1

.

Voor iedereen die luistert met een gevoelig oor. 
Zo ontoegankelijk! Zo zacht. 
Ze was het gezicht en de geest 
in alles en prinses.

Ze leken allemaal vreemd grof tegen haar: 
haar ogen verstopt in de schaduw van de hoeken. 
Ze krulde haar lippen zonder woorden, 
en 's nachts huilde ze zonder woorden.

Donker aan het worden, de dageraad aan de hemel was 
zwak, het enorme verdonkerde. 
Ze droomde van roze kleuren
in de schaduw van de verspreidende platanen.

Ah, wie houdt niet van de eerste sneeuw.
In de bevroren rivierbeddingen van stille rivieren.
In de velden, in de dorpen en in het bos. 
Enigszins zoemend in de wind.

Laat me geen noodzaak worden. Wees niet wennen aan mij. 
Kom op leven.  We genieten van tijd met de naam leven. Niet wennen. omdat alles op een dag zal eindigen. verveeld raken en de goden lastig vallen. Ze  zullen het beu zijn om de profetieën te 

maken die op ons zijn geïnspireerd. Laat me geen lucht worden, 
 laat me geen water van het leven worden. Er zal een moment komen
 waarop onze wereld met een slordige slag zal instorten met een 
 ongeremde golf. Niet wennen, het paradijs zal overstroomd worden.
  Niet genoeg lucht. Niet wennen aan.

Kijk, jongens, alles is bedekt met watten. En in het antwoord 
 was er een lach. Dit was de eerste sneeuw. Dit is helemaal  
geen sneeuwbal, de kerstman poetste zijn tanden en strooide
 het poeder weg.

Dit stuk van de kalender lijkt om een ​​of andere reden speciaal te zijn. 
Vierentwintig december. De dag wordt voor een minuut toegevoegd. 
Gisteren kneep de zon nog steeds dicht. Ja alsof het allemaal
 opgeblazen was. En opeens glimlachte ze. En de dag is nu, 
zeven uur en één minuut. Een minuutje welnu, wat geeft ze daar. 
En het licht is veel meer hagelslag. Maar deze minuut is
 een zonnewende. De eerste, vrolijke straal van het leven. 
Volgens de boeken van vroeger is het Kerstmis. 
Het zij zo. Maar voor ons is Kerstmis niet dit, er is een betere 
triomf, de zomer is ontstaan ​​in de koude winter. En laat daar 
overal vorst en sneeuw zijn, maar de duisternis is al in de 
war, terugtrekken. Onthoud tenslotte met u, man, dat is gewoon de
 manier waarop het soms gebeurt. Onthoud hoe hard u de 
ziekte of melancholie overleefde, dat de bodemloze zee, 
een geliefde verloor, de ineenstorting van een droom kortom:
 groot, groot verdriet. Het leek erop dat leven noch ademen 
onmogelijk is, dat de duisternis voor altijd in je hart zal vallen. 
Wat eindigde in vreugde, gelach, vrienden. En mijn hart 
werd zwarter dan roet. Maar de tijd, zeggen ze, met een reden, de 
 rivier, en ga niet twee keer dezelfde rivier binnen. En het maakt
 niet uit hoe diep je wond is. En het maakt niet uit hoe gekweld je 
verlangt, maar onthoud, onthoud hoe je eens plotseling, luisterend 
naar muziek, opnieuw geleerd, ik zag hoe eenden over een 
rivier renden. En voor een kort moment. Plotseling glimlachte hij 
om een ​​grapje. Laat de wereld nog steeds zo klein zijn als een hut. 
Het verdriet is niet verdwenen en is nog niet voorbij. En toch 
heeft de duisternis het hart beroerd. Dag werd voor een
 minuut toegevoegd. En heb je ooit ware liefde leren kennen, maar 
ongelukkig, ten eerste, grote, eerste mooie, dan, als een zweep, 
beledigend en bedrieglijk. Zodanig dat het beter is om niet te 
onthouden. En er was geen belediging om te wassen of meten. 
Alles leek vals te zijn, duisternis en licht. Die eerlijke mensen 
zijn niet langer in de wereld. En je kunt niet meer liefhebben
 of vertrouwen. En alle passies leken een spel, iedereen leeft
 rond voor zichzelf, en degenen die schreeuwen over liefde 
en geluk. Of ze breken of liegen! En toch leeft het verlangen niet 
naar het graf. Er is wijsheid in het leven en zijn eigen reden. 
Per slot van rekening wordt een persoon niet geboren , 
voor boosaardigheid hij wordt voorgoed in de wereld geboren, 
weet je nog hoe je plotseling licht werd wakker? Nee, de pijn ging
 niet over, verdween niet, nee. Maar je stak plotseling de hand 
 naar de mensen, ik wendde me niet af van een vriendelijke
 glimlach, en op de een of andere manier keek ik warm terug. 
Nee, nee, onthoud, kijk niet verdrietig, wees niet bang, wees niet
 bang voor niets. Dit is in je hart op vierentwintig december.
  Je voelt: problemen gaan weg. Hart klopt lichtjes met saluut. 
De langste nacht is voorbij, de dag is een minuut langer geworden.

