vriendschap

Zelfs wanneer ik niet meer besta

 

Als ik er morgen niet meer zou zijn

vergeet dan niet uw deur

op een kiertje te laten openstaan

Vergeet dan het kleed niet te ontplooien

Als ik er morgen niet meer zou zijn

 

Zaai dan nog het zaad

van die ene roos waar ik zoveel

van hou

Ontdoe dan nog het kruin van zijn bruin gewaad

Werp niet weg wat mij toebehoort

 

En als ik er morgen niet meer zou zijn

waad dan in het licht

loop doorheen het duister

en wees niet bang voor wat de dag

van morgen jou brengen zal

Als ik er morgen niet meer zou zijn

 

Want jij moet weten

ik laat een stukje van mijn aanwezigheid

hier liggen

Neem niet mee waaraan jij steun

en troost vinden kan

Een schriftje

een boekje

een doodgewoon blaadje

met wat onzinnige uitspraken op neergekrabbeld

 

Als ik er morgen niet meer zou zijn

zal het blauw van oceanen

het geel van boterbloemen

het rood van avondraad

nog steeds aanwezig zijn

Een veulen zal nog dartelen van blijdschap in de weide

het kalf zal nog schuilen bij zijn moeder

en ergens zal het duister een lied ten horen brengen

 

Zie je

zelfs wanneer ik niet meer besta

zal het leven gewoon zijn eigen

tempo blijven volgen

Seizoenen zullen elkander nog steeds kruisen

Regenbuien en zonestralen zullen nog steeds voor afwisseling zorgen

En de roos zal nog steeds schitteren in het

vroege ochtenduur

zelfs wanneer ik niet meer besta

 

in vogelvlucht

 

mag ik met jou meelezen

terwijl een vlucht zwaluwen hun tocht aanvangen

mag ik met jou het licht zien ondergaan

terwijl elkander beminnend aankijken

zou het mogen

jij en ik tot een geheel samen gesponnen

 

ik wil jouw partituur zijn

jouw meesterwerk

ik wil voor even het notenbalken zijn

even het muzieknootje

gewoon even jouw lied zijn

 

kan het zijn dat jij stilstaat

waar ik beweeg

kan dat licht in je ogen

schijnen als dat vuurvliegje

wat midden in de nacht mijn vensterraam

komt beschijnen

zodat ik mijn weg naar jou steeds terug vinden zal

 

kom mijn allerliefste

laat ons vannacht den hoogste toppen betreden

van dit magisch land

kom mijn allerliefste

bespeel op mijn naakte huid het lied wat ons ooit samen bracht

 

want weet dat ik jou nooit vergeten zal

dat ik steeds wederkeren zal

al sta ik ergens mijlen ver van jou verwijdert

want spreek mijn naam uit

en in vogelvlucht kom ik tot bij jou

om samen dan de kijken naar die vlucht zwaluwen

daar hoog in de lucht

 

Anatomie

 

wij mochten dit aardse betreden

mochten aanzien het wonder

konden waden doorheen het veld

van madeliefjes

wij kregen toegang tot het perspectiefgelijke

van vreemde oorden

wij ontwaakten bruisend met nieuwe energie

om een nieuw kwartaal binnen de lopen

 

en ik was als een paradijsraaf

wat vloog doorheen het luchtruim

zocht achter een nog laatste plekje op aarde

waar ik mijn eieren bevruchten zou

 

een kapucijn wandelde overheen het monniken velt

zaaide en oogstte

liet rijpen om dan de plukken

de vele vruchten

en ik was een van diegene

die vrucht na vrucht verorberen mocht

zonder ook maar eenmaal te vragen

waar de oorsprong lag van die ene vrucht

 

wij vinden het zo normaal

zo doodgewoon

wij kijken niet naar de oorsprong

maar naar het doel tot wat het kan benuttigt worden

wij streven naar een vooruitgang

zonder ons eens af te vragen

waarvandaan komt dit nu toch vandaan

 

en wij waden doorheen het licht

denken dat wij het licht kunnen aanschouwen

wij snuiven de geur op van een pas ontluikend anemoon

want vinden het zo gewoon

zo doodgewoon dat die plant daar uit de aarde

gekropen komt

 

Bevroren droom

 

De koude spreid zijn armen rond mij heen

even vergeten

Het kind laat zien wat reeds verloren was

een gedachte

Het laatste blad bleef hardnekkig volhouden

de kracht

De regen laat een spoor na op het vensterraam

ik ben thuis

 

Verlost van buitenhuiselijk gedachten

‘k leef in mijn eigen wereld

Verloren die ene brief wat ik ontvangen mocht

een stil gemis

Het hout knettert in het haardvuur

een boom verloor zijn stam

En buiten is het de koude wat zijn armen wagenwijd opent

het vangt mij

 

Stil geruis doorheen het vertrek

mijn muziek zwijgt

Geknars van kleine tandjes

de poes eet zijn laatste korrel

Een stuk gesprongen lamp

alweer een streepje duister

En binnen voel ik een aanwezigheid

van een of ander onbekend wezen

 

