Woensdag 27 oktober 2010
Bedenkingen van Phil Bosmans.
AAN EEN GEHANDICAPTE VRIEND.
Ik sta altijd verstomd,
dat er vogels zijn
die in een kooi gevangen
toch nog zingen kunnen.
Ik heb altijd je optimisme bewonderd.
Je hebt gelachen,mensen getroost
en moed gegeven,
ofschoon je een gevangen vogel bent
met gebroken vleugels.
Je zit aan je rolstoel gekluisterd.
Soms zit je zo vast
en wordt alles donker
als in de donkerste nacht.
Dan weet je niet meer
of je nog verder leven wilt,
Maar je geest is sterker dan je lichaam.
Hij steekt telkens een klein lichtje aan
zo klein soms als het vlammetje van een kaars
en je ziet weer iets
en dan komen er vrienden,
die je verzoenen met het leven
en dan zijn er je vrouw,je kinderen,
die je nodig hebben,
je aanwezigheid,je glimlach,je vriendschap.
Je gelooft weer in jezelf
en in het leven.
Phil Bosmans
Geschreven door Jos om 10:49
Reageer op dit bericht