.

.

Het schip zonk zonder chips,  
de koning danste in de raad.
De boer sloeg de dorsvlegel niet uit. 
Romeo kwam niet naar Juliet, 
de clown schoot zichzelf bij zonsopgang, 
de leiders (" politicie") luistert enkel naar het fortuin.

Kijk, jongens, alles is bedekt met watten. En in het antwoord 
 was er een lach. Dit was de eerste sneeuw. Dit is helemaal  
geen sneeuwbal, de kerstman poetste zijn tanden en strooide
 het poeder weg.

Dit stuk van de kalender lijkt om een ​​of andere reden speciaal te zijn. 
Vierentwintig december. De dag wordt voor een minuut toegevoegd. 
Gisteren kneep de zon nog steeds dicht. Ja alsof het allemaal
 opgeblazen was. En opeens glimlachte ze. En de dag is nu, 
zeven uur en één minuut. Een minuutje welnu, wat geeft ze daar 
En het licht is veel meer hagelslag. Maar deze minuut is
 een zonnewende. De eerste, vrolijke straal van het leven. 
Volgens de boeken van vroeger is het Kerstmis. 
Het zij zo. Maar voor ons is Kerstmis niet dit, er is een betere 
triomf, de zomer is ontstaan ​​in de koude winter. En laat daar 
overal vorst en sneeuw zijn, maar de duisternis is al in de 
war, terugtrekken. Onthoud tenslotte met u, man, dat is gewoon de
 manier waarop het soms gebeurt. Onthoud hoe hard u de 
ziekte of melancholie overleefde, dat de bodemloze zee, 
een geliefde verloor, de ineenstorting van een droom kortom:
 groot, groot verdriet. Het leek erop dat leven noch ademen 
onmogelijk is, dat de duisternis voor altijd in je hart zal vallen. 
Wat eindigde in vreugde, gelach, vrienden. En mijn hart 
werd zwarter dan roet. Maar de tijd, zeggen ze, met een reden, de 
 rivier, en ga niet twee keer dezelfde rivier binnen. En het maakt
 niet uit hoe diep je wond is. En het maakt niet uit hoe gekweld je 
verlangt, maar onthoud, onthoud hoe je eens plotseling, luisterend 
naar muziek, opnieuw geleerd, ik zag hoe eenden over een 
rivier renden. En voor een kort moment. Plotseling glimlachte hij 
om een ​​grapje. Laat de wereld nog steeds zo klein zijn als een hut. 
Het verdriet is niet verdwenen en is nog niet voorbij. En toch 
heeft de duisternis het hart beroerd. Dag werd voor een
 minuut toegevoegd. En heb je ooit ware liefde leren kennen, maar 
ongelukkig, ten eerste, grote, eerste mooie, dan, als een zweep, 
beledigend en bedrieglijk. Zodanig dat het beter is om niet te 
onthouden. En er was geen belediging om te wassen of meten. 
Alles leek vals te zijn, duisternis en licht. Die eerlijke mensen 
zijn niet langer in de wereld. En je kunt niet meer liefhebben
 of vertrouwen. En alle passies leken een spel, iedereen leeft
 rond voor zichzelf, en degenen die schreeuwen over liefde 
en geluk. Of ze breken of liegen! En toch leeft het verlangen niet 
naar het graf. Er is wijsheid in het leven en zijn eigen reden. 
Per slot van rekening wordt een persoon niet geboren , 
voor boosaardigheid hij wordt voorgoed in de wereld geboren, 
weet je nog hoe je plotseling licht werd wakker? Nee, de pijn ging
 niet over, verdween niet, nee. Maar je stak plotseling de hand 
 naar de mensen, ik wendde me niet af van een vriendelijke
 glimlach, en op de een of andere manier keek ik warm terug. 
Nee, nee, onthoud, kijk niet verdrietig, wees niet bang, wees niet
 bang voor niets. Dit is in je hart op vierentwintig december.
  Je voelt: problemen gaan weg. Hart klopt lichtjes met saluut. 
De langste nacht is voorbij, de dag is een minuut langer geworden.