En de koude

de koude blijft hardnekkig vastgeklemd

zitten in mijn huid

krijg het maar niet warm

De dag zit er alweer op

‘k zoek mijn donzen laken op

en laat mij wegglijden in een sneeuwdiepe kuil

van bevroren dromen

 

Mijn streefdoel

 

Mijn geest bevind zich in iets achromatisch

Zie licht

Aanschouw kleuren

Bekijk iets wonderbaarlijkst

Mijn gevoelens zijn loslatende activiteiten

Zwevend in het spectrum van de kosmos

Hoog boven het aardse

 

Losstaand bewegingloos

En toch verplaatsbaar

Zonder mijn lichaam

Zo betreed ik menig plaats

Op verre planeten

 

Met een souplesse als een pasgeborene

Zo wring ik mij tussen de miljoenen sterren

Daar boven in dit onmeetbare

Dit grensloze

Om dan als een komeet rond mijn eigen as de draaien

 

Ik voed mijn gedachten met een Spartaanse druk

Want Godvruchtig wil ik leven

Godvruchtig wil ik sterven

Daarom eis ik van mezelf het allerhoogste schavot

Der aardse oppervlakten de betreden

Met mijn eigen dwangmatigheid

Zo leg ik mij neder in het uur van licht en duister

 

En zie ik dan mezelf daar hoog

In dit achromatische dan weet ik dat ik alweer

Een trede hoger sta

Dat ik opnieuw een stap minder verwijderd ben van

mijn eigenste streefdoel

 

 

 

Eenzame depressiviteit   

 

depri, wat is depri?
dat is denken dat het buiten koud is en dan

de warmde binnen niet aan kunnen zien als gezellig
depri is denken dat een strogalm zwaar is
terwijl het toch maar de gedachte is die zwaar om dragen zal zijn  
depri is denken dat het leven hoogstand verwacht van jou
terwijl dat het jij bent die hoogstand eist van het leven
depri is geen aandoening
het is een zwak moment in het leven
waar jij de realiteit niet meer onder ogen kunt komen
want je schaamt je van uzelf
dat is depri
wie elke dg met een glimlach ontwaken zal
zal het woord depri gebruiken om zijn .............. mee af de vegen

depri dat is een woord geen werkelijkheid

geen tastbaar iets

het werd uitgevonden om even op adem de kunnen komen

om aandacht de trekken

(verkeerde aandacht)

Iemand die depri is zegt dan ook vaak ik ben eenzaam

Maar net zomin bestaat eenzaamheid

Want eenzaamheid dat is er niet

Dat creëer je zelf

Een mens is namelijk nooit alleen

Laat ons dus ophouden met onszelf aan te praten dat men depri of eenzaam zijn

En gewoon leren aanvaarden datgene wat er op je afkomt

Om er dan een les uit trekken

En je zult zien dat een mens zoveel zaken over het hooft zien wat geluk creëren kan

Een poesje word geboren en word na zes weken al bij zijn moeder

weggehaald, denk jij dat dit poesje zich eenzaam zal gaan voelen

Nee

Het zal spelen genieten

Het zal zich vrij voelen

Want een complete nieuwe wereld opent er zich voor hem

Wees dat poesje

Leer de zien wat er is, en leer er mee om de gaan

En  is het dan even wat minder weet dan dat na elke regenbui

Alweer een zon zal schijnen

 

  

Ramen van tranen

 

Nu de avond langzaam terug binnenkomt in het huisje

waar een eenzame, een alleen staande onophoudelijk zat de wachten op die ene

Valentijn groet

voor diegene wil ik nu even halt houden

Voor diegene die alleen maar de nutteloosheid inziet van Valentijn

voor wie Valentijn slechts een naam een woord is

voor diegene wil ik even al mijn geliefden al mijn vrienden

even opzij schuiven

Want ook die eenzame, die alleen staande

heeft het recht op een Valentijn groet

op een teken van leven

Nu de avond stil naderbij sluipt

en die vele miljoenen tranen verbergen zal

daarom wil ik even een lichtje zijn

wil ik even een bron van warmde wezen

wil ik even mijn eigen geluk in kleine stukjes verdelen

om zo dan vele anderen elk een stukje geluk aan de bieden

Want ik heb niets tekort

Kom geen geluk de kort

kom geen glimlach tekort

kom geen groet tekort

Mocht ieder mens een stukje van zijn eigen geluk

zomaar zonder iets in ruil terug de wensen

delen met een ander

en dat niet alleen vandaag of morgen maar elke dag van zijn bestaan

dan zouden er geen eenzame Valentijn dagen meer bestaan

Nu het avond word bezie ik mijn eigen leven

en merk op dat ik niets tekort kwam

Ik kreeg een zoen een knuffel

Kreeg een glimlach een klein woordje van liefde

Ik kreeg een presentje een geschenkje

Ik kreeg zelfs datgene waar ik reeds zolang op wachtte

Maar ik kreeg niets wat ik anders ook krijgen kan

Ik kreeg niet een bewijs van minder verdriet of eenzaamheid

voor diegenen die nu daar staan uit de kijken

van achter hun vensterraam

Daarom schenk ik vanaf nu elke dag een seconde

van mijn geluk aan de mens daar aan de andere zijde van het raam

En mochten wij dit nu met z’n allen eens gaan doen

dan zouden er geen ramen meer bestaan met tranen.

