Kerst in beeld
De eerste kerst zonder ons vader. Het eten was geweldig en de sfeer ok. Jong Groen! Plus
Onze verslaggever ter plaatse maakte volgende reportage :De trein en andere verhalen ...
Zoals het onderstaande sprookje duidelijk maakt, zijn we donderdag met de trein op bezoek geweest bij Ecolo Namur. 
voor JG. Vooral de ouderen waren op post, de jeugd liet het een beetje afweten. De onderwerpen zijn op beider lijf geschreven, de generatiekloof en het feminisme. Prof. Van de Putte (U. Gent) 
gaf een bondige maar zeer interessante presentatie wat de "generatiekloof" juist inhoud. De ongeveer 50 aanwezigen werden in 5 groepen 
verdeeld (elk met een moderator die het te bespreken thema kort inleidde) en kregen ruimschoots de tijd om pittig te discussiëren. Er was voor iedereen taart voorzien om eventjes terug op adem te komen en er werd nog even overlopen wat er in de discussies aan bod is gekomen. Gijs trachte de drie "feministische" sprekers in goede banen te leiden, wat met Lena (die schitterende verhaaltjes had over de eerste feministen) niet altijd lukte. Maar de dames hebben het er schitterend van af gebracht en het publiek luisterde met volle aandacht. Er werd door enkelen nog wat opgeruimd en een pintje verteerd. Ik kan alleen maar beamen dat mijn eerste samenwerking met de jongeren positief en zeer vlot is verlopen. 
Het sprookje van de man die met de trein reisde.
Op een gure ochtend trok een doodgewone man, zo eentje met een confectiepakje aan, naar het dichtsbijzijnde station. Hij vroeg of hij er een treintje kon nemen. Welke zei de man achter het loket. Laat er me eens enkele zien vroeg de man, toen nog breedlachend. Eentje naar Namen zou me wel van pas komen. Zo gezegd, zo gedaan, ticketje gekocht en wachten. Op Godot? Nee op de trein die arriveerde met 10 min. vertraging. Gelukkig reed de trein op een drafje naar Brussel, onderweg enkele keren halt gehouden, want blijkbaar waren er nog mensen die een treintje meepikten. In Brussel had de man even de tijd om een koffietje te slorpen. Hij had zelfs een zee van tijd want zijn volgende treintje had immers 25 min. vertraging. Uiteindelijk raakte de man in Namen maar lachen deed hij enkel nog Groen!. Een Groen!e, muzikale lidwording!!!
Arpo-Jarpo (http://www.arpo-jarpo-lier.be/).
Zaterdag gaf Groen! aan iedereen een "Buitenkans" (http://www.groen.be/buitenkans/workshops_403.aspx). Geen stedelijk debat, maar waar gaan we naartoe met onze dorpen en ons eigen platteland.Variatie
Na enkele rustige dagen werd het weekend plechtig ingezet met een grandioos optreden in ons cultureel centrum. Artiest van dienst, meer dan 70 jaar maar o zo kranig en to-the-point, Willem Vermandere. Bijna 2 uur hield hij een goed gevulde zaal in zijn ban, niemand had tijd om af te dwalen al zat er ergens in de zaal wel eentje die probeerde interessant te doen. Maar zulke lui kom je altijd tegen. Vooral liedjes uit zijn laatste cd (Alles gaat over) 
om de sfeer er in te houden en wat netwerken zijn ideale bezigheden. Aan het Zuidstation werd de betoging ontbonden, vlaggen ingezameld en terug op weg naar Lier. Of het nu allemaal veel uithaald is maar de vraag, maar thuis op je luie kont blijven zitten brengt zeker niets op.
Joepie, ik heb een hart
Net terug thuis uit het ziekenhuis,operatie geslaagd. Heb wat opzoekingswerk en wat navraag gedaan en onderstaande tekst geeft perfect aan waar het om ging.
We worden allemaal geboren met een gaatje in de wand tussen de boezems (foramen ovale). Voor de geboorte had dat gaatje een functie maar na de geboorte, als het zuurstofarme bloed op weg naar de longen van het zuurstofrijke bloed moet worden gescheiden, geeft het gaatje juist problemen. Bij drie op de vier mensen sluit het gaatje zich vanzelf kort na de geboorte en bij één op de vier blijft de doorgang open.
Soms geeft een open foramen ovale wel problemen. Er vormen zich dan in de turbulentie rond het gaatje bloedstolsels die via de bloedsomloop worden meegevoerd naar de hersenen waar ze een beroerte kunnen veroorzaken. Bij een verhoogd risico op een beroerte worden er stollingwerende medicijnen voorgeschreven, zoals aspirine. Als de medicijnen niet helpen, kan het gaatje operatief worden gesloten door hartkatheterisatie. Een katheter met een uitvouwbare prothese wordt via de bloedsomloop naar het hart gebracht om het gat te dichten. Dit is een weinig belastende ingreep.
Gaatje in de kamerwand: VSD
Een gaatje in de wand (septum) tussen de kamers (ventrikels) wordt een VentrikelSeptumDefect of VSD genoemd. De grootte kan variëren van enkele millimeters tot enkele centimeters, en het gaatje kan zich bevinden op een lastig te behandelen plek, bijvoorbeeld bij een hartklep.
|
|
|
|
VSD Gaatje in de tussenwand van de kamers A. Linkerkamer Zuurstofrijk bloed = rood Zuurstofarm bloed = blauw |
|
Het rode bloed mengt zich in de rechterkamer met het daar aanwezige blauwe bloed en stroomt mee naar de longen (paars bloed in de tekening). Aangezien het bloed al verzadigd is met zuurstof, heeft dit geen zin. Het stroomt zonder extra zuurstof op te nemen terug naar de linkervoorkamer en naar de linkerkamer. Vervolgens wordt het weer door het gaatje in het tussenschot geperst voor nog een ronde door de longen. Er loopt met andere woorden een hoeveelheid bloed in een kringetje rond van het hart naar de longen en weer naar het hart, zonder dat het lichaam ooit de kans krijgt de zuurstof in dit bloed te gebruiken. Daarom wordt een groot VSD meestal operatief gedicht.
