2

.

Dagen gaan voorbij in dagen, en elk uur neemt een stuk van het

  zijn weg. Wij met jullie samen. We zijn van plan om te leven, en 

  gewoon. Gewoon zullen we sterven. In de wereld is er geen geluk.

Maar er is vrede en wil. Lange tijd benijdbaar. "Droom ik"???

Een jonge rivier zwemt onvermoeibaar en wees niet bang,
 verkouden, noch ziek. Leeftijd is het begrip van liefde. 
Als het enige wonder op aarde. Ik leef, ik zweer mijn lot, 
ik wil geen lot voor mezelf. Leeftijd is een weerspiegeling
 van de dagen die over de ouderrug zijn doorgebracht. 
 Op mijn tafel veranderde mijn ongebreidelde
 haven in een respectabele cahors. Leeftijd is 
een vreugde voor vrienden die geen vijanden kunnen worden. 
Kunnen we tien zinnen lezen die door Christus zijn achtergelaten? 
Leeftijd is de prijs van kaarsen, die de kosten van gebak overschrijden. 
Wie ben jij? Wat heb je in jezelf bereikt? Wiens vriend ben jij en
 wie zijn je vrienden?Leeftijd is de nadering van een droom. 
Aan het einde van het aardse bestaan. Dood, natuurlijk,  
de mensheid is bang, maar wat voor soort jaren hebben  
we met jou. Leeftijd is een gemoedstoestand, 
een conflict met het lichaam, soms. 

Moeder Natuur. Het hele jaar door, zakelijk, zakelijk. 

Hoewel ze in haar jaren kon rusten.Volgens het schema leeft ze lang.

er is tenslotte niet veel tijd, en er zijn veel gevallen.In het voorjaar

 zal hij als eerste wakker worden, zal vogels, dieren en mieren op bomen 

wekken. Zal binnenkort worden geopend. Druppel water uit de rivier.

De regen wast het bos. En de zon, als een oven, smelt onder de hemel.

Zorgt er helemaal voor en in de zomer, haast de natuur naar de tuin,

om alles in fel licht te gieten, bomen om een ​​outfit te naaien.

En bessen met paddenstoelen. En kruiden en bloemen ?! 

Alles wat je nodig hebt, is net als haar moeder: op tijd zijn voor

duisternis. Het zou onder de herfst moeten zijn om een bladverval 

te regelen, om de berken te helpen de gerafelde outfit te dumpen .

Verzamel aardappelen van de bedden, verbrand bladeren van de tuinen, 

alles op orde, tot de eerste kou. Maar nu draait de sneeuw, wordt het

donkerder. De natuur slaapt met het begin van de winterdagen.

Over haar heen, sneeuwstormen. Ze droomt: Slaap, moeder natuur, in bed. 

Tot de komende lente, zal je terug bloeien.

