Zondag 12 november 2006
Nog een boom!
Nog een boom!
Geschreven door Tembug om 22:14
Reageer op dit bericht
Nog een boom!Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht
Zondag 12 november 2006
Boommeditatie
Boommeditatie
1. We verplaatsen ons in de geest naar een mooi landschap met bomen…we wandelen…de weg loopt tussen weiden, langs een bos, een heuvel op… We overschouwen vandaar het landschap…misschien zien we in de buurt een mooie loofboom, die boven zijn omgeving uitsteekt…misschien hebben we er onderweg een gezien die we mooi vonden…we gaan ernaartoe…wij kijken ernaar…(We mogen erbij gaan zitten als we willen.)
2. We zoeken contact met de boom…We voelen ons verbonden met onze verre voorvaderen: sinds de oertijd voelt de mens zich met de boom verwant…We bekijken hem met liefdevolle aandacht…we bekijken hem zolang totdat we zijn figuur precies kunnen natekenen..;
3. We laten langzaam onze blik van onder naar boven gaan… We zien de stevige stam…op de plaats waar de takken uitschieten… de kruin met haar takkenen twijgen en bladeren…We beschouwen de boom in al zijn rust, zijn sterkte, zijn gezonde gestalte, en laten hem op ons inwerken…De boom doet ons goed…we nemen hem in ons op…
4. Geen twee bomen zijn perfect gelijk, ook al zijn ze allebei herkenbaar als twee exemplaren van dezelfde soort…Wat is de geschiedenis van mijn boom?...Welk verhaal lees ik aan zijn voorkomen af?...Wat heeft er allemaal bijgedragen tot zijn persoonlijke gestalte: stormen, droogte, nabijheid van andere bomen, ingrepen van de mens…
5. Zonder de boom helemaal uit het oog te verliezen, concentreer ik mij nog eens, door op het ritme van mijn ademhaling te letten…Ook de boom ademt…ik haal mijn adem uit de ene zelfde ruimte waarin álle leven ademt…mensen, dieren, bomen, planten en bloemen…Ik hap in de lucht, die ook de lucht is van al het andere leven…en geef die even later weer terug aan ‘het geheel’…Ik ben in communicatie met het geheel van het leven op aarde…Ik sta niet apart…
6. Weer kijk ik naar de boom…ik neem méér waar dan de uiterlijke vorm…ik zie dat in hem iets beweegt van een orde die hem en mij overstijgt…een orde die door de vorm heen breekt…en waardoor hij bij ál het levende is…De boom boeit mij, niet door wat ik zie, maar door het onzichtbare geheim dat erin leeft…
7. Aan een boom kan men van alles zien: zijn botanische eigenschappen, zijn economische betekenis, zijn schoonheid, enz. Maar wanneer dat alles gezegd is, blijft er nog iets: “dat hij de indruk maakt méér te betekenen dan wat hij zintuigelijk waarneembaar is…dat hij degene die hem beschouwt, in een geheel eigensoortige beweging, door het direct waarneembare en over zichzelf heen, meeneemt naar een andere boom, naar een ander zinvol verband…
De boom is vergankelijk, maar verwijst naar iets onvergankelijks…hij is onvolkomen, stukwerk, maar is met alles wat hij is, betrokken op iets dat héél is en volkomen…hij schiet te kort om het verlangen naar zin te vervullen, maar ademt iets dat ten diepste en voorgoed bevredigt…hij is onbeschut, maar laat iets van eeuwigheid en geborgenheid doorschemeren da zelf geborgenheid kan geven…Dat eeuwige is niet gewoon hijzelf…Wel bestaat hij van daaruit en daarnaartoe…” (R.Guardini)
8. Ik adem zoals een boom…de boom ademt zoals ik…Tussen de boom en mij bestaat een diepe verwantschap…Zoals ik bén, zo is ook de boom: al wat hij doet is boom zijn…Hij presteert niets…Hij leeft…Hij ‘wil’ niets…Hij gehoorzaamt aan een innerlijke wet…Zoals hij is en leeft, zo neem ik de boom in mij op…ik adem hem in…ik voel mezelf als die boom…Ik word die boom…(In mijn voorstelling richt ik mij nu op, in geval ik was gaan zitten.)
