Een stukje nostalgie

 

In het gerimpeld gelaat ligt de tijd

stilzwijgend toe de kijken naar het verleden wat

langzaam samenvloeit met het heden

 

Een spoortje nostalgie

een teken van heimwee

en enkele tranen van spijt omtrent al datgene wat

achterbleef zonder genomen de worden

 

Het verleden smelt niet zomaar weg

Het is ook niet tastbaar

En toch draagt ieder mens zijn eigen verleden

met zich mee

 

In beelden

in woorden

in daden

In datgene wat ze werden

of net niet werden

In een briefje

een ansichtkaartje

In een scherfje

een restje

En in nog zoveel andere

kleine onbenulligheden

zit het verleden wat men niet zomaar

kunnen achterlaten

 

Gekrast in een boomstam

neergeschreven met onuitwisbare inkt

op het schoolbord

Verborgen achter een steen van een muur

van een of ander oud gebouw

daar ligt vaak nog een stukje oudheid

“zeg maar” opgeborgen

 

Het is een zanger

wat het vaak bezingt

Een dichter

wat het vaak beschrijft

Een schilder

die er vaak een schilderij van maakt

En dit zijn nu die momenten van nostalgie

waar men ons niet kunnen vanaf wenden

zonder er even bij stil te staan

dat de tijd snel voorbij raast

als die vogel daar hoog in de lucht 

Liefde is als……………

 

Het spel van de liefde

Is als een beeldhouwer

Die uit een robuuste steen

Een prachtig

Zeg maar bijna levend beeld tevoorschijn

Tovert

 

Liefde is als een zanger

die zijn vertederend woorden

tevoorschijn laten komen

doorheen de stem van zijn gedachten

 

het is als een stilstaande

waterplas

waarin jij kunt kijken naar je eigen gezicht

en opmerkt dat jij daar niet alleen staat

want liefde is steeds een deel van dit leven

je moet er alleen soms open voor staan

en niet enkel die waterplas moet je zien

maar wel een oceaan aan mogelijkheden

 

het spel wat liefde word genoemd

is het spel van dat kind in de zandbak

die zijn schopje en zijn emmertje deelt  

met een ander kind

en lacht wanneer het ziet

hoe een torentje ineenstuikt

om dan vol overgave een nieuwe toren

te maken

 

liefde is dat ook

het is steeds na elke tegenslag

opnieuw beginnen

niet opgeven

niet laten rusten

want liefde dat moet je leren

accepteren in al zijn vormen

en al zijn faciliteiten   

Ik zoek achter dat ene woord

 

Ik dracht tevergeefs

woorden aaneen de rijmen

wat onze liefde voor elkander

kunnen verwoorden

Maar kom steeds tot dezelfde slotzin

Liefde kun je niet neerschrijven

Liefde is niet aaneen de rijmen

in een of ander doodgewoon gedicht

waarvan de woorden reeds miljoenen malen zijn

gebruikt

“en wie weet zelfs misbruikt”

 

Ik dracht steeds naar nieuwe woorden

de zoeken

maar vind ze niet

Want woorden kun je niet zomaar verzinnen

alsof het gewone letteren zijn

die niets de beduiden hebben

En waarmee men mogen

goochelen naar eigen believen

 

Ik zou een hommage willen schrijven 

naar de liefde gericht  

de liefde die wij bedreven

langgeleden

Een hommage naar het geluk

wat wij ooit mochten delen

met elkander

Een hommage naar dat kleed

dat bedsprei

waaronder wij samen weggedoken lagen

de wachten

tot zelfs de nacht zich kwam nestelen

in onze harten

 

En steeds zou ik willen woorden

aaneen rijgen

die rijmen op liefde

Maar liefde

liefde kun je niet laten rijmen

op het gevoel wat zoveel meer zeggen zal

wanneer het zwijgt

 

Dus kwam ik tot de slotzin

dat ik dan nog liever een piano stukje

zou willen maken

Een stukje muziek waar wij dan samen

op konden dansen

tot de zon ons opneemt

alsof wij enkel bestonden uit

kleine stofdeeltjes die samen smolten

tot een geheel

Laat de liefde als motregen zijn:

Zoals die kleine druppeltjes

die een rivier doen overstromen.