Waar de winter kwam, weet je niet, weet niemand. 
Alles is stil. Ze maakt haar koude lippen niet onrein. Ze is stil.
 Plotseling, opeens, koppigheid kun je het niet breken. 
Dat is de reden waarom elk wintergeluid dat je zo gretig
 vangt. Het geritsel van de wind tegen de stammen, het geritsel
 van de daken onder de wolken, dan, als verrotte vloeren, 
krakende sneeuw onder de schoenen, en na het kraken en 
geluid van schoppen, en vage rook, en het gezoem van de
 dageraad. Maar zelfs de stille sneeuwval, vanwaar het geen 
antwoord geeft. En jij, je warme huis binnenkomend, naar jezelf
 toe rennen, bid het, je dacht niet op zijn minst één keer dat het
 ergens hier op de loer lag: in de trap, in de muur, tussen stenen,
 onder het magazijn, en misschien in de rivier, onderaan, 
waar je niet kunt kijken. Misschien, daar, in nachtwerven, 
op zolders en in stoffige kroonluchters, in geplaveide deuren, 
in vochtige kelders, in onze gevoelens, in de opslagruimtes 
van die waar het afval wordt gedumpt. Maar blijkbaar was ze 
dicht bij haar, ze groeide op alle hoeken en alle overstroomd.
 Het moet klinkklare onzin, zijn clusters van gedachten
 en woorden onduidelijk, het kwam te zijn, uit de bergen 
naar beneden om ons van de toppen van de prachtige: is er 
eeuwige ijs, is er altijd sneeuw, is er een voortdurende wind 
klif eten, er stijgt niet de mens zichzelf de adelaar kan niet
 vliegen. Het moet zo zijn. Niet allemaal hetzelfde, als je de poort
 moet oprichten, maar is het niet één ding: in de overgang
 van de schaduw en de eeuwige koude? Tussen hen is er een unie
 en een verbinding en een gelijkenis zij het volledig dom. 
Samenkomen, verbinding maken, het is heel gemakkelijk voor
 hen om winter te worden. Zaken die geen verwantschap kenden,
 en de wolken in hemelsblauw, alle voorwerpen en substanties 
en gevoelens, verschillend in kracht, de elementen van hitte
 en water, gefascineerd door het innerlijke spel, leveren vruchten 
af ​​in de tijd, soms vrij onverwacht. Soms is ijs sterker dan vuur,
 winter is soms langer dan zomer, nacht langer dan dag en duisternis
 is dubbel sterker dan licht, soms is de tuin enorm, dik, 
maar je kunt helemaal geen fruit nemen. Dus pas op voor 
koude gevoelens, niet dat, kijk, je zult vastzitten. 
En de mensen van iedereen, en alle huizen 
waar er hitte is terwijl ze zeggen, zullen 
zeggen: de winter is gekomen. 
Maar begrijp niet waar.
 

Vorst is een tovenaar. Je kunt het meteen zien. Ik 
heb mijn album nog niet geopend, maar het is er al.
 Zonder penselen, zonder verf. Alle ramen voor
 de nacht hebben ons geschilderd. 

Ik kan het niet helpen, maar in God geloven. Hij geeft me tenslotte wonderen.
 Als ik in de heuvels zit, wanneer ik in tranen in mijn ogen sta, als ik  sta van
 pijn, als ik weer op mijn knieën sta, leun op Gods schouders,Hij wacht op
  niets terug als ik zondig en ik heb ook berouw, toen ik blij was tot tranen, 
 fluisterde ik tegen hem: "Dank u, God, ik droeg u op de handen boven de
    afgrond!" Toen ik schreeuwde: "Ik zal niet leven!" En sloot mezelf, Hij gaf 
een heilig wonder, Hij onderwees opnieuw een les. En zelfs als afziet van
 hopeloosheid, van alles, voor deze hemel niet zweren, maar tot mijn stuur.
   Niet belachelijk aardse engel, dat hij mij tranen vegen. Mijn liefde hoeveel.
  En God gaf hij er iedereen magisch geschenk sinds de geboorte houdt gewoon
 zo van. Voor alles enondanks twijfels, Heb ik liefde gegeven, wees gelukkig. 
 Hoewel er angst in mijn hart is, zal er een slechte weg overgaan. 
Ik kan het niet geloof in God, Hij schenkt wonderen aan ons allemaal.Geen dichter,  wie is de woorden van de profeet. Is niet bereid om te helpen,
    onthouden. Wie is de sarcastische ondeugd kan niet veroordelen.

Geen dichter die zelf bang is, de sterke
 schaden, die trots is op de overwinning, 
de zwakken kan afschrikken.

Geen dichter en die heeft een andere liefde 
voor mensen, die voor de waarheid niet 
 weet hoe bloed te vergieten met vijanden.

Die dichter, die vijanden vernietigt, wiens liefste
 waarheid een moeder is, die mensen liefheeft
 als broers en klaar is om voor hen te lijden.

+ Poëzie.

Elke avond, zodra de dag aanbreekt, neem ik afscheid, 

het verlangen naar doodsleed. En opnieuw, bij het aanbreken
 van een koude dag, zal het leven mij overweldigen en pijnigen. 

