2

Op hopeloze herfstdagen. En in de bittere strenge vorst. 
Na een verschrikkelijke ontreddering. Kwaadaardige 
vergrijpen en zwarte bedreigingen. Plotseling zul je
 voelen, het is gemakkelijker om te ademen. En plotseling 
in je hart opeens hoor je de dans van kleine 
zwanen. Weggegooid in goed gepraat. De gunkling
 nadert en groeit. En wat heb je deze zwanen nodig.En hun 
vlucht werd u gegeven. Hoewel klein maar krachtig. 
Luister gretig en jong, denken denken, iets doen, 
dans van kleine zwanen. Helpend de loop van de 
geschiedenis, ontwakend geweten en eer, er zijn 
heldhaftige  symfonieën in de wereld. Maar tussen hen, 
houden en buigen, liefdevol liefhebbende mensen. 
Er is een lieve glimlach. De dans van kleine zwanen. 
Onverwachte redding, witte plons van zwanenvleugels. 
Lente sleutels ritselden kostbare spirituele krachten. 
Een goede zaak zal niet vergeten worden. En de 
slechterik zal gestraft worden. Voorlopig voelt
 het hart de dans van kleine zwanen.

Als ik je, door zwakheid, vraag alles te vergeten
 dat daarmee samenhangt. Heer, geloof me niet: 
leven zonder liefde is erger dan wandelen langs 
een ader, stomen in een badkamer, met een lemmet. 

Een leven zonder liefde is zwaarder dan zeven zonden. 
Zelfs in onbeantwoorde liefde, je ademhaling. Is het niet, 
 werden 's nachts gebruikt om verzen te latenrinkelen? 
Zwarte nachten, zoals ruimte zonder slaap, zonder dromen. 

Sneeuwzwart brood valt in een blinde dageraad de klassiekers van 
het genre tolereren geen andere kleuren. De klassieke letters
 vertrokken zonder antwoorden, realiseer je plotseling:
 non-respons is het antwoord. 

Mama bad op haar knieën. De woorden dat ik dat gebed niet
 heb gehoord. Ze liet haar hoofd zakken en iets fluisterde daar
 zachtjes. Jaren vlogen. Vaak was ik verdrietig, Wat ik mijn 
moeder niet de woorden van dit gebed heb gevraagd. 
Nu ken ik dat gebed. En elke dag herhaal ik het als mijn moeder:
"God geve, gezondheid aan mijn kinderen. En dat er geen 
oorlog was in de hele wereld. Bevrijd mijn familie van 
pijn en ongeluk, geef ze een gelukkig leven voor vele jaren. 
Geef iedereen een beetje geluk. Ikzelf, Heer, ik vraag om geduld. " 

Het leven gaat voorbij, de slaap is eeuwig. 
Goed voor mij, ik ben verliefd. 
Het leven gaat voorbij, er is geen sprookje. 
Goed voor mij, ik ben een dichter. 
Het hart van de wereld is nieuw in her hart. 
Goed voor mij, goed ik voel me lichter. 

Ik legde op je bed. Halflange bloemen, en met 
bloemblaadjes, mijn vermoeide dromen stierven .

Ik fluisterde tegen mijn tegen mezelf. Over vervagen
 van liefde. En jij naar de treurkamers. Bel me niet meer.

We leven niet, maar we treuren. Voor ons een moment 
van schoonheid, maar zing niet, mijn koude mond.

En laat me in mijn dromen lezen: "Je hield niet van, je hebt 
geen medelijden".Maar ik begrijp dat je liefde verdrietiger is.

 Tegen de ochtend gebeurde er een wonder. Blozen 
en bloeden door tranen, buigen naar de tak van
 het elastische hoofd van geurige rozen. 
Voor jou is deze aroma, schoonheid 
en tranen. Een gloed van dromen.

Twee populieren groeien. Ze leven als goede buren. 
Winderige dagen passeren. In een onophoudelijk 
gesprek. Minuten, dagen, jaren gaan voorbij.
 Door de jaren heen wordt het steeds moeilijker 
om te buigen. Bomen groeien. 
Nooit zullen ze elkaar niet raken. 
Maar daar, in de ondergrondse diepte, 
waar houthakkers niet storen.
In diepe geheimhouding, in stilte. 
Hun wortels zijn voor altijd geweven.