 'S Nachts woedde de storm, 
en met de dageraad in het dorp, 
op de vijvers, in de verlaten tuin, werd de 
eerste sneeuw geboren.

Ik vraag je liefde niet. Ze is nu op een veilige plek. 
Geloof dat ik je bruid geen jaloerse brieven schrijf. 
Maar neem de wijze raad, laat haar mijn gedichten lezen, 
laat haar mijn portretten houden, tenslotte, zijn ze
 zo vriendelijk. En deze kleine dwazen hebben meer 
bewustzijn nodig vol met overwinning, dan
 vriendschap helder gesprek en de herinnering aan de
 eerste tedere dagen. Wanneer het geluk van centen 
u zult leven met een dierbare vriend. En voor de 
verzadigde ziel. Alles zal zo snel tegelijk zijn. Kom 
in mijn plechtige nacht niet. Ik ken jou niet. 
En hoe kan ik u helpen? Van geluk, ik genees niet. 

Zeg vaak de woorden, zachtaardig, vriendelijk, aanhankelijk. 
Dan zal de ziel bloeien. En het leven zal een sprookje 
worden. Geef mensen goed, geef en aarzel niet, 
laat het licht zijn, vaker lachen vrienden. 

 In het oude park van het ziekenhuisgebouw, bakstenen eenvoudige 
 gebouwen. Jammer dat ik niet heb leren bidden, en het is bitter dat ik 
niet in wonderen geloof. En buiten het raam van mijn kamer is de herfst,

  het gebladerte dat binnenkort is gestorven om in de sneeuw   
te zijn. Ik ben in de war, niet gefocust, ik kan geen helemaal 
onrecht accepteren.  Wat ben ik nu voor het lot van de mensen, waar gaan ze heen en hoe eindigen ze de  eeuw?   

Hoe de natuur recht sterft, hoe iemand sterft. Hier is het 
mij gegeven om weg te gaan en op te lossen. Vaarwel, 
geuren en stemmen, kleuren en geluiden, lieve gezichten, 
eenvoudige bakstenen gebouwen. 

Mijn buurman is niet slimmer, hij heeft een Lexus en drinkt Chablis. 
In zijn appartement aan de muur van de originele Picasso. 
Maar gisteren, een teef, overgoot zijn hond met kokend water.
Omdat hij urineer op het wiel om te plassen . 
Ik vocht tegen de arme kerel, veranderde de kraag en geloof, 
geloof niet, de hond ligt nu op mijn bed en lik aan zijn zij, 
hij gromt naar me en kijkt met een somber oog naar de deur,
 omdat ik niemand ben, maar de eigenaar is God. 
Vergeef ons, Here, we weten niet wat we doen. In mijn hart is
 het slecht, zoals na mijn eigen begrafenis. Het derde Rome 
brandt met een rokerige reclamegloed. 
En de buurman brandt uit, alsof met opzet de naam Nero is. 
Maar het was Rud, maar de naam in het paspoort was  
geknepen, en vliegt naar Nice, als een VIP-persoon, 
en naar Hurghada, in Egypte hij heeft een bank waar 
oude vrouwen hun posts bewaren precies goed om 
honderd keer per jaar naar het buitenland te trekken . 
De hond viel in slaap, moe van het wachten op "God", 
maar ik ben niet gelukkig. Ik zal de patiënt behandelen en op
 jacht gaan naar de Ardennen. We maken nog steeds vrienden, 
we zijn zoals mijn arme broeder, ik heb ook mijn
 eigen God en zit ook in mijn zetel.

Uw naam op de witte sneeuw, een weerspiegeling van crystal geluk.

 Gewichtsloze sneeuwvlokken vliegen als engelveren  vande vleugels.

   In elke letter van de zonnestralen. De immense hemel communie. 