Ik zeg vaarwel en goed, zeg vaarwel en kwaad. En de hoop en afschuw 
van scheiding van het aardse. En de volgende ochtend ontmoet ik de aarde
 opnieuw. Om het kwaad te vervloeken, om voor goed te doen. 

God, God, vol kracht en kracht, zijn jullie allemaal zo leven  
om te leggen, naar een sterfelijke, gevuld met ochtenddromen, 
over u smacht zonder rust dragen.

We hebben haast, we genieten van verwennerij.  

We willen tijd hebben om overal genoteerd te worden, 

en een uniek leven als dit gaat over in achteloze ijdelheid. 

We verspillen talenten aan kleinigheden, soms spenderen we alles

voor afval tot een cent. En nu merken we helemaal niet hoe het hart

vol zit met afval. Om helemaal niet meer te leven zorgeloos te zwijgen. 

Het is tijd om  te stoppen, zonder gedoe om na te denken over het eeuwige. 

We hielden allebei, net als kinderen, 
plagen, testen, spelen. Maar iemand onvriendelijke
 netwerken We verspreiden ons, ontdooien een 
glimlach. En hier zijn we allebei op de pier. 
Niet wetende het gewenste paradijs. Maar 
weet dat ik zonder woorden bij je hart blijf .

Je hebt me alles verteld zo vroeg. Ik heb 
alles op gelost zo laat. In de harten van onze
 eeuwige wond. In de ogen van de stille vraag. 
De aardse woestijn is grenzeloos. De hoge hemel 
is starless. Een zacht geheim is afgeluisterd. 
En de vorst is eeuwig krachtig.

Ik zal met de schaduw praten. Mijn lief, vergeet geen
 liefde. Je beeld is onbeweeglijk in de schaduw van
  mijn hangende oogleden. Het wordt donker. De luiken 
worden dichtgeslagen. De nacht nadert alles. 
Ik hou van je, spookachtig, oud. 
Jij alleen, en voor altijd.

Gedurende de vele winters herinner ik me de 
dagen van de zonnewende, en elk was uniek 
en werd opnieuw herhaald zonder te tellen. 
En hun hele serie is beetje bij beetje opgemaakt
dat zijn de enige dagen waarop het ons lijkt dat 
de tijd is geworden. Ik herinner ze allemaal: de 
winter komt in het midden, wegen zijn nat, de daken
 stromen en de zon warmt op een ijsschots. En liefhebben,
 als in een droom. Aan elkaar worden haast gemaakt. 
En in de bomen erboven. Zweet uit de hitte van het nest. 
En halfwake handen luiheid gooi en draai aan de 
wijzerplaat. En de dag duurt langer dan een eeuw. 
En eindigt niet met een knuffel.

Weet je, ik wil dat elk woord van het  ochtendgedicht 
plotseling in je handen wordt uitgestrekt, als een verveelde
 tak van sering.Weet je, ik wil dat elke regel plotseling uit 

de maat barst en de hele strofe in flarden scheurt, om op je hart
  te reageren. Weet je, ik wil dat elke letter je in liefde aankijkt.
 En het zou gevuld zijn met de zon,  als een druppel dauw in de

 palm van een esdoorn. Weet je, ik wil dat de sneeuwstorm in 
februari aan je voeten weerstaat. En ik wil dat we net zoveel
 van elkaar houden als we nog te leven hebben. 

.

Je had geen tijd om lui te zijn. De wetenschap haastte zich om te leren. 

Met de zonsopgang, al gekleed, brachten ze hun kinderen naar de

kleuterschool. De tijd vloog direct, school, werk, thuis, oh dit, dat klopt,

dat klopt. Smeek jezelf niet tevergeefs, je hebt tevergeefs geleefd. 

Het stormen van jaren van gevaarlijk voorbijgegaan en opnieuw dageraad. 

Leef rustig, afgemeten, houd de haard nog steeds brandend.

Het stroomt nu vol zelfvertrouwen, alles wat je op je schouders draagt. 

