerstboom branden de versierde

lantaarns. En alle notitieboeken zijn verborgen,

laten ze maar slapen tot later.

Het gebeurt dat de regen gegoten regen ... 
Als tranen, geregend drie stromen ...
Om geen schade toe te brengen aan de hitte. 
Regens, zoals het leven, zijn altijd divers ... 
Er is geen manier in het leven op dezelfde manier ... 
Zoals het lot van mensen, zijn er verschillende ... 
Dus het karakter is anders ... de regenachtige 

Je verspilt in scharlaken schemering, in eindeloze cirkels. 

Ik hoorde een kleine echo, verre stappen.

Dicht bij je of ver weg verloren in de lucht. 

Wacht of is er geen plotselinge ontmoeting in deze

weergalmende stilte. In stilte, de meer verre stappen klinken , 

sluit je, vlammend, eindeloze cirkels...

De sneeuw valt, flikkert, krult,ligt als een sluier. 
Hier flitst de zon in de wolken,
en de vorst in de sneeuw is sprankelend.

'S Nachts somber en wild. 

Zoon van bodemloze diepte. De spookachtige geesten 

op de velden van mijn land.

En de velden in de duisternis, zijn koud en donker. 

De dochter van de gezegende zijde vanaf de geboorteplaats

van het paleis droomt Goggles geestdromen. En in de velden

flitsen veel. 

Zuivere maagden van de lente.

Naar de lentebloesem. Slechts één nummer is niet af. 

Eeuwige woorden zijn vergeten. 

De ziel in de aspiraties was laat, in de keel vaag bevroren, 

een mysterie dat ik niet kende, ergens begreep ik geen dromen.

En hier, in een jaloerse verlegenheid  smolt de sneeuw.

En de rivieren vinden hun oevers op een ongeordende manier .

Op een koude dag, op een herfstdag ben ik daar weer. 

Denk aan deze zucht van de lente, verlden beeld om te zien.

Ik zal komen, en ik zal niet huilen. Onthoud, ik zal niet verbranden. 

Het lied willekeurig ontmoeten. Nieuwe herfstdageraad.

Slechte tijdwetten. Gezongen rouwende geest. 

Laatste gehuil, voorbij gekreun. Je zult het niet horen,

ik ben uitgestorven. Het vuur zelf,  verblinde ogen.

Verbrand de droom van het verleden niet. 

De dag zelf, donkerder dan de nacht 

Veroorzaakt door de ziel.

Deze wereld is echt aardig.

Hoewel mensen onvriendelijk zijn.

Is de ernst van de inheemse

ziel van iemand anders som.

Om het zo moeilijk te houden ...

Wees niet bang, mensen,

vriendelijkheid!

Het licht van iemands ogen, liefde en geloof.

Zien de dagelijkse routine.

Wees niet bang om te leven.

Deel het met iedereen...

+Poëzie.



Als ik u, door zwakheid, vraag alles te vergeten
 dat daarmee samenhangt, Heer, geloof me niet: 
leven zonder liefde is erger dan wandelen langs een ader, 
stomen in een badkamer, met een lemmet. Een leven 
zonder liefde is zwaarder dan zeven zonden. Zelfs in 
onbeantwoorde liefde, je ademhaling. De dichter is het niet, 
werden 's nachts gebruikt om verzen te rinkelen?  zwarte nachten,
 zoals ruimte zonder slaap, zonder dromen. Sneeuwzwart brood 
valt in een blinde dageraad de klassiekers van het 
genre tolereren geen andere kleuren. De klassieke
 letters verlaten zonder antwoorden beseffen ineens:
 non respons is het antwoord. 

Een klein meisje huilt bij het raam van een groot landhuis 
en in een landhuis is het lachen vrolijk en giet het zilver. Een meisje 
huilt en krijgt het koud in de wind van onweersbuien in de herfst, 
en veegt druppels tranen af ​​met een hand van de kilte.

Met tranen vraagt ​​ze om het brood van een muf stuk.  
Haar stem stopt haar belediging en opwinding. Maar in 
de herenhuizen verdrinkt deze stem het lawaai van troost. 
En er is een baby, huilend onder een opgewekte, speelse lach.

+ Poëzie.

De dag is gekomen. En opeens werd het donker. 
Licht verlicht. We kijken uit het raam. Sneeuw
 wordt wit, wit. Waarom is het dan zo donker?

