Archief

"De juiste mening op de juiste tijd, je gelooft haast niets maar wel in iets." (uit het liedje Roze Bloemen van "Van Dik Hout") (http://www.songteksten.nl/artiest/3831/van-dik-hout.htm).

Hebben we nog wel een mening of beter mogen we er nog wel eentje hebben? Klagen en zagen is wat ieder van ons het best kan (of toch de meesten onder ons!!!). Meestal laat ik alles voor wat het is, ik heb een lange rug alles schuift er wel af maar het duurt eventjes.

Maar de laatste tijd wordt het me toch wat gortig hier in dit apenlandje. Eerst moesten we met zijn allen het licht uitdoen want er is geen electriciteit genoeg voorradig. Het werd er door onze overheid zo ingepompt dat we zelfs schuldgevoelens zouden krijgen. Het was toch allemaal onze eigen fout, we verbruiken te veel. daar zal wel een deel waarheid in schuilen maar om mezelf schuldgevoelens aan te kweken dat lijkt me een brug te ver.

Vervolgens planten we maar wat militairen in het straatbeeld, het geeft ons toch een gevoel van veiligheid? Of heb ik het hier mis? Eerlijk gezegd ik heb me nog nooit onveilig gevoeld. Dat bekwame mensen zich bezighouden om terroristen uit te schakelen is fantastisch en laten we die mensen hun erk doen. Maar dat (sommige) politici ons willen opzadelen met een angstgevoel ook dit is een brug te ver.

Wat me uiteindelijk heeft aangezet om dit schrijfsel te verzinnen is dat we nu ook geen water genoeg meer hebben. Is dit ook een uitspraak, net zoals die over onze electriciteit, om de prijs op te drijven? Ik vrees van wel, als ik gisteren al die uitspraken hoorde van al die inteligente mensen, dan ben ik er bijna zeker van. Dat we niet moeten morsen met ons drinkwater staat als een paal boven water maar gaan ze ook hier weer doorrammen om mezelf een schuldgevoel te geven?

Maar gelukkig heb ik een oplossing. En dat is bij onze beleidsmakers nooit aan de orde. Oplossingen bieden, jongens toch, wij hebben het probleem al op tafel gegooid is dat niet genoeg. Dus de oplossing : blijf altijd binnen in je huisje, geen gevoel van onveiligheid. Kook je aardappeltjes droog, geen verbruik van water, en liefst op een kampvuurtje, verbruik je ook geen electriciteit.

Geniet van het leven en laat sommige dingen toch maar in een gedachtenvlucht voorbij vliegen.        

Beste lezers, spijtig genoeg neemt mijn klaagzang van vorige week nog geen einde. Maandag huisdokter, woensdag oogarts (moet nu ook een leesbril gaan dragen!!!) en mijn oncoloog. Het bezoek aan mijn oncoloog bracht geen soelaas. Blijkbaar is er nu weer een probleem met mijn nieren en zit er teveel urinezuur in mijn water. Dit is weer iets nieuws en ik dacht dat alles al aan bod was gekomen. Het zal dus weer een geschuifel van dokter naar dokter zijn. Maar ondanks alles zit het mentaal terug op zijn plaats. 

Donderdag naar de seniorenraad geweest. Eerst vergaderen dan een zeer interessante toelichting van Luc Ceulemans over de Ommeganck van dit jaar. Dit alles afgesloten met een lekker dinertje, zelf te betalen, in het Hof van Aragon. Het was lekker knolseldersoep, pepersteak met groentjes en fritjes en ijscreme met profiterolletjes, meer moest dat niet zijn.

Woensdag was ik tijdens de middaglunch met mijn vrouwtje gaan eten nabij het ziekenhuis in eetcafé 22b (http://www.22b.be/) "Het concept van het Antwerpse 22B Zoet Zout Enzo is zo simpel en eenvoudig dat je er haast wordt door ontroerd. Je neemt je bestek, kiest een lekkere zelfgemaakte maaltijd en een stuk brood uit de koelvitrine, vervolgens neem je je dienblaadje mee naar de bar, betaal je, en laat je het gerecht daar opwarmen terwijl je iets te drinken kiest uit het uitgebreide biologische gamma." Het was een aangename verrassing maar superlekker. Mijn vrouwtje had zelfgemaakte lasagne en ik broccolisoep en een thaïse sla.  