9. Ik word mij bewust van mijn lichaamsbouw, die is als die van een boom…mijn wervelkolom is in mijn bekken verankerd zoals een boom verworteld is in de grond…De onderste wervels zijn aaneengegroeid tot het heiligbeen…dat geeft vastheid aan mijn basis…Los van die basis groei ik scheef…Als ik mijn bewegingen en mijn innerlijke houding laat voortkomen uit een gezonde basis, dan gedijt de boom die ik ben…Ik trek de wortels door tot in mijn voeten…ik sla ze in de grond, ze breiden zich daar uit…
10. De tegenpool van mijn wortels zijn mijn takken…Het bovengedeelte van de boom die ik ben, mijn schouders, armen en hals, is beweeglijk…geeft de mogelijkheid tot contact met de buitenwereld… Ik geef de takken in mij de kans om zich te ontplooien…naar alle kanten…naar voren en naar achteren…naar rechts en links…en naar boven…Ik geef mijn wezen de tijd om zich te ontplooien…de open lucht in…Bladeren ontluiken…ze ademen de lucht in die mij omringt…ze leven ervan…Ze nemen het licht op dat van boven komt…Dat alles laat ik gebeuren…Ik beleef dit als een weldaad…
11. Zo sta ik sterk…diep geworteld in de grond van het grote geheim dat mij draagt…dat mij voedt…mijn kruin ontplooiend in hem die de lucht is waarin ik adem…het licht dat mij verkwikt…Mijn wezen bloeit en draagt vrucht…tot mijn vreugde den die van mensen om mij heen…tot vreugde ook van de Onzichtbare uit wie alles voortkomt…naar wie alles toe gaat…die mij mijzelf laat worden…
Geschreven door Tembug om 20:18
Reageer op dit bericht
Zondag 12 november 2006
Proef en zie, God is goed!
EUCHARISTIE: PROEF EN ZIE, GOD IS GOED!
P. Nicolas Buttet
Stichter Broederschap Eucharistein, Epinassey (CH)
Sta me toe te beginnen met een persoonlijke ervaring om wat ik u later zal vertellen eerst te situeren in het concrete leven. Een twintigtal jaren geleden liep ik stage bij een advocaat en was ik zeer actief in de politiek als afgevaardigde in het parlement van mijn kanton en als secretaris van een Zwitserse parlementaire groepering. Ik werd dus geconfronteerd zowel met de grote maatschappelijke vraagstukken als met persoonlijke en familiale problemen. In het kader van mijn opleiding tot advocaat hield ik me ook bezig met een jongeman die iemand had verkracht en 7 kinderen had verbrand. Door dit contact tussen een soms verontrustende realiteit en mijn geloof steeg in mijn hart de kreet op: Als er geen liefde is, kan de wereld niet veranderen! ‘Ik besloot toen om de kerstvakantie door te brengen in Cottolengo in Turijn, een instelling voor de opvang van mensen met een zeer zware fysieke en psychische handicap. Ik herinner me hoe ik daar aankwam. Ik was zojuist vertrokken uit het Zwitserse parlement en kwam terecht in deze nieuwe wereld van onze gehandicapte broeders en zusters. Ik werd meteen in de realiteit van die plek gestort want, samen met een broeder hebben we twee uur lang 18 zieken gewassen die van onder tot boven vies waren. Nadat ik eerst had gereageerd op wat ik rook…en op de kleuren die ik zag, werd ik op diezelfde avond gegrepen door de uitspraak van Christus die vlees en bloed werd (en wat voor vlees!): ‘Alles wat je voor één van deze minste broeders van Mij hebt gedaan, heb je voor Mij gedaan’ (Mt 25). Toen ik klaar was met het wassen van mijn gehandicapte broeders ging ik tegen middernacht naar beneden, naar de kapel waar het heilig sacrament dag en nacht was uitgestald. Voor mij kwam er toen die schok en de zekerheid van Zijn aanwezigheid: de aanwezigheid van Jezus, boven in bed, in de persoon van mijn armzalige broers en op het altaar de aanwezigheid van Jezus in het heilig Sacrament. Jezus was daar echt aanwezig in de gedaante van die broer én in de gedaante van brood. Dezelfde unieke Jezus. Sinds die dag heeft die zekerheid me nooit meer verlaten, al is dat – jammer genoeg – nog stamelend en onsamenhangend. In elk leven is er zo een fundamentele ervaring. Het is wat de Franse dichter Charles Péguy ‘een van te voren en een daarna noemt’. Deze grondslagleggende gebeurtenis roept voor elke mens ook een vraag op. Daarna zal hij natuurlijk een stap moeten zetten, moeten volhouden in de loop van de tijd, maar er is iets gebeurd dat het leven voortaan een andere smaak geeft. Die ervaring van het sacrament van het altaar en het sacrament van de broeder blijft me nog steeds achtervolgen. Zij is het fundament van Eucharistein, onze kleine gemeenschap waar we jongeren die gewond en gebroken zijn door drugs, alcohol, geweld of depressies opvangen. Tegelijk hebben we in onze huizen steeds de eeuwigdurende aanbidding van het Heilig Sacrament.
(Wordt vervolgd)
Geschreven door Tembug om 20:02
Reageer op dit bericht
Zaterdag 11 november 2006
Boommeditatie
Boommeditatie
Voorafgaande opmerkingen
- De dichter Ovidius, vertelt hoe de goden Jupiter en Mercurius eens incognito in Klein-Azië rondwandelden. Om de mensen op hun houding tegenover vreemdelingen te toetsen, klopten ze bij hen aan en vroegen om gastvrijheid. Overal werden ze afgewezen, behalve bij het arme, bejaarde boerenechtpaar Filemon en Baucis, die hen met open armen ontvingen en naar hun beste vermogen onthaalden. Als beloning mochten de oudjes een wens uitspreken. Ze vroegen om nog lang samen te mogen leven en daarna samen te sterven. Zo gebeurde ook. Op een avond, terwijl ze in de tuin wandelden, veranderden ze langzaam in een boom, Filemon in een eik en Baucis in een linde. Beide bomen, met in elkaar verstrengelde takken, als twee met elkaar innig verenigde mensen, kon men er later nog zien staan.
Iets dergelijks gebeurde ook met een onsterfelijk wezen, de nimf Dafne. Apollo verlangde vurig naar haar, maar zij ontvluchtte hem. De god achtervolgde haar, maar op het moment dat hij haar wilde omarmen, riep zij Moeder Aarde aan, en terwijl zij verdween, schoot er op die plaats een laurier op. De verandering van Dafne in een boom is vaak uitgebeeld: haar voeten worden wortels, haar gewaad wordt een schors, haar opgeheven armen worden takken, en haar haar gaat over in gebladerte. Deze afbeeldingen geven eigenlijk niet zozeer het voorval weer, ze beelden de gelijkenis uit tussen mens en boom. Op deze gelijkenissen berust de verderop volgende meditatie.
