2

+ Poëzie.

Door de golvende mist, de maan dwaalt,

een droevige open plek ligt droevig. Op de weg winter, saaie.

De windhonden rennen. Mist en sneew.Houdt hen niet tegen.

Het lijkt erop dat er geen wonderbare ontmoetingen zullen zijn.
En oprechte bekentenissen keren niet terug.
Wat er morgen zal gebeuren, ik ben niet geïnteresseerd. 
Immers, het leven het is nu, en dat is het punt. 
En als er iemand in de liefde wil toegeven.
Wie omhelzing, iemand te zeggen: "Het spijt me." 
Wat moet er gedaan worden en zonder twijfel, 
omdat in het verleden de weg te vinden.
Vlieg niet met een vleugel ... Vandaag moet je genieten van je leven. 
Haast je naar waar iemand wacht. 

Op het raam, zilverachtig van rijm,
bloeiden chrysanten 's nachts open.
In het bovenste glas,de lucht is helder blauw 
en de sneeuw in de sneeuw.
De zon komt op, vrolijk van de kou,
gouden raamdecoratie.De ochtend is stil, vrolijk en jong.
Witte sneeuw is overal.




Alles is en is het eens volgens de grote, onophoudelijke silence. 
Kijk daar gedeeltelijk, onverschillig, het maakt 
me niet uit, het universum is in mij. 
Ik voel, en ik geloof, en ik weet het, je 
zult de sympathie van een ziener niet misleiden. 
Ik zelf overwin in overvloed al die lichten die je verbrandt. 
Maar er is geen zwakte of power meer, 
verleden tijd in mij. Alle bestaan ​​en bestaan ​​bevonden zich 
in een grote, onveranderlijke stilte. Ik ben hier aan het einde, vol inzicht, 
ik ben de grens overgestoken. 
Ik wacht gewoon op een voorwaardelijk vision 
om weg te vliegen naar een andere leegte.

De witte nacht rode maand,  

zwemt in het blauw. 

dwaalt spookachtig mooi, 

weerspiegeld in de schelde.

Ik zie en droom.  

Het geheime geheim van de ondergang. 

Is er iets goeds in jou, 

rode maand, rustig geluid ...

Ik heb een voorgevoel voor jou. Jaar voorbij. Alles in de gedaante van

iemand die ik voorzie. De hele horizon in het vuur is helder en

ondraaglijk, en ik wacht in stilte, verlangend en liefhebbend.

De hele horizon staat in brand, en het uiterlijk is dichtbij, 

maar het is beangstigend voor mij, je verandert de verschijning.

En de onbeschaamde prikkelende achterdocht, na het vervangen van

de gebruikelijke functies. Jammerlijk en laag, zonder dodelijke

dromen te overwinnen. Hoe duidelijk de horizon. 

En de uitstraling is nabij. 

Maar ik ben bang, verander het uiterlijk van jou.

Wees niet boos en vergeef. Je bloeit eenzaam, en ik kan niet terugkeren.

Deze dromen van goud, dit diepe geloof. Mijn pad is hopeloos.

Met de gedachte aan slaperige bloesem, zul je veel geluk hebben, 

azuurblauwe sterk. Ik, de ander en het leven, en de andere kant, 

en het hart. Geloof ongelukkig mijn jonge aanbidding uit de uitgestrekte

land, waar de ademhaling en je geliefde mysterieuze genie, hopeloze ik.

 Zomerlichaam smelt de stralen.
  Zand en vlam onder je voeten. 
 Zwaaiende golven omhelzen ons 
 en 's nachts licht de lucht op. 

 Gezegend is hij die blind is in zijn jeugd. Wordt opgewarmd en
 met een zwaai. Hij legt zijn hoofd op het schavot. Maar wie,
 gespaard door het lot, leert het leven op die manier en niet 
om een ​​eerlijke dood te vinden. Hij zal in de weg staan. In 
verwarring, in angst. En om te denken: het is stom om te 
sterven, om ze duidelijker te bewijzen. Dat alleen het 
pad stevig is, is verkeerd. Wanneer was een gek, liep 
met trots naar de dood, Wat was in uw gedachten. 
O openbaar! Eén idee. De jouwe zou het hoofd  
kunnen vasthouden: "Laten we eens kijken hoe
 hij zijn nek zal breken." Maar het leven is niet  
zo goedkoop. Ik zoek geen excuses, ik verwerp 
alleen je oordeel. Ik wil niet in schande leven, 
maar ik weet niet waarvoor ik moet sterven. 