Het doet goed

te weten dat er ergens iemand aan je denkt

het doet goed

te weten dat er ergens iemand blij is met je groet

het doet goed

om de weten dat er steeds iemand wacht tot jij even

binnen walst

 

‘t is goed om weten

dat er iets is wat je delen kan

met een ander

‘t is goed om te weten

Dat er ergens iemand accepteert

Wat jij voor de ander doet

’t is goed om weten

Dat iemand jou ontvangt met een blijde lach

Al zag je hen nog nooit

 

 

·         al ken ik je niet
weet ik niet wie je bent
al zag ik jou nog nooit
hoorde ik nog nooit je stem
toch dit klein en eenvoudig wijsje
er is er een wat denken zal aan jou
iemand klein maar oprecht
iemand ver weg maar in het echt
want er is er een wat steeds zal denken aan jou
en dat is een reden om elke dag weer door de gaan
want al ken je hem niet
weet je niet wie hij is
want al zag je hem nog niet
weet je niet wat hij zegt is het goed of mis
weet dat hij denkt aan jou
en dat is reeds meer dan voldoende

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ze leeft in het verleden

 

Ze spreekt te taal van lang geleden

in het heden nog steeds uit

Met handen die bewegen

als een reiger in het riet

zingt zij nog steeds dat lied

als was het een steeds wederkerende

Dageraad

 

Waar men mochten joelen en juichen

om het pas gezaaide koren

Waar men mochten jubelen en vrolijk wezen

om het pas geploegde land

waar morgen vers graangewas

welwillig bloeien zou

 

Ze vertelt vandaag nog steeds

hetzelfde verhaal

van honderd vijftig jaren geleden

alsof het pas gisteren was

Met handen die bewegen

als het deinende water in de rivier

 

Waar men mochten waden

en bootjesbaden

Waar men mochten duiken

tot op de bodem

en proestend van blijdschap

weer opduiken

 

’t is zolang geleden

dat onbezonnen verleden

maar voor haar nog levendiger

als nooit tevoren

Want al is haar gezicht getekend

door de jaren

haar haren grijs

het beeld wat zij toen opnam

bleef eeuwig verder draaien

 

 

Help hen

 

Aub Heer

help die ander niet mij

het leed de dragen

Wie ik lief heb

en bemin met heel mijn hart

wil ik dat JIJ nu naderbij loopt

en schenkt UW goeder hart

 

Aub Heer

aanhoor hun smeken niet het mijne

Dracht de aanhoren

hun leed hun pijn

 

Want Heer

‘k heb diep vanbinnen slechts een

brandend verlangen

Een zee van vreugdegolven de zien

aanspoelen op het strand

waar ik geboren ben

 

Aub heer

laat hun handen rusten in de jouwe

niet de mijne

Leid hen in het licht

naar het geluk wat ieder wacht

op het einde van hun dagen

 

Aub Heer

’t is zinloos dat de schenken

aan mijnentwege

want geluk bezit ik in overvloed

Maar geloof mij lieve Heer

alleen JIJ kan dat geluk

Vervolmaken tot in de kern van dit bestaan

 

Want Heer

‘k heb diep vanbinnen een vuurtje branden

wat ik schenken wil aan ieder mens

wat lijdzaam toekijken moet

hoe elk vonkje van hun eigen vuur

langzaam doven zal

 

Maar daar ik slechts een doodgewone jongen ben

met slechts een beperkt aantal mogelijkheden

zou ik jou nu willen vragen

Heer help hen om hun weg

de belopen met blijdschap in hun hart

     

Net op die ene dag

 