  En het sprookje, winter oneindig schoon en helder.

Bedankt, Heer, voor alles. Wat ik in het leven heb geleerd. 
Voor een golf van emoties en warmte. Dat verwarmde de ziel. 
Voor het hele lastige moeilijke pad, voor al mijn valpartijen, zijn de 
plotselinge inzichten de essentie, voor de nieuwe kans op geboorte. 
Over de goede schouder van vrienden. Verspreid over de hele wereld. 
Favoriete  liefhebbende kinderen, wiens leven ik opwarmde. 
Voor alles waar ik doorheen moest gaan. En mijn hart werd niet koud. 
Omdat er een plaats was voor alles wat is en was.

Is het niet ouderdom, ik weet het niet, ik weet het niet 
vermoeidheid kan zijn, grijze zielen, maar het trekt me 
naar een ver land, waar de lucht zacht is en de golf 
helderder is. Ik wil een warm en blauw, tropisch fruit
 en grote bloemen, en rinkelende liedjes en sonore woorden, 
en dromen zonder grenzen en gevoelens zonder boeien. 
Ik hou van het noorden, ik ben verwant aan het verlangen 
naar zijn mooie velden en meren. Maar er is iets met me
 aan de hand, maar zoiets heeft mijn ogen gezien, dat er
 geen vrede voor mij is, dat er geen vergetelheid is. Mijn 
ontwaakte inspiratie. Naar de straling van een andere, 
 de onbekende dag.

De dag is gekomen. En opeens werd het donker. 
Licht verlicht. We kijken uit het raam. 
Sneeuw wordt wit-wit. Waarom is het zo donker?
 Voor wie zing je, sneeuwstorm, in zilveren hoorns? 

Waar ik hem zag herinner ik me met grote moeite. 
Alleen wie, eerlijk gezegd, is dit allemaal nodig?
Daar, in de buitenwijken, staat een eenzaam huis 
In doodse stilte, in de diepten van een kleine tuin. 

Dus het is eindeloos in herinnering getrokken, hij is
 zwart geworden, gewikkeld in klimop, als een cocon. 
Erg ellendig. En vanuit de gevel vanuit zijn gezicht 
De lege oogkassen van de ramen kijken in mijn hart.

Door dezelfde fijne grens tussen leven en dood. U
 begrijpt het: het was hetzelfde. Het was iets. Daarin 
woonde iemand, bewaterde geranium op het raam, 
schilderde de veranda, wachtte op zaterdag voor de lunch.

Er woonde iemand in. Hij woonde en het huis hij ademde
 en zong. Hij was groot en warm, belde als de zomer. 
Het glas scheen en het licht was rouge en zong: 
in elk raam een stuk van dat licht.

Alleen de eigenaar verdween en het licht stierf weg.
Dag na dag werd het zwakker en smaller. 
Hoe sterven huizen? Zoals ieder van ons 
als hij weet dat niemand hem nodig heeft.

+ Poëzie.

Door de golvende mist, de maan dwaalt,

een droevige open plek ligt droevig. Op de weg winter, saaie.

De windhonden rennen. Mist en sneew.Houdt hen niet tegen.

Het lijkt erop dat er geen wonderbare ontmoetingen zullen zijn.
En oprechte bekentenissen keren niet terug.
Wat er morgen zal gebeuren, ik ben niet geïnteresseerd. 
Immers, het leven het is nu, en dat is het punt. 
En als er iemand in de liefde wil toegeven.
Wie omhelzing, iemand te zeggen: "Het spijt me." 
Wat moet er gedaan worden en zonder twijfel, 
omdat in het verleden de weg te vinden.
Vlieg niet met een vleugel ... Vandaag moet je genieten van je leven. 
Haast je naar waar iemand wacht. 

Op het raam, zilverachtig van rijm,
bloeiden chrysanten 's nachts open.
In het bovenste glas,de lucht is helder blauw 
en de sneeuw in de sneeuw.
De zon komt op, vrolijk van de kou,
gouden raamdecoratie.De ochtend is stil, vrolijk en jong.
Witte sneeuw is overal.