Een mooie vrouw is een beroep. En als het nog steeds niet
 geregeld is, wordt het veroordeeld en heeft elke versie 
zijn onvoorwaardelijke supporters. Ze voedde vanaf 
haar kindertijd geen fabels, werd alleen gelaten en daarom
 machteloos, veel erger, veel gevaarlijker dan wanneer
 ze niet als mooi werd beschouwd. Laat veel omgedraaide romans 
voorbijgaan, laat lelijke razende prinsen raaskijken. En in het
 zeldzame beroep van een fantastische vrouw zijn er vaardigheden,
 geheimen en strikte principes. Ze loopt stil door de trillende 
straat, zit als een troon met gezworen vrienden. We moeten leven 
dagelijks opgenomen door hints, geruchten, zuchten, blikken. 
Vrienden, ze glimlacht vrolijk. Vriendinnen zullen
 antwoorden en onmiddellijk worden beledigd. 
Een mooie vrouw is een beroep, 
en al het andere is puur amateurisme.

Mijn vriend, de sporen van de afgelopen jaren zijn door 
mij vergeten, en mijn rebelse loop over mijn jeugd. 
Vraag me niet wat al niet is, wat mij werd gegeven
 in droefheid en plezier, wat ik liefhad, wat me veranderde. 
Mag ik niet ten volle genieten van de vreugde. 
Maar jij, onschuldig je bent geboren om gelukkig te zijn. 
Geloof hem onvoorzichtig, vang een vliegend moment op. 
Je hart leeft van vriendschap, van liefde, van kussende lust. Je hart is puur, 
 moedeloosheid is haar vreemd. Helder, als een heldere dag, baby geweten.Waarom moet je luisteren naar de waanzin en passies en verhaal? Ze is je rustige geestonwillekeurig boos. Je zult tranen vergieten, je zult beven van je hart. De goedgelovige  ziel van onvoorzichtiheid  zal wegvliegen, en jij van mijn liefde misschien zul je  doodsbang zijn. Misschien voor altijd. Nee, mijn liefste, 
ik ben bang mijn laatste genoegens te verliezen. 
Vraag geen gevaarlijke onthullingen van mij. 
Vandaag houd ik van, vandaag ben ik gelukkig.

 Ergens klonken de golven. Golven vol droefheid. 
En als antwoord, fluistert de wind van passage.
 Zorgeloos, onbewust. 
Gefluister van de wind van migratie. 
Dat er geen verdriet in de wereld is.

Niet vreugdevolle gewichtloosheid, geen bier op 
een vreemde feest, maar slechts gekwelde geweten 
duwt de papier en pen.
Gedichten zijn samengesteld uit pijn 
En er is niet langer meer in de wereld van thema's 
Al het andere is slechts een achtergrond 
Dat zal van de muren worden gescheurd. 

Lente weer! vellen trillen weer vanaf de uiteinden van de 
berken en op de top van de wilg. Spring weer! 
opnieuw je trekken, opnieuw zijn mijnherinneringen
  levend. Lente! Lente! Oh, hoe het vastmaakt, 

zoals het leven ons leert te geloven in kracht! Laat ons goed,
 onze beste vriend slapen. In zijn graf versierde bloemen.
 Hij zegt: "Vrolijk ook u op: u kunt de zieke twee ziekten 

 niet koesteren". Wanneer je bloemen naar hem draagt, 
verneder de sympathie van zijn vriend. We kunnen het verleden niet terugdraaien, de komende kan niet vertrouwd 

worden, hoewel de dood het betekent, 
maar toch is het noodzakelijk om te leven; 
En het woord: leven - het betekent: onderwerpen.

Je kussen zijn als een roos, die door de wind tegen de ander
 wordt gedrukt. Je kussen zijn als een droom, een droom van
  een ander leven. Lobbyen met je waanzin azuur. Je kussen zijn
   als een storm. Naar de afgrond, tot chaos, op de hitte, bij de 
 zondvloed.