- We gaan even op deze gelijkenis in, en kijken hoe een kind een boom tekent. “Het trekt een horizontale lijn van links naar rechts: de grond. Daarop plaatst het een flinke verticale lijn: de stam. Aan het boveneinde zet het een aantal rechte streepjes, die zich in de bovenruimte naar links en rechts verdelen. Wat onder de horizontale lijn zit, heeft het kind niet uitgebeeld. Vraag je om ook de wortels te tekenen, dan zal het vanuit de voet van de stam enige lijntjes trekken in de benedenruimte, het kromme spiegelbeeld van wat er boven te zien is. Vraag niet wat voor een boom dat is. Het is geen afbeelding van een boom, maar een symbool ervan. En op een voortreffelijke wijze heeft het kind het wezenlijke van de boom – en van de mens – tot uitdrukking gebracht: van boven groeit de boom naar de hemel, van onderen groet hij de grond in.” (H. Hilger)
- Wie de volgende meditatie wil gebruiken, doet er goed aan de tekst langzaam en met tussenpozen opeen geluidsband in te spreken. Alleen als je de tekst hoort , kan hij echt werken. Het geheel kan moeilijk veel korten zijn dan twintig minuten, ook als men een of ander gedeelte weglaat. In die twintig minuten is niet noodzakelijk de aanloop begrepen: eerst een poosje geconcentreerd in de meditatiehouding zitten, zich door het rustgevende ritme van de adem dieper tot rust laten brengen, en met gesloten ogen onbeweeglijk in die rust verblijven. (Onze meditatie maakt weinig aanspraak op originaliteit. Jürg Zink en Klemens Tilmann hebben al eerder zo’n meditatie uitgewerkt. Ook een bladzijde van Toon Hermans kan men in het onderstaande herkennen.)
Geschreven door Tembug om 08:58
Reageer op dit bericht
Vrijdag 10 november 2006
Medelijden met de bomen!
“hebt meêlijen met de bomen”
Als het waar is dat wij ons innerlijk in de uiterlijke wereld weerspiegeld zien, dan is het te verwachten dat de nabije wonderen die de bomen zijn, daarin een grote rol spelen. De psycholoog C.G.Jung noemt de volgende betekenis-aspecten op: groei, leven, ontvouwing van lichamelijke en geestelijke vorm, ontwikkeling, groei van onder naar boven en andersom, moederlijkheid (bescherming, schaduw, dak, vruchten), levensbron, vastheid, duurzaamheid, worteling (ook: niet van de plaats kunnen), ouderdom, persoonlijkheid en tenslotte dood en wedergeboorte.
Deze waarlijk niet oppervlakkige betekenismogelijkheden maken waarschijnlijk dat er zeer sterke emoties rond bomen ontstaan kunnen.
Bomen zijn werkelijk.
Hun bladeren praten werkelijk
met woorden veelzeggend en letterloos.
Hun toppen zingen.
Hun stammen zwijgen
hoorbaar.
Hun wortels houden
van de aarde.
Bij een boom
staande moet ik wel
ademen als een boom.
Naar een boom
ziende zie ik
hemel en aarde in elkanders
armen.
Want een boom,
een boom is een bruiloft
Hans Andreus
Geschreven door Tembug om 19:56
Reageer op dit bericht
Vrijdag 10 november 2006
Aansporing om te handelen
Geschreven door Tembug om 16:54
Reageer op dit bericht
Vrijdag 10 november 2006
Dienstbaarheid of bediening
De diaken herkent zich het best in de diensbaarheid en de dienst dan in de bediening (assisteren aan het altaar, dopen, ...)!
Citaat uit mijn aantekeningenboek 1, 1974 - 1975
Citaat uit mijn aantekeningenboek 1, 1974 - 1975
Geschreven door Tembug om 16:11
Reageer op dit bericht
Donderdag 9 november 2006
Amos doet zijn intrede in ons gezin!
Amos één van de eerste dagen thuis
Geschreven door Tembug om 20:34
Reageer op dit bericht
Donderdag 9 november 2006
Voeten in de aarde hebben!