Alles is en is het eens volgens de grote, onophoudelijke silence. 
Kijk daar gedeeltelijk, onverschillig, het maakt 
me niet uit, het universum is in mij. 
Ik voel, en ik geloof, en ik weet het, je 
zult de sympathie van een ziener niet misleiden. 
Ik zelf overwin in overvloed al die lichten die je verbrandt. 
Maar er is geen zwakte of power meer, 
verleden tijd in mij. Alle bestaan ​​en bestaan ​​bevonden zich 
in een grote, onveranderlijke stilte. Ik ben hier aan het einde, vol inzicht, 
ik ben de grens overgestoken. 
Ik wacht gewoon op een voorwaardelijk vision 
om weg te vliegen naar een andere leegte.

De witte nacht rode maand,  

zwemt in het blauw. 

dwaalt spookachtig mooi, 

weerspiegeld in de schelde.

Ik zie en droom.  

Het geheime geheim van de ondergang. 

Is er iets goeds in jou, 

rode maand, rustig geluid ...

Ik heb een voorgevoel voor jou. Jaar voorbij. Alles in de gedaante van

iemand die ik voorzie. De hele horizon in het vuur is helder en

ondraaglijk, en ik wacht in stilte, verlangend en liefhebbend.

De hele horizon staat in brand, en het uiterlijk is dichtbij, 

maar het is beangstigend voor mij, je verandert de verschijning.

En de onbeschaamde prikkelende achterdocht, na het vervangen van

de gebruikelijke functies. Jammerlijk en laag, zonder dodelijke

dromen te overwinnen. Hoe duidelijk de horizon. 

En de uitstraling is nabij. 

Maar ik ben bang, verander het uiterlijk van jou.

Wees niet boos en vergeef. Je bloeit eenzaam, en ik kan niet terugkeren.

Deze dromen van goud, dit diepe geloof. Mijn pad is hopeloos.

Met de gedachte aan slaperige bloesem, zul je veel geluk hebben, 

azuurblauwe sterk. Ik, de ander en het leven, en de andere kant, 

en het hart. Geloof ongelukkig mijn jonge aanbidding uit de uitgestrekte

land, waar de ademhaling en je geliefde mysterieuze genie, hopeloze ik.

 Zomerlichaam smelt de stralen.
  Zand en vlam onder je voeten. 
 Zwaaiende golven omhelzen ons 
 en 's nachts licht de lucht op. 

 Gezegend is hij die blind is in zijn jeugd. Wordt opgewarmd en
 met een zwaai. Hij legt zijn hoofd op het schavot. Maar wie,
 gespaard door het lot, leert het leven op die manier en niet 
om een ​​eerlijke dood te vinden. Hij zal in de weg staan. In 
verwarring, in angst. En om te denken: het is stom om te 
sterven, om ze duidelijker te bewijzen. Dat alleen het 
pad stevig is, is verkeerd. Wanneer was een gek, liep 
met trots naar de dood, Wat was in uw gedachten. 
O openbaar! Eén idee. De jouwe zou het hoofd  
kunnen vasthouden: "Laten we eens kijken hoe
 hij zijn nek zal breken." Maar het leven is niet  
zo goedkoop. Ik zoek geen excuses, ik verwerp 
alleen je oordeel. Ik wil niet in schande leven, 
maar ik weet niet waarvoor ik moet sterven. 

Op mijn raam klopt de regen. Opende het raam en zag naar buiten. 

De arbeider krijst over de machine. Ik was een straatmuzikant, 

en jij was de zoon van een prins. Ik zong over het lot van een schurk, 

en met vergulde balustrade. Je bent geen onzin voor mij en

geen cent, je gaf me een glimlach.Maar de oude prins herkende

het idee. Hij schreeuwde de zoon van de opdracht af 

en beval de bediende lakei om het meisje het erf uit te jagen.

En ik werd die avond dronken. Maar in een gezegende wereld,  

ik was een prinses dochter, en jij was een straatmuzikant.

 Het is winter. 
Wind klopt met zijn vleugels in slaperige huizen. 
Blossom pleinen, parken. Sneeuwwitje.
 En vorkenbogen boven het bospad.

Er brak een sneeuwstorm uit, niet tegen de tijd van sneeuw 
en sneeuwstorm. Zoals vreemden nu, de hele week zijn 
we voor elkaar. Oproepen zijn minder frequent geworden. 
Geen liefde. Wat scheur je mijn hart? Ben je gegaan? Ga weg. 
Je hebt zo'n vreemde mij niet nodig. Hoe wilde houden van. 
Deze wederzijdse sterk. Dat is alles. Het spijt me. 
Ik bleef gebroken tak. Er brak een sneeuwstorm uit, 
niet tegen de tijd van sneeuw en sneeuwstorm. 
Maar alsjeblieft, geloof. We zullen elkaar ontmoeten.