Op mijn raam klopt de regen. Opende het raam en zag naar buiten. 

De arbeider krijst over de machine. Ik was een straatmuzikant, 

en jij was de zoon van een prins. Ik zong over het lot van een schurk, 

en met vergulde balustrade. Je bent geen onzin voor mij en

geen cent, je gaf me een glimlach.Maar de oude prins herkende

het idee. Hij schreeuwde de zoon van de opdracht af 

en beval de bediende lakei om het meisje het erf uit te jagen.

En ik werd die avond dronken. Maar in een gezegende wereld,  

ik was een prinses dochter, en jij was een straatmuzikant.

 Het is winter. 
Wind klopt met zijn vleugels in slaperige huizen. 
Blossom pleinen, parken. Sneeuwwitje.
 En vorkenbogen boven het bospad.

Er brak een sneeuwstorm uit, niet tegen de tijd van sneeuw 
en sneeuwstorm. Zoals vreemden nu, de hele week zijn 
we voor elkaar. Oproepen zijn minder frequent geworden. 
Geen liefde. Wat scheur je mijn hart? Ben je gegaan? Ga weg. 
Je hebt zo'n vreemde mij niet nodig. Hoe wilde houden van. 
Deze wederzijdse sterk. Dat is alles. Het spijt me. 
Ik bleef gebroken tak. Er brak een sneeuwstorm uit, 
niet tegen de tijd van sneeuw en sneeuwstorm. 
Maar alsjeblieft, geloof. We zullen elkaar ontmoeten.

Langs mijn straat klinkt dat jaar stappen  mijn vrienden 
vertrekken. Mijn vrienden, het langzame vertrek van 
die duisternis achter de ramen is aangenaam. 
Mijn vrienden rennen, er is geen muziek 
of zang in hun huizen, en alleen als de meisjes 
 van Parijs blauw hun veren aansteken. Wel, ja, 
wel, niet de angst voor jou wakker maken, weerloos,
 midden in deze nacht. Tot het verraad van de
  mysterieuze passie, mijn vrienden, mist je ogen. 
Oh eenzaamheid, hoe jouw karakter is cool. 
Schitterend met een ijzeren kompas, hoe koud
 je de cirkel sluit, geen aandacht schenkt aan de 
nutteloze zekerheid. Dus bel me en beloon. Je lieveling, 
gestreeld door jou,getroost, leunend tegen je borst, 
was je koude blauw.

 Laat me op je tenen gaan staan ​​in je bos, aan het einde 
van het slow motion gebaar, vind je gebladerte, breng het
 naar je gezicht, en voel je als wees, als gelukzaligheid. 
Geef me de stilte van je bibliotheken, je concerten strikte
 motieven, en wijs, ik zal diegenen vergeten die zijn 
gestorven of nog leven. En ik zal wijsheid en verdriet
 leren kennen, voorwerpen vertrouwen me hun geheime 
betekenis toe. De natuur, leunend tegen mijn schouders, 
zal de geheimen van haar kinderen aankondigen. 
 En dan van tranen, van duisternis, van de arme
 onwetendheid van vroegere vrienden, zullen mijn 
 mooie trekken verschijnen en weer oplossen.

Wervelende en lachende sneeuwstorm voor het nieuwe jaar. 
Sneeuw wil vallen, en de wind niet. En leuke bomen, en 
elke struik, sneeuwvlokken, zoals lachenen zingen. 
Dans on the fly. 

We zijn bang voor magie, maar we houden van goocheltrucs. 
Mond met antwoorden, ogen met vragen. 
We weten niet hoe te wachten we haasten ons volledig. 
Verdrietige mensen, hun eenzame universums. 
Grieven die we redden, we verliezen de juiste. 
We verdraaien liefde en vriendschap. De levenspsychologen
 van iemand anders, in hun eigen psychos. We vloeken luid 
verraden rustig. Om een ​​of andere reden bezoeken we ziekere
 familieleden. In feite zijn timide in woorden vetgedrukt. 
Vreemde vogeltjes "leeuweriken, uilen" We willen onszelf niet
 geven aan een ander. We wachten op verandering 
 en willen veranderen. Het leven heeft een eenvoudig examen: 
ga 's avonds naar de spiegel. Kun je je blik wegdragen?Gezien het 
feit dat "binnen"? Leef op deze manier zodat je in de spiegels 
 kijkt of terugkeert. Van mezelf hoefde niet weg te kijken. 