En ja zaterdagavond, na terugkomst van de nieuwjaarsreceptie van Groen, zijn we voor de 3de keer deze week op restaurant gaan eten. Een chinees etentje was weer lang geleden en we gaan graag op de Grote Markt in Lier, dus daarheen en genieten. Een haaievinnensoep, BabyPangang en de naam van het andere gerecht ben ik kwijt (maar het was er daarom niet minder lekker om). Gebakken r(l)ijst, garnalen, kip en varkensvlees met currysaus en dit alles overgoten met een heerlijk duveltje.

De nieuwjaarsreceptie is een jaarlijks terugkerend fenomeen en een ideale gelegenheid om wat mensen te spreken. En de enige afspraak met mijn partij waar mijn vrouwtje mee naar toe gaat. De maiden-speech van onze nieuwe voorzitter heeft geen van ons beiden echt bekoord. Teveel negativisme terwijl op een nieuwjaarsreceptie de positiveit de bovenhand zou moeten hebben. Maar misschien is dat nu eigen aan de huidige context in onze maatschappij. We zijn eigenlijk met een slecht gevoel naar huis gegaan, zo van "is er nu echt niets meer goed heden ten dage???". Maar de chinees heeft veel goedgemaakt.

Hier ga ik eindigen want seffens zit iedereen met een hongergevoel en dat is niet de bedoeling. Maar blijf ondanks alles net zoals wij genieten van de dagelijkse dingen. 

En voor hen die nog niet ingeschreven zijn voor de ontbijtjogging (https://www.facebook.com/events/1574491106099009/) vergeet het niet en onze dank bij voorbaat.  

Zoals jullie al gemerkt hebben, heb ik vorige week al een beurt moeten overslaan. De positivo in mezelf heeft het tot op heden laten afweten. Het is mijn algemene gezondheid die me lelijk parten speelt in het begin van dit nieuwe jaar. 

Sinds half november ben ik op de sukkel en er zit tot op vandaag eigenlijk niets beterschap in. Hoesten, moe, soms snot, een keel die niet wilslikken wat ik er doorjaag, een rug die parten speelt, en dan spreek ik nog niet over de mentale ingesteldheid die zeer, zeer sterk onder het nulpunt ligt. Er is geen weerstand in my-total-body. Probleem is ik zie niet direct een oplossing tot beterschap.

Alle activiteiten en vergaderingen van dit jaar heb ik afgezegd en er zullen er nog volgen. De fut is er niet zelfs de mentale kracht om mijn mond te roeren is er niet. En dat wil wat zeggen!!!

Komt er dan nog bij dat ik dan ook nog domme dingen ga doen. zoals het belanden op de spoeddienst in Lier na een dikke halve centimeter vlees van mijn vinger te hebben gesneden. Koken is een veilige hobby als je de tools gebruikt waarvoor ze dienen.

Ik ga er mee ophouden want mijn eigen gezaag komt me de strot uit. "Ooit', schreef iemand, zal het allemaal anders zijn. Wel laten we daar onze bonen op te wijk leggen.

Tot een volgend, en hopelijk, ook voor mezelf, aangenamer leesstukje. Maar het moest me even van me af. Blijf toch "genieten" ondanks alles!!!     

Voor al mijn blog-lezer(essen)s een fantastisch 2015 toegewenst en veel leesgenot. 

Voor ons kan het jaar al niet meer stuk eigenlijk, een tweede kleinkind op komst. En elke week supergenieten van onze kleinzoon, het zal vanaf heden terug op vrijdag zijn. Wat wil je nog meer? 

Het werd een langdurend-super-leuk einderjaarsfeestje. Lekker gegeten, hapjes, bloemkoolsoep, eend en appelstrudel,  de eend hebben we niet zelf geschoten maar de rest was homecooked. En tot besluit nog een kaasplankje, dit alles overgoten met de nodige wijnen en bieren. Om 4u in de morgend was iedereen toch het huis uit. Op nieuwjaarsdag, zoals de traditie het wil, maakt mijn schoonmoeder paling in het groen en dat is smullen man!!! Fynn is blijven slapen, tot 8u geslapen, en rond de middag kwamen de mama en de papa hem halen om naar de zoo te gaan.

We zijn met de trein geweest, zijn eerste echte treinrit. Ik denk dat hij het wel leuk vondt. Dieren vindt hij vermakelijkke objecten en vooral door giraffen is hij gefascineerd. Er was veel leegte in de dierentuin maar voor hem was er zeker genoeg te zien. En nadat we een pannekoek verorbert hadden is hij als een blok in slaap gevallen.