Dit is nu preventief dichtgemaakt om andere beroerten te vermijden. Spijtig genoeg heb ik er wel eentje (beroerte) gehad, wanneer kan niemand bepalen, heb het ook niet gevoeld. Dit krachtverlies aan mijn linkerzijde komt nooit meer terug. Maar mijn hart kan nu wel meer zuurstof produceren. Vrienden atleten wat heb ik gemist en ik maar trainen, maar mijn hart pompte niet genoeg. Ik had jullie er misschien allemaal kunnen aflopen (hahaha) indien alles optimaal gefunctioneerd had (tot 20% verlies, marathon nu in 2u50 en anders ???). We kunnen er beter eens om lachen maar toch ... . Moet nu wel voor de rest van mijn leven medicatie nemen, maar ach ook dat went.
Ik heb wel aan de specialisten gevraagd dat ze me de eerstvolgende 20 jaar moeten gerust laten, maar ook dat zal een stille droom blijven. Er is ook nog een probleempje met mijn nieren en ik ga
(uit nieuwsgierigheid) laten uitmeten hoeveel krachtverlies ik langs mijn linkerzijde heb. Dat is in een notedop mijn eigen gezondheidservaringen en ja ik besef goed genoeg dat er ernstiger zaken in het leven zijn, maar een mens zijn wellbeïng is "soms" toch maar rechtevenredig met zijn gezondheid. Hopelijk kan ik in de nabije toekomst terug een aanvang nemen met mijn "loopjes".
Vanop de zijlijn
Gisteren toch maar niet meegelopen in de natuurloop van AC Lyra. Met mijn operatie (seffens op weg naar het zieknehuis) in het verschiet leek het me niet opportuun om nu nog een wedstrijdje te lopen. December zal zeker geen loopmaand worden en volgend jaar, ja een nieuw jaar en dan zien we wel. Tijd om alles vanop afstand, vanop de zijlijn te bekijken. Wat meer tijd om wat praatjes te maken en plaatjes te schieten. Beelden zeggen meer dan woorden dus ... .
Foto´s
Eindelijk is het zover, de foto´s zijn klaar.Eindelijk
Wandelen in Waver (St. Katelijne)
Dag van de Trage Wegen (2011)
Na een woordje van Hubert, een woordje van de schepen, 
een woordje van de chef Trage Wegen en een woordje 
van onze vriend Guy (verantwoordelijk voor "Trage Wegen Lier") stond iedereen al zenuwachtig rond te draaien om eindelijk te kunnen vertrekken. 
Lierse en Hooiktse wandelpaden. Het was een stralend zonnetje dat ons gedurende de ganse tocht vergezelde, alleen de dorstigen laven (nochtans een "werk van barmhartigheid) was niet in het programma opgenomen. Een aantal droogmonden haakten onderweg ootmoedig af. Onderweg werd er nog wat uitleg gegeven en de onofficiële opening van 
Voetweg 49 werd een feit. Rond 17u30 bereikten we terug ons uitgangspunt, fietsje op en naar huis.
Van "Chaos" tot ... orde?
(http://nl.wikipedia.org/wiki/Gummarus_van_Lier) ging uit onder een stralende zon en met een zeer ruime belangstelling. Het was al enkele jaren geleden dat we zelf nog eens ons heiligste beentje voorzetten om te gaan kijken. Maar als Lierenaar zou dit een jaarlijkse verplichting moeten zijn dus ... . Havenbezoek okt. 2011 (Fair-Trade)
Vanmorgen vroeg uit de veren en naar het station, treintje op, treintje af, fietsje (gisteren nog snel een fietsje gereserveerd bij Velo-Antwerpen) op en naar het Willemdok (aan het Mas). Mijn Velo-tje geparkeerd, enkele Bolderfoto´s (van Jef Van Campen) gemaakt en de boot (http://www.eventonline.be/details.asp?language=nl&productID=490265), de Festina Lente, op. Met een koffietje en mijn krantje eventjes wachten op mijn medevaarders Elka, Rik en Walter (drie doorwinterde Groen!Plussers) 
en varen maar. Van het Willemdok, via enkele mobile bruggen, de haven in. Met een aangename, gezellige uitleg door gids van dienst, Eddy, werden we overstelpt met een eigenzinnige havenwoordenschat. 
man-man-man. Vastgoed en stukgoed, verschillende soorten loodsen en ga zo maar door. Ik heb wat foto´s genomen en dat zegt meer dan woorden. 
was het rond 13u tijd om van boord te gaan. 
´t Is tijd voor ...
... eindelijk vloeit er nog eens een schrijfsel uit mijn toetsen. De laatste tijd waren de omstandigheden niet echt mee maar stilaan slaan we ons daar doorheen.
Spijtig genoeg heb ik weer de dommerik moeten uithangen en heb ik een aantal foto´s op mijn pc´tje, ongewild, vervangen door andere. ´t Is de ouderdom zeker!!!
net niet life meegemaakt, het was wel een schattig diertje en er moest nog eentje volgen maar dat liet even op zich wachten. Opvoeding
Gisteren met mijn vrouwtje aan het wandelen op de Lierse stadsvesten en daar hebben we een kleine demonstratie gekregen van hoe kinderen ouders opvoeden. En wij die dachten dat het omgekeerd was.Wat hebben we geleerd vandaag?