           

Elk stukje van dit bestaan…………….

 

Opeens zal ik weg zijn

weg van die plaats

weg van die stoel

Opeens zal ik er niet meer staan

aan dat blad zijn boom

in de schaduw van de nacht

Want ik zal ergens zijn

waar slechts een stilte heersen zal

 

Maar dat meesje

die krekel

zullen er nog zijn

Dat meisje

die jongen

zullen nog van elkander gaan houden

 

Het groen zal nog verbruinen

Het water word nog ijs

En achter de regen schuilt er dan nog steeds een

zonnebui

 

En toch zal ik er niet meer zijn

waarmee jij praten kunt

waarmee jij slapen zal

Toch zal ik niet meer zeggen

hoe mooi ik je vind in dat strakblauwe rokje

 

Wat achterblijft zullen sporen zijn

van mijn belopen weg

Enkele verhalen

een gedicht

en wie weet een foto

van ons tweeën samen

 

Opeens zal ik weg zijn

weg van die aardkorst

weg van dat brandend verlangen

Opeens zullen mijn lippen

ophouden met kussen

mijn handen met strelen

 

Maar weet dat ik toch nog aanwezig zal zijn

in dat stukje behang

op dat kleed op de vloer

Weet dat ik nog steeds zal drijven

in dat kopje

in die tas

Want aan elk stukje van mijn bestaan

haf ik een teken van mijn ooit

aanwezigheid mee.

Mens van vlees en bloed

 

Je bent niet eerlijker dan de wind

trouwer dan de regen

Gij volgt niet als een rivier

zijn stroom

en zwaait niet als die kruin

 

Gij zijd niet zoals de weg

navolgbaar en vertrouwenswaardig

en gij zijd zeker niet de lucht wat ik inadem

niet het water waarmee ik mee reinig

het brood wat ik eet

 

Gij zijd een mens

door twee doodgewone mensen in vorm gesneden

door een doodgewoon liefdesspel

werd jij geschapen en gevormd

Gij zijd gewoon een mens zoals zo velen

 

Maar ik zal van je houden

je beschermen

je behoeden voor het kwade

Ik zal jou verwarmen

laten slapen in mijn schoot

Want eveneens ben ik een mens

van vlees en bloed

 

Je bent geen bloem, geen boom

Je bent geen druppel, geen korreltje zout

Je bent evenmin een reiger

een arend of een pauw

Wat jij bent

is een breekbaar twijgje

aan een machtig boom

 

Gij kunt bergen beklimmen

rivieren overbruggen

Gij kunt vliegen tot boven de blauwe regenboog

en duiken tot aan de zeebodem

Maar een ster plukken

nee dat kun je niet

 

Maar ik zal van je houden

je koesteren, je behagen

Zal jou met warmde omarmen

met liefde betasten

Want net als jij ben ik en mens

van vlees en bloed

De waarheid

 

Ik ben de sleutel tot de liefde

het licht naar verlossing

Ik ben de bloem wat nimmer verwelken zal

het vuur wat niet doven kan

Ik herstel wat anderen breken

vergeef wie anderen vergeten

Ik vergeet mijn aards bestaan

om tot u de komen

 

De waarheid is schoonheid

Schoonheid is waarheid

Ik bemin wie anderen haten

ik haat wie zichzelf eren zal

Verafgood het zondige

aanbid de waarheid

zonder achter de waarheid aan de rennen

 

Want slechts een is de waarheid

slechts een bezit het schone

Niet een zal ooit kunnen opstijgen

boven de waarheid van het woord

Daarom blijf ik voor nu en altijd

de onwetende, de stervende

 

De waarheid heeft vele kanten

maar slechts een bezit er een kracht

Het heilige woord

Het sacrament

De eeuwigheid

Waar men drachten de vinden wat zich in de

waarheid herbergt

daar vinden wij datgene wat geen levende ooit

zal kunnen dragen

 

Want geen mens is in staat

de handelen naar de waarheid

Niet een levende, niet een sterfelijke

kan zoals de waarheid ons gebied

in totale zondeloosheid leven

 

Ik ben het wezen wat men mens noemen

maar ben ik dat wel

Wie kan er mij met honderd% zekerheid zeggen

jij bent een mens

Ja ik huil, ik lach

Ik schuil, ik slaap

Ik eet, ik drink

Ik haat, ik bemin,

Maar ben ik daarom dan een mens?

