Archief

+ Poëzie.



Koffie met room? whiskey? Groene thee? 
Pardon, ik ben je gewoontes vergeten. 
Ik herinner me alleen hoe haastig mijn "vaarwel" 
Alsof je een hartverbrandde lucifer in mijn hart hebt geschreven. 
Ik beloofde te vergeven? Ik vergaf. Lange tijd, ik 
wachtte zelfs en liet kaarsen in het raam. De 
dagen zonder jou waren als een stille film. 
De film eindigde met geheugen,  het werd makkelijker. 
Ik heb niet gebeld? Heb je gelijk waarom bellen? Je hebt je rol
 gespeeld, zoals altijd, feilloos gespeeld. Het doet te veel pijn 
als een soepele stalen toeter. Stille snede, in de eeuwigheid weven. 
Koffie met room? Whiskey? Groene thee? Je hebt geen antwoord gegeven,
 maar ik probeer het niet te onthouden.Ik herinnerde me je geheugen te lang. Zodat ik mijn hart zou vullen met stilte. 

De dagen vliegen onopgemerkt zonder een doel, 
ze stromen als water, de dagen vormen lege weken, 
doelloos voorbij de jaren. 
Kijk terug en wat was, als een grijze sluier, 
en in de geest van de tijd is bevroren, 
en vergeten is een droom. 
Het leven gaat verder en we zullen niet  
worden verwacht, onze kracht is nu aan 
ons gegeven, laat onze geest ons geloof wekken. 
En het is tijd voor ons om in onszelf te geloven. 

Ik droomde over een toevallige ontmoeting met jou. 
Ik hoorde het niet één keer, je stem kwam erachter. 
Jouw mening. Je handen vallen op je schouders. 
Bang om ze bang te maken, stopte ik met ademen. 
Ik droomde, je bent in de buurt, ik voel de huid van 
wimpers trillen en mijn hart kloppen. 
Je zegt plotseling dat je niet kunt blijven, 
en ik houd je afgelegen in de gaten. 
Wordt spookachtig, doorschijnend. 
Uw beeld, nog steeds niet succesvol om te vormen. 
Ik weet dat hij zijn geheugen kwijt is. 
Hij zal nooit van mij dromen. 
En ik heb eens in je dromen een grillige
 schaduw geflitst, nauwelijks waarneembaar. 
Op weg naar jou stapte alleen, 
dit is het einde, jouw wekker is de reden.
We zijn niet op aarde, we zijn gewoon schimmen, 
wij zijn clowns uit de virtuele wereld. 
We zijn verkrampt onder het dak van een gewoon huis. 
Ons huis is internet ons blog, een muizenval zonder kaas. 
Twee punten met een beugel glimlach tranen.
Zelfs al is het maar in een droom. Je gaf me geweldig roos,
in werkelijkheid om terug te gaan. 
Ik voelde me opeens zo broos als een vage 
kennis met u. Slechts zeven briefwisseling. 
De zon schitterde als vliegvissen, 
ga weg in de diepte en niet laten een spoor achter. 
in de droom, zijn we met u natuurlijk weet dat de 
vriend van een vriend, maakt niet uit hoe we kijken. 
Maar als de inkepingen in het netwerk systeem, 
 laten we door gaan door en ... Waarschijnlijk vergeten.

+ Poëzie.



Liefde, het gif van onze dagen. Rennen met een menigte bedrieglijke
                           dromen. Verbrand mijn hart niet. Vuur van pijnlijke verlangens. Vlieg, geesten, Cupido, ik ben niet de 
               jouwe, geef me plezier, geef me mijn vrede.
  Gooi een van mij op een ongevoelige manier.
       Of laat me weer hopen op de vleugels 
                  Laat me in slaap vallen en
 in pijnlijke ketenen, Dromen over de zoete vrijheid.




Ik hou van de uitbundige verwelking van de natuur, 
in purper en vergulde bossen, 
in hun passage van windgeruis en een frisse adem, 
en waas golvende bedekte de hemelen, 
en een zeldzame zonnestraal, en de eerste vorst, 
en verre grijze winter bedreiging.




















Je stem is als een karmozijnrode belsignaal. 
Nee, ik heb het nog nooit gehoord. 
In de ochtend herinner ik me een droom, 
hoe we samen op de daken liepen heen en weer. 

Daar verlichtte de maan de weg voor ons, de 
sterren schenen met kraaltjes aan de hemel. 
En alles in de wereld vergetend, samen hebben 
we als kinderen op dat moment gedobbeld en gespeeld. 

De zon kwam op en de schaduwen gingen liggen. 
Alles in de wereld in delen verdelen. 
We konden het niet, we konden 
het vluchtige geluk niet vasthouden. 

Je verdween met het aanbreken van de dageraad.
Je verdween, alles was een visioen. De
 nachtegalen worden meegenomen naar de verte, 
met een liedje dat op het onze leek. 

Het haar is lang grijs geweest, 
maar er is geen zaad in de grond gegooid. 
Ik ben alleen. Kunnen jij en jij alleen zijn? 
Als een lawine passeert de tijd na die tijd.

Verlovingsring zal niet worden, 
niet fluisteren aan mijn oor genegenheid. 
Al vele jaren heb ik je gezicht gezien, 
Als een visioen van een prachtig sprookje. 

.

.

.

.

.

.

.

9

Schoonheid is van buitenaf niet te zien, de 
schoonheid van binnenuit verslaat de straal, 
ze zijn hier gericht op de harten,  
kleding en make-up met niets. 
Mensen worden tenslotte door mensen op kleding begroet,  
ze vergezellen je altijd bij hun verstand, 
gespeelde rollen zien er niet goed uit 
als je schoonheid in je hart hebt. 
En door de liefde van mensen te verwarmen, 
straalt schoonheid harten uit, 
alleen het hart zou zich niet krommen 
bij een opstelling van het gezicht. 
 De schoonheid van een nepwenk,
 we plegen de gebruikelijke diefstal 
en anderen stelen zichzelf. 
Portemonnees op de grond, zonder gebreken, 
maar meer en meer hart, 
haar zakken zijn leeg, 
haar hart is geen cent. 
Maar van het lichaam, in tegenstelling tot broers,
het hart wordt nooit oud, 
ze kan opstaan ​​uit het graf 
en haar schoonheid zal weer stijgen . 
Zoek niet naar schoonheid van buitenaf, 
vanuit het hart van schoonheid verslaat de sleutel 
om het lichaam niet te versieren, maar naar het hart, die het hart 
begrijpt.