Geluk is geloven als men niet gelooft, en ademen 
met de laatste energie. En het is zo eenvoudig,
 kinderachtig om te hopen. Waar je echt van houdt. 
Lacht van tranen van wanhoop. Terugkomen, voor 
altijd weggaan. In een gesprek bij toeval voorbijgaan. 
Wat jaren zou hebben gezwegen. Geluk, een vriend 
om de laatste te geven. En als tegenprestatie vraag 
nergens om. En vraag om vergeving zonder woorden. 
En liefde zo veel ongebreideld. Geluk is om roekeloos
 oprecht te zijn, en geen spijt te hebben van wat er 
gezegd is, en te dromen van een wonderbaarlijk
 ondenkbaar. En eenmaal te kunnen vergeven. 
Geluk zit in die zwart-witte toetsen, en in die snaar op
  één of andere manier gescheurd. En in de glimlach die je 
me geeft. In elke dag die ik heb meegemaakt. Geluk is 
regenachtig in september. Zoek een regenboog-zonnige
 blik. Geluk is om iemand gelukkig te maken, althans
 voor het kortste moment. Dat is geluk!

+Poëzie.

Genezen stal, run vlaktes en struiken. 
Weer de kapel op de weg 
en gedenkteken kruisen.

Nogmaals, ik ben ziek van warme droefheid van 
de havermoutbries. En op de limietenkloktorens. 
De hand doopte onvrijwillig.

Over Vlaanderenland, een korenveld veld met
 kraaien. En het blauw dat in de rivier viel. Ik hou
 van vreugde en pijn. Je meer melancholie.

Koud verdriet wordt niet gemeten, je bent op een 
mistig strand. Maar niet om van je te houden, 
niet om te geloven, ik kan het niet leren.

En ik zal deze ketenen niet opgeven, en ik zal niet 
scheiden met een lange slaap, wanneer inheemse 
akkers rinkelen met een gebed van een pluizig gras.

Sneeuwval is een ramp voor ons. De hele dag krabt de 

krabber.  De hele dag veegt de bezem. Honderd vlokken

 zijn naar mij afgedaald, en de weg is weer wit. 

Sneeuw! Sneeuw! Sneeuw!

 In deze sterrenloze bodemloze hoogte zijn 
onze opvattingen verward, 
en onze gedachten zijn verweven met het zachte 
gefluister van een sterrenval. 
En de ziel vliegt gevleugeld. 
Zodat, na ontmoet te hebben, niet om te scheiden. 
Mijn hart klopt, luister. 
Je hart klopt, met geluk. 
Dat zinkt niet in de diepten van de ruimte.
Ons gebraad is 'onmogelijk' 
en in woorden, zowel eenvoudig als warm, zijn 
we kalm en voorzichtig zo hardop. 
Maar als alles op een blad met een gekke
 lijn ligt dan vertrek ik met een vogel, 
dan ben je bij mij precies. 
En ik hoor je tot in de eeuwigheid en ruzie 
niet al met het lot. Ik ben dol op mijn liefde 
Heaven-ster naaien boven je ...

Wanneer liefde verdwijnt, bijna geruisloos, smeltend als
 rook van het vuur van gisteren, zal de wereld weer eenvoudig
 worden, zul je weer intelligent worden. 
Vijftien keer slimmer dan gisteren. 
De gebruikelijke foto's verschijnen buitenhet raam en, 
 zoals altijd, zal de mond vol zorgen zijn, en de wind
 zal fris zijn, en in plaats van nicotine 
zal het natuurlijke zuurstof bevatten . 
Wanneer de liefde vertrekt, bloeien de bladeren. 
En de winter zal worden vergeten in de lente, lente. 
Maar je zult geen enkele lijn uit de lente uit een zeer wijzere
 geest knijpen. Wanneer liefde gaat, zal alles heel aardig 
en zelfs goed zijn, omdat het niet jouw schuld is, 
dat er geen sterkere kracht is op de hele aarde, 
en zwakte zwakker is dan zij. Als liefde weggaat, 
moet je, opnieuw terugkomend op de zaak, 
begrijpen dat je moet leven met je hoofd, dat het bloed
 nog steeds loopt, dat de armen en benen intact zijn, 
dat je vreemd genoeg nog leeft. 
Dat er niets in de weg zit om in het zadel te zitten, 
omdat de twee vleugels van het paard zijn verdord, 
dat het toch echt groot is, het was echt geweldig. 