Elke mens moet ergens “voeten in de aarde hebben'
“Wortels vragen eerbied en vertrouwen. Mensen kunnen elkaars diepste wortels in tederheid raken maar ook onherroepelijk kwetsen. Elk mens moet zijn eigen wortels beschermen op straffe van identiteitsverlies. Hij moet ergens “voeten in de aarde hebben”. En dit houdt heel wat in: verbondenheid met zijn familie, met zijn afkomst, met zijn cultuur, met de natuur (ecologie is een reactie van eerbied voor de wortels, zoals ook een terugkeer nar gezonde seksualiteit). Wij kennen allen ontwortelden: mensen opgegroeid tussen twee culturen, die dikwijls nergens thuis zijn en een oppervlakkige indruk maken als missen ze een echte humus. De kosmopoliet is daarom dikwijls de moderne Ahasverus; zijn vermeend universaliteit openbaart zwaar wortelverlies door overijld en vroegtijdig overplanten. Zei Chesterton niet dat hij van de hele wereld hield, maar wel vanuit zijn eigen kleine tuin.
Ook het collectieve geheugen is een voedende wortel. Het verminderen van geschiedenislessen is daarom pedagogisch kortzichtig. Hier past de bekende uitdrukking: “Ware traditie is vooruitgang die geslaagd is”. “
Geschreven door Tembug om 20:31
Reageer op dit bericht
Woensdag 8 november 2006
Geloof en wetenschap
Geschreven door Tembug om 22:20
Reageer op dit bericht
Woensdag 8 november 2006
De humaniserende kracht van het evangelie
| ||
|
| ||
| Tertio 352 - 8 november 2006 - p. 15 | ||
|
|
Evangelisatiecongres toont humaniserende kracht van evangelie
Kerk laaft hoofdstad uit unieke bron
Peter Vande Vyvere
Een week lang was de katholieke kerk in Brussel op haar best: dynamisch, uitnodigend, ongegeneerd zichzelf en toch helemaal open voor de stad en voor de wereld. Veelkleurig en eenstemmig tegelijk.
Het congres Brussel-Allerheiligen 2006 met als thema ‘Kom en zie’ verliep onmiskenbaar in crescendo. Na een gesmaakte culturele aanloop tijdens het weekend van 28 en 29 oktober, liep de basiliek van Koekelberg maandag vol voor de lezing van Andrea Riccardi, de stichter van de Sant’ Egidiogemeenschap. De toon was meteen gezet: Brussel-Allerheiligen 2006 zou een feest worden van de hele kerk: van rijk en arm, jong en oud, man en vrouw, clericus en leek, religieuzen en leden van nieuwe bewegingen. De wit-paars-oranje rugzakjes en de witte sjaals – de hele week lang het uniform van de congresgangers – tooiden de meest verscheiden outfits: pijen en habijten van allerlei kleur en snit, nette pakken en vlotte jeanskledij, Romeinse boordjes en blote navels. Zowel in de officiële regie als in informele babbels hoorde je afwisselend en zelfs door elkaar Nederlands, Frans, Duits en Engels. Ook het Portugees en het Hongaars – de talen van twee andere congreslanden – waren nooit uit de lucht.
Had de evaluatie van kardinaal Danneels tijdens de persconferentie op maandag nog iets van een opluchting, dinsdag heerste na de lezing van de Engelse dominicaan Timothy Radcliffe zichtbaar en hoorbaar blijdschap: ,,We registreerden vandaag duizend nieuwe inschrijvingen,’’ meldde hulpbisschop Jozef De Kesel. ,,Nooit gehoord,’’ grapte Danneels: ,,Iemand maande me aan de basiliek van Koekelberg uit te breiden.’’ Donderdag liet een organisator zich met een ontspannen glimlach ontvallen: ,,We hoeven alleen mee te drijven met de stroom.’’
●
De in vorige congressen beproefde formule bleek de congresgangers te bekoren. Na een theoretische voormiddag met inhoudelijke lezingen, gevolgd door een stijlvolle eucharistie – met kijkvriendelijke reuzenschermen in de basiliek van Koekelberg –, volgde een ‘praktische’ namiddag, Een batterij behulpzame vrijwilligers begeleidde de duizenden congressisten na de middageucharistie naar de refters in de naburige scholen. In de klaslokalen hadden vervolgens tientallen werkwinkels plaats over zowat alle terreinen van het kerkelijke leven.