Er is iets in haar dat schoonheid mooier is, dat niet spreekt 
met gevoelens, met een ziel. Er zit iets boven het hart van 
de absolute macht van aardse liefde en aardse genoegens. 
Als een zoete hart van herinnering. Als het zoete licht van je 
eigen ster, betovert een of andere manier. Aan haar voeten en 
onder haar bescherming. Wanneer je bij haar bent, droomt je 
onduidelijke, obscure meesteres tegen haar. Denk niet dat je,
 en je hart is vol van alleen maar mooie tegenwoordigheid. Daal
 je de weg af, met haar uit elkaar, in een verlaten hoekje van 
jou, je bent vol van de hele droom immens, je bent vol van
 het hele mysterieuze verlangen. 

Ik kijk erg uit naar het nieuwe jaar. Ik zit onder de kerstboom.

Daar bescherm ik geschenken. Ik bescherm ze tegen iedereen.

Ik wacht op mijn kindreren en kleinkinderen. En ik zeg:

Veel geluk met het nieuwe jaar 2019. Ik wens jullie allemaal

 het beste. Ook voor mijn blog vriendenen vriendinnen

Gelukkig nieuwjaar 2019!!!!

De ijzige ochtend scheen en zong, de tweede is slechts een 
dag, want het sneeuwt buiten. En de lucht rondom is 
zachter rondom, en oogverblindend licht schijnt overal. 

Ik liep door een bosje opgewarmd door de zon, droog gras 
bedekte mijn pad en een dunne korst van de eerste
 sneeuw, alsof diamanten hier zijn verspreid. 

En ik herinnerde me hoe we samen de kust in de
 zomer langs deze weg liepen. En dezelfde
 wind, verlegen wind, kuste ons en stoorde je. 

En zo goed en vrij was ik. Het spijt me dat ik vanochtend 
zonder jou heb gesproken. En ik vroeg je schuchter om je.
 En ik hoorde aan de telefoon : "Hallo, het lot!" 

De ijzige ochtend scheen en zong, de tweede is maar een dag, 
want het sneeuwt buiten.En de lucht rondom is allemaal 
zachtblauw. En de ontmoeting was de gelukkigste van allemaal. 

Winter, gracieuze dromen. Ze vervagen over de oorsprong. 
Tuinen ver weg tussen de nevels. In de vlakte die vervaagt, 

in het midden van het licht van de dageraad. Stemmen
 als in een jeugdherinnering, gevangenen van de vorst, 

Ze gaan weg naar het platteland. Lieve nimfen met heldere
  ogen. Onder de kale bomen, onder de grijze lucht, steken

 jagers een stroom over, terwijl een zwerm vogels zweeft.
 Aan het einde van dat huis. Wat een gastvrije witte deken, 

in een sprookjesachtige stilte. En door de ramen zie je de rode vlam in
 de haard wankelen. Treinen arriveren, is het vandaag, is het nieuwjaar? 

Veel geluk gezondheid en vrede in 2019.

Zijn mijn wensen voor veel lieve mensen.

Over een echte vriend. In de moderne wereld van technologie, 
die door de buurt zweeft, denk je dat er zoveel zijn die we 
"mijn vrienden" noemen. En moe van de levensambities, niet
gerealiseerde ideeën. Ik wil om ons heen gezichten zien, 
lieveling en mensen die dicht bij ons staan. Er is veel
geschreven over vrienden. Van mezelf wil ik alleen maar 
toevoegen: een vriend is niet degene met wie ze samen 
 dronken, en niet degene die op de schouder klapte. En niet 
degene die graag advies geeft, met wie het dagelijkse pad 
 heeft gebracht, met wie je ooit hebt gestudeerd, ergens.
Nee, jongens, dit zijn geen vrienden. Een vriend is niet
 iemand die grapt en lacht, en niet iemand die stijl en vers
 waardeert. Vriend in je problemen worden bekend. In vreugde 
en verdriet om twee. Hij heeft je dankbaarheid niet nodig 
en ze vallen niet tussen de woorden. Vroeger  schreef 
ik over zulke vrienden, zij doen het ze spreken niet.
  Ze hebben geen klein hart van binnen, ik wens je gewoon
 een eenvoudige manier, een neppe nep weg jagen, 
maar waardeer oprechte vrienden. 