Hij kwam

jij hing

Net op die ene dag toen ieder het had

over de nieuwe geboorde van Christus

hing jij van mij heen

 

Zomaar onverwachts stapte jij uit het schip

en liet mij ontredderd  achter

‘k wist niet wat ik moest

‘k wist niet waarheen

alles viel in duigen uiteen

 

Elk droombeeld

elke wens

zomaar spatte het uiteen in miljoenen scherven

Zocht achter elke scherf

achter elk brokstukje

elk kruimeltje

maar tot heden van vandaag

ontbreken nog steeds zoveel stukjes

dat ik jou slechts een scherven terug vinden kan

 

Waarom net op die ene dag

de dag waar God zijn zoon liet opstaan

Waarom hing jij dan liggen om nooit meer rechtop te gaan staan

Waarom toch moest het zover komen

Wat deed het leven met jou

wat jij nooit deed met het leven

Waarom hate het leven jou zo

waar jij ieder zo lief had

 

Nu zoveel jaren later vraag ik mij dat nog steeds af

maar al stond de Heer nu reeds zovaak wederom op uit de dood

nog nooit bracht hij jou met zich mee

’t Zijn die stille momenten

Die stille woorden

’t zijn die stille gedachten

Die stille dromen

Wat liefde en vriendschap

Opnieuw doen herboren worden

Want na elk stil moment

Is het woord welkom een zaadje wat open bloeit

Om een nieuwe bloem de worden

Die bloeien zal onherroepelijk

In ieders hart

 

Ik zat gevangen in een web

Omringt door honderden niets vermoedende

Toeschouwers

Ze knepen mij

Duwden mij

Wurgden mij

Maar niet een die daar enig besef van had

Ik schreeuwde

Tierde

Smeekte

Toch daar zij onwetend waren begrepen ze mij niet

Ik sleurde aan mijn touwtjes

Aan de koorden

Ik trok aan de alarmbel

Maar hoe onwetender zij waren

Hoeveel dover zij waren

Ik liet een druppel naar omlaag vallen

Een traan

Ik liet resten verleden neerstuiken

En nog was er niet een die mij begreep

Toen besloot ik mezelf achterwaard de begeven

En mij op de sluiten in mijn eigen wereldje

Om alles de kunnen vergeten

Om er mee te leren omgaan

En opeens stond jij daar

Jij stak jouw hand uit

Riep mij bij jou

Jij sprak zacht en liefdevol mijn naam uit

En vroeg heel stil

Wil jij van mij zijn

En toen besefte ik

Hoeveel onwetendheid er ook mag wezen

Zoveel meer begrip bestaat er nog

Je moet er alleen open voor staan

En niet verlangen dat ieder jouw weg oplopen zal

Je moet mensen vrijlaten

Vrij om te gaan en te staan

Vrij om de komen en te gaan

Als jij dat eenmaal kunt aanvaarden

Dan blijven er nog velen over die wel kunnen houden

Van de persoon die jij bent

En zul jij zoveel meer liefde kunnen ontvangen

Zelfs meer dan dat jij dragen kunt

In het oog gevangen

met tranen van toen

Het verleden laten rusten

op het blad wat voor mij rust

Als een moe gevlogen vlinder

wat de dageraad begroet met zijn

geklapwiek en zijn zacht

gestrijk langs de banen van de seringen

zo leg ik stil mijn laatste woord naast

dat van jou.