Ik wil me op voorhand verontschuldigen aan diegenen die vinden dat zulk artikel niet thuishoort op een blog. Maar ik wil hier mijn ei kwijt en het ligt me wat op de maag dus ... .
Als je ouders overleden zijn beschouw je jezelf dan als een weeskind? Eigenlijk ik wel, daar is dus op zich niets mis mee. Maar pas als je wees bent besef je welke ongelooflijke papiermolen je nog moet ronddraaien en wat je nog allemaal dient te regelen. Het overlijden en de begrafenis geef je in handen van een begrafenisondernemer en daar kan je van op aan dat alles tot in de kleinste details geregeld wordt. Mijn broers hadden al een aantal andere zaken (papiermolen) geregeld maar ... .
Vandaag heb ik de de ganse voormiddag van instantie naar instantie gereden. Gsm opzeggen, een papier hier, een papier daar, bankje in bankje uit. Soms wordt je van de zes naar de negen gestuurd. Ik voelde me een beetje als een bedelaar op de duur en ik geef toe dat is geen prettig idee. Maar uiteindelijk komt alles wel in orde. En de ik moet beamen iedereen was vriendelijk.
Maar ...
Niemand maar dan ook niemand van alle personen die ik vandaag op deze papierreis ben tegengekomen heeft zich voor het overlijden "gecondoleerd". Blijkbaar ben ik nog een oude naïveling maar het heeft me laten schrikken. Is alles dan te herlijden tot "puur business"? Is er geen respect meer tegenover de mens voor u? Waarschijnlijk zit onze maatschappij momenteel zo in elkaar.
Laten we dan maar sterkte vinden in die mensen die hun aanwezigheid hebben getoond, een kaartje in de bus hebben gestoken of een brief of een mailtje hebben gestuurd.
Sponsorjogging Zandhoven
Natuurpunt (http://www.gva.be/antwerpen/zandhoven/cultuur/49e3aa54-1c4b-43e9-8251-2cc9c774dcfa.aspx) . Om 15u werd er met een 30-tal lopers gestart ((http://www.nieuwsblad.be/article/detail.aspx?articleid=BLCVE_20110911_004). Iedereen was vrij om een aantal rondjes te lopen. Ik heb er persoonlijk 5 gelopen (zijnde 10,5km) maar mijn lichaam had er niet veel zin. Overal pijntjes, een aantal keer het toilet moeten opzoeken, kortom ik heb al betere tijden gekend. Na een heerlijke douche hield ik het dan ook wijselijk bij enkele glaasjes cola en natuurlijk de niet te versmaden koffiekoeken. Velokeskoers in Nijlen
De "Slappe Uier" in Nijlen richte de "Grote Prijs Fatima" in. (http://groteprijsfatima.wordpress.com/) . Hier (http://groteprijsfatima.wordpress.com/heilige-fatima/) vind je meer info waarom deze koers naar Fatima genoemd is. 
is in principe enkel toegelaten voor fietsen van een bepaalde leeftijd, nog met voethaken, schakelen aan de kader, geen geschoren benen en nen helm op je kop.
plus Lennart en Tony 
, 2 garcons van ons staminee de "Refuge" meerijden. Maar ook omdat mijn broer al eens gaan kijken was en het inderdaad spektakel teweeg brengt. 
heeft weet waarschijnlijk wel iemand maar vanaf plaats 10 blijft alles zeer vaag. Wat onze renners betreft, Lennart 
is aangekomen, Tony zat in de kopgroep maar zijn wiel stond paraplu en gaf dan maar op, Bram 
moest eerst overgeven en reed 
dan plat. 
Yevgueni
Berlaen (http://www.berlaen.be/) was de eerste gast. Eerlijk moet ik toegeven, ondanks mijn zeer parate kennis van het nederlandstalige lied, had ik er nog nooit van gehoord. En het hoeft ook niet meer voor mij persoonlijk, te veel tussengepraat, halfverstaanbare teksten (in het Zults, maar Filip Kowlier versta ik beter en ...). Gelukkig was Tom Kestens (LalaLover) een goede 'partner in crime'. Kortom een optreden om snel te vergeten. 
Yevgueni (http://www.youtube.com/watch?v=xFBDLd3Q8a0&feature=player_detailpage) was andere koek. Ik heb ze nu al een aantal keren mogen live beluisteren en ze worden alsmaar beter, beter en beter. Ondanks de regen slaagden zij er in om de paraplu´s op en neer te laten deinen, enkelingen te laten dansen en op het einde de mensen zelfs op de banken te laten staan. En het was hen uiteindelijk gelukt om de regen een halt toe te roepen.Musea in de stad
Gisteren met onze dochter een treintje genomen naar Antwerpen om te gaan museummen.
Via http://www.velo-antwerpen.be/ had ik vorige week 2 fietsen besteld om onze verplaatsingen iets draaglijker en gezelliger te maken. Via je internet zou alles vlotjes verlopen, zo dachten we. We hadden ons gsm-nummer moeten invullen om een code te krijgen maar donderdag geen sms-je aangekregen. Toch maar even “Apeldoorn” bellen uit veiligheidsoverwegingen. Vriendelijke man aan de andere kant van de lijn, hij vertelde dat het codenummer dat we via internet ontvangen hadden en het codenummer dat we zelf ingevuld hadden, normaal volstond om een fietsje aan het rijden te krijgen. Maar ja, zo staat het wel niet op hun website uitgelegd.