 

 

Land van papier

 

na het falen van de nacht

sloom de ochtend binnentreden

om dan even de kunnen vergeten

wat de nacht steeds binnenbracht

 

na het sluiten van het uur wat stil had blijven

kijken naar de woorden een na een

wat zich een weg baande overheen het landschap

van papier zo zie ik mezelf

zoeken achter die ene weg wat mij een

volwaardige zin zou laten terugvinden

 

in non-compleetheid aanbeland

met betraande ledematen

zo beloop ik het land van honderd wegen

van papier

om straks wederom te ontwaken

midden in die ene illusie

wat nooit een werkelijkheid zou kunnen zijn

 

letterland daar is alles mogelijk

letterland waar elke droom een werkelijkheid

worden zal

in letterland is het waar ik verdwaalde

om de angst steeds een stapje voor de blijven

 

in het falende uur laat ik mij glijden naar de

met inktpatroon getekende zijwegen

en een coma als richtingaanwijzer

want de realiteit is steeds het tegenovergestelde

van wat het is wezen had moeten zijn

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Levenswerk

 

daar op die stoel had jij gezeten

aan die tafel nam jij plaats

om dan even uw gewrichten

los te maken daar in dat portaal

 

gezeten had jij onder die notelaar

aan dat kappelende water

gevreeën had jij naast de pastoor

zijn nederige woonst

 

geschopt heb jij tegen die steen

geduwd degen de stam van die es

gezaaid dat zaad van menig bloem daar in die

bloeiende bloementuin

 

daar op die bank had jij zitten genieten van de rust

dat zwanenpaar daar haf jij kruimels oud brood aan

in het vijvertje had jij uw eigen gezicht bekeken

om dan de ontdekken dat er sleet kwam op de zitten

 

daar in dat gras had jij geslenterd

in die schaduw zocht jij afkoeling

in die regenbui liep jij met frutselende vingers

die steeds maar weer die ene naam

schreven in de dauw van jouw adem

 

je sliep in dat bed

droeg dat nachtgewaad

las het boek wat nu door mij gelezen word

luisterde naar het getjilp van de nachtzwaluw

 

maar nu is het allemaal zo leeg zo kil

nu jij afstand nam van jouw eigen verhaal

nu lijkt elk gebeuren op een of ander ansichtkaart

wat maar niet uitverkocht lijkt te raken

want steeds als ik mijn ogen sluit

zie ik hoe jij daar zit de schrijven aan het boek zonder

begin, of einde

 

want nog voor het laatste woord zijn weg vond

naar omlaag

kwam het laatste hoofdstuk van uw bestaan

neer de liggen daar op de balustrade wat het leven

en de dood elkander een hand toe rijken

 

 

 

 

 

 

De pessimist en de optimist

 

De pessimist zal zeggen

Mijn glas is alweer half leeg

De optimist daarentegen zal zeggen

Mijn glas is nog half vol

 

*************************************************************************

laat het gezegd zijn

men kunnen den wereld niet

draaiend houden

zei de pessimist

maar niemand wil nog zijn handen

uit de mouwen steken

zei de optimist

*******************************************

men creëren een berg

waar er een kuil was

een kuil waar er een berg stond

en het parallelle lopende is verleden tijd

*******************************************

wees zuinig met uitzaaien

wees zuinig met besproeien

maar wees hul in uitschenken

********************************************

laat het lichte samen met het zware

en men creëren een gelijk opgaande

lijn van gewicht

want geen onderscheid zal er nog

heersen in die overdaad

en onderdaad

************************************************

een lichtgewicht is vaak sneller

dan het zwaargewicht

wijsheid is niet steeds het aantal

wijsheid wat men verharen in

de jaren die zijn gepasseerd

maar wel datgene wat men elke dag

beleven en meemaken

wijsheid is sneller uitgeblust

dan voorzichtigheid

wanneer men enkel maar handelen naar de wijze lessen

van de meester en onze eigen gedachten

onze eigen opinies steeds opzijschuiven

************************************************

 

         Pachamama (moeder aarde)