Je moet een monument voor je neerzetten , je verwacht immers geen

beloning als vaderland. "Belgie kan de geest niet begrijpen!" 

Ik kan lachen als het moeilijk is, en lachen als de tranen stromen. 

Ik weet hoe ik soms zo frivool en frivool moet lijken. zelfs als het hart

ernstig gewond is, niemand het gelukkig, niet te zien is. En mensen

jaloers zijn, soms zeggen: "Hier is blij, verdriet weet het niet!"  

"Bestaat geluk zonder verdriet? Zou ik in staat zijn om nu te lachen, 

als ik huil en wist niet hoe? Of iemand anders hart soms te troosten. 

 Als ik nog nooit problemen had gehad. En tegenslagen hebben mij omzeild.

Voor mij leek het leven niet zo geweldig. 

Ik zou het gewoon niet op prijs stellen.

Bestrijk niet met een nieuwsgierige blik. De uitgestrektheid

 van gewonde velden. Waar wonderen, waar een sprookje

 de volgende is. Met een stralende kudde goudvinken.

In de ochtend werden de kaarsen stilletjes gesmolten door de 
stilte van de kaarsen de tijd heelt. Nee het geneest niet de 
tijd leert iedereen om alles volledig te nemen. De tijd leert om te
 leven met pijn en zenuwen in een sterke knoop vastgebonden. 
Denkend aan hoeveel leugen in het leven zei in de ogen en 
achter de ogen. Het uitgemergelde hart is kreupel dat koesterde
 de droom gevoelens gaan de oneindigheid in maar vullen 
niet de leegte. Alles gaat voorbij, misschien zal het als de nachten
 donker zijn, niet tellen als op de fragmenten van onze bestemming. 
Desondanks zullen beledigingen het ijs doen smelten. 
Als je niet verlangend naar de deur kijkt als je het geluid hoort van 
volledig buitenaardse stappen, als je weer leert geloven, de douche is
 niet vastgeschroefd. Als de Hemel opnieuw een afspraak maakt 
in de stralende glans van nieuwe sterren, en geen kaarsen
 smelt rustig door de sluier van onbedorven tranen. 

+Poëzie

 Winter geloften zijn koud, lang zal ik wachten op de lente. 
Liefde in de winter is een korte eeuw. De sneeuw valt stil
  op de grond. Liefde in de winter is een korte eeuw. 
De sneeuw valt stil op de grond.

Ze noemden me een tovenares en gaven boeketten.
S Nachts, in de volle maan, stelden ze sonnetten samen.
Ze smeekten om een ​​samenkomst, ze beloofden alles op hun voeten 
en hielden hem bij hun schouders, omdat ze verdrietig waren. 
Ze hebben elkaar verraden voor mijn plezier, ervan overtuigd 
dat loyaliteit slechts een conventie is. Ze zeiden dat de plas
 van mijn ogen onvermijdelijk is. En ze baden tot de heilige
 dat ik zachtaardig zou worden, dat ik mezelf, helemaal mezelf,
 zonder een spoor zou geven, Heet verzekerd dat liefde zoet zou zijn. 
En in reactie op mislukkingen, na de vijfde poging. Ze noemden 
een besmetting. Ze antwoordde met een glimlach. Alle bekentenissen
 raakten het hart niet aan. Ik heb er maar een nodig de beste ter wereld.

 Wiens handen zijn in de winter van alle handen heet? Ze zijn niet bij

 degenen die bij de kachels zaten, maar alleen bij degenen die de

 brandende sneeuw stevig vasthielden. En op een besneeuwde

 weide, en boetseerde een sneeuwpop in de tuin.