Die ateliers fungeerden als praktische laboratoria van katholiek leven. Telkens ging een twintigtal deelnemers uit verscheidene landen en continenten dieper in op een of andere vraag over gelovig leven. Zo kon wie in de vernieuwing van het parochieleven geïnteresseerd was, terecht in een werkwinkel geleid door Dominique de Lafforest, een in Bretagne geboren priester, verbonden met de Emmanuel-gemeenschap. Die beweging was door de organiserende kardinalen aangezocht het congres voor te bereiden en praktisch te ondersteunen. Emmanuel is een uit Frankrijk afkomstige nieuwe beweging van voornamelijk leken, charismatisch geïnspireerd en sterk op de eucharistie georiënteerd.
De Lafforest, die twintig jaar pastoor was in de Sacré Coeur-parochie van Ukkel, leidde een atelier over de vraag hoe een parochie missionair kan zijn. Naast een rist tips begon en eindigde De la Forrest met een basisregel van christelijke gemeenschapsvorming. ,,Het geloof verkondigen is geen kwestie van methodiek. We moeten voor alles, in gezamenlijk gebed en in de sacramenten, verbonden blijven met Christus en zijn Woord aandachtig beluisteren. Dan wordt onze zending wel duidelijk en trekken we mensen aan.’’ De deelnemers beaamden die conclusie met een gezamenlijk Salve Regina: ‘Toon ons, na deze ballingschap, Jezus.’
●
In de vooravond konden de deelnemers panelgesprekken bijwonen over maatschappelijke kwesties: werkgelegenheid voor allochtonen, het eenwordende Europa, de mens en het lijden (zie hieronder), leven in een grootstad en de band tussen levensbeschouwelijke inspiratie en politiek.
Met die initiatieven toont de kerk in Brussel dat ze werkelijk ‘sacrament van heil voor de wereld’ wil zijn, dat ze niet knus en ‘navelstaarderig’, maar met een groot hart voor de wereld in de stad aanwezig is. Het publieke karakter van het congres was overduidelijk. Verscheidene vooraanstaande politici namen deel. Onder hen Brussels minister-president Charles Picqué (PS), minister van Werk Benoît Cerexhe (CDH) en parlementslid en toekomstig schepen Steven Vanackere (CD&V). In het zog van het congres slaan vier Brusselse immobiliënorganisaties van christelijke signatuur de handen in elkaar om meer panden van de kerk voor sociale huisvesting te bestemmen.
Brussel-Allerheiligen 2006, met zijn centrale thema ‘Kom en zie’, ging niet onopgemerkt voorbij in de straten van de hoofdstad. Zelfs de argeloze journalist, door de persdienst voorzien van een tricolore rugzak, ondervond aan den lijve de interesse van ‘buitenstaanders’. Op weg naar een debat over politiek en levensbeschouwing, word ik door een groepje jongeren, samentroepend aan een tattooshop, aangeklampt: ,,Expliquez-nous à quelle réunion vous participez!’’ Na een woordje uitleg over een Europese ontmoeting van katholieken en hun verlangen om de stad te helpen humaniseren, word ik vriendelijk bedankt en ontvang ik de beste wensen voor een goed verloop van het congres.
●
Dat christenen vanuit een specifieke bron de stad bevloeien, illustreerden de vele kerken en kapellen die ook ’s avonds hun deuren openden voor aanbidding. Zo ook de kapel van de Rijke Klaren in de buurt van de Beurs. Donderdag rond 19 uur overvallen je bij het binnenkomen de stilte en de intieme duisternis. Verlicht is alleen het koor en het altaar, met daarop de monstrans met de hostie, in een kring van kaarsen en bloemen. Mensen komen, knielen en bidden. Even of voor langere tijd. Je ziet er verrassend veel twintigers en dertigers.
Achterin liggen een balpen en een boek met handgeschreven, meertalige gebedsintenties. Tussen de vele persoonlijke dankwoorden en smeekbeden, lees ik: ‘Kom en doe ons zien.’