Wat ben ik dol op de eerste winterse sensatie. De stoppelbaard
 die weigert te buigen voor de jager die haar verplettert. 
Wanneer de ekster naar de velden komt die naar 
groen hooi ruiken, wanneer de haard aan het einde
 van het oude kasteel wordt gewekt,

het is tijd voor de stad. Oh, vorig jaar, toen ik terugkeerde,
 en het goede Louvre dat ik zag en zijn koepel, en Parijs 
en zijn rook en al het prachtige koninkrijk. In de wind
 schreeuwen de koetsen van de koetsiers nog steeds.

Ik voel, zoals ik het grijze weer en de voorbijgangers en
 de Seine leuk vond, onder de duizend straatlantaarns
 assisi als een koningin. Ik stond op het punt de 
winter weer te zien.En jij, mijn leven, en jij. 

O, in je lange blikken stond ik op het punt mijn
 hart te herstellen, en begroette je muren. 
Waarom, wie had me verteld dat je hart 
zo snel was veranderd voor mij?

Zoek naar het antwoord op de verwachtingen. 
In de sneeuw van de winter, in de kleuren van de lente, 
in de uren van scheiding, in de uren van vergaderingen. 
Smaak de harten van de diepten. In de sluiers van
 gepassioneerde malaise. In de velden van hevige
 veldslagen. In de stilte van de onbekende weide. 
Vergeet je gebeden niet.

Het leven was traag, als een oude waarzegster, die op 
mysterieuze wijze vergeten woorden fluistert. Ik zuchtte 
ergens over, ik had medelijden met iets, op één of andere 
manier brandde mijn hoofd met een droom. 
Ik stopte op een kruispunt van de weg en zag gekartelde 
bossen. Maar zelfs hier, onder het juk van een 
buitenaardse wil, leek het alsof de hemel zwaar was. En ik
 herinnerde me de verborgen redenen. De gevangenschap
 van gedachten, de gevangenschap van jonge krachten. 
En daar, in de verte, grillige pieken, de vertrouwde dag 
loom verguld. Lente, lente! Vertel me waar ik medelijden 
mee heb? Wat voor soort droom is je hoofd dat brandt? 
Geheimzinnig, als een oude waarzegger, 
fluister ik het leven vergeten woorden.

De straal van de zon tussen de linden was zowel stekend als hoog. 
Voor het bankje tekende je het schitterende zand, ik gaf mezelf 
helemaal over aan gouden dromen. Je hebt niets op mij geantwoord.
Ik heb lang vermoed dat we verwant zijn met het hart, dat je

  je geluk voor me hebt gegeven, ik was verscheurd, ik bleef maar
 zeggen dat het niet om onze schuld ging,  je hebt niets tegen
 me beantwoord. Ik bad, herhaalde ik, dat het onmogelijk 

voor ons is om lief te hebben, dat de voorbije dagen vergeten
 moeten worden, dat alle rechten van schoonheid in de
 toekomst bloeien. U hebt hier ook niets tegen mij gezegd.

Met de rest van mijn ogen kon ik het niet opgeven,  ik wilde het
 hele uitgedoofde geheim lezen. En je gezicht, ik vergeef
 gewoon de functies. Niets, je hebt geen antwoord gegeven.

Ik hou van de sneeuw, in de aanwezigheid van de maan.

Omdat het licht van  een slee met een vriend snel en vrij is, 

wanneer ze onder een tafel, warm en fris is, schudt ze je hand,

brandend en bevend. Wenst ze jou een gelukkig nieuwjaar.

In de winter wordt de wereld steeds vriendelijker en vrolijker
 van feestelijke zonder zorgen. Het is leuk om in december 
wakker te worden. En weet dat het nieuwe jaar binnenkort komt. 
Versierde kerstboom en verlichting, geschenken, Brugse kant
 bij het raam. En ik, zoals in mijn kindertijd, pas de dagen aan, 
zodat er nog maar één nacht overblijft. Ik wil een oudejaars
 bruisende tafel, ik wil een salade, "De ironie van het lot", en voor
 de kerstman om weer te komen, ik wil fantastische verrassingen.
  En laat het gebladerte vallen, maar als de vakantie is gekomen,
 willen we een beetje magie anderen geven verwarmte. Geschenken
  zullen weer verschijnen onder de kerstboom, onopgemerkt, zoals
 altijd. En het zal over het speelgoed schijnen. Live, echte ster. En de 
kaarsen op tafel zullen worden verlicht, als een teken van liefde,
  als een toekomstige code. Het is leuk om in december wakker te
  worden. En weet zeker dat het nieuwe jaar komt. 