Leer om te gaan met het natuurelement, leer het de begrijpen, de fatten. Leer om je een de voelen met de natuurlijke wetten, met de oerknal, het fenomeen rondom u. Begrijp het, omvat het, en een totaliteit zal zich openbaren. Wees als een kind voor moeder aarde, maar zorg als een kind voor moeder aarde zoals een kind haar pop beschermt, zoals een kind zijn knuffelbeer beschermt. Tast zo niet langer in de onwetendheid, maar begrijp elk gebeuren rondom jou. Door het aardse los te laten kun je meer grip krijgen op datgene wat moeder aarde jou geven zal, wat moeder aarde zal inschenken in een rivier van leven. Door u een totaliteitsbeeld voor ogen de halen zul jij een complete nieuwe belevenis beleven waarvan jij nog veel zal kunnen leren. Creëer lijfelijke tastbaarheid, creëer nieuw begrip nieuw vermogen om dat wat aarde word genoemd beter in u te laten doordringen. Wij zijn namelijk allemaal een stukje aarde, en dat omdat de aarde eigenlijk een stuk Goddelijkheid bezit, en wij allen een deel van dat Christelijk lichaam in ons meedragen. Als kind word jij belicht en verlicht geboren, ben jij een Goddelijk wezen, maar het is vanuit de buitenwereld waar het Gods ontlastende ervoor zorgen zal dat dit kind snel in het duister lopen zal. Men kunnen kinderen bewust laten worden van het Goddelijke wezen wat in hun lichaam zit door hen te laten tasten, te laten aanraken, de strelen, vat de pakken, vast de grijpen, en vooral datgene dan vast de houden. Schenk een kind iets waar leven in zit, een blad van een boom, een veder van een vogel, een twijgje van een kruin, een ochtenddauw druppel, en nog zoveel meer bijzonderheden zijn er aanwezig op de aarde waardoor een kind zich kan voor honderd% gewaar laten worden van het goddelijke wezen wat het in zich bezit. Maar men behoren een kind in een positieve manier de stimuleren om dat pad waar zij werden op neergezet niet zomaar af de dwalen. Men moeten als volwassen mens een voorbeeld zijn, wij moeten met het kapmes doorhang maken in dit oerwoud van leugens en bedriegerijen, van wrok en haat. Men moeten hun een spoor aanbieden waarop zij zich kunnen baseren, en waardoor zij niet zouden verdwalen in die metropool van schijn en bedrog. Een kind word ongeletterd geboren, woordeloos zijn ze, maar spraakloos nog zoveel meer mochten zij hun ware goddelijkheid kunnen blijvend aanschouwen. In hun verdere ontwikkeling van het kind zijn naar volwassen zijn ligt er een weg langs waar vele verleidingen hen staan op de wachten, waar velen zullen staan lonken, er vele geschenken in hun handen zullen gestoken worden, maar het zijn stuk voor stuk onbenulligheden, waardeloosheden, vergankelijkheden, niets van al datgene wat er hen word aangeboden is blijvend, want elk aards materie wat de mens zelf creëert is niet in staat om eeuwig mee te laten gaan.

'de kalligrafie van het levende'

 

 

 

verberg mijn gelaat onder een steen

laat mijn mond zwijgen

stop mij onder zwart der aarde

ontdoe mij van mijn hartslag

het leven begint dan pas

 

 

 

vertaalt

en tot zijn tekenen behoort, dat hij jullie uit stof heeft geschapen.

en ziet! jullie zijn mensen die zich verspreiden.

 

 

 

verzonken in gedachten

dwaalt mijn ziel doorheen het onmeetbare

om dan bij het begin van een nieuw

eindtijdperk aan de belanden

 

 

 

lasso's van rivieren

kronkelen doorheen het deinende landschap

elke waterdruppel vind er zijn eigen weg

 

 

 

los van herinneringen

los van materies

los van het aardse

los van dit lichaam

zo zal ik los zijn van het

vergankelijke

los van het schilderij wat als

titel aarde mee kreeg

 

 

 

ik verlucht mijn leven

met een lach een traan

ik omlijst het met

blijheid en verdriet

om dan in het midden met een kunstige

hand elk verhaal neer de schrijven

mijn leven bezit de kalligrafie om woorden de creëren

 

 

 

vertaalt

allaah alleen is de almachtige, de schepper de soeverein en

de onderhouder van alles in het gehele heelal

 

 

 

Op een dag zal je wel begrijpen

Waarom er verdriet bestaat

Waarom er soms meer tranen

dan een lach aan je raam komen staan

 

Ooit zul jij wel begrijpen

Waarom jij niet altijd

Blij kunt zijn

Waarom jij vaker wel dan niet

Zult lopen treuren

 

Er komt een dag waarop jij zult zeggen

Heb uit elk gebeuren een les gehaald

 

**********************************

 

Morgen mag jij zorgen vergeten

Mag jij opnieuw ervaren wat het betekent

Om gelukkig de zijn

Morgen mag jij opnieuw

Lachend doorheen de straten

Rennen

Mag jij opnieuw iedere zoemende bij achtervolgen

Net zoals in het verleden

Maar vandaag is het tijd om even stil te staan

Om even uit de kijken overheen

Het land van miljoenen tranen

Vandaag behoort een dag de zijn waar jij

Zult inzien dat jij uw lach van morgen

Moet kunnen delen met miljoenen anderen

Want alleen dan kunnen uw vreugde uitspattingen

Van morgen een totaliteit uitstralen

 

****************************************

 

Er is een deur wat open zal gaan

Een deur van gouddraad

Van zilvergrijs

Ergens zal er een poort wagenwijd

Worden geopend om jou

Dan naar binnen te loodsen

 

Gij moet zien

Horen

Gij moet voelen

Gewaarworden

Gij moet dan begrijpen dat je dit

Hier allemaal

Moet achterlaten

 