Op hoop van zegen en met een zekere spanning in de lucht wij naar het mobiele station vlakbij Antwerp-Statie. En ja hoor het werkte, twee keer zelfs.
Wij met onze fietsjes op weg naar ons eerste museum, het MAS. 
Inkomticketje gekocht, dochter mag gratis binnen en wij eerst een kijkje gaan nemen op het dak en genieten van de Antwerpse skyline,
prachtig zicht. Verdiep per verdiep zakten we af en bezochten de verschillende tentoonstellingen. (http://www.mas.be/MAS-NL/Publicatiekanalen/Stad/Musea/Musea-MAS/MAS-NL/Startpagina-MAS-NL/Startpagina-MAS-Hoofdnavigatie/Startpagina-MAS-Hoofdnavigatie-Nieuws/Startpagina-MAS-Hoofdnavigatie-Nieuws-Actueel-2011-Het-MAS-Dat-moet-je-gezien-hebben.html). Er waren interessante zaken, maar ook mindere, te bekijken. En zelfs als je de tentoonstellingen niet mooi vind het is zeker de moeite om binnen te gaan en te genieten van de soms overweldigende, soms timide inrichting op de verdiepen. Daar is over nagedacht en het is prachtig.
Het middaguur was gepasseerd en wij, met A-fietsje, terug, via de kaaien, naar de oude binnenstad. Fietsje 
geparkeerd op de Groenplaats, terrasje gezocht, gezond eten en drinken besteld en genieten.De lunch was perfekt, spijtig genoeg kan ik jullie de naam niet voortvertellen en ook de straat niet, sorry.
Wij op weg naar ons tweede museumbezoek, het Modemuseum. (http://www.momu.be/nieuws/nieuwsitem_momu_sluitingsper_2.jsp?referer=tcm:7-19386-64)
Pech onderweg, gesloten tot 14 september (wie sluit nu een museum in volle vakantie?). Niets aan te doen, wij dan maar een bezoekje gebracht aan de oude stad, enkele platenzaken en wat bookshops bezocht en onze namiddag was snel opgebruikt.
Nog een treintje dat ons in Lier afzette en we hadden samen een leuke dag gehad, ondanks een klein mankementje. 
Groene Pluimentocht
tintje (uitreiken van de Pluimen) maar was toch vooral bedoeld om er een fantastische 
fietstocht van te maken. En ik mag zeggen dat het geslaagd was, heb onderweg weing klachten gehoord buiten wat problemen met de billen, dat het soms te snel of te traag ging, af en toe wat regen (maar enkel wanneer ik er niet bij was) en dat sommigen alle dagen kip hebben gegeten (ze kregen al last van kippenborstjes).
Olen, kleinkunstfestival
stak de vlam in de pijp met zijn meestgekende liedjes en gaf zeer bescheiden de fakkel even door aan Miek en Roel. 
ze geven zelf ridderlijk toe dat ze tot het geslacht der senioren zijn toegetreden, hebben hun zin voor Antwerpse, liederlijke humor nog steeds niet verloren. Met enkele nieuwe en oudere nummers lieten ze het beste in zich los. Genieten, absoluut genieten.
samen op één podium. Worden wij inderdaad al zo oud? Ik ben met hun liedjes opgegroeid.
Gallo-Romeins museum in Tongeren
Vorige week samen met onze dochter een bezoek gebracht aan het Gallo-Romeinsmuseum (http://www.gallo-romeinsmuseum.be/museum/historiek) in Tongeren. In Lier een treintje genomen en met een overstapje in Hasselt zonder zorgen aangekomen in het station van Tongeren. Vandaar nog een kleine wandeling en je staat voor de deuren van het nieuwe "Europees museum van het jaar".
11 juli in´t stad
Daar Lier (je kan de Vlaams leeuwen op één hand tellen in mijn buurt) ver achterblijft in het organiseren van 11-juli-vieringen, het is ons eigenlijk niet te doen om het Vlaams karakter, hebben we in Antwerpen genoten van een fantastisch optreden met Axl Peleman, Antwerpenaar in hart en ziel en zeker niet éénzijdig vlaamsgezind. En hij had een leuke bende compagnons meegebracht, Laïs, 
Tine Embrechts, Frank van der Linden en last but not least onze noordebuur Rick de Leeuw. We hebben meegezongen, zelfs een walsje kon er af, op zijn antwerps of toch iets dat he midden hield tussen liers en antwerps. Alleen 'Nu of nooit' werd meegebruld in onze vadertaal (mijn moeder is Limburgs maar daar kan ze zelf niets aan doen). We hebben de cd 'Volksliekes' vakkundig laten signeren 
en zijn met een tevreden vlaams gevoel naar Lier teruggekeerd. 
Eetweekend
Sinds dinsdag zit ik thuis, de gezondheid staat weer op een laag pitje. Geen werk, geen sport, zoals al zo dikwijls gezegd, het verloopt allemaal met hoogtes en laagtes maar een constante zit er niet in.
stadsfietsen, gezapig door de stad op weg naar het Mas. Daar kan je tot de top 
gratis op en het was duidelijk dat wij niet de enigen waren. Zeer helder weer dus prachtige zichten over Antwerpen. Op de Groenplaats nog een biertje genuttigd en dan terug naar het Zuid. En terug naar onze "eigen" stad, Lier.
Na Fir Bolg 2011 (2)
Zaterdagmorgen mijn beste engels bovengehaald om een gesprekje te voeren met Amerikaanse vrienden van vrienden van één mijner broertjes. Living in New Mexiko en op weg om de Zimmertoren en het begijnhof met hun aanwezigheid te vereren.