In de winter wordt de wereld steeds vriendelijker en vrolijker
 van feestelijke zonder zorgen. Het is leuk om in december 
wakker te worden. En weet dat het nieuwe jaar binnenkort komt. 
Versierde kerstboom en verlichting, geschenken, Brugse kant
 bij het raam. En ik, zoals in mijn kindertijd, pas de dagen aan, 
zodat er nog maar één nacht overblijft. Ik wil een oudejaars
 bruisende tafel, ik wil een salade, "De ironie van het lot", en voor
 de kerstman om weer te komen, ik wil fantastischeverrassingen.
  En laat het gebladerte vallen, maar als de vakantie is gekomen,
 willen we een beetje magie  anderen geven verwarmte.Geschenken
  zullen weer verschijnen onder de kerstboom , onopgemerkt, zoals
 altijd. En het zal over het speelgoed schijnen. Live, echte ster. En de 
kaarsen op tafel zullen worden verlicht, als een teken van liefde,
  als een toekomstige code. Het is leuk om in december wakker te
  worden. En weet zeker dat het nieuwe jaar komt. 

Rising Sun, Dying Month, Every day I love you and I wait. 
Maar sterker dan de maand, en malser dan de zon, 
hou ik van de gouden ster. Die gouden ster die flikkert
 glinstert in de mystieke mist van de zonsopgang en in de 
stilte van de avond, is het koud en mooi, het zendt een glans
 naar de aarde. Voor hen die overdag moe zijn en vijandig en 
 zorgzaam, spreekt deze glans van liefde, voor degene die
  hopeloos hopeloos in de duisternis is, brandt hij van hoop. 
Dat is waarom ik zo van die ster charmer houd. Ik leef  tussen 
 dag en nacht, van mijn hart heb ik me geleerd om te 
dwalen. Niet overwinnend, maar zacht in het volgende uur.

 Elke dag, en in de hitte, en bij slecht weer, verzamel ik een 
mozaïek van geluk, van geluk en dromen, van hoop en  
lentebloemen. Van de glimlach van vertrouwde mensen, 
vriendelijke woorden en van de brieven van vrienden. 
Maar zodra een patroon ontstaat, is onopvallende moeite
 als een dief, sluipen, het zal me benaderen. En het mozaïek op
 de vloer zal worden gegooid, en lacht om tranen over mij,
maar de deur sluit voor rampspoed, verbied ik mijn ziel rouw 
en ga weer aan het werk. Elke dag, en in de hitte,  
en bij slecht weer, verzamel ik een mozaïek van geluk.

De trottoirs zijn verstopt, overal is het wit-wit.Sneeuw-sneeuw-

sneeuwval. Genoeg voor schoppen, voor schoppen en krabbers,

 voor grote vrachtwagens.De sneeuw was 's nachts dik en wit.

 Vanuit de sneeuw in de kamer is het licht. Blaast lichtjes de

 pluizen op, en dewinterzon staat op. Zoals elke dag, voller en

 beter, vollediger en beter wens ik jou voor het nieuwe jaar.

Met de zon gebogen over de donkere aarde, met mijn blik,
 omhels ik het hele doorkruiste pad: ik zie dat de duisternis
 van de woestijn is gedoofd. Dag gedoofd en leidde de nacht.

Gewoon iets vreselijks flikkert met een patroon.Wee het verleden
 door geheim verwijt. In de verwarde loop van onrealiseerbare
 dromen. Er zijn miljoenen tranen daar vergoten.

Het is een schande en pijn dat het zo onbegrijpelijk is. 
Deze waasplekken gloeien, het is alsof de boodschap 
die niet is bereikt. Alles, oh, alles, zou er alles mee
  dragen!

Ik feliciteer je met het aanbreken van de dag. 
Op de stromende, slaperige ochtend. Op deze
 zachte inktkleur. Gescheiden aan parelmoer. 

Gefeliciteerd met de kristallen wereld. Raak hem
 aan hij breekt, hij wordt roze sterrenstof 
opgelost bij zonsopgang. 