Zaterdagavond hadden wij mijn broers en hun vrouwtjes uitgenodigd om een kaasschotel (met de nodige cava, wijn en bier) te komen degusteren. Want eigenlijk zijn wij in het jaar enkel maar cafékennis, daarbuiten zien we elkaar zelden. Het werd een aangename avond.

Gisterenmorgen naar de nieuwjaarsreceptie op de Markt in Lier. Wij vertrokken thuis iets later in de hoop dan de speeches al voorbij zouden zijn. Maar dat was fout gerekend, maar veel heb ik er niet van verstaan, heb trouwens ook geen behoefte aan hun uitleg. Enkel besparen komt er uit hun mond en zeker tegenover de eigen Lierse burger.

Zo mijn eerste artikeltje zit er op hopelijk in een rij van vele. Merci voor jullie leestijd en geniet van een prachtige toekomst.       

De titel is misleidend, dat geef ik toe, want ik neem niet echt afscheid maar wel van een prachtig 2014. Een jaar met maar 2 minpuntjes, wie kan dat zeggen. 

Met mijn superpartner-vrouwtje vele reisjes, kleine en grote, gemaakt. Tenerife met ons klein familietje, 2 wandelweken en en één fietsweek in het aangename gezelschap van een chaotische bende GroenPlussers, een weekje Landal met bomma en bompa, beiden 80 jaar geworden, een heerlijk verlengd weekend in Zonhoven met vrienden. En als kers op mijn persoonlijke taart 7 dagen supersport op het EK-atletiek in Zurich. Het is net of we het ganse jaar van huis waren. 2015 zal op dit gebied een stapje moeten terugdoen vermoed ik. Wat we gehad hebben kan men ons niet meer afpakken.    

En dan onze kleinzoon!!! Het is formidabel om hem een gans jaar zien op te groeien en hoe. Elke week babysitten en hem af en toe eens in huis halen en dan gewoon "genieten". Het veranderd toch een beetje je leven, had ik niet verwacht, want ik had daarvoor ook al een geweldig leventje, je geniet intenser van elk moment dat je bij hem bent. En nu, beste vrienden, een 2de kleinkind op komst. Waarschijnlijk kan 2015 ook al niet meer stuk.

Sportief liep het volledig mis, maar dat was ingecalculeerd.Geen enkele natuurloop heb ik dit jaar gelopen, spijtig maar het is zo. " 't zal noet ni mier weurde wa dat was" schreef ooit een zanger en dat kan ik enkel maar beamen. Er was nog een sprankeltje hoop maar ook dat is nu volledig van de kaart geveegd. Waarschijnlijk is het ook mijn laatste Roparun geweest, maar ik heb getracht van er toch nog van te genieten. Maar dit is absoluut geen minpunt, het is iets waar ik me al enige tijd bij neergelegd heb. 

Veel energie heb ik dit jaar gestoken in de verkiezingen. Een beetje "te" veel zou achteraf blijken. Maar ik heb er geen spijt van. Mijn laatste verkiezingen hebben een klein steentje bijgedragen tot de (te magere) winst van onze partij. En ik ben opnieuw verkozen tot provinciaal GroenPlus (55-plussers van Groen) dat heeft me ook veel deugd gedaan. Mijn inzet zal 150% blijven maar op een iets rustiger niveau en tempo. En er staat een stunt in de maak, maar dat horen jullie later wel.  

Met vrienden een pintje of een koffietje drinken, regelmatig eens lekker gaan eten en af en toe thuis genieten van de rust zijn nog enkele puntje die bijdragen tot een positief jaar.    

De spijtige misval van onze dochter was een serieuze domper op dit prachtige jaar maar gelukkig is ze nu terug zwanger en kan dit leed een beetje aan de kant geschoven worden. Vooral ikzelf heb er stevig van geweten en ik heb er een "ongepubliceerd" blogje over geschreven. Misschien laat ik het jullie ooit wel eens lezen.

Het 2de minpunt is van een andere orde en diegenen die mijn blogje regelmatig hebben gelezen weten wel waarover ik het heb. Dus verder geen woorden meer aan vuil maken. En ja verhuizen doen we toch. Binnen enkele jaren wordt Mol onze nieuwe thuishaven. Mede dankzij ... .(toch een klein beetje)

Er staat genoeg op papier.

Ik wens jullie allen een fantastische start van een superleuk nieuw jaar en doe nooit dingen die ik ook niet zou doen. Maar blijf vooral GENIETEN!!! 