Geef mij op oudejaarsavond een oneindig vertrouwen in ons. 
Dat zelfs een zorgzame gevangene warm uit mijn ogen zal stromen. 
Geloof dat voor ons en mij het leven geen marteling zal zijn in wat 
uw lot zal zijn, en geen reden voor grieven. 
Geef me een nieuwjaar. Iets dat niet voor altijd te koop is. 
Weet je, het leven is als bloemhoning, als een liefhebbend persoon 
knuffelt wanneer de dageraad verlichte sneeuwvlokken
 betreedt. Gewoon het belangrijkste liefdesgeheim alles 
geven en liefhebben. Geef me het nieuwe jaar niet auto en
 niet een ring, en de hoop dat de pijn zal overgaan. 
Zet het in de palm van mijn gezicht, ik ben niet bang om met
 mijn ogen dicht. En in slaap vallen op de schouder van uw.
Ik vind het niet erg, ik ben alleen voor. Geluk is wanneer 
wij met z'n tweetjes. Geef me voor het nieuwe jaar 
De meest tedere favoriete look. Zonder dit is deze 
wereld gewoon ijs. Ik heb niet lang terug gekeken. 
Dit ben jij. Alle verlangens, dromen tellen niet. 
Ik heb genoeg van één droom, om elk jaar bij je zijn. 

Winter kwam vrolijk. Met skates en sleeën. Met poedersneeuw 
skiën. Met een magisch oud verhaal. Op de kerstboom versierde 
lantaarns schommel. Lang duurt niet langer langer.

 Winter, winter, winter. Waar ben je geweest? In de tas
  droeg ik kou, ik schudde de sneeuw op de grond. 
Voeten en handgrepen kou, ik liet de kou in de huizen.
 Alle paden waren bedekt en regende sneeuwbanken.

Sneeuw als kant. Sneeuw op de dennenen op de struiken. 

In witte bontjassen vergeten. En verstrikt in de takken.

 Gewelddadige sneeuwstormen zullen komen.

O kind, ik heb lang gehuild over je lot. 
Met elke nacht verlang ik meer en meer, sterker.

Ik weet het, ik weet het, spoedig, snel, in de schemering van de dag, 
zullen ze me dragen om me te begraven met ernstige zang.

Je zult vanuit het raam mijn witte lijkwade zien. 
En je hart zal geperst worden van melancholisch verlangen.

O kind, ik huilde heel lang met het geheim van warme woorden, 
en mijn tranen vraten in parelkralen.

En ik bond een ketting voor jou van hen. 
Je legde het in de nek ter nagedachtenis aan mijn dagen.

.

Dagen gaan voorbij in dagen, en elk uur neemt een stuk van het

  zijn weg. Wij met jullie samen. We zijn van plan om te leven, en 

  gewoon. Gewoon zullen we sterven. In de wereld is er geen geluk.

Maar er is vrede en wil. Lange tijd benijdbaar. "Droom ik"???

Een jonge rivier zwemt onvermoeibaar en wees niet bang,
 verkouden, noch ziek. Leeftijd is het begrip van liefde. 
Als het enige wonder op aarde. Ik leef, ik zweer mijn lot, 
ik wil geen lot voor mezelf. Leeftijd is een weerspiegeling
 van de dagen die over de ouderrug zijn doorgebracht. 
 Op mijn tafel veranderde mijn ongebreidelde
 haven in een respectabele cahors. Leeftijd is 
een vreugde voor vrienden die geen vijanden kunnen worden. 
Kunnen we tien zinnen lezen die door Christus zijn achtergelaten? 
Leeftijd is de prijs van kaarsen, die de kosten van gebak overschrijden. 
Wie ben jij? Wat heb je in jezelf bereikt? Wiens vriend ben jij en
 wie zijn je vrienden?Leeftijd is de nadering van een droom. 
Aan het einde van het aardse bestaan. Dood, natuurlijk,  
de mensheid is bang, maar wat voor soort jaren hebben  
we met jou. Leeftijd is een gemoedstoestand, 
een conflict met het lichaam, soms. 

Moeder Natuur. Het hele jaar door, zakelijk, zakelijk. 

Hoewel ze in haar jaren kon rusten.Volgens het schema leeft ze lang.

er is tenslotte niet veel tijd, en er zijn veel gevallen.In het voorjaar

 zal hij als eerste wakker worden, zal vogels, dieren en mieren op bomen 

wekken. Zal binnenkort worden geopend. Druppel water uit de rivier.