Geschreven door Tembug om 10:09
Reageer op dit bericht
Dinsdag 7 november 2006
Ontwikkelingslande
Ontwikkelingslanden
Wij spreken van ontwikk’lingslanden
steeds tot mijn grote ergernis
alsof ons eigenheimers-volkje
zo clever en ontwikkeld is
o, o, wat zijn we toch bevoorrecht
o, o, wat hebben wij geboft
‘k hoor voor mijn deur ’n bromfiets knallen
zó onbeschaafd…zó onbeschoft…!
Toon Hermans
Geschreven door Tembug om 21:39
Reageer op dit bericht
Dinsdag 7 november 2006
Lopen op blote voeten
Lopen op blote voeten
De boom in mijn tuin
verliest elke dag veel van zijn bladeren.
Elk jaar laat hij dit gebeuren,
tot hij daar staat,
zonder schaamte, naakt en recht,
midden in de tuin.
Onder hem alleen nog een tapijt van rottende
bladeren.
Hij wacht, een winter lang.
Ook ik in mijn leven
verlies elke dag een blad aan mijn levensboom.
Alleen laat ik het zo moeilijk gebeuren.
Loslaten is voor mij zo moeilijk.
Er zijn mijn oude spullen op de zolder
die ik bijhoud voor...je weet maar nooit.
Er zijn mijn ontelbare gewoontens
die blijf doen...zomaar.
Er is het beeld van mezelf
dat ik koester,
omdat hetmij - in een ver verleden - ooit is aangepraat.
Er is het spreekwoord dat zegt:
"Gooi geen oude schoenen weg,
voordat je er nieuwe hebt."
Maar om zoveel, dat ik moeilijk kan loslaten,
loop ik soms, een leven lang
met oude schoenen die teveel kwellen.
Loslaten,
is spullen weggooien
waardoor ruimte ontstaat voor nieuwe zaken,
is gewoonten doorbreken
waardoor tijd ontstaat voor wat wezenlijk is,
is het beeld van mezelf,
- 'dit kan ik niet...' -
waar ik al jaren in geloof,
achter me laten.
Loslaten,
is je kwetsbaar maken
en op blote voeten durven gaan
omdat je oude schoenen weggegooid zijn
en je er nog geen nieuwe hebt.
Leen Vermeire in Bestuursblad KVLV, november-december 2006, p. 31.w
De boom in mijn tuin
verliest elke dag veel van zijn bladeren.
Elk jaar laat hij dit gebeuren,
tot hij daar staat,
zonder schaamte, naakt en recht,
midden in de tuin.
Onder hem alleen nog een tapijt van rottende
bladeren.
Hij wacht, een winter lang.
Ook ik in mijn leven
verlies elke dag een blad aan mijn levensboom.
Alleen laat ik het zo moeilijk gebeuren.
Loslaten is voor mij zo moeilijk.
Er zijn mijn oude spullen op de zolder
die ik bijhoud voor...je weet maar nooit.
Er zijn mijn ontelbare gewoontens
die blijf doen...zomaar.
Er is het beeld van mezelf
dat ik koester,
omdat hetmij - in een ver verleden - ooit is aangepraat.
Er is het spreekwoord dat zegt:
"Gooi geen oude schoenen weg,
voordat je er nieuwe hebt."
Maar om zoveel, dat ik moeilijk kan loslaten,
loop ik soms, een leven lang
met oude schoenen die teveel kwellen.
Loslaten,
is spullen weggooien
waardoor ruimte ontstaat voor nieuwe zaken,
is gewoonten doorbreken
waardoor tijd ontstaat voor wat wezenlijk is,
is het beeld van mezelf,
- 'dit kan ik niet...' -
waar ik al jaren in geloof,
achter me laten.
Loslaten,
is je kwetsbaar maken
en op blote voeten durven gaan
omdat je oude schoenen weggegooid zijn
en je er nog geen nieuwe hebt.