Dit blogje komt er vanuit onze (tijdelijke), nieuwe woonplaats, Mol. Sinds zaterdagmorgenzijn we hier gearriveerd. We hebben onze dochter en kleinzoon netjes afgeleverd op het vliegveld van Eindhoven. Een paar uurtjes later kregen we bericht dat ze in Salzburg geland waren en dan nog een uurtje met de auto. En hopelijk komt er nu wat sneeuw want een skivakantie zonder sneeuw is ook maar niets.

's Middags hebben we onszelf tegoed gedaan aan een etentje in de Postelse abdij. Een trio van wild (neen geen wild triootje!!!!) met groentjes en kroketjes, het was overheerlijk. Gisteren zijn we met onze 2 labradors een stevige wandeling (8,5km) gaan maken. Zacht, grijs weer en bijna geen wind, dat zijn leuke dingen voor de mensen. Het was koopjesdag in Mol maar na een heerlijke lunch in de Onthaasting (http://www.deonthaasting.be/), een curry van kip en scampi, zijn we uitgeregend terug naar huis weergekeerd.

Vrijdag was het, naar jaarlijkse traditie, kerstreceptie van GroenPlus. Na het openingswoord van onze nationale voorzitter en een cultureel intermezzo, werden we nog toegesproken (beiden kort maar krachtig) door de nieuwe JongGroen voorzitster en onze nieuwe ondervoorzitter. Daarna was het tijd om van de hapjes en drankjes te genieten en nder mekaar te socializen. Er was dit jaar wel uitzonderlijk veel volk opgedaagd, meer dan er op de inschrijvingslijst stonden, waaronder vele nieuwe mensen. Niet enkel onze partij groeit maar ook het aantal senioren is in stijgende lijn en daar kunnen alleen maar trots op zijn.

Hopelijk blijft het een beetje goed weer en kunnen we met onze 2 schatjes alle dagen een stevige wandeling gaan maken. En ja we gaan ook al eens bekijken of we hierin de buurt een appartement op de kop kunnen tikken, maar dat is voor de toekomst.

Blijf net als ik genieten van elke minuut en zeker van de laatste minuten van dit jaar.

Tot hoors of tot ziens, trouwens iedereenis hier welkom in Mol Rauw.         

  
Een volle zaal                                             Voorzitster Jong Groen

 
Onze nieuwe ondervoorzitter                       Receptie

De steen der 7 Heerlijkheden

Een der vele bunkers langs het kanaal (hier overwinteren vleermuizen)

Vandaag gaat het even niet over mijn naaste omgeving en mezelf maar "sport" dat toch een groot deel van mijn leven heeft bepaald en misschien nog bepaald. 

Gisteren heb ik niet gekeken naar de verkiezing van sportvrouw/man van het jaar. Het is hier in ons landje al enkele jaren huilen met de pet op (met af en toe een individuele uitschieter). Courtois, ik heb niets tegen deze sterk-keepende jongeman, maar is hij nu echt de sportman in ons landje? Ik zou zeggen arm België. Geen enkele europees laat staan wereldkampioen? Bij de dames is er maar eentje die de titel verdiende, Persoons, en zij wint hem niet omdat men in Wallonie enkel Thiam kent. Arm België, met een bescheiden bronzen medaille (verdient en heb het met eigen ogen mogen aanschouwen) sportvrouw van het jaar worden. In Nederland zijn er niet-genomineerd met wereldtitels!!! Waaraan ligt dat? Er is hier geen topsport-cultuur, nooit geweest en het beleid, nu niet maar ook in het verleden, draagt daar één steentje toe bij. We zijn goed in nevensporten (niet-olympisch) biljarten, veldrijden (Belgisch-Nederlands onderonsje) en zo zullen er nog wel een aantal zijn.

Heb gisteren naar het EK veldlopen gekeken en de winnaar is : een geboren Keniaan en de 2de en de 3de idem dito of toch van die kanten. Ook wij doen daar aan mee El Hachimi, Kemeli, Bekele en ga zo maar door. Op zich is daar niets mis mee want dit gebeurd in alle sporten. Maar hoe kan je nog jonge Belgen motiveren? Zij hebben niet altijd de mogelijkheden, moeten studeren (want zonder diploma ben je hier niets. Chapeau voor de Van Ackers, Hannes en anderen in deze maatschappij maar wat brengt het op voor later, NIETS.