Bomen in de sneeuw, en in de sneeuw thuis. Weken gaan
 na weken. Ik ben triest om afscheid van je te nemen, 
de winter, met vorst en sneeuwstormen. Het stond voor
 de rimpelingen in de ogen van wit en onthulde zijn prachtige
 schoonheid, en in die schoonheid nam niet één het 
spoor van het leven weg. zoals een ski-parcours.
Misschien zal ik dit altijd vaarwel zeggen onder de sterren 
van wit. Ik knijp in je sneeuw om te knarsen, 
ik weet niet waarom ik dit doe.

En bittere tranen vielen op de grond. En het 
was moeilijk en zo verdrietig voor mij, en toch 
begrepen we elkaar niet. U haastte zich naar 
verre landen, en al mijn dromen vervaagden 
zonder kleur, en opnieuw werd ik alleen
  overgelaten aan een hart zonder tederheid
 en groeten. En vaak ga ik soms naar de kerk. 
Ik ga naar de plaatsen van de gekoesterde date. 
En ik zie in mijn dromen mijn lieve imago. 
En ik hoor in de stilte melancholische snikken.

Op hopeloze herfstdagen. En in de bittere strenge vorst. 
Na een verschrikkelijke ontreddering. Kwaadaardige 
vergrijpen en zwarte bedreigingen. Plotseling zul je
 voelen, het is gemakkelijker om te ademen. En plotseling 
in je hart opeens hoor je de dans van kleine 
zwanen. Weggegooid in goed gepraat. De gunkling
 nadert en groeit. En wat heb je deze zwanen nodig.En hun 
vlucht werd u gegeven. Hoewel klein maar krachtig. 
Luister gretig en jong, denken denken, iets doen, 
dans van kleine zwanen. Helpend de loop van de 
geschiedenis, ontwakend geweten en eer, er zijn 
heldhaftige  symfonieën in de wereld. Maar tussen hen, 
houden en buigen, liefdevol liefhebbende mensen. 
Er is een lieve glimlach. De dans van kleine zwanen. 
Onverwachte redding, witte plons van zwanenvleugels. 
Lente sleutels ritselden kostbare spirituele krachten. 
Een goede zaak zal niet vergeten worden. En de 
slechterik zal gestraft worden. Voorlopig voelt
 het hart de dans van kleine zwanen.

Als ik je, door zwakheid, vraag alles te vergeten
 dat daarmee samenhangt. Heer, geloof me niet: 
leven zonder liefde is erger dan wandelen langs 
een ader, stomen in een badkamer, met een lemmet. 

Een leven zonder liefde is zwaarder dan zeven zonden. 
Zelfs in onbeantwoorde liefde, je ademhaling. Is het niet, 
 werden 's nachts gebruikt om verzen te latenrinkelen? 
Zwarte nachten, zoals ruimte zonder slaap, zonder dromen. 

Sneeuwzwart brood valt in een blinde dageraad de klassiekers van 
het genre tolereren geen andere kleuren. De klassieke letters
 vertrokken zonder antwoorden, realiseer je plotseling:
 non-respons is het antwoord. 

Mama bad op haar knieën. De woorden dat ik dat gebed niet
 heb gehoord. Ze liet haar hoofd zakken en iets fluisterde daar
 zachtjes. Jaren vlogen. Vaak was ik verdrietig, Wat ik mijn 
moeder niet de woorden van dit gebed heb gevraagd. 
Nu ken ik dat gebed. En elke dag herhaal ik het als mijn moeder:
"God geve, gezondheid aan mijn kinderen. En dat er geen 
oorlog was in de hele wereld. Bevrijd mijn familie van 
pijn en ongeluk, geef ze een gelukkig leven voor vele jaren. 
Geef iedereen een beetje geluk. Ikzelf, Heer, ik vraag om geduld. " 

Het leven gaat voorbij, de slaap is eeuwig. 
Goed voor mij, ik ben verliefd. 
Het leven gaat voorbij, er is geen sprookje. 
Goed voor mij, ik ben een dichter. 
Het hart van de wereld is nieuw in her hart. 
Goed voor mij, goed ik voel me lichter. 