De regen wast het bos. En de zon, als een oven, smelt onder de hemel.

Zorgt er helemaal voor en in de zomer, haast de natuur naar de tuin,

om alles in fel licht te gieten, bomen om een ​​outfit te naaien.

En bessen met paddenstoelen. En kruiden en bloemen ?! 

Alles wat je nodig hebt, is net als haar moeder: op tijd zijn voor

duisternis. Het zou onder de herfst moeten zijn om een bladverval 

te regelen, om de berken te helpen de gerafelde outfit te dumpen .

Verzamel aardappelen van de bedden, verbrand bladeren van de tuinen, 

alles op orde, tot de eerste kou. Maar nu draait de sneeuw, wordt het

donkerder. De natuur slaapt met het begin van de winterdagen.

Over haar heen, sneeuwstormen. Ze droomt: Slaap, moeder natuur, in bed. 

Tot de komende lente, zal je terug bloeien.

Waar de winter kwam, weet je niet, weet niemand. 
Alles is stil. Ze maakt haar koude lippen niet onrein. Ze is stil.
 Plotseling, opeens, koppigheid kun je het niet breken. 
Dat is de reden waarom elk wintergeluid dat je zo gretig
 vangt. Het geritsel van de wind tegen de stammen, het geritsel
 van de daken onder de wolken, dan, als verrotte vloeren, 
krakende sneeuw onder de schoenen, en na het kraken en 
geluid van schoppen, en vage rook, en het gezoem van de
 dageraad. Maar zelfs de stille sneeuwval, vanwaar het geen 
antwoord geeft. En jij, je warme huis binnenkomend, naar jezelf
 toe rennen, bid het, je dacht niet op zijn minst één keer dat het
 ergens hier op de loer lag: in de trap, in de muur, tussen stenen,
 onder het magazijn, en misschien in de rivier, onderaan, 
waar je niet kunt kijken. Misschien, daar, in nachtwerven, 
op zolders en in stoffige kroonluchters, in geplaveide deuren, 
in vochtige kelders, in onze gevoelens, in de opslagruimtes 
van die waar het afval wordt gedumpt. Maar blijkbaar was ze 
dicht bij haar, ze groeide op alle hoeken en alle overstroomd.
 Het moet klinkklare onzin, zijn clusters van gedachten
 en woorden onduidelijk, het kwam te zijn, uit de bergen 
naar beneden om ons van de toppen van de prachtige: is er 
eeuwige ijs, is er altijd sneeuw, is er een voortdurende wind 
klif eten, er stijgt niet de mens zichzelf de adelaar kan niet
 vliegen. Het moet zo zijn. Niet allemaal hetzelfde, als je de poort
 moet oprichten, maar is het niet één ding: in de overgang
 van de schaduw en de eeuwige koude? Tussen hen is er een unie
 en een verbinding en een gelijkenis zij het volledig dom. 
Samenkomen, verbinding maken, het is heel gemakkelijk voor
 hen om winter te worden. Zaken die geen verwantschap kenden,
 en de wolken in hemelsblauw, alle voorwerpen en substanties 
en gevoelens, verschillend in kracht, de elementen van hitte
 en water, gefascineerd door het innerlijke spel, leveren vruchten 
af ​​in de tijd, soms vrij onverwacht. Soms is ijs sterker dan vuur,
 winter is soms langer dan zomer, nacht langer dan dag en duisternis
 is dubbel sterker dan licht, soms is de tuin enorm, dik, 
maar je kunt helemaal geen fruit nemen. Dus pas op voor 
koude gevoelens, niet dat, kijk, je zult vastzitten. 
En de mensen van iedereen, en alle huizen 
waar er hitte is terwijl ze zeggen, zullen 
zeggen: de winter is gekomen. 
Maar begrijp niet waar.
 

Vorst is een tovenaar. Je kunt het meteen zien. Ik 
heb mijn album nog niet geopend, maar het is er al.
 Zonder penselen, zonder verf. Alle ramen voor
 de nacht hebben ons geschilderd. 