Wij hadden tickets voor “Theater op het water”. Gepakt en gezakt, een rugzakje met enkele truis, een dekentje tegen de avondlijke koude en jeneverfles bij de hand, maar het was een maat voor niets. De “organisatie” (alweer een Liers akkefietje) had het op zich genomen om deze heerlijke lokatie 
te vervangen door een muffe turnzaal van de oude kunstacademie en waarom? Het had de ganse dag niet geregend, het was beter buiten dan binnen en de artiesten waren er op uit om op het water op te treden. Dit weten we toevallig uit de eerste hand omdat we na het optreden een venstergesprek hadden met Axl Peleman.
Maar …
Het optreden was subliem. Wij, fervente fans van het nederlandstalige lied, hoorden en zagen onze helden (ik geef toe dit is wat te, maar ik vind geen andere woorden) samen en in het engels optreden. Bedankt Axl, Ron, Nathalie, Wigbert, Mich en ook Jan, Björn en Guy (ik had Swinnen nog nooit life aan het werk gezien). Met geweldige nummers als Cool water, The River, Who´ ll stop the rain en waterhit nummer 1, Smoke on the water (en nog veel andere liedjes) wisten zij ons enorm te boeien. Een heerlijk avondje muzikaal genieten van een bende topartiesten afgerond met een gezapig gesprekje met Axl Peleman over koetjes, kalfjes en kindjes.
Zondagmorgen een trainingsloopje gedaan maar het was meer schuifelen dan lopen, kortom de trein der traagheid overschaduwde de Lierse stadsvesten. 45min voor een 7 a 8km, Rony het kan beter.
Mijn goeie vriend Bruno kwam ons ´s middags versterken en na een sobere maaltijd wij op weg naar de laatste dag van het “Na Fir Bolg”-festival in Vorselaar. Na het kleine debacle van vrijdag (zie deel 1) was het een geweldige vaststelling dat de klank ditmaal veel beter was. Onszelve direct versterkt met een guiness (lust ik niet) en een appelcider en op naar een gedurfd optreden van me-myself-and-my-guitar Roselien
(www.myspace.com/roselienmusic). Leuk. The Popes 
(www.thepopesofficialsite.com) waren van een ander gehalte “´t moe ni goe zen as´t mo het is” maar het was nog goed ook, een aangename verrassing. En de guiness vloeide rijkelijk! ´t Kliekske 
brachten een verrassend concert zij werden massaal en orchestraal bijgestaan door de mensen van “Den Troon” en een hoop jonge kinderen. Met zelfgemaakte instrumenten waren zij de blikvangers van dit prachtige optreden. Eva de Roovere 
is niet direct mijn ding maar zij beschikt over een uitgebreide schare fans. En dan voor mij de verrassing van de dag het Winkelcollectief 
(www.vi.be/hetwinkelcollectief), nog nooit van gehoord, nederlandstalig, eigenzinnige teksten(met een Kastels accent), een rauwe zanger en een violiste met ballen aan haar lijf. Geweldig genoten en ik hoop van ze in de toekomst nog eens ergens tegen te komen.
En dan … kwam Zjef. Ietwat schlemiel, al eens een deel van de tekst vergetend maar oh zo geweldig.Tot u zingt de heer Van Uytsel Zjef.
De laatste maanden heb ik hem enkele malen mogen beluisteren en hij is ongetwijfeld één van de godfathers van het nederlandstalige lied. Ja, ik ben fan! En hij heeft ons niet teleurgesteld, van Ouwe makkers over Tederheid naar de Zotte morgen, in muziekland zijn dit maar kleine stapjes.
Na Fir Bolg 2011 (1)Goed gevoel
Het gaat sportief goed, zeer goed misschien wel te goed. Deze namiddag eindelijk nog eens kunnen trainen, de 2 vorige dagen lieten dit echt niet toe, te warm. Wat is het heerlijk om tijd voor jezelf te hebben en daarvan een gedeelte sportief te besteden. Feestje
Vrijdagavond, verenigingenmarkt. Rond 18u alles klaargezet, 2 sublieme spelletjes en info over het eerste weekend van Lier 800 (volgend jaar eind april). Met Michel, Jo, Eddy en de 4 meisjes, die het op zich hadden genomen om de spelletjes draaiende te houden (waar ze perfekt in gelukt zijn), hebben wij de uitstraling van onze sportraad en sportdienst in optima forma verzorgd. Een 400-tal folders hebben hun weg gevonden en hopelijk zijn er een aantal voorbijgangers bij die onze data al in hun agenda hebben ingevuld. Om 22u hebben we opgeruimd klaar om het feest te laten beginnen. De "kanoclub" was the-place-to-be. De duveltjes gingen er frisjes in, 
enkele jongeren brachten de nodige ambiance (vlaamse schlagers ???) en het spel was op de wagen. Afgesloten hebben we in het nieuwe clubhuis van ´t Spui (waar ik bijna iedereen kende!!!). Het was nog juist nacht denk ik.
Redelijk laat uit mijn bed en naar de markt want ik moet voor mezelf zorgen en dan naar de Refuge, waar ik me enkel gewaagd heb aan wat warme thee. Mijn broertje pikte me hier op om naar de grote stadsderby te gaan, waar toch minder volk was dan andere jaren. Een trend die de vorige dagen ook de revue had gepasseerd, overal wat minder volk (het weer, de crisis ...?). 0-5 voor Lierse maar ons rood-wit ploegje had wel een goaltje verdiend. Zimmerrock was al duchtig bezig maar we waren goed op tijd om Bart Peeters en groep in vol ornaat mee te pikken. Gezeten met nen "1928" heb ik er van genoten, enkel de bas stond wat te volumineus.