Ik legde op je bed. Halflange bloemen, en met 
bloemblaadjes, mijn vermoeide dromen stierven .

Ik fluisterde tegen mijn tegen mezelf. Over vervagen
 van liefde. En jij naar de treurkamers. Bel me niet meer.

We leven niet, maar we treuren. Voor ons een moment 
van schoonheid, maar zing niet, mijn koude mond.

En laat me in mijn dromen lezen: "Je hield niet van, je hebt 
geen medelijden".Maar ik begrijp dat je liefde verdrietiger is.

 Tegen de ochtend gebeurde er een wonder. Blozen 
en bloeden door tranen, buigen naar de tak van
 het elastische hoofd van geurige rozen. 
Voor jou is deze aroma, schoonheid 
en tranen. Een gloed van dromen.

Twee populieren groeien. Ze leven als goede buren. 
Winderige dagen passeren. In een onophoudelijk 
gesprek. Minuten, dagen, jaren gaan voorbij.
 Door de jaren heen wordt het steeds moeilijker 
om te buigen. Bomen groeien. 
Nooit zullen ze elkaar niet raken. 
Maar daar, in de ondergrondse diepte, 
waar houthakkers niet storen.
In diepe geheimhouding, in stilte. 
Hun wortels zijn voor altijd geweven.

Een mooie vrouw is een beroep. En als het nog steeds niet
 geregeld is, wordt het veroordeeld en heeft elke versie 
zijn onvoorwaardelijke supporters. Ze voedde vanaf 
haar kindertijd geen fabels, werd alleen gelaten en daarom
 machteloos, veel erger, veel gevaarlijker dan wanneer
 ze niet als mooi werd beschouwd. Laat veel omgedraaide romans 
voorbijgaan, laat lelijke razende prinsen raaskijken. En in het
 zeldzame beroep van een fantastische vrouw zijn er vaardigheden,
 geheimen en strikte principes. Ze loopt stil door de trillende 
straat, zit als een troon met gezworen vrienden. We moeten leven 
dagelijks opgenomen door hints, geruchten, zuchten, blikken. 
Vrienden, ze glimlacht vrolijk. Vriendinnen zullen
 antwoorden en onmiddellijk worden beledigd. 
Een mooie vrouw is een beroep, 
en al het andere is puur amateurisme.

Mijn vriend, de sporen van de afgelopen jaren zijn door 
mij vergeten, en mijn rebelse loop over mijn jeugd. 
Vraag me niet wat al niet is, wat mij werd gegeven
 in droefheid en plezier, wat ik liefhad, wat me veranderde. 
Mag ik niet ten volle genieten van de vreugde. 
Maar jij, onschuldig je bent geboren om gelukkig te zijn. 
Geloof hem onvoorzichtig, vang een vliegend moment op. 
Je hart leeft van vriendschap, van liefde, van kussende lust. Je hart is puur, 
 moedeloosheid is haar vreemd. Helder, als een heldere dag, baby geweten.Waarom moet je luisteren naar de waanzin en passies en verhaal? Ze is je rustige geestonwillekeurig boos. Je zult tranen vergieten, je zult beven van je hart. De goedgelovige  ziel van onvoorzichtiheid  zal wegvliegen, en jij van mijn liefde misschien zul je  doodsbang zijn. Misschien voor altijd. Nee, mijn liefste, 
ik ben bang mijn laatste genoegens te verliezen. 
Vraag geen gevaarlijke onthullingen van mij. 
Vandaag houd ik van, vandaag ben ik gelukkig.

 Ergens klonken de golven. Golven vol droefheid. 
En als antwoord, fluistert de wind van passage.
 Zorgeloos, onbewust. 
Gefluister van de wind van migratie. 
Dat er geen verdriet in de wereld is.

Niet vreugdevolle gewichtloosheid, geen bier op 
een vreemde feest, maar slechts gekwelde geweten 
duwt de papier en pen.
Gedichten zijn samengesteld uit pijn 
En er is niet langer meer in de wereld van thema's 
Al het andere is slechts een achtergrond 
Dat zal van de muren worden gescheurd. 