Hier in mijn eigen stad. Wie kan zich nog vereenzelvigen met een voetbalploeg waar amper een Belg, laat staan een streekgenoot mag meespelen? En ik geef de grote baas gelijk als hij zegt "ik ben geen liefdadigheidsinstelling en ik moet mijn geld hier terug uithalen" (de akademiespelers moeten spelen!!!). Maar waar brengt dat je ploeg naartoe?

Zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan maar ik ga het hierbij houden want anders word ik nog een oude zageman. Het zal bij woorden blijven en telkens als er olympische spelen zitten aan te komen zijn er toch weer een aantal individuen met goede bedoelingen en zo blijven we maar aanmodderen. Ik zou zeggen ga eens te rade bij je buren die het wel sportief voor mekaar hebben en vindt niet altijd het warm water zelf uit. Dat is al jaren geleden uitgevonden.

Nog veel sportief succes aan iedereen en blijf genieten ook van de sporten die ons kleine landje te bieden hebben.         

"Goeiemorgen meneer de voorzitter". Als ik 's morgens in de spiegel kijk zijn dit mijn eerste woordjes. Grapje natuurlijk maar sinds maandag mag ik me terug "voorzitter GroenPlus provincie Antwerpen" (een mondvol) noemen. Een tegenkandidaat was er niet, dat maakt het wel wat makkelijker, maar het applaus was er niet minder om. Ik ga de volgende vijf jaren er weer stevig invliegen om niet enkel mijn eigen Groene partij voort te helpen maar ook om de senioren (één van de grootste doelgroepen) te motiveren om Groen te stemmen. Op mijn FB-pagina (https://www.facebook.com/rony.vanoosterwijck)  is mijn verkiezing zeer enthousiast onthaald ook door niet-Groene kiezers en dat heeft me enorm deugd gedaan. Waarvoor mijn hartelijke dank. 

Verbaasd was ik ook dat onze FB-pagina (https://www.facebook.com/pages/NEEN-aan-de-afvaltaks-van-Ivarem/1433958540161170?fref=photo)"Neen aan de afvaltaks" nog steeds zo succesvol is. Het blijft de mensen tegen de borst stoten dat ze zoveel moeten betalen. Hoeveel mensen hier, bij mij thuis, al over de vloer zijn geweest om hun ongenoegen te uiten, het is en blijft een frappant gegeven. In Mechelen wil mijn er blijkbaar toch iets aan doen en zou men ook de roze zakken komen ophalen en indien het restafval verminderd zou hierdoor ook de prijs van die ophaling kunnen zakken. Waar blijven de initiatieven in onze stad? 2 Jaar is er nu een nieuw bestuur en tot wat heeft dit al geresulteerd voor de Lierse burger? Tot niets, totaal niets. 

Voor de eerste keer dit seizoen naar een optreden in De Mol geweest (de 2 vorige heb ik moeten laten voorbijgaan). Rob De Nijs 70 en nog (redelijk) springlevend. De ouderdom begint toch stilaan door te wegen. Wij hebben er toch van genoten en ook vele van zijn liedjes staan voor altijd in ons collectief geheugen.

De sint is hier ook voorbijgekomen (voor mijn persoonlijk nogal letterlijk, niets heb ik gekregen, nochtans een gans jaar zeer braaf geweest) en onze kleinzoon heeft zijn portie wel gehad. Hij beseft het nog niet allemaal maar mij leek hij er toch van te genieten.

"Een laatste dans wil ik je nu nog schenken" op die manier, op de tonen van Mia hebben mijn vrouwtje en ik zaterdag iets na 2 uur afscheid genomen van Luc De Vos. Bedankt Luc en tot ... .

Beste leesvrienden de feestdagen komen er stilaan aan (een periode waar ik persoonlijk nogal een hekel aan heb, je "moet" weer vriendelijk zijn tegen iedereen) en ik blijf het wekelijks herhalen blijf genieten want "het leven is toch al zo kort dat je beter lachend wakker wordt" 

Werklunch

Eerst en vooral hebben we schitterend nieuws gehad, onze dochter is terug in verwachting. Wat willen een moeke en een voke nog meer, een tweede kleinkind. Een jongen of een meisje mij maakt het niets uit. Hopelijk is het even gezond en actief als onze Fynn. Ik zal er met plezier achter lopen en hen de trukken van de foor wel wijsmaken, daar zijn vokes voor!!!

Voor de rest ...  

... een ziekelijke week achter de rug, ik nog steeds niet ok en mijn vrouwtje vanaf woensdag ziek in bed moeten blijven. Ze is vandaag wel terug gaan werken en bij mij is het een ietsie-pietsie aan het beteren. Maar er zijn ergere dingen in het leven. 

Het overlijden van Luc De Vos heeft me wel kippevel bezorgd. Niet dat ik de one-and-only ongelooflijke fan van hem was maar hij had iets. Wat kan ik niet definiëren maar een soort uitstraling (een soort chaotiche uitstraling) die anderen niet hebben (of hadden!!!). Ik heb hem wel een aantal keren live aan het werk gezien (mijn status van liefhebber van het nederlandstalige lied verplicht mij daartoe). Eén keer in Leffinge (Lefelingeleuren) waar hij het ganse concert op zijn sofa bleef zitten zonder één keer recht te staan. Het was ook geen goed concert, met hem was er alleszins iets mis. Maar de andere keren veroverde hij het ganse podium en bracht ongelooflijk veel leven in de brouwerij. Ik denk dat hij de zanger was met de meeste meezingliedjes. Hij moest praktisch nooit alleen zingen er was altijd een soort samenzang met het publiek. De mens De Vos ken ik natuurlijk niet, maar als je hem hoorde hij was altijd zijn persoonlijke zichzelf. Het gaat je goed meneer De Vos en ik zal je songs nog lang blijven meezingen.

Na een oproep op RTV hebben mijn vrouwtje en ik een schaap gesponsort.http://kempvzw.be/kuddefinanciering/Ons%20verhaal.html Hier lees je alle info waarom je een schaap sponsort en wat je moet doen. Als Lierenaar en echte schapekop, die in de toekomst in Mol gaat wonen, vonden wij het onze plicht om dit te doen. 

Vrijdag ben ik toch nog eens terug gaan wandelen en het heeft me deugd gedaan en toen ik thuis kwam was mijn superkleinzoon in huis. Het was een tijdje geleden dat ik hem nog gezien had. Hij is samen met mij naar de markt geweest en in de Refuge hebben we een koffietje gaan drinken. En uitleggen, zijn mondje staat geen seconde stil, als hij niet babbelt, eet hij.

Hier ga ik het bij laten. Zoals steeds GENIET van de kleine dingen in het leven en heb respect voor iedereen rondom U. En de wereld gaat nog een mooie toekomst te gemoet.     

Goed nieuws zie ik jullie al denken, bij de Rony is het toch altijd goed. Daar is iets van maar na 10 dagen ziek zijn is er eindelijk beterschap te merken. Zoals in een vorig blogje al gezegd elk jaar hebben ze me wel eens te pakken en dat duurt en blijft dan duren. 

Maar er is licht aan het eind van de tunnel. Eindelijk terug buitenkomen, zo opgesloten zitten tussen de vier muren van je huis is niet de meest plezierige bezigheid.

Een vergadering heb ik vorige week bijgewoond, een korte want zat op de verkeerde plaats (hahaha!!!). En voor de rest wat lezen, seffens trouwens naar de bib, veel gekookt, mijn vrouwtje zal het geweten hebben en veel, veel rust.

Econoshock 2.0 van Geert Noels, ja ook ik lees al eens een te intelligent boek, heb ik in één week verslonden, sommige delen heb ik zelfs 2 keer gelezen. Soms lijkt hij groener dan mijn partij, dat is leuk om vast te stellen. Maar een geruststellend boek is het niet.

En koken is en blijft een kleine maar zeer plezante hobby. Ben in de verste verte geen echte kok maar ik kan een klein beetje mijn plan trekken. Niet overtuigd vraag het aan mijn vrienden (ja ik heb vrienden!!!) die vrijdag zijn komen eten.

Mijn dagje babysit heb ik moeten overslaan en blijkbaar was het voor mijn vrouwtje ook niet het beste idee want zij heeft een gans weekend in haar bedje gestoken. Aangetast door mij en de rest van de familie die blijkbaar stevige snotteraars zijn geworden.

Deze week hou ik het zeer bescheiden, de rest van mijn ziekte moet totaal uit mijn lijf verdwijnen en dan kunnen we er terug tegen aan.

Ondanks alles blijf genieten van de fantastische dingen die je in je eigen leventje mag meemaken.   

Voorgerechtje met mozzarella en tijgergarnalen

Mijn eigenbereid stoofpotje (kip, chorizo, tomaat, ui, selder en veel kruiden)

Eén paddestoel gevonden in onze eigen tuin!!!