 

*************************************************************************

 

 

 

 

Ticket naar de hemel

 

Gij hebt mij steeds gedragen

mij steeds verwent

Gij hebt mij steeds aanhoort

mij steeds beschermt

Jij met het kleed van zijdezachte

gewassen

Jij met het kleed wat steeds verwarmt

en beschermt tegen het kwaad

der zichtlozen

 

Jij droeg mij over het aardse

over oceanen

Jij droeg mij naar de andere

kant van het water

Koesterde wat ik beminde

beschermde het tegen onmacht

en machteloosheden

Jij sprak nooit vooraleer

ik mijn stilte liet zegevieren

 

En nu kom ik tot jou

laat ik mijn lichaam omringen door jouw

scharen van engelen

Nu laat ik mij gedwee meelijden

naar de overkant van het hier en nergens

 

Want nergens kwam ik ooit vooruit

nergens stond ik ooit als eerste in de rij

’t leven op aarde is slechts een

ticket voor het grote spektakel

de mogen bijwonen

nadat wij de poort achter ons sloten

en wij het rijk binnen lopen

wat jij bezaaide

 

************************************************************ 

 

Een te mooi verpakt cadeau

 

Ik liet deuren dichtvallen

Het geroezemoes sloot ik buiten

Mijn hooft doolde in het duister

‘k was naar jou op zoek

 

Kon jou niet verlaten

Mijn gedachten zaten vast

Zins jij bij mij naar binnen liep

zat ik gevangen tussen werkelijkheid

en dromerijen

 

Liet in het donker de schijn zo vaak varen

om bij dageraad mijn weg naar hier

niet meer terug te vinden

‘k was een redeloos verloren gelopen schaap

wat zijn kudde niet meer kon ontwarren

tussen die honderden andere schapen

 

Te mooi verpakt was jouw belofte

te mooi om waar de zijn

Maar daar ik net als zo velen materialistisch

was aangelegd zag ik niet de ware inhoud

van dit veel te mooie pakje

 

Schreeuwde het nog uit

neem mij mee

naar andere oorden

naar een plekje hier ver vandaan

Schreeuwde nog jouw naam

maar zelfs dat was slechts een leugen

want jij antwoordde niet

en liep gestaag van mij vandaan

 

*********************************************************************

 

 

LEER MIJ HET LIED

 

Ik ben een mens zonder lied

Een mens zonder ambities

Zonder enige vorm van glorieus plan

Maar ik weet wie ik ben

 

Ik ben een mens zonder woorden

Als een schriftloos blad

Een dat opgebrand en tot as werd

Omgetoverd

Om dan bij het eerste zuchtje wind

Mee de drijven naar onbekende hoogten

 

Niet zomaar niets zou ik zijn

Mocht ik voor U komen staan

Niet zomaar een onbeschreven blad

Uit een of ander levensverhaal

 

‘k zou bekeken worden

Aanhoort en gelezen

‘k zou gevolgd worden

Aanbeden en bemind

Maar ik verloor mezelf in het woord

Des duivels

 

Een klinkerloze

Een klankloze

Ben een leeggebloed verhaal

Waar geen mens nog enige aandacht aan besteden zal

Daarom Heer kom ik nu tot jou

En vraag je nederige

Laat mij ontwaken in het gewaad

Van Vaders licht

Zo zal ik misschien nog ooit wederom

Het lied kunnen bezingen

Wat JIJ OOIT BEZONG

 

***************************************************

 

Ik opende deuren in het geroezemoes

van mijn hoofd

De stilte lijkt mij in zijn greep de houden

net toen jij binnentrad in dit huis van mij

In het lichtschijnsel van de kaars zie ik jouw gelaat

als een weerspiegeling uit het verleden

Mooi is het lijf wat sintert van genot

Stilletjes hoor ik jou fluisteren

neem me mee waar jij vandaan komt

en ‘k zie nog net een maanstreepje op jouw

blode borst

Het geflikker van het kaarslicht dooft langzaam uit.