Langs mijn straat klinkt dat jaar stappen  mijn vrienden 
vertrekken. Mijn vrienden, het langzame vertrek van 
die duisternis achter de ramen is aangenaam. 
Mijn vrienden rennen, er is geen muziek 
of zang in hun huizen, en alleen als de meisjes 
 van Parijs blauw hun veren aansteken. Wel, ja, 
wel, niet de angst voor jou wakker maken, weerloos,
 midden in deze nacht. Tot het verraad van de
  mysterieuze passie, mijn vrienden, mist je ogen. 
Oh eenzaamheid, hoe jouw karakter is cool. 
Schitterend met een ijzeren kompas, hoe koud
 je de cirkel sluit, geen aandacht schenkt aan de 
nutteloze zekerheid. Dus bel me en beloon. Je lieveling, 
gestreeld door jou,getroost, leunend tegen je borst, 
was je koude blauw.

 Laat me op je tenen gaan staan ​​in je bos, aan het einde 
van het slow motion gebaar, vind je gebladerte, breng het
 naar je gezicht, en voel je als wees, als gelukzaligheid. 
Geef me de stilte van je bibliotheken, je concerten strikte
 motieven, en wijs, ik zal diegenen vergeten die zijn 
gestorven of nog leven. En ik zal wijsheid en verdriet
 leren kennen, voorwerpen vertrouwen me hun geheime 
betekenis toe. De natuur, leunend tegen mijn schouders, 
zal de geheimen van haar kinderen aankondigen. 
 En dan van tranen, van duisternis, van de arme
 onwetendheid van vroegere vrienden, zullen mijn 
 mooie trekken verschijnen en weer oplossen.

Wervelende en lachende sneeuwstorm voor het nieuwe jaar. 
Sneeuw wil vallen, en de wind niet. En leuke bomen, en 
elke struik, sneeuwvlokken, zoals lachenen zingen. 
Dans on the fly. 

We zijn bang voor magie, maar we houden van goocheltrucs. 
Mond met antwoorden, ogen met vragen. 
We weten niet hoe te wachten we haasten ons volledig. 
Verdrietige mensen, hun eenzame universums. 
Grieven die we redden, we verliezen de juiste. 
We verdraaien liefde en vriendschap. De levenspsychologen
 van iemand anders, in hun eigen psychos. We vloeken luid 
verraden rustig. Om een ​​of andere reden bezoeken we ziekere
 familieleden. In feite zijn timide in woorden vetgedrukt. 
Vreemde vogeltjes "leeuweriken, uilen" We willen onszelf niet
 geven aan een ander. We wachten op verandering 
 en willen veranderen. Het leven heeft een eenvoudig examen: 
ga 's avonds naar de spiegel. Kun je je blik wegdragen?Gezien het 
feit dat "binnen"? Leef op deze manier zodat je in de spiegels 
 kijkt of terugkeert. Van mezelf hoefde niet weg te kijken. 

Bomen in de sneeuw, en in de sneeuw thuis. Weken gaan
 na weken. Ik ben triest om afscheid van je te nemen, 
de winter, met vorst en sneeuwstormen. Het stond voor
 de rimpelingen in de ogen van wit en onthulde zijn prachtige
 schoonheid, en in die schoonheid nam niet één het 
spoor van het leven weg. zoals een ski-parcours.
Misschien zal ik dit altijd vaarwel zeggen onder de sterren 
van wit. Ik knijp in je sneeuw om te knarsen, 
ik weet niet waarom ik dit doe.

En bittere tranen vielen op de grond. En het 
was moeilijk en zo verdrietig voor mij, en toch 
begrepen we elkaar niet. U haastte zich naar 
verre landen, en al mijn dromen vervaagden 
zonder kleur, en opnieuw werd ik alleen
  overgelaten aan een hart zonder tederheid
 en groeten. En vaak ga ik soms naar de kerk. 
Ik ga naar de plaatsen van de gekoesterde date. 
En ik zie in mijn dromen mijn lieve imago. 
En ik hoor in de stilte melancholische snikken.