Een vriend voor het leven,

soms durt het echt

maar evenN mensen

kruisen onze paden,

trekken sporren in ons hart,

maar als de lijn van

vriendschap beekt, ervaren

wij een breuk van smart,

doch  als zij stand houdt,

ondanks de stormen van

het bestaan, is zij een 

waardevolle schat.

Tine Hertmans

En dan verrast door

een eerste bloem,

kleur tussen dode bladeren.

Ales staat barstensvol nieuw leven,

klaar om os te breken.

Hier en aar is een vroege vogel

zijn lied aan het oefenen.

De rest zal volgen,µzoals ieder jaar opnieuw,

heler en vrolijk, ijverig kwetterend.

Wij komen uit onze winterslaap

naar buiten.

Het doet goed, alles herleeft,

een nieuw seizoen, hopvol.

't Wordt LENTE !

Het is met moeite dat ik, na zoveel jaren,

in haar mijn moederken herken.

Hoe moet ik, met welke gebaren

haar tonen dat haar zoon, dat ik er ben...

Ik zit naast har en gedenk mij vele zaken,

haar vale hand in de mijne gekneld.

Ik bid opdat zij nog één keer mogen ontwaken,

Oh, God, haar uren zijn geteld...

Ik sidder en herinner mij weer andere dingen.

Ik strijk voorzichtig haar ingevallen wang...

Ik zie haar vingers met de vele ringen

eni k ben voor t' eerst sinds jaren weer bang.

Uren, een lange nacht, zit ik stil te luisteren

naar een geluid, een stem, een kreun,

een zucht...

Buiten begint een nieuwe dag te fluisteren.

Het is dan dat moeder mij voor altijd vlucht. 

Hoor de toenkloken klepen,

het middaguur is daar

in dit land van overvloed

staan de schotels klaar.

Laat de karavaan zixh reppen

door de velden van het jonge jaar

waar nieuwe granen kiemen.

Leg wat meel, wat gouden overvloed

in je broeders lege hand.

Open wijd deramen op de hongerstoet,

trek van hart tot hart een baan,

laat een vonk erover springen,

schenk wat uit je volle mand.

Laat dan de klokken luid en blij
over veld en dorp en wei

van vreugd en vrede

en an PASEN zingen !

Hoor de toenkloken klepen,

het middaguur is daar

in dit land van overvloed

staan de schotels klaar.

Laat de karavaan zixh reppen

door de velden van het jonge jaar

waar nieuwe granen kiemen.

Leg wat meel, wat gouden overvloed

in je broeders lege hand.

Open wijd deramen op de hongerstoet,

trek van hart tot hart een baan,

laat een vonk erover springen,

schenk wat uit je volle mand.

Laat dan de klokken luid en blij
over veld en dorp en wei

van vreugd en vrede

en an PASEN zingen !

TWIJFEL OF DE STERREN VUUR ZIJN,

TWIJFEL DAT DE ZON BEWEEGT,

TWIJFEL OF DE WAARHEID LIEGT,

MAAR NOOIT DAT IK U BEMIN.

GOUDKORREL ( Fréderick Bastiat )

IEDEREEN PROBEERT OP KOSTEN VAN DE STAAT

TE LEVEN.  MEN VERGEET DAT DE STAAT OP KOSTEN

VAN IEDEREEN LEEFT.

WIJ HEBEN GEEN TEMPELS NODIG.

GEEN INGEWIKKELE FILOSOFIE.

ONS HART IS ONZE TEMPEL

EN ONZE FILOSOFIE IS VRIENDELIJKHEID.

Jij ben het voorwerp

van mijn liefde,

daar waar een mens

maar kwetst en kerft

en gangen graaft in

mijn geschonden ziel,

ben jij het die

mij nimmer griefde,

jouw ogen

van vuur en je

vacht warm glazuur,

ook al ben je

een kat. In jouw

eenvoud weet je

meer van het leven

dan een mens die alles

heeft geproefd en

gehad.

WOLKEN KOMEN MIJN LEVEN BINNENDRIJVEN,

NIET LANGER OM REGEN TE DRAGEN OF  STORM TE BRENGEN,

MAAR OM KLEUR TOE TE VOEGEN AAN MIJN ZONSONDERGANG.

( Rabindranath Tagore )