Leen Vermeire in Bestuursblad KVLV, november-december 2006, p. 31.w
Geschreven door Tembug om 18:21
Reageer op dit bericht
Dinsdag 7 november 2006
Je werkbank is je altaar
Velen onder ons hebben zeker nog gehoord over de
goudzoekers die indertijd op avontuur trokken om hun
fortuin te gaan zoeken in Amerika. Het schijnt dat er
bij hen een wachtwoord bestond dat als een soort ‘gul-
den regel’ werd overgeleverd van vader op zoon en van
mond tot mond herhaald, iedere morgen: ‘DIG WHERE YOU
STAY’ – ‘Delf op de plaats waar je staat…’
Dat wil zeggen: zoek het niet te vér, loop niet steeds
van de ene plaats naar de andere, en denk vooral niet
voortdurend dat het elders zoveel beter is…Neen:
‘De plaats waar je staat is heilige grond…’ (Exodus
3, 5). Doe dus maar je sandalen uit, Mozes…
Dus wanneer jij al dagenlang vruchteloos aan
het zoeken bent, en met de beste wil van de wereld ner-
gens iets kunt vinden wat op ‘goud’ gelijkt – terwijl
een ander een boogscheut verderop in de rivier precies
op dit moment een ongelofelijke schat ontdekt… Denk
dan voor al niet dat jij op een slechte plek staat, en
dat het zinloos is van daar nog verder te blijven graven.
Neen, je moet blijven geloven dat het goud ligt te wacht-
en vlak onder je voeten, bij de mensen en in de situatie waarin je hier en nu geplaatst bent.
Of met de woorden van Cardijn: ‘Je werkbank is je altaar…’.
Geschreven door Tembug om 08:33
Reageer op dit bericht
Maandag 6 november 2006
Als je God wil tegenkomen
Als je God
wil tegenkomen
God woont tussen de meest
nederige mensen.
Hij zit op een berg stof
tussen de gevangenen.
Hij woont op straat met jonge
delinquenten.
Hij ligt tussen de zieken,
hij schuift aan tussen
de werklozen,
op zoek naar werkgelegenheid.
Als je God wil tegenkomen,
bezoek dan de gevangenissen,
en de ziekenhuizen
vooraleer je naar de kerk gaat;
en help de bedelaar
voor je je Bijbel leest.
Anders loop je het risico
dat god die tussen de kleine mensen
leeft, wegtrekt.
Want wie de werklozen vergeet,
vergeet God.
Toyohiko Kagawa (Japan)
Uit ‘Adem halen’. De wereld rond, uitgegeven door Broederlijk Delen
Geschreven door Tembug om 23:14
Reageer op dit bericht
Maandag 6 november 2006
Fier geloven!
| BRUSSELSE KERK MOET VLAM VAN HET GELOOF BRANDEND HOUDEN | |
|
BRUSSEL (Kerknet) - "Kerk van Brussel, wat een mooie week hebben we mogen meemaken binnen uw muren! Het was als zagen we het nieuwe Jeruzalem dagen" sprak kardinaal Godfried Danneels zondagmiddag tijdens het zendingfeest als slot van het meerdaagse congres 'Brussel-Allerheiligen 2006'. "Laat ons opgaan naar Jeruzalem, daarheen trekken alle stammen op, alle stammen van God (.) Ze zijn gekomen uit zovele landen, met zovele talen en met alle kleuren, om samen met ons de wondere daden van de Heer te vieren", aldus de kardinaal, die onderstreepte dat Brussel al meer dan tien eeuwen de vlam van het geloof binnen haar muren bewaard heeft. "Niets heeft die vlam van het geloof kunnen doven, ook niet als het tijdens bepaalde periodes van de geschiedenis nacht was voor het geloof in Brussel."
Laat het licht van het geloof niet doven Kardinaal Danneels stelde dat men tijdens de afgelopen week het licht van het geloof van onder het bed heeft gehaald "om het op de kandelaar te plaatsen, opdat allen uw goede werken zouden zien en uw Vader loven die in de hemel is." Hij bedankte allