Poëzie van Edith Oeyen.


Langzaam tovert de stad
mensen wakker.
Misschien was het de dansende wind
die huizen heeft geschud vannacht.
Vogels brengen hun vleugelslag
als zachtheid om mijn schouders
ik grijp naar hun warmte
maar duidelijk spreken ze vrijheid.
Is het een dwaasheid te denken
dat wonderen bestaan?
Edith Oeyen






























ALWEER!




































1 reactie op dit bericht
Gedichten en moppen
Geniet nog van je weekend, en hel graag tot wederhoren..
Papa Leone.