Zondag toch nog wat gesport (een 12km in dik 65 min.) maar mijn zweet rook definitief naar Duvel. Heb lang in twijfel gestaan om naar "Toeters en Blazen" te gaan of het fietstochtje van de milieuraad mee te pikken. Maar toen de zon in vol ornaat aan het firmament verscheen was de keuze vlug gemaakt. Met een 50-tal fietsers op pad voor een zeer mooie tocht (uitgewerkt door Guy,
die ons begeleidde met de wagen wegens rugproblemen) via Duffel, St. Kat. Waver en de netedijken.
Met onderweg een Duvelstopje in Roozendael. 
Na nog een laatste biertje en een lekker frietje verorberd te hebben was ik er klaar voor. Rust, rust en nog eens rust.
Voor mijn tv-tje (opgenomen) nog genoten van een alweer sublieme Gilbert die echt wel verdiend om met die trui rond te rijden en dan mijn bed in. Morgenvroeg wordt de werkende mens weer opgeëist.
Feest in de stad
Start ...Roparun 2011 of ...
… de “tango van het bl… kontje”.
Met zeer gemengde gevoelens zaterdagmorgen om 6u30 op weg naar Mechelen, waar we met zijn allen samenkwamen om naar Parijs te vertrekken, blijdschap om mijn vrienden die ik vorig jaar (met eigen team aan de start) toch een “beetje” gemist heb, spanning omdat ik er echt niet klaar voor was, sportief gezien. Teveel ups en downs doorkruisen mijn sportieve prestaties om er enige lijn in te brengen, vermoeidheid, pijntjes en kwaaltjes, soms zelfs het mentale (heeft het nog wel zin). Dus met zeer, zeer weinig trainingsarbeid stond ik in Parijs klaar om er een “lap” op te geven.
De sfeer zat er al onmiddellijk goed in en de nieuwelingen werden met open armen ontvangen. Ik zou zelfs durven zeggen Roparunnen doe je niet met vrienden, je bent drie dagen “familie”. In het busje werd er al stevig gelachen, waar zou ik me druk over maken. In Parijs nog een spaghettitje verorberd en om 15u38 
stond onze chef d´equipe, Winy, klaar om de eerste km´tjes voor zijn rekening te nemen. Wetende dat hij 9 maanden geleden niet eens wist dat hij hier aan de start zou staan, voor hem en hem alleen doe ik meer dan mijn petje af. Vermits ik in het eerste team zat was het na 9km mijn beurt om mijn eerste Roparunstapjes te wagen, behoedzaam maar met een stevig tredje. Te vlug, nog te vlug, volgende beurt toch maar een tandje minder schakelen, maar je zit zo in de flow van het gebeuren 
dat van dat minderen niets in huis komt. Na dik 5u zat onze eerste shift er op en was het wassen, eten, massage (heerlijk meisjes voor dit drie-daagse welnessfestijn) en trachten te slapen. Met de nadruk op “trachten”.
Slapen was er niet bij, maar rusten is ook belangrijk, en we stonden klaar om er nachtwerk van te maken. En te genieten van de opkomende zon. Chauffeur en begeleider check, klaar, 
massagiste check, klaar, fietsers check, klaar en lopers check, klaar. Het ging verduiveld goed vooruit, maar zou ik dit tempo kunnen blijven volhouden? Links en rechts deed het bij sommigen al wat pijn, maar geen gezeur vooruit met de geit. Na onze loopkilometertjes werden we door de catering verwend met een stevige maaltijd en na een stevige beurt 
(massage wel te verstaan, blijkbaar zaten mijn testikels in mijn kuiten, begrijpe wie begrijpe kan en het zijn ook niet mijn woorden!!!).
Na een hotsende en botsende verplaatsing was het al ons derde optreden, maar ver van het beste. Nu heb ik zoveel ervaring met dit soort toestanden maar toch laat ik me overhalen om een heerlijke kom pompoensoep te nuttigen. Man, man, man heb ik me dat beklaagd. Zuuroprispingen, gevoel van overgeven (ja overgeven en niet overgave), mijn benen die blokkeerden (of was dit al te wijten aan het te strakke tempo van voorheen?) kortom aan deze shift houd ik geen al te prettige herinneringen over. Alles hebben we geprobeerd, water met gas (boertjes laten ja) cola zonder gas, banaantjes eten (blowin in the wind ja), aquarius, niets hielp en dan duren 2 km´tjes lang hoor. Toch was op het einde van onze shift het ergste leed geleden, al had ik niet direkt een hongerig gevoel. Maar de spaghetti van ons Annickske (is die nu niet wat bijgekomen???) deed wonderen. Toch nog eventjes de mobilhome in en toch wat gedut, voor het eerst in mijn sportieve carriere moet ik als allerlaatste klaar (nee niet gekomen) geweest zijn om nieuwe start te nemen.
Zele here we come. Volk, volk en nog eens volk, aanmoedigingen, applaus, high-fives, Zele op zijn best en in de ban van de strip. En wij op (de nachtelijke) weg naar Stabroek. De soep was uit mijn maag (nooit eet ik dit nog voor het lopen) en de beentjes waren terug optimaal, ze draaiden soepel hun kilometertjes, stijfden wel een beetje op tijdens de periodes in het busje maar geen geklaag alles in optima forma. In Stabroek (het was ondertussen 4u in de morgen) stond het spek-met-eieren-ontbijt klaar 
(met dank aan de nonkel en tante van Arielle, heb de tante mijn roos gegeven na de aankomst in Rotterdam), samen met de flikken (van …) onder de douche en opnieuw opweg naar het volgende en laatste wisselpunt.
Eten zat er niet veel in maar drinken des te meer, rusten blijft nog steeds belangrijk, 
slapen is er al lang niet meer bij. De laatste 45 km worden al lopen-fietsend afgelegd. Ik zie er stevig tegen op, van lopen naar fietsen vind ik niet erg maar het omgekeerde doet mijn benen lijken op engelse pudding (zo van die die blijft natrillen). Ik zou 20km de zaak van naderbij bekijken en dan beslissen of ik de laatste 25 km mee op pad bleef. Maar het bleef maar wonderwel goed gaan met mijn beentjes en ik kon zelfs af en toe (vooral als er strakke kontjes voor mij liepen) nog een (s)tandje bijsteken. Het slechte weer was wel de grote spelbreker van de apotheose in Rotterdam waar het ganse team ons stond op te wachten. En dan met zijn allen onder de boog van de aankomst, met maar liefst 5 tv-cameraploegen in de buurt, waar we met zijn allen even niet meer tot deze wereld behoren en waar woorden tekortschieten om uit te drukken wat er door je heen gaat.
Het is ons weer eens gelukt, dat waar je als team een heel jaar naar toe leeft. Bedankt aan iedereen die op welke manier ook (in een goedlopende ketting kan geen enkele schakel ontbreken) zijn steentje heeft bijgedragen om van deze Roparuneditie een schitterend “familie”feest te maken.
En ik ben ongelooflijk blij en fier om hier deel te mogen van uitmaken. De amusementswaarde (lachen, gek doen, de pineut zijn, lopen) was zeer hoog en hopelijk telt voor jullie hetzelfde.
Foto´s :
https://picasaweb.google.com/ronyvanoosterwyck/Roparun2011?authkey=Gv1sRgCOyqwpTixb23twE#slideshow/5618876253241958242
https://picasaweb.google.com/stevenduja/Roparun2011
https://picasaweb.google.com/104975403615660979835/2011Roparun?authkey=Gv1sRgCJOzuN-s1pTkQw&feat=directlinkhttps://picasaweb.google.com/roparun239/Roparun2011?authkey=Gv1sRgCMfg5rzSjrDe2QE&feat=directlink
tv-beelden :
http://www.rtl.nl/xl/#/u/788f40c1-b2ae-30ad-95db-1fc4dbb9ee09/
Leer Roparun kennen. [HQ]
http://hosting.dutchview.nl/roparun2011/index.php?ID=36
Roparun 2011
From now on it´s Roparun-time. Garden City wijk (bezoek AGS)
Een 10-tal Groen!e senioren daagden op om onder de deskundige leiding van Luce 
een voettochtje te maken door de Garden City wijk (http://inventaris.vioe.be/dibe/geheel/20659) die zich gedeeltelijk (gescheiden door een onderaardse beek) op grondgebied Edegem en Wilrijk bevindt. Deze wijk 
is ontstaan in de jaren ´20 van de vorige eeuw en zijn gemaakt naar het voorbeeld van de “tuinsteden” van Ebenezer Howard (http://nl.wikipedia.org/wiki/Ebenezer_Howard). Het concept was vrij eenvoudig : “men bouwe een tuinstad die de voordelen van de stad en het platteland verenigt en daarbij de nadelen van beide ontgaat. Voor de rijken en de minder-bemiddelden, voor heren en arbeiders, voor de meesters en de leerlingen, voor de kunstenaars en de leken, voor de burgers en de boeren.”
Elk huis(je) had zijn tuin(tje), iedereen kon bij iedereen binnenlopen want alles was met paadjes en wegeltjes verbonden. Helaas zijn vele van die doorgangen nu dichtgebouwd met garages en poorten. Al deze paadjes kwamen uit op enkele mooie pleintjes waar indertijd een deel van het sociale leven plaatsvond. Een deel van de wijk werd snel terug afgebroken om plaats te maken voor de Prins Boudewijnlaan (aangelegd in 1933). 
Vakantie aan zee
lekker eten en Rodenbach (ja die om te drinken). En al ben ik geen zeeman (meer een ardennenheld) we hebben ons geweldig geamuseerd. Een dagje Brugge, een dagje op bezoek bij vrienden (lekker eten en een wandelingetje), gaan fietsen
, veel wandelen en naar aanleiding van de komende Roparun, lekker hard getraind (alle 2 dagen tot meer dan anderhalf uur). Onze jaarlijkse bezoekjes aan enkele restaurantjes 
in Blankenberge werden niet overboord gegooid en voldeden volkomen aan onze verwachtingen. En tot vorige donderdag (feestdag) was de kust een oase van rust en net dat hadden we nodig. Het verlengde Hemelvaartweekend hebben we doorgebracht in gezelschap van onze dochter, haar ventje en hond Sado. Veel strandwandelingen
(hondsvermoeiend!!!), de Blankenbergse havenfeesten bezocht en mosselen a volonté met de nodige Duveltjes, HEERLIJK.
Vreugde en verdriet hand in hand
| 43 | 203 | 47:12,8 | Van Oosterwyck Rony | Lier |
met de mensen die ik niet kende en vice versa natuurlijk. We liepen per 2, aangenamer, onder begeleiding 
van een viertal fietsende dames. Ik liep als 2de maar vlug zakte ik af naar derde loper (waarom?hahaha).
hebben ze me veilig op de trein naar huis gezet. Een prachtig loopje met fantastische lotgenoten op een aangename zomerse meidag, wat moet een mens nog meer. 
