Einde.

Nu volgt een eigen foto met een tekstje op geplaatst.

Na het historische komen we nu aan het humoristische gedeelte met eerst enkele cartoons.

Nog enkele foto's van voorwerpen,voor vandaag, laat ik jullie nu zien.

We kijken wat verder en vinden in vitrinekasten uitgestalde kelken,monstransen en andere voorwerpen.

Ook tal van gewaden zijn er te bezichtigen.

De volgende reeks foto's komen reeds op uw scherm.

We bekijken nu nog verschillende opmerkelijke foto's van relieken en andere voorwerpen die in de Sulpitius Kerk te Diest te zien zijn.

Ik heb weer plaats genomen achter mijn PC. om ons bezoek waarmee we bezig zijn verder te zetten.

Zo,voor vandaag ga ik er mee ophouden,tot bij een volgend bezoekje.

MOOIE POËZIE.




Verschrikte vogels


kijken naar het avondblauw

naar de schaduw

van de eeuwigheid

als het zilveren licht


van twinkelende sterren


weerspiegelen in je ogen

stilte legt zijn schaduw

in de blauwe tuin


als de nachtegaal droef fluit

als engelen klapwieken


en vreugde brengen bij het kind

dat warmte zoekt


aan zijn moeders hart

een warmte waar wij


allen naar verlangen.

Edith Oeyen.

Zoals jullie al enkele malen hebt kunnen vaststellen maak ik regelmatig gebruik van poëzie van Mevr. Edith Oeyen,ik heb deze pracht vrouw toevallig ontmoet en we zijn toen in gesprek geraakt over haar werk. Ik kende haar voor onze babbel helemaal niet,maar na ons gesprek was ik ervan overtuigd dat ze een begaafd schrijfster was van prachtige poëzie.Ik heb trouwens links op mijn blog een link naar haar eigen website,waar jullie die willen,meer te weten kunnen komen over haar.
Niettegenstaande die mogelijkheid wil ik hier zelf iets over haar vertellen.

Edith Oeyen is  een vrouw die voornamelijk van literatuur houdt. Meer bepaald dan van poëzie. Maar ook proza draagt haar voorkeur weg. Haar tuin verzorgen is ook een hobby, daar kan zij zich in  uitleven en inspiratie opdoen. De tuin biedt haar ook een veelvuldigheid van bloemen, die haar toelaten mooie bloemstukken te maken. Haar drie kleinkinderen zijn haar oogappels, voor hen heeft ze heel veel over. Ook in het verenigingsleven draagt zij haar steentje bij.

IN RECENSIES SCHREEF MEN OVER HAAR WERK O.A. HET VOLGENDE:

In 't Kandelaartje nr.4 24ste jaargang, december 2007schreef René Venken het volgende: Edith Oeyen veroverde een eigen plaats in de hedendaagse poëziewereld. Zij behoort tot diegene die een gans nieuwe poëzie nastreven en zich afkeren van de tradionele vormen om aan het gedicht een nieuwe vrije vers te geven. Toch weet zij de traditionele vormen te eerbiedigen en schrijft zij een poëzie die nauw aansluit bij de vorige generatie. Zo schrijft zij poëzie die tot stilte en aandacht leidt en waarmee de lezer haar leert kennen zoals zij werkelijk is.

In haar poëzie gaat Edith voort steeds de aloude thema's van het levensleed en het verdriet te vertolken. Daarin blijft ze met haar twee voeten op de grond. Door vroegtijdig verlies van geliefden heeft haar er ongetwijfeld toe gebracht zich in melancholische poëzie uit te drukken. Zeer gevoelig van natuur voelt zij zich blijvend beproefd. Zij laat aanvoelen dat zij van een dergelijk verlies levenslang moeilijk herstelt en alleen troost vindt in haar poëzie waarmee zij zich in stand houdt en naar buiten treedt.

Als gelouterd van alle overtolligheden heeft zij het inzicht verworven dat het geloof in de liefde voor altijd blijft en haar  van alle weemoed kan bevrijden om haar gelukkig te maken.

Haar poëzie vetrekt vaak vanuit het gemis van geliefden. Dan vindt zij gelukkig de vitaliteit terug om zich in het letterland te laten gelden als een prominente poëzie-dame die haar leven weet te kleuren.

Haar doel is de poëzie-lezer een spiegel voor te houden waarin hij begrijpelijk de gevoelens van de dichteres herkent, ja zelfs op zichzelf toepasselijk vindt.

Juist in dit element,de mededeelzaamheid weet Edith Oeyen zich van vele anderen te onderscheiden. Zo is zij een dichteres van formaat geworden.

Uit haar poëzie kan men alles aflezen, alles wat in een vrouwenhart en geest kan omgaan bij persoonlijke belevenissen op het innerlijke plan en in verband met het gebeuren van ver of dichtbij.

In verzen van slechts enkel woorden lukt het haar haar gevoelens  te verdichten om ze correct aan anderen mee te delen. Met haar poëzie, vanuit een diepmenselijke bewogenheid geschreven, heeft zij aan elke lezer de boodschap willen meegeven, de boodschap van loutering, hoop, berusting die iedereen vroeg of laat in zijn leven broodnodig heeft.

Tot hier deze korte voorstelling van deze begaafde schrijfster,er is over haar nog veel meer te vertellen,maar daar voor kunnen jullie terecht op de link waarover ik hierboven reeds heb gesproken.

DANKWOORDJE.
Dan wil ik wil langs deze weg Mevr. Edith Oeyen ook hartelijk bedanken dat ik haar poëtische teksten,gedichtjes en kort verzen mag gebruiken bij mijn powerpoints en op mijn blog.Ik voel mij hierbij een bevoorrecht persoon.

Vandaag komen er ook weer enkele cartoons aan bod.

De laatste reeks foto's genomen in deze prachtige kerk,voor vandaag, laat ik jullie nu zien.

Zeg nu zelf,deze kunstschatten mogen toch niet verloren gaan,ja zeg maar ze mogen gekoesterd worden en dat,dat geld kost dat is ook zo,maar het is toch goed besteedt,althans dat is mijn mening. Er wordt door de regering genoeg geld verkwist aan onnodige dingen zoals daar zijn :al die regeringen in een landje een zakdoek groot,al die ministerie's waar ze elkaar voor de voet lopen en als er dan al iets gebeurt wat niet kan,dan elkaar maar de schuld geven. Daar zijn er genoeg waar men met de vinger kan naar wijzen.En dan die grote fraude zaken waar ge op een dag eens iets van hoort en waarvan men zou denken hier gaan ze toch zeker iets aan doen,vergeet het maar het gaat allemaal de doofpot in.Geld verkwisten aan onderzoekscommissies en als er een rapport op tafel ligt,dat veel geld heeft gekost er toch niets mee doen.Wat zouden wij er dan op tegen zijn dat men geld besteedt aan het beschermen voor het nageslacht van al deze kunstschatten.