Jeugd ... Ouderdom ... Gewoon, vertrouwd ... 
En ik zou het leven anders indelen: ik zou het in twee
 delen verdelen, voor wat het zal zijn, en wat het was het
  leven is tenslotte gemeten, weet je doe het zelf. 
Wanneer voor jaren, wanneer voor uren. Je kent jezelf:
 ongeveer vijf of tien jaar. Het gebeurt opwegen tegen. 
Ik zucht niet: oh, waar ben je, jeugd. Ik zeg niet: 
ah, al snel ouder. Ik stel de vraag naar het leven en 
maak me zorgen: wat heb je nog voor me over? 
Ik herinner me alles wat er gebeurde, ik reviseer eerst 
het leven, hoe meedogenloos ik leerde. Welke gaven ik 
soms gaf?  Ik kende geluk, kende geen vrede, ik kende 
lijden, ik kende geen verveling. Sinds mijn jeugd 
heeft het me geopenbaard wat de onherleidbaarheid
 van eeuwige scheiding is. Mijn handen waren mooi, 
zachtaardig, sterk geworden. Wijd open opende ik mijn 
hart voor menselijk geluk, menselijk verdriet.
 Ik glimlachte en huilde met hen, werd wijzer en
 onverbiddelijk, werd ik zachter, werd ik harder, 
stopte ik om te liegen en benijd. Jeugd is macht. 
Ouderdom gelijk aan vermoeidheid. 
Ik denk dat de kracht in de voorraad is gebleven.

Zoals in een spookachtige witte, boeiende droom, is de maan 

verzilverd in de nachtelijke hemel, en de wit-witte tientallen

 berken, zijn verpakt in sneeuw, ondergedompeld in dromen.

Schenk ik deze roos aan jou.

 Hij zat bij het raam en keek in stilte, vanwege 
hun eigen en anderen, het onthouden van een. 
En het leek erop dat de regen achter het glas te herhalen 
kon je niet, niet terug te komen, je hebt het verloren. 
Hij zat en gerookt, en aan de slapen verslaan bloed. 
Wat het leven is verdwenen, degene wiens naam is liefde 
in de transcendentale wereld, in het licht berken dromen, 
niet iets te zeggen, ooit, en serieus de leegte werd
 weerspiegeld in de ogen van de kaarsen werd stil brand, 
zelfs huilen, niet huilen. Een sigaret in haar hand as is een 
lange tijd geworden. is het levend of dood? 
Maar maakt het uit ? 

 Wat gelukzaligheid die sneeuw schijnen, de koude sterker, 
en in de ochtend motregen, dat wilde en zachtjes 
mousserende folie op elke hoek en in de etalage.

De hele dag vliegen er vlokken natte sneeuw. 
En hoe zit het met ons in de wereld? 
En wat willen we zelf van de wereld? 
En waar vliegen we door dikke vlokken? 
Waar wachten ze ons op en waar zwaaien ze met hun handen? 
Sneeuwvlokken vliegen over het pad, over de rivier. 
Waar is de limiet? Waar is rust, vrede en comfort? 
Vlokken natte sneeuw scharrelen en rennen weg.

Wanneer de liefde verdwijnt, bijna geruisloos, smeltend
 als rook van het vuur van gisteren, zal de wereld weer
 eenvoudig worden, zul je weer intelligent worden. 
Vijftien keer slimmer dan gisteren. 
De gebruikelijke foto's verschijnen buiten het raam en, 
zoals altijd, zal de mond vol zorgen zijn, en de wind zal 
fris zijn, en in plaats van nicotine zal er natuurlijke 
zuurstof in zitten. Wanneer liefde weggaat, zullen de 
bladeren bloeien. En de winter zal worden vergeten 
in de vlam van de lente. Maar je zult niet één enkele lijn
 in de hele lente uit een heel wijs brein persen . 
Als liefde weggaat, zal alles heel aardig en zelfs goed 
zijn, omdat het niet jouw schuld is, dat er geen sterkere 
kracht is op de hele aarde, en zwakte zwakker is dan zij.
 Wanneer de liefde weggaat, ga je, opnieuw weer aan het werk.
 Begrijpen dat je moet leven met je hoofd. Dat het bloed 
nog steeds loopt, dat de armen en benen intact zijn. 
Dat je vreemd genoeg nog leeft. Dat er niets inde weg 
 zit om in het zadel te zitten, omdat de twee vleugels 
van het paard zijn verdord, dat het toch echt groot is. 
 Het was echt geweldig. 