Ik adem stil op het glas en raak mijn 
lippen nauwelijks aan, de gevoelens worden 
 subtiel verscherpt  hiermee feliciteer ik ook. 

Gefeliciteerd! Ik wens een mirakel ter ere van het feit
 dat de lucht helderder wordt. Ter ere van het feit dat 
er een nieuwe dag komt, wens ik sneeuw. 

Ik wens een slokje vorst. Gouden melodieën
 van de schat, Een zaal leeg in de geuren 
van een roos. En ook sprekende blikken.

Ik wens de dromen van dronkenschap, om de vleugels
 langer dan staal te maken, wens ik liefde en geluk, 
hoe afgezaagd het ook zou klinken. 

Ik feliciteer u met het aanbreken van de dag. Het is nu 
opgelost in kleuren. En zal bijna spoorloos verdwijnen. 
Maar is het niet, een glorieuze vakantie? 

Ik vraag vandaag niet om geschenken van de kerstman. En ik 
verwacht geen feedback voor daden van verschillende mensen. 
 Ik wil gewoon de hete tranen stoppen. Degenen die steeds 
 meer uit ons hart stromen. En iedereen heeft een heel zwaar
   kruis en hun rug is gebogen. En voor geluk moet je opnieuw 
betalen met tranen. We weten niet hoe we levend moeten
  koesteren, maar we waarderen de graven, om de aarde
 één keer per jaar te besprenkelen met zout verdriet. Het 
nieuwe jaar spaart niet en het oude leven neemt niet weg. 
Je hoeft alleen maar zelf naar de hemel te kijken. 
En beschuldig je eigen beschuldigingen, afwijking, en haast 
je om het oneindige gezin over liefde te vertellen. Schiet op
 alsjeblieft, het leven eindigt altijd abrupt. Neem de dichtsbijen
 en dierbaren van ons weg. En de pijn van de ziel is gescheurd, 
arm, met een knal. Ik zal een paar wonderen toevoegen aan mijn 
 niet-feestvers: ik knuffel je geliefden, de hele wereld zal een  
ogenblik verharden. Verzamel de meest nabije zielen rond je tafel.
 En, met een glimlach, vier de geboorte van het nieuwe jaar. 
En maak geen ruzie met de komende dag. Alles is ijdelheid. 
Het belangrijkste is  mensen Iin je armen te sluiten. Wordt 
niet ziek en laat het hart van de beledigingen geen pijn doen. 
Begrip, tederheid, liefde, vergeet het niet. En hiervoor zal de
 Heer ons belonen met genade. Laat het verdriet van verlies nooit op
  je vallen, maar laat je familie zich op een moeilijk moment haasten
   om te helpen. Als het somber is, betekent dat dat we de schuld
 hebben. Haal de licht stralen als de zon, naar de menselijke ziel!

Nieuwjaar.

Ik keek er naar uit , naar het nieuwe jaar.Ik zit onder de

kerstboom. Daar bescherm ik geschenken.Ik bescherm ze 

tegen iedereen!Ik wacht op mijn kindreren en kleinkinderen.

 En ik zeg:"Veel geluk met het nieuwe jaar 2019". 

Ik wens jullie allemaal het beste. Ook voor mijn blog

 vriendenen vriendinnen.Gelukkig nieuwjaar !!!!

De ijzige ochtend scheen en zong, de tweede is slechts een dag, 
want het sneeuwt buiten. En de lucht rondom is zachter rondom, 
en oogverblindend licht schijnt overal! Ik liep door een bosje
 opgewarmd door de zon, droog gras bedekte mijn pad en een dunne
  korst van de eerste sneeuw, alsof diamanten hier zijnverspreid.
  En ik herinnerde me hoe we samen aan de kust in de zomer
 langs deze weg liepen. En dezelfde wind, verlegen wind, kuste ons en 
stoorde je. En zo goed en vrij was ik. Het spijt me dat ik vanochtend
 zonder jou heb gesproken. En ik vroeg je schuchter om je. 
En ik hoorde aan de telefoon : "Hallo, het lot!" De ijzige ochtend
 scheen en zong, de tweede is slechts een dag, het sneeuwt buiten.
En de lucht rondom is allemaal zachtblauw. En de ontmoeting 
was de gelukkigste van allemaal.