Archief

We zijn elk een deel van het complete netwerk

Van het spoor waarop onze trein rijden mag

Van de ene tot de andere halte

Waar wij dan mogen kijken door glazen wanden

Naar al het wonderbaarlijke wat  aan ons

Voorbij flitsen zal.

Want het leven duurt niet langer dan een enkele seconde

Van wat nadien een eeuwigheid zal duren

Wie of wat ben ik

Wie ben ik? Wat ben ik?

Weet je, er bestaat een heel mooie

Sage die dit zo mooi verwoord dat

Ik dit graag met jou zou willen delen

Het gaat over een oude man die aan de waterkant zit

en een vlinder

wie ben ik vraagt de man

aan de vlinder

waarop de vlinder antwoord

ben ik jij die denkt dat hij een vlinder is

of ben jij mij die denkt dat hij een mens is

wie zijn wij?

Hebben wij wel het vermogen om die

wetenschap mee de dragen?

Zijn wij niet iets kosmisch?

Iets bovennatuurlijks?

Zijn wij niet het ultraviolette licht

Of gewoon een bliksemschicht midden op een zomerdag

Wat zijn wij?

Zijn wij wel mensen?

Is een stoel wel een stoel en geen tafel?

Het boek misschien een flater

Want wie kan er ons ooit honderd % zekerheid

Geven van de waarheid wat ons word opgedrongen

Er is geen waarheid, geen leugen,

Want wat voor jou een waarheid is

Is voor een ander een leugen

En wat voor diegene een waarheid is

Is dan voor jou alweer en leugen

Het is maar wat jij gelooft of niet

Waarom zijn we hier

Heel eenvoudig

Om de cirkel van het leven niet de doorbreken

Want het leven

De dood maakt deel uit van het grote wonder

En dat is net wat wij alen zijn

Een groot wonder

Net zoals dat zaadje wat in veel te droge grond werd neergesmeten

En toch nog zijn weg naar de oppervlakte wist te vinden

Chandra

O hoe mooi ben jij

Zelfs maan en ster

Beminnen jou

Zelfs geuren en kleuren

Wensen zich aan jouw zijde

Neer de leggen

O hoe mooi ben jij

Met jouw blauwsaffieren

Gelaat

En jouw glanzende

Ogen in het licht

Van ochtendraad

O hoe zacht ben jij

Waarlijk

Moet jou zeggen

Jij bent als het gras

Het deinende landschap

Waarlijk moet het jou bekennen

In jou wens ik herboren

te worden

Wanneer de avond

Aanbreken zal

Jou geef ik als naam

Chandra

Want als de maan sta jij

Daar in het licht

Als sterren verschijnen

Kronkelen hun staarden

En springen zij omlaag

Om aan jou te verschijnen

Als vonkelende kristallen

O hoe mooi ben jij

Jij met dat

Uiterlijk van een nimf

Met het lichaam van een golfbreker

Maar mooi als een

Zeemeermin

Is jouw lichaam wanneer

Jij naakt aan mij verschijnt

En ik herboren wordt in

jouw schoot

jij mijn Chandra

mijn maneschijn

Het ga jou goed

Opeens waren wij onbekenden voor elkaar.

Zomaar alsof het niets de betekenen had

liet jij mij achter

met dit machteloze gevoel,

wat mij nu iedere keer “ wanneer ik jouw naam

hoor” bekruipt.

’t was wel geen leven wat wij deelden,

maar voor mij was het voldoende

om de weten

hoeveel langer ik nog bij jou wou zijn.

’t was slechts even in dit leven

Waar wij elkander mochten beminnen,

maar voor mij was dit reeds voldoende

om de weten dat het dit was wat ik wou.

‘k liet velen vallen voor jou,

mocht jij mij dit hebben gevraagd.

‘k liet veel van waar ik van hielt achterwege,

had jij me gezegd,

‘k hou daar niet van.

Maar zelfs dat was voor jou nog niet voldoende.

Jij wou vrij zijn,

jij wou kunnen staan waar jou dat het beste uitkwam,

en dat ik daar dan geen deel meer van uitmaken zou

dat kon jou totaal niets schelen.

O meisje,

ik had reeds een liefde voor later,

ik had reeds een liefde voor het moment na dit moment

kant en klaar liggen.

‘k had het jou zograag gegeven,

toch jij besliste daar anders over,

en liet mij staan in de kou.

Het ga je goed mijn liefste,

Het gaat je goed,

Na jou, weet ik wel

‘k zal voortaan tweemaal uitkijken

wanneer er iemand zeggen zal

ik hou van jou.

Want jij ontnam mij niet alleen de liefde

jij ontnam mij ook het vertrouwen in mijn medemens.

Maar ik zeg je,

Het ga je goed.

Mysterieus LICHTJE

Het is een mysterieuze kracht,

dat vreugde meebrengt,

als bij toeval aanbeland

daar waar het niet werd verwacht.