Want achter die deur

Achter die poort van gouddraad

En zilvergrijs wacht er u

Een glorieuze openbaring

Een totaal aanzicht van God de Vader

Van Maria en Josef

Maar vooral

Een land van totale afwezigheid

Van rijkdommen en sieraden

 

*******************************************

 

Er is geen einde omdat er geen begin is

Er is geen begin omdat er geen einde is

Er is enkel en alleen steeds dat eigenste moment

Wat zich steeds wat meer uitrekt

 

********************************************

 

Ooit zul jij ervaren wat het is om

De zijn wie je bent

Wat je bent

Ooit zul jij voelen wat het is om mens de zijn

In een complete ledigheid

Ooit zul jij weten hoe het aanvoelt

Om ledig de zijn

Om nooit meer pijn de moeten meedragen

Om nooit nog alleen de zijn

Om steeds omringt de zijn

Met een zee van leven

 

****************************************

 

 

 

Om wat nog komen zou

 

Om wat nooit gezegd kan worden

laat ons samen komen

Om wat nooit genomen zal worden

laat ons samen knielen

Om wat nooit betast kan worden

laat ons samen bidden

 

Om al het leed wat voorbij marcheert

als een uitgelaten stoet

van dronken matrozen

laat ons daarom in stilte samen

dat ene woord herhalen

wat ons werd aangeleerd

 

Om wat nooit bekent zal worden

Om wat nooit gecreëerd zal worden

Om wat nooit vergeten mag worden

laat ons daarom nu even onze handen vouwen

en vragen aan de Heer

 

Heer mogen wij nog een laatste

bloem beminnen

Mogen wij nog een roos een tulp

bemesten

Mogen wij elkeen wie ons nabij is

nog een hand toereiken

met de wetenschap dat het met uw toevertrouwende

medewerking zal zijn

 

Heer mogen wij nog een lach aanschouwen

mogen wij nog een traan zien overgaan in blijdschap

Heer mogen wij nog een groet ontvangen

een wees welkom in ons midden

Heer mogen wij nog wel gelukkig wezen

nu ik besef heb van mijn zondige daden.

 

 

‘k voel de aanwezigheid van God

Door een zuchtje wind wat langs mij heen strijkt, door een regendruppel wat op mijn wang zich een weg baant naar beneden, door het kriebelen van een grassprietje aan mijn neus. ‘k voel de aanwezigheid van God, door een aanraking van een bloem, door het voelen van warmde en koude, door gewoon een hand wat op mijn schouder word neergelegd. ‘k voel de aanwezigheid van God doorheen het spiegelglas, in het deinende water van die rivier, bij het neer dwarrelen van een bruin geworden blad. ‘k voel zijn aanwezigheid elke seconde van de dag, wanneer ik buiten loop in de snijdende koude van een gure herfstwind, wanneer ik languit liggen mag in het deinende akkerland van mijn peetovergroot vader, wat hij ooit jaren terug met veel liefde had aangelegd, wanneer ik zomaar even mezelf aanraak met mijn vingertoppen. Ik voel dat hij bestaat, bij het krieken van de dag, bij het striemen van een snijdend halmblad, bij het aanraken van een boomschors. ‘k voel de aanwezigheid van God, wanneer ik mijn eigen bekijk in het faal geworden spiegelbeeld, wanneer ik een vreemde een hand heef zomaar om even dank u wel de zeggen, wanneer ik een vleugelloos vogeltje tracht de verzorgen zodat het wederom vliegen kan. ‘k voel de aanwezigheid van God in het betasten van een kromgetrokken aanbeeld van een of andere oude krijger, bij het aanraken van een vlinder zijn schaduw, bij het betasten van iets in het duister. Ik voel dat God alom aanwezig is, want elk deeltje van dit bestaan straalt Goddelijke krachten uit. En zit ik dan ‘s avond voor het tv scherm en ik moet al die afschuwelijke beelden een na een naar binnen zien komen in dit zo vredige huis dan voel ik mij opeens zo klein en nietig, want al is mijn wil nog zo groot, ik kan geen leed afwerpen van die honderdduizend onschuldige slachtoffers hun schouders. Maar ik weet dat God aanwezig is, dat hij die taak op zijn schouders nemen zal, ‘k vraag me alleen soms af, God wanneer neem jij weg van aarde al die onnodige leedverdragen? Wanneer laat jij het gedonder ophouden met kinderen ouderloos maken? Maar dan besef ik opeens, het is niet aan Hem om dit kwaad van de aarde uit de roeien, want Hij haf ons ooit een eigen wil, dus zijn wij het die moeten inzien en aanvoelen wat God nu in werkelijkheid bedoelde met, “daal niet af naar Egypte. Verblijf in het land dat ik u aanwijs. Vertoef als vreemdeling in dit land, en ik zal met u blijven en u zegenen, want aan u en aan uw zaad zal ik al deze landen geven, en ik wil de beëdigde verklaring die ik aan uw vader Abraham heb gezworen”  en ik voel de aanwezigheid van God als een verkwikkende levensbron diep in mij. Mijn hart dat slaat, mijn lichaam wat tintelt, mijn haren die rechtop gaan staan. Ja, God is aanwezig, zelfs dichterbij dan enig mens ooit beseffen zal, want Hij zit in elk van ons. En buiten snijd de wind nog een stukje van de tijd, het snijd zo hard dat niet een restje overblijven zal. Buiten hoor ik een late passant langslopen bij de buren, hoor ik een lach, een vriendelijk woord, een afscheidsgroet, en dan besef ik hoe nabij Hij in wezen is. ‘k neem nog een laatste slok een laatste hap en duik onder het deken waar mijn geliefde vredig ligt de slapen. Heb de dag alweer gehad.

***********************************************************************

Klein lief wezentje  

 O gij klein lief schepsel wat gebogen loopt door striemende regen, wat trotseren zal het snijden van de winden, jou wil ik bij mij nemen om de verzorgen en je wonden af de likken. O gij nietig klein schepsel met die vleugels van papier, waarheen zul jij dan vliegen wanneer ik mijn deur achter mij sluit? Hoever van mij ben jij verwijderd, als de nacht zijn kleed uitspreid op aarde, en er enkel nog straatverlichting zal overblijven zodat wij niet in het donker moeten tasten? Waarheen ga jij wanneer ik mijn ogen sluit voor het duister van de nacht, want al schijnen nog zoveel lichten langs te straten, duister blijft het rondom ons. Toe gij kleine schepsel met uw veelkleurige gewaad waarheen vlieg jij wanneer de dag den einde zal zijn? Slaap jij ook, zoals wij, rust jij ook uit van een dag hardlabeur? Of vlieg jij het licht achterna om zo niet de moeten verdwalen in het donker zijn gewaad?  Zeg mij lieve kleine waterjuffer, waar kan ik jou vinden mocht ik vannacht niet slapen gaan?

                ******************************************************      

we weten dat we bij de dood alles moeten

achterlaten, hoe meer we ons aan alles hechten,

des te pijnlijker zal dit achterlaten zijn.

Wees vrij als de tijd

Wij moeten leren loslaten wat wij bezitten, geen gehechtheid voelen aanwakkeren wanneer wij iets krijgen, niet die drang voelen opkomen naar meer wanneer het blijkt om een of ander onbenulligheid te gaan. Maar aanvaard het met een hoedanigheid van liefde dat jij even alles rondom u vergeet. En wie weet, wanneer jij dan alles loslaten zal wacht er jou nog een veel mooier geschenk. Wij weten dat wij ooit moeten sterven, en wij weten dat wij niets van onze vergaarde rijkdommen zullen kunnen meenemen naar te plaats waar wij dan heen zullen gaan. Waarom jou dan zodanig aan iets hechten dat jij er geen afstand meer van nemen kan. Hecht u aan de liefde in uw hart, hecht u aan het leven wat jij hebt gekregen, niet om uw eigen leven de leren waarderen maar om de waarderen hoe een ander leeft. Hecht u aan een vergankelijkheid, aan de tijd wat nooit stil zal blijven staan, aan elke seconde apart wat jij geschonken word, want het mooiste geschenk wat jij als mens ooit werd aangeboden was het eerste levenlicht de zien stralen in uw ogen. Het eerste vlindertje wat neer kwam de zitten op uw voetjes, de eerste sneeuw wat jij als kind mocht bewonderen, misschien zelfs die eerste vogel wat zich kwam nestelen voor uw kinderkamers vensterraam. Dit en nog miljoenen andere voorbelden zij er om u te laten inzien dat niet het tastbare alleen als een geschenk moet aankeken worden.  Wie dit kan zal beseffen dat het leven een schatkamer van pronkstukken bezit. Wij behoren ooit afstand de doen van dit leven, en wij weten dus dat wij niets kunnen meenemen van die tastbare rijkdommen op aarde en wie dit beseft zal met een veel grotere vreugdegevoel kunnen afstand nemen van dit leven op aarde, want hij zal reeds op voorhand beseffen, van al de rijkdommen wat ik ooit mocht aanschouwen zit de grootste en meest waardevolste rijkdom diep in mijn eigen hart en dat draag ik mee waarheen ik ook zal mogen gaan. Dus leef als een tijd, bezit een seconde om dan die ene seconde alweer los te laten, want na die ene seconde ligt er alweer een nieuwe seconde op u de wachten. Doe dit uw complete leven en u zult vrij zijn wanneer u afstand nemen zal van dit aardse lichaam, jij zult u niet gehecht voelen aan iets wat jij niet meenemen kunt, jij zult u niet als een gevangene gaan voelen van dit lichaam wat jij nu achterlaten moest, maar jij zult vrij zijn, vrij als de wind, vrij als de tijd want komt en gaat en nooit maar dan ook nooit omziet naar iets wat het achterlaten moet.   