Sport in het verschiet
Gisteren rustig duurloopje van een uurtje, traag maar gestaag, het tempo verzwakte niet. Na alle strubbelingen waar mijn lichaam, alweer, onderhevig was maakt het me blij dat ik mijn 4de loopje pijnvrij kon doormaken. Mijn persoonlijk kine heeft me vanmiddag nog eens extra verzorgd zodanig dat ik hopelijk het weekend lopend maar pijnvrij kan doorstaan.Nieuwtjes van het weekend
Eindelijk nog eens een rustig weekendje. Mijn vrouwtje aan zee, ik alleen thuis.Nieuws van de dag
http://www.nieuwsblad.be/article/detail.aspx?articleID=6A3A4DS0&_section=12852826&utm_source=nieuwsblad&utm_medium=newsletter&utm_campaign=regio-nb (met dank aan Leo VanderLinden, Het Nieuwsblad)
Sinds 2006 ontwikkelde TreinTramBus al 30 wandelingen volgens dit concept. Volgens Groen!Plus is dit een belangrijke bijdrage tot duurzaam toerisme met een kleine ecologische voetafdruk. Vandaar de Groene Pluim. Die werd overhandigd door Freya Piryns (senator Groen!). Meer informatie op http://www.groenehalte.be
Daarna was het tijd om de praktijk aan de theorie te testen en iedereen (een 15-tal wandelaars) 
was het er roerend over eens het is een prachtige 
wandeling. Ons middagmaal hebben we genomen in ´t Stationneke 
in Kessel-Statie. Het 2de deel liep via de Kesselse Heide naar nijlen waar we ons natje hebben genuttigd in het plaatselijke woon- en zorgcentrum. we werden hier verwelkomd door de Nijlense Groen!voorzitter Annemie die ons nog een prachtige rondleiding gaf.
En dan met de trein terug naar huis.
Als nieuwe voorzitter een schitterend geslaagde dag.
Onze Groen!fotograaf Walter die anders nooit
op foto verschijnt.
(Foto´s : eigen materiaal)
Nieuws van gisteren
Na 50 minuutjes treinen naar Brussel en een kleine wandeling meldde ik me aan in het Groen!lokaal.
(Daar waar vrienden zijn, is er rijkdom)
(tuinhuis uit brilglazen)
maar vooral tot rust komen. 
je moet het weten want het ligt tamelijk verscholen, was zeer klein, maar een bezoekje meer dan waard. Met dank aan Violette 
Nieuws van de dagNieuws van de dag
Lier een mobiliteitseiland zonder waterMijn vervoersmiddelen zijn meestal mijn voetjes, mijn fiets, de trein en de bus, maar af en toe heb ik de noodzakelijkheid om mijn auto te gebruiken. Vooral voor mijn woon-werkverplaatsingen en af en toe om onze dochter in Mol te bezoeken. Voor mij hoeft "koning auto" helemaal geen voorkeursbehandeling als het om verkeer gaat.
Maar ...
... het is me nu toch even te gortig. Onze dochter bezoeken via Nijlen (http://www.nijlen.be/Nieuws_top-Omleiding-door-werken-Liersesteenweg.html) en de autostrade is helemaal niet aan de orde, Emblem en de autoweg naar Turnhout zijn onze codewoorden. Maar ook hier heb je al een probleem (http://www.gva.be/antwerpen/lier/uitbreiding-bedrijventerreinen-leidt-tot-extra-kruispunt-op-ring.aspx) voor je onze stad verlaten hebt. En dat op zichzelf blijkt voor sommige Lierenaars al een enorm gegeven te zijn. Gelukkig zijn er anderen die terug het gebruik van het voetganger zijn en/of hun fiets hebben ontdekt. Elk nadeel, heeft zijn voordeel (of was het net andersom).
Gaan werken is een nog groter probleem. Wilrijk is the workplace-to-be maar voor enkele tijd niet zo evident. Dat men Mortsel moet vermijden hoef ik niemand uit te leggen, maar dat beperkt een deel van mijn mogelijkheden. Lint dan maar via Hove en Edegem, oeioeioei. Hove (http://www.hove.be/nieuwsdetail.aspx?id=246, http://www.hove.be/file_uploads/2658.pdf)
is voor het eerstvolgende jaar zo goed als onbereikbaar terrein. Hove links laten liggen en van Lint via Kontich (http://www.lint.be/nieuws/667/default.aspx?_vs=0_n&id=621) rijden is geen optie.
De kers op de taart is Edegem (http://www.edegem.be/nieuwsdetail.aspx?id=3789) ook daar heeft men het ongelooflijke idee geopperd om alles nog even vlug open te leggen. Geen doorgang in het centrum meer en aan het UZA zijn ze een nieuwe rotonde aan het leggen, alweer rondrijden dus.
Nog iemand die goesting heeft om met me mee naar Wilrijk te rijden?
Is het niet de taak van het beleid om alles "in goede banen te leiden"? Hebben de verantwoordelijke politici nog nooit van overleg gehoord, nee natuurlijk niet. Iedereen moet scoren want volgend jaar zijn er gemeenteraadsverkiezingen en mensen worden beschouwd als kortetermijndenkers.
Maar dat je hierdoor Lier niet meer in of uit geraakt zal hen hierbij worst wezen.
Besluit ...
... nog één en een half jaar vruchteloos je "weg" zoeken en dan zijn we voor 4 jaar gerust. De eerste 4 jaren na een verkiezing gebeurd er toch niets.