Het is triest. Geestelijke marteling. Het hart is 
gekweld en verscheurd, tijd saai klinkt ik zucht niet. 
Ga liggen, en de bittere gedachte. Wordt niet gek.
Mijn hoofd tolt van het geluid. Hoe kan ik, en mijn
eigen hart wegkwijnen. Er is niemand die troost biedt.
Je looptnauwelijks te ademen. Donker en wild rond. 
Deel! Waarom ben je gegeven? Het hoofd kan nergens
neigen, het leven is bitter en arm, het is moeilijk 
om zonder geluk te leven.

Hoe belangrijk het is om te beseffen dat je nog steeds leeft, 
houd je niet vast aan de lijn van het leven. 
De moeilijkste strijd is tenslotte altijd met jezelf, 
overwin jezelf en wees niet bang om te veranderen.
Laat het soms lijken dat dag na dag het donkerder is, 
welke wolken het lot volgen en gelukkig, niet om terug te keren, 
overwin jezelf met een wig van kraanvogels. 
Probeer naar het blauw van de hemel te gaan, als een eeuwigheid,
om een ​​duik te nemen. Scribble genade daar en heilig je geest. 
Per slot van rekening moet elke nieuwe dag ermee vervuld zijn. 
Laat het niet worden gegeven om de wegen van de Heer te begrijpen. 
Overwin jezelf en wees niet bang om te veranderen

 Geen blad, geen grassprietje. Onze tuin is stil geworden. 
 Slechts één kerstboom leuk en groen. Het is te zien,ze is
  niet bang voor vorst, het is duidelijk dat ze dapper is.

Omatje lief ...

Van hart tot hart, een dunne draad. Raak een touwtje 
aan, en je kunt luisteren. Om zoveel te houden van 
stoppen met liefhebben. Als je je realiseert dat het 
beter voor haar zal zijn . 

Verzamel jezelf in één handvol, houd vast en geloof 
in het wonder van terugkeer. Heb zoveel liefde
 om alles te vergeven en vraag haar om 
 vergeving voor jezelf.

En om te zien hoe een dunne draad in de borst 
slaat, levenloos hangt. Om zoveel van te houden
 om te blijven leven, wanneer er geen
 kracht of gevoel voor is. 

"Ik hou van ..."

Ik vind het leuk dat je ziek bent niet door mij, 
ik vind het leuk dat ik ziek ben niet door jou, 
dat een zware aarde bal nooit 
zal niet wegzwemmen onder onze voeten.

Ik vind het leuk dat je grappig kunt zijn.
Los, en niet met woorden spelen, 
en niet blozen met een verstikkende golf. 
Lichtjes aanraken van je mouwen.

Ik hou ook van het feit dat je bij me bent. 
Stil de ander zacht, 
lees me niet weg in het hellevuur. 
Verbrand je voor het feit dat ik je niet kus.

Dank u en uw hart en hand 
voor het feit dat u mij bent, uzelf niet kennen. 
Dus liefde: voor mijn nachtelijke rust, voor de 
zeldzaamheid van vergaderingen met zonsonderganguren.

Voor onze niet-festiviteiten onder de maan. 
Voor de zon, niet boven onze hoofden. 
Voor het feit dat je ziek bent, helaas! niet door mij, 
voor het feit dat ik ziek ben, helaas! niet door jou!

.

Voor iedereen die luistert met een gevoelig oor. 
Zo ontoegankelijk! Zo zacht. 
Ze was het gezicht en de geest 
in alles en prinses.

Ze leken allemaal vreemd grof tegen haar: 
haar ogen verstopt in de schaduw van de hoeken. 
Ze krulde haar lippen zonder woorden, 
en 's nachts huilde ze zonder woorden.

Donker aan het worden, de dageraad aan de hemel was 
zwak, het enorme verdonkerde. 
Ze droomde van roze kleuren
in de schaduw van de verspreidende platanen.