*******************************************

Ik wil vrij zijn

 

Vrij als een blad

Vrij als het water

Vrij als een dauwdruppel

Vrij als de tijd wat alles meeneemt om dan ook los te laten

Zo vrij wil ik wezen

Zo vrij wil ik zijn

Want ooit komt er een dag waar ik dit hier allemaal achterlaten zal

En dan wil ik niet gebonden zijn aan dit aardse lichaam

Wil ik niet als een vluchteling zijn op zoek naar zijn aardse bezittingen

Wil ik niet mezelf zien treuren om iets wat toch niet echt bestaat

Dus ik wil vrij zijn

Vrij in elk moment

Vrij op elk pad wat ik beloop

Vrij van mijn eerste tot mijn laatste dag op aard

Want alleen zo zal ik vrij zijn nadat ik verlost zal zijn van dit

Wat toch slecht een illusie blijkt de zijn     

****************************************

Ik wil nog even kind zijn

Ik wil als een kind dwalen door het bos, door het landschap wat deinend zich een weg baant overheen het uitgestrekte van weilanden en akkers. Ik wil geïnspireerd worden door een simpele waterplas, door een doodgewone krekel, een alledaags tafereel. Ik verlang om te laten groeien wat een ander als onkruid aanziet, om te laten stromen dat blauwe water doorheen de dakgoot van mijn eigen droomkasteel.  Ik wil terug kunnen lachen als een peuter van vier spelen als een kleuter van zes en stoeien als een tiener van vijftien. Verlang nogmaals die interesses te voelen opkomen als lang geleden, nogmaals geïnterresseerd zijn in iets kleins iets onnozels. Ik verlang nogmaals geboeid de kunnen zijn door het eerste meiklokje wat omhoog schiet, door een eerste meikevertje wat neerkomt gestreken in mijn heg in mijn achtertuin. Nog even wil ik gewoon niets hoeven maar alles krijgen. Ik wil nogmaals op ontdekkingstocht gaan in onze tuin waar die reuzengrote eik trots voor zich uit stond te staren, o god was me dat een belevenis, die eerste hazelnoten zien vallen, die eerste herfst zien de zomerse kleuren inkleuren. Was me dat een wonder die eerste ijskegel wat aan die eik zijn takken hing de bengelen, die eerste kikker wat vrolijk kwaakte. ‘k zou dit toch zograag nog allemaal eens mogen meemaken. Die eerste schram, dat eerste builtje op mijn achterhooft, die eerste pijn na het vallen van mijn veel te kleine fietsje. Zou het willen omdat ik groot zijn  niet steeds als een ervaring meer kan aankijken. Groot zijn is een vaste routine volgen, is een gestaag in de zelfde richting lopen “en dat zonder even halt de houden bij iets wonderbaarlijks” groot zijn is steeds maar kijken naar het kind wat iets van kattenkwaad uithaalt, en snel schreeuwen, nee doe dat niet, men zouden beter even terug kijken naar ons eigen kind wat in ons verloren is gelopen, en daardoor niet meer zo gemakkelijk de weg naar buiten weet terug te vinden.  Ik wil nogmaals die basisinteresses gewaarworden waarmee elk kind geboren word, geïnspireerd zijn in dagdagelijkse gebeurtenissen alsof het allemaal een wonder is wat geschiet. Kinderen zijn geneigd om de leren, om voorwaard de lopen in dit leven, om wijsheden de verharen. Kinderen verlangen van de oudere mens dat zij een pasklaar antwoord weten op elke gebeurtenis wat er zich afspeelt rond zijn mega grote leefwereld. Waren wij dit na het kind zijn nog steeds dan zoude wij inzien hoe onwijs wij in wezen zijn. Dan zouden wij inzicht krijgen in het werkelijke leven rondom ons . maar wij denken dat bij achttien de schoolpoorten zich voorgoed sluiten en wij niet meer behoeven meer wijsheden de verharen. Ik wil nog even dat kind zijn wat nu begraven ligt ergens onderaan dit opgetrokken standbeeld waar ik ooit zat de spelen met mijn autootjes, en mijn memoblokjes, waar ik ooit een tunnel groef waardoor ik “zo dacht ik” aan de andere kant van die globe uit de komen. Ik wil nog even verwonderd staan kijken bij het eerste meiklokje wat omhoogschiet, bij het eerst sneeuwvlokje wat naar omlaag dwarrelt. ik  wil gewoon nog eens kind zijn, zoals ik dat ooit was. Nog even wil ik in die belevingswereld binnentreden van dat belhameltje wat ik toen wel zal zijn geweest. En waarvan ik weet dat er nog steeds een stukje achterbleef diep in dit nu grote lichaam.                                         

                

 

 

                              

 

Jouw naam

 

Ik zal jouw naam nooit doorstrepen

Maar hem in tederheid dragen;

Soms droevig, soms blij,

Doorheen al de dagen van dit leven,

Tot we in ’t grote Licht staan;

Jij en ik, zij aan zij.

 

Martin vanhee