Lente weer! vellen trillen weer vanaf de uiteinden van de 
berken en op de top van de wilg. Spring weer! 
opnieuw je trekken, opnieuw zijn mijnherinneringen
  levend. Lente! Lente! Oh, hoe het vastmaakt, 

zoals het leven ons leert te geloven in kracht! Laat ons goed,
 onze beste vriend slapen. In zijn graf versierde bloemen.
 Hij zegt: "Vrolijk ook u op: u kunt de zieke twee ziekten 

 niet koesteren". Wanneer je bloemen naar hem draagt, 
verneder de sympathie van zijn vriend. We kunnen het verleden niet terugdraaien, de komende kan niet vertrouwd 

worden, hoewel de dood het betekent, 
maar toch is het noodzakelijk om te leven; 
En het woord: leven - het betekent: onderwerpen.

Je kussen zijn als een roos, die door de wind tegen de ander
 wordt gedrukt. Je kussen zijn als een droom, een droom van
  een ander leven. Lobbyen met je waanzin azuur. Je kussen zijn
   als een storm. Naar de afgrond, tot chaos, op de hitte, bij de 
 zondvloed.

Er is iets in haar dat schoonheid mooier is, dat niet spreekt 
met gevoelens, met een ziel. Er zit iets boven het hart van 
de absolute macht van aardse liefde en aardse genoegens. 
Als een zoete hart van herinnering. Als het zoete licht van je 
eigen ster, betovert een of andere manier. Aan haar voeten en 
onder haar bescherming. Wanneer je bij haar bent, droomt je 
onduidelijke, obscure meesteres tegen haar. Denk niet dat je,
 en je hart is vol van alleen maar mooie tegenwoordigheid. Daal
 je de weg af, met haar uit elkaar, in een verlaten hoekje van 
jou, je bent vol van de hele droom immens, je bent vol van
 het hele mysterieuze verlangen. 

Ik kijk erg uit naar het nieuwe jaar. Ik zit onder de kerstboom.

Daar bescherm ik geschenken. Ik bescherm ze tegen iedereen.

Ik wacht op mijn kindreren en kleinkinderen. En ik zeg:

Veel geluk met het nieuwe jaar 2019. Ik wens jullie allemaal

 het beste. Ook voor mijn blog vriendenen vriendinnen

Gelukkig nieuwjaar 2019!!!!

De ijzige ochtend scheen en zong, de tweede is slechts een 
dag, want het sneeuwt buiten. En de lucht rondom is 
zachter rondom, en oogverblindend licht schijnt overal. 

Ik liep door een bosje opgewarmd door de zon, droog gras 
bedekte mijn pad en een dunne korst van de eerste
 sneeuw, alsof diamanten hier zijn verspreid. 

En ik herinnerde me hoe we samen de kust in de
 zomer langs deze weg liepen. En dezelfde
 wind, verlegen wind, kuste ons en stoorde je. 

En zo goed en vrij was ik. Het spijt me dat ik vanochtend 
zonder jou heb gesproken. En ik vroeg je schuchter om je.
 En ik hoorde aan de telefoon : "Hallo, het lot!" 

De ijzige ochtend scheen en zong, de tweede is maar een dag, 
want het sneeuwt buiten.En de lucht rondom is allemaal 
zachtblauw. En de ontmoeting was de gelukkigste van allemaal. 

Winter, gracieuze dromen. Ze vervagen over de oorsprong. 
Tuinen ver weg tussen de nevels. In de vlakte die vervaagt, 

in het midden van het licht van de dageraad. Stemmen
 als in een jeugdherinnering, gevangenen van de vorst, 

Ze gaan weg naar het platteland. Lieve nimfen met heldere
  ogen. Onder de kale bomen, onder de grijze lucht, steken

 jagers een stroom over, terwijl een zwerm vogels zweeft.
 Aan het einde van dat huis. Wat een gastvrije witte deken, 

in een sprookjesachtige stilte. En door de ramen zie je de rode vlam in
 de haard wankelen. Treinen arriveren, is het vandaag, is het nieuwjaar? 

Veel geluk gezondheid en vrede in 2019.

Zijn mijn wensen voor veel lieve mensen.