Hoopgevende kracht straalt nu

als een ochtendzon

wat zijn eerste kaarsje ontsteekt,

en haar eerste lichtje laat stralen op aard.

Het is als een wegaanduiding,

als een wegwijzer wat ons allen te weg wijzen zal

langwaar wij moeten lopen.

Nog voor het einde van de dag,

nog eerder dan de maan de zon verduwen zal van plaats

zal de weg geopenbaard worden.

Voor ontelbare bij toeval

voorbij komende passanten.

lang is de weg die m’n nog af de leggen hebben.

Zullen wij komen daar waar wij thuishoren?

Stel mezelf nu te vraag,

waar gaan wij heen,

wanneer wij zelfs dit mysterieuze licht

niet meer kunnen ontwarren?

-----------------------------------------------------

 
Stralend licht

Een magisch licht

wat straalt op aarde

onder de palmbomen,

ligt een kind stil

in eigen gedachten verzonken.

Waar hoop in duisternis

hooploos verloren was

is nu dit licht,

dat magisch licht

wat schijnt van hoog boven de

regenboom.

Als een wegaanwijzer

schijnt het licht

op onbeslapen wegen,

waar geen rust heersen zal

als een ster aan ’t hoge hemelse gewelf

zo schijnt het licht

op zoveel misgelopen wegen.

En het kind ligt daar nu stil

in eigen gedachten verzonken onder

een pas leeggeplukte mandarijnenboom.

Het droomt de dromen die

volwassenen niet langer durven dromen.

Zacht streelt een blad zijn wang,

een grasspriet kietelt aan zijn neusje

zijn slaap word hou verstoord.

·       




 






een vriend heb je
als dagen grijs en donker zijn
als regen en wind de rust verstoren
een vriend heb je
als de zon schijnt
als de weerman zegt
morgen word het een prachtige
naajaarsdag
maar een echte vriend erken je wanneer
uw zakken leeg zijn
wanneer jij totaal uitgeblust bent
en wanneer jij even zegt
vriend vandaag even niet
dan zie je pas wie je echte vriend zal zijn

de yatri     (de weg)
*************************************** 

Wij begeven ons op een pad langwaar wij vele tegenslagen moeten trotseren, waar wij vele gedane en ongedane zaken moeten tolereren. Wij zijn zo breekbaar zo broos als het om toegevingen gaat, want moeten wij ook maar een druppel water bij de wijn doen, dan stuiken wij neer als kleine vuurvliegjes. Vuurvliegjes die enkel maar zichtbaar zijn wanneer al de andere levensvormen hun eigen opgeborgen hebben. Wij zijn het woord toewijding ontgroeit, want moeten wij ook maar een iets toegankelijker zijn, dan denken wij reeds vanaf die eerste daad dat het een daad zonder gevolg zal zijn. Al zijn wij allen afzonderlijke individuen, kunnen wij zonder ongemak de moeten dragen met het andere zelfstandig wezen, toch hebben wij elkander als mens nodig om tot het hoogste schavot te geraken. Wij zijn elkanders ondersteuning, elkanders pilaar, elkanders nok waaronder wij de ander steeds moeten laten schuilen. Men kunnen wel zonder, maar dit is niet de reden waarom wij ooit op aarde kwamen. Wij lopen om die reden nu op een pad van duisternis, zitten gevangen in een zwartheid waaruit ontsnappen echt niet meer zo simpel zal zijn. Slechts met ons volle bewustzijn, dat er steeds een hogere macht aanwezig zal zijn kunnen wij dit duister doormidden breken. Wij behoren ons eigen innerlijke de doorwaden vooraleer wij tot besef zullen komen. Willen wij dit punt bereiken, dan moeten wij de meedogenloosheid  laten ophouden met spreken, en ons overgeven aan de grillen en kuren van het leven. Aanvaarden dat niet elk moment van de dag een vrolijk lied kan weerklinken, dat wij tijden van rouw moeten toelaten, al is het nog zo goed vertoeven in dit eigenste ogenblik. Dit en nog zoveel andere “nog niet vernoemde zaken” zijn van belang om de groeien in dit leven wat wij mogen beleven als volmaakt, maar wat wij steeds als onvolmaakt blijven aanzien.

Wie dit wil bereiken zal heel bewuste moeten leven. Diegene zal van de ander moeten weten wat hij denkt nog voor die ander zijn mond opende. Zo diep dat  jij de ander kent zoals hij zichzelf kent, of misschien zelf beter. Zogoed dat je de ander aanvoelt, dat jij die ander hoort zonder dat er een woord word uitgesproken. Wie dit kan bereiken zal merken dat hij alleen kan leven, maar dat hij de ander nodig heeft om de groeien. Wij moeten een symbiotisch geheel vormen. Alleen dan zullen wij ophouden met dit lopen in het duister, en zullen wij het licht binnentreden. Er zijn zoveel verschillende manieren om dit punt te bereiken, en het is echt niet ondoenbaar. 

*************************************************   

Het allerhoogste genot bekom je door de Yatri, een reis doorheen het onderbewustzijn van de ander. de worden met elkander, zodat wij het allerhoogste genot kunnen bereiken. Wij wensen elkanders diepste verlangen de delen in alle intimiteit. Want het lijfelijke genot komt nog steeds voor geestelijke genot staan.         

***************************************************                 

Mocht ik dit kunnen

Ik kan schrijven zonder woorden de verzinnen,

maar toch een compleet verhaal ontbinden.

Zal als het moet in stilte spreken

zonder enig woord te verspelen,

en toch zul jij dan alles van mij weten.

Want het zijn mijn ogen

die spreken te taal van eeuwige liefde.

Zal lopen,

blijven staan om de omarmen.

Zal kijken,

luisteren naar ieder mens

zijn verhaal.

want ieder mens draagt diep vanbinnen

zijn eigen verhaal.

Ik kan boeken lezen,

luisteren naar de wetenschapper

op de buis.

Ik kan zelfs luisteren naar andermans

zijn wijsheid,

toch zal ik steeds mijn eigen pad oplopen

als het om de liefde gaat.

Daarom zal ik schrijven zonder woorden de verzinnen,

om een realistisch verhaal neer de pennen,

geen gezwansd of lullepraat,

geen dwazerij of nulgepraat,

enkel wat mijn hart mij influistert

wat mijn gevoel mij zegt.

Om dan op het einde van de rit

vele woorden achter te laten.

In een schuif, een kast,

of misschien ergens op zolder

in de baarmoeder van de rommel.

En wie dat wenst zal mij dan

kunnen ontbinden,

zal het boek opzij kunnen leggen

met een lach op zijn gelaat.

Want ‘k heb maar een doel wat ik nastreven zal

in dit bitterkou bestaan,

ieder mens een riem onder het hart stekken,

of een ruggensteun zodat hij zijn

weg verder zetten kan.

De liefste van de liefste

Enkel je naam laat mij al stralen

Al maakt het me een beetje bang

Als ik hem hoor en niet bij je ben

Dan hoop ik dat God op je past

Want je bent nog zo kwetsbaar

Twee heldere blauwe oogjes

Die mijn hart verwarmen

Twee kleine tedere handjes

Die mij zelfs kunnen dragen

Je bent mijn volmaakte jochie

Soms praat je in je eigen taal

Voor de meeste onbekend

Maar ik begrijp ieder woordje

Al zeg je hem bijna geluidloos

Ik zal er altijd naar luisteren

Ik hoop dat ik je geven kan

Wat jij mij nu allemaal geeft

Een onvoorwaardelijke liefde

Een geschenk van onschatbare waarde

Dat kan geen woord uitdrukken

De eerste blik was zo speciaal

Ik voelde liefde en zelfs geluk

Ik weet nog goed wat ik tegen je zei

Jij allerliefste word nooit zoals mij

Jouw hartje zal nooit breken

Ik ken de valkuilen in het leven

Daarom zal ik je beschermen

Je troosten en de pijn verzachten

Ik zal alles voor je willen dragen

Omdat ik ziels veel van je hou

wonderfull

Jij was mijn arendsteen

Het is dat leeg gevoel hier diep vanbinnen,

dat gevoel van onmacht voelen samen

vloeien met die ongedwongenheid.

Ongebreideld lopen zonder enige rem of

oponthoud het einde tegemoet.

Het is dat wel kunnen, maar niet willen,

wat mij laat halt houden dag na dag steeds

opnieuw bij dat kille graf.

waar in gouden letters staat de lezen

hoe goed jij wel niet had moet zijn.

‘k voel mij leeg

uitgeput.

‘k voel mij als een uitgelopen

lijn onderaan het oog van menig verdriet.

Als een niets verlangende,

niets verwachtende,

mijn laatste trein reeds net nog weg.

Laat ze maar wachten,

laat ze maar staan,

ik wil vandaag gewoon bij je zijn.

Al ben jij niet hier,

lig jij daar onder ’t groene zode,

ben zeker dat jij aan mijn zijde staat.

Waarom doe jij aan dit zinledige?

Vragen zij mij toch zo zovaak.

Het antwoord liefste,

dat ben jij.

Jij die daar nu liggen moet onderaan

de rozenstruik,

met het hooft gericht naar het noorden

waarvandaan ik elke nacht opnieuw een klaaglied

hoor weerklinken.

‘k zal jou blijvend missen liefste

Want gij waard voor mij als een

Kostbare arendsteen

Een verbeterde versie van vele jaren terug

Dit verhaal heb ik ooit geschreven lang geleden voor een meisje waar ik oneindig veel van hielt, maar helaas mocht onze liefde niet eeuwig blijven bestaan. Ik schrijf hier wel over de dood, maar in de realiteit was ze slechts dood voor mij alleen.

Eddy Hautekeete                                      10-01-2009