 

*******************************************************

Houden van

Zo hou gezegd

Maar o zo hou vergeten

 

*******************************************

 

Er zijn honderden manieren om de zeggen

Ik hou van jou

Maar slechts een is er de correcte

Stilletjes zwijgen en elkander in de ogen kijken

Realiseerbaar

 

Het leven is slechts een fractie van een seconde realiteit

Wanneer wij daarmee akkoord kunnen gaan

Zullen wij standvastiger kunnen vasthouden aan het nu moment

En loslaten wat was en wat eventueel nog kan gebeuren

Een klok slaat tikt ook niet zijn seconden voor het uur wat nog een uur verder verwijder is

Een dier vraagt zich ook niet af wat het morgen zal moeten doorstaan

Dus waarom zou een mens dat wel moeten doen

Bewust leven in die ene seconde

Zal er voor zorgen dat jij alles met een zuiverheid van jewelste zal kunnen waarnemen

Het zal er ook voor zorgen dat de ongemakken

Niet zo hou meer als ongemakken word aangekeken

Maar als dagdagelijkse beslommeringen die een mens nu eenmaal

Tegenkomt in zijn leven

Kwaadheid zal beter begrepen worden

Pijn beter aanvaart

Verdriet meer verdeelt

Want men zouden dan het verdriet van gisteren kunnen loslaten

De woede en haat kunnen relativeren

Men zouden dan kunnen de relativiteitstheorie kunnen snappen

Wij zouden dan inzien dat alles afhankelijk is van het andere

Men moeten een gisteren hebben om een vandaag de kunnen hebben

En een morgen om een gisteren de kunnen hebben

Men moeten een verwelking hebben om een bloeien de hebben

En een bloeien om een verwelking de hebben

Maar wanneer men bewust gaan leven zullen wij kunnen loslaten wat was

En geen last meedragen in het moment wat nog moet komen

De angst de pijn het verdriet de haat de woede het zelfverwijt het veroordeelde de oordelen

Het zou allemaal worden geminimaliseerd

Want wanneer men het onkruid elke dag verwijderen uit de tuin

Zal je nooit komen te staan voor een onoverzichtelijkheid

Maar dat zal alleen diegene kunnen realiseren

Die de eerste regel van dit schrijven wilt of kan begrijpen

 

Ik ben een meeuw

 

Als een meeuw klief ik door het blauw

Met mijn vleugels wijdopen gespreid

als een deken overheen de aarde

tegen het kwaad

tegen de kou beschermend

 

Als een meeuw mag ik sierlijk rondzweven

Maak kringetjes in wolk en zonnestraal

ben een rijkdom op mezelf

mijn paleis is mijn lichaam

 

Vlieg van oost naar noord

van zuid naar west

Voel mij opperbest

wanneer ik rondjes vliegen kan

boven de oceaan

 

Ken geen grens geen oponthoud

Voel mij niet gebonden

niet gevangen

maar verbonden met lucht en water

met land en roodsmaragd van ochtendraad

 

Ben een vogel wat vliegen mag

vrij om de gaan

vrij om de komen

Een vogel wat geen angsten ken

om wat morgen nog brengen kan

Ik vlieg gewoon van wolk naar wolk

van land naar land

en kom steeds terug waar ik geboren werd

 

Ik ben een meeuw op de wind zijn adem

een meeuw in het licht van zon en maan

en spreid mijn vleugels wijdopen

als een deken wat de aarde

verwarmen zal

 

Ceridwen Godin der inspiratie

Three drops of inspiration

 

Ik zoek het in het water

in de lucht

Zoek het in de aarde

in het licht

Zoek het rondom mij

waar ik ook sta

En zit het even niet mee

dan fluister ik jou naam

Ceridwen godin der inspiratie

 

Ben ik even mijn pedalen kwijt

verloor ik even het zuiden

Hoorde ik niet de stem

zag ik niet het beeld

dan kom ik daar waar jij geborgen ligt

te wachten tot een stem jouw naam

fluisteren zal

 

En ik kom

kom waar het lichte zal verschijnen

waardoor het zwaarmoedige verdwijnen zal

En ik kom

waar het water zijn kring verlaten zal

om opnieuw de stijgen

tot in jouw blauwgewaad

waar een wolk het tot zich nemen zal

en dan komt het moment waarop

drie druppels neervallen vol van inspiratie

 

