kan er nog wel bij!!

Na 3 heerlijke dagen in Slagharen,ontkwamen we toch niet aan de spanning.Maandagochtend om 7:15 al in het ziekenhuis zijn.
8 uur ging manlief de OK op en om 12 uur werd ik pas gebeld dat alles oke was gegaan!
Is dat geen goede test voor lichaam en geest.
En dat voor even een paar galstenen verwijderen?
Maar manlief wilde maar niet wakker worden.
Het was ook nog even de vraag of hij wel naar huis kon.
Leuk he....ik moest wel heel stress bestendig zijn.
Maar het goede nieuws kwam toch om 3 uur,ik mocht hem halen.
Woensdag ook nog even de uitslag van Mandy haar MRI scan en foto ophalen bij de orthopetische chirurg.
Ging er heen met het idee om nooit meer terug te komen omdat Mandy al weer zo hobbelt op haar been,of er niets aan de hand is.
Maar wat schetste mijn verbazing???
Op de MRI was te zien dat Mandy een scheurtje in haar meniscus heeft.
Dat arme kind loopt daar dan al mee vanaf kerst 2005,toen is ze gevallen met touwtje springen op de basisschool.
De enige oplossing is nu een operatie om te kijken of het nog te helen is,en of er geen blijvend letsel is onstaan.
Wat heb ik een respect gekregen voor onze meid!
Die gewoon alle dagen naar school gaat,en gewoon doorgaat.
Want volgens de dokter moet ze een hele hoge pijngrens hebben.




