Over een echte vriend. In de moderne wereld van technologie, 
die door de buurt zweeft, denk je dat er zoveel zijn die we 
"mijn vrienden" noemen. En moe van de levensambities, niet
gerealiseerde ideeën. Ik wil om ons heen gezichten zien, 
lieveling en mensen die dicht bij ons staan. Er is veel
geschreven over vrienden. Van mezelf wil ik alleen maar 
toevoegen: een vriend is niet degene met wie ze samen 
 dronken, en niet degene die op de schouder klapte. En niet 
degene die graag advies geeft, met wie het dagelijkse pad 
 heeft gebracht, met wie je ooit hebt gestudeerd, ergens.
Nee, jongens, dit zijn geen vrienden. Een vriend is niet
 iemand die grapt en lacht, en niet iemand die stijl en vers
 waardeert. Vriend in je problemen worden bekend. In vreugde 
en verdriet om twee. Hij heeft je dankbaarheid niet nodig 
en ze vallen niet tussen de woorden. Vroeger  schreef 
ik over zulke vrienden, zij doen het ze spreken niet.
  Ze hebben geen klein hart van binnen, ik wens je gewoon
 een eenvoudige manier, een neppe nep weg jagen, 
maar waardeer oprechte vrienden. 

Wat ben ik dol op de eerste winterse sensatie. De stoppelbaard
 die weigert te buigen voor de jager die haar verplettert. 
Wanneer de ekster naar de velden komt die naar 
groen hooi ruiken, wanneer de haard aan het einde
 van het oude kasteel wordt gewekt,

het is tijd voor de stad. Oh, vorig jaar, toen ik terugkeerde,
 en het goede Louvre dat ik zag en zijn koepel, en Parijs 
en zijn rook en al het prachtige koninkrijk. In de wind
 schreeuwen de koetsen van de koetsiers nog steeds.

Ik voel, zoals ik het grijze weer en de voorbijgangers en
 de Seine leuk vond, onder de duizend straatlantaarns
 assisi als een koningin. Ik stond op het punt de 
winter weer te zien.En jij, mijn leven, en jij. 

O, in je lange blikken stond ik op het punt mijn
 hart te herstellen, en begroette je muren. 
Waarom, wie had me verteld dat je hart 
zo snel was veranderd voor mij?

Zoek naar het antwoord op de verwachtingen. 
In de sneeuw van de winter, in de kleuren van de lente, 
in de uren van scheiding, in de uren van vergaderingen. 
Smaak de harten van de diepten. In de sluiers van
 gepassioneerde malaise. In de velden van hevige
 veldslagen. In de stilte van de onbekende weide. 
Vergeet je gebeden niet.

Het leven was traag, als een oude waarzegster, die op 
mysterieuze wijze vergeten woorden fluistert. Ik zuchtte 
ergens over, ik had medelijden met iets, op één of andere 
manier brandde mijn hoofd met een droom. 
Ik stopte op een kruispunt van de weg en zag gekartelde 
bossen. Maar zelfs hier, onder het juk van een 
buitenaardse wil, leek het alsof de hemel zwaar was. En ik
 herinnerde me de verborgen redenen. De gevangenschap
 van gedachten, de gevangenschap van jonge krachten. 
En daar, in de verte, grillige pieken, de vertrouwde dag 
loom verguld. Lente, lente! Vertel me waar ik medelijden 
mee heb? Wat voor soort droom is je hoofd dat brandt? 
Geheimzinnig, als een oude waarzegger, 
fluister ik het leven vergeten woorden.

De straal van de zon tussen de linden was zowel stekend als hoog. 
Voor het bankje tekende je het schitterende zand, ik gaf mezelf 
helemaal over aan gouden dromen. Je hebt niets op mij geantwoord.
Ik heb lang vermoed dat we verwant zijn met het hart, dat je

  je geluk voor me hebt gegeven, ik was verscheurd, ik bleef maar
 zeggen dat het niet om onze schuld ging,  je hebt niets tegen
 me beantwoord. Ik bad, herhaalde ik, dat het onmogelijk 

voor ons is om lief te hebben, dat de voorbije dagen vergeten
 moeten worden, dat alle rechten van schoonheid in de
 toekomst bloeien. U hebt hier ook niets tegen mij gezegd.

Met de rest van mijn ogen kon ik het niet opgeven,  ik wilde het
 hele uitgedoofde geheim lezen. En je gezicht, ik vergeef
 gewoon de functies. Niets, je hebt geen antwoord gegeven.

Ik hou van de sneeuw, in de aanwezigheid van de maan.

Omdat het licht van  een slee met een vriend snel en vrij is, 

wanneer ze onder een tafel, warm en fris is, schudt ze je hand,

brandend en bevend. Wenst ze jou een gelukkig nieuwjaar.