Ceridwen godin van wijsheid

van nieuwe gedachten

ik vraag jou schenk mij wat nieuwe inspiratie

want iets te laat kwam ik vandaag met een nieuw verhaal

net te laatste zuchtje was teveel

Verloor mijn gedachten

mijn wijze  woorden waarmee ik zeggen kan

hoeveel ik om haar heef

 

Toe Ceridwen

voed mij

laaf mijn dorst

stil die drang naar lijf en lede

en laat mij binnendringen in jouw gedachten

Toe Ceridwen

schenk mij wat nieuwe inspiratie

zodat ik rustig slapen kan

zonder wroeging of kwaaddenkerijen

 

 

 

Jouw handen

Zacht als satijn

Jouw armen

Sterk als kalium

Jouw ogen

Helder als jasmijn

Jouw lippen

Zoet als vlinderbloesems

Het lijf mijn koningrijk

Jouw benen

Zijn de wegen

Jouw dijen

Het strand

Het kuiltje in jouw buik

De kelk van nieuwe hoop

En in jouw borsten verdrink ik

Ze zijn de branding van

De oceaan

O gij mijn koningin

Mijn edele dame

Gij laat mij gedijen

In het vuur van jouw

Warme vertederde omhelzingen

Gij zijd mijn Frya

Mijn kroonjuweel der liefdes

 

*********************************************

 

Freya, 1893Freya, ook wel Frea of Freyja genoemd, is de Noordse godin van de

vruchtbaarheid, de liefde en de wellust.

Zij was mooi en machtig, (zo'n vrouw wordt ‘frova’ genoemd). Ze was tegelijk ook

vechtersbaas. Van tijd tot tijd wierp ze zich mee in één of andere veldslag. Als

het er op aankwam wierp ze zich met evenveel vuur in de strijd als een Walkure.

Dat is ook de reden waarom Freya soms wordt aanzien als de aanvoerster van de

Walkuren (Odin is echter hun aanvoerder). Als vruchtbaarheidsgodin heeft zij

veel aspecten van de Moedergodin.

Ze is de godin van de engelen en de 'knapste', volgens de Germanen, van alle

goden.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zoals duizend jaren geleden

 

En wanneer ik terug vereisen zal

zal ik rechtop staan

en mij begeven naar het land van

zon en honing

‘k zal een hut bouwen

van klei en leem

van bamboe en rietstengels

Daar zal ik dan in de ochtenddauw

jou neerschrijven

op het blad van het pure en het zuiverste

leven op aard

 

Als ik mijn ogen wederom openen zal

zullen mijn blikken gericht zijn

naar het zuiden waar jij verblijft

en waar wij het eeuwige beloofden

na dit bestaan op aard

 

Staalgrijs

oceaanblauw

roodsaffier

ieder kleur zal ik meedragen

tot ik wederom in jouw ogen kijken zal

en het groengetinte zal kunnen aanschouwen

 

En als ik weder op zal staan

zullen mijn sporen het bewijs zijn

Zullen de kerven  in de aarde mijn aanwezigheid

aankondigen als een oud en vergeten lied

En ergens zal het land zich klaar maken

zal een kinderhand een hut bouwen

hoog in een boom

van klei en leem

van bamboe en rietstengels

en daar zullen wij elkander terug tegenkomen

net zoals duizend jaren geleden.