Ik kan het niet helpen, maar in God geloven. Hij geeft me tenslotte wonderen.
 Als ik in de heuvels zit, wanneer ik in tranen in mijn ogen sta, als ik  sta van
 pijn, als ik weer op mijn knieën sta, leun op Gods schouders,Hij wacht op
  niets terug als ik zondig en ik heb ook berouw, toen ik blij was tot tranen, 
 fluisterde ik tegen hem: "Dank u, God, ik droeg u op de handen boven de
    afgrond!" Toen ik schreeuwde: "Ik zal niet leven!" En sloot mezelf, Hij gaf 
een heilig wonder, Hij onderwees opnieuw een les. En zelfs als afziet van
 hopeloosheid, van alles, voor deze hemel niet zweren, maar tot mijn stuur.
   Niet belachelijk aardse engel, dat hij mij tranen vegen. Mijn liefde hoeveel.
  En God gaf hij er iedereen magisch geschenk sinds de geboorte houdt gewoon
 zo van. Voor alles enondanks twijfels, Heb ik liefde gegeven, wees gelukkig. 
 Hoewel er angst in mijn hart is, zal er een slechte weg overgaan. 
Ik kan het niet geloof in God, Hij schenkt wonderen aan ons allemaal.Geen dichter,  wie is de woorden van de profeet. Is niet bereid om te helpen,
    onthouden. Wie is de sarcastische ondeugd kan niet veroordelen.

Geen dichter die zelf bang is, de sterke
 schaden, die trots is op de overwinning, 
de zwakken kan afschrikken.

Geen dichter en die heeft een andere liefde 
voor mensen, die voor de waarheid niet 
 weet hoe bloed te vergieten met vijanden.

Die dichter, die vijanden vernietigt, wiens liefste
 waarheid een moeder is, die mensen liefheeft
 als broers en klaar is om voor hen te lijden.

+ Poëzie.

Elke avond, zodra de dag aanbreekt, neem ik afscheid, 

het verlangen naar doodsleed. En opnieuw, bij het aanbreken
 van een koude dag, zal het leven mij overweldigen en pijnigen. 

Ik zeg vaarwel en goed, zeg vaarwel en kwaad. En de hoop en afschuw 
van scheiding van het aardse. En de volgende ochtend ontmoet ik de aarde
 opnieuw. Om het kwaad te vervloeken, om voor goed te doen. 

God, God, vol kracht en kracht, zijn jullie allemaal zo leven  
om te leggen, naar een sterfelijke, gevuld met ochtenddromen, 
over u smacht zonder rust dragen.

We hebben haast, we genieten van verwennerij.  

We willen tijd hebben om overal genoteerd te worden, 

en een uniek leven als dit gaat over in achteloze ijdelheid. 

We verspillen talenten aan kleinigheden, soms spenderen we alles

voor afval tot een cent. En nu merken we helemaal niet hoe het hart

vol zit met afval. Om helemaal niet meer te leven zorgeloos te zwijgen. 

Het is tijd om  te stoppen, zonder gedoe om na te denken over het eeuwige. 

We hielden allebei, net als kinderen, 
plagen, testen, spelen. Maar iemand onvriendelijke
 netwerken We verspreiden ons, ontdooien een 
glimlach. En hier zijn we allebei op de pier. 
Niet wetende het gewenste paradijs. Maar 
weet dat ik zonder woorden bij je hart blijf .

Je hebt me alles verteld zo vroeg. Ik heb 
alles op gelost zo laat. In de harten van onze
 eeuwige wond. In de ogen van de stille vraag. 
De aardse woestijn is grenzeloos. De hoge hemel 
is starless. Een zacht geheim is afgeluisterd. 
En de vorst is eeuwig krachtig.

Ik zal met de schaduw praten. Mijn lief, vergeet geen
 liefde. Je beeld is onbeweeglijk in de schaduw van
  mijn hangende oogleden. Het wordt donker. De luiken 
worden dichtgeslagen. De nacht nadert alles. 
Ik hou van je, spookachtig, oud. 
Jij alleen, en voor altijd.

Gedurende de vele winters herinner ik me de 
dagen van de zonnewende, en elk was uniek 
en werd opnieuw herhaald zonder te tellen. 
En hun hele serie is beetje bij beetje opgemaakt
dat zijn de enige dagen waarop het ons lijkt dat 
de tijd is geworden. Ik herinner ze allemaal: de 
winter komt in het midden, wegen zijn nat, de daken
 stromen en de zon warmt op een ijsschots. En liefhebben,
 als in een droom. Aan elkaar worden haast gemaakt. 
En in de bomen erboven. Zweet uit de hitte van het nest. 
En halfwake handen luiheid gooi en draai aan de 
wijzerplaat. En de dag duurt langer dan een eeuw. 
En eindigt niet met een knuffel.