 

Wanneer jij oud en grijs zult zijn

 

Wanneer jij oud en grijs en geheel vervuld zult zijn van slaap

En niets bij het vuur jou het boek ontnemen zal

Terwijl draag lezend en dromen over een zacht uiterlijk

Wat jouw ogen ooit bezaten,

Toen die schaduwen nog diep verborgen zaten

Dan zullen gedachten als een oude ansichtkaart

Aan het plafon blijven kleven

Om dan druppelsgewijs binnen de sijpelen in de

Ziel van het afstervende

 

Hoeveel liefdes jij bezat

hoeveel momenten van stijlvol verlijden

er waren waar de liefde jouw schoonheid

liet open bloeien in een liefde voor later

Maar waar jij zovaak bedrogen uit kwam

 

Maar er was er een wat hield van de strijdende ziel van jou

Wat zong voor jou een elegie meerdere malen

toen jij daar terneergeslagen lag te vergeten

hoe de werkelijkheid er nu werkelijk uitzag

En ze hield van de spijt wat jij betuigde

van jouw veranderlijk gezicht

eens vol blijheid

en dan weer vol verdriet

 

dan is dat het moment waarop jij beseft

dat het leven een strijd was

waar meerdere malen moest gestreden worden

met ongelijke wapens

dan is dat het moment van ouderdomwijsheid

en het besef zal komen binnensijpelen

langs de wanden van het huis waar jij dan alleen achterblijven zal

 

hoeveel verdrietjes moet een mens dorsen

hoeveel pijnscheuten moet een lichaam doorstaan

eer het brein besef heeft van de realiteit

hoeveel tranen moeten er vloeien

naar het oppervlak waar inkervingen blijvende

littekens achterlaten van het bestaan op aarde

eer de gedachten niet meer zullen zaniken

over ongelijkheden in dit bestaan op aarde

 

als jij als mens eenmaal oud en grijs zult zijn

dan is dat het moment waarop dat beeld

royaal zal zijn met openbaringen

als jij eenmaal oud en grijs zult zijn

dan zal het leven geen geheimen meer bezitten

waarvan jij geen weet zal hebben

maar jij zult ook weten dat jij als sterveling

niet alles kunt verwezenlijken wat jij wenst

 

en dan kun jij met een gerust geweten het hoofd laten rusten

kun jij met een gerust hart uw ogen sluiten

en zeggen

al heb ik fouten begaan

liet ik mij menig keren mislijden

ik heb het er toch goed vanaf gebracht.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Je mag niet dood zijn “je kunt niet dood zijn”

 

Zo ver als dood mag jij niet gaan

want als jij er niet meer zou zijn

Wat moet ik dan met dat

kopje dat tasje dat glaasje

Wat moet ik met dat

bloempje dat vaasje dat schaaltje

als jij er niet meer zou zijn

 

En wat moet ik met dat

woordje dat verhaaltje dat boekje

Wat moet ik met dat

kleedje dat vestje dat jasje

wat met dat

schaartje dat kampje dat borsteltje

als jij er niet meer zou zijn

 

Wat moet ik dan met die

brief die foto die geluiden

en wat met het

sneetje het botervlootje het vlekje

als jij er niet meer zou zijn

 

‘k zou verdwalen

stil blijven staan

‘k zou mezelf niet vinden

tussen al hetgeen wat jij

uitstraalt

 

En weet je

je mag niet dood zijn

je kunt niet dood zijn

we hadden nog zoveel plannen

 

Dus liefste

zo ver als dood mag jij niet gaan

‘k blijf daarom aan je denken

en hopen wensen bidden

dat het allemaal

slechts een illusie was

dat jij strakjes na het sluiten van de ramen

opnieuw daar voor mij komt te staan

en zegt ……………………………

 

 

 

 

 

 

Nog steeds de liefde van voorheen

 

Liggen naast elkaar

stil stram stijf

nog een laatste kus

wat treiterij

om dan volmaakt maar met

een diepe zucht de

kamer te verlaten

 

’t was goed

‘k zeg niet dat het niet goed was

jij en ik

wij

maar ook op liefde

heeft de jaren fat

 

Ik ben al wat sneller moe

lig al wat liever stil

achterover gezakt

lui voor de buis

Ben al sneller uitgeblust

ben al wat liever even alleen

Maar liefste

mijn liefde in mijn hart

dat bleef nog steeds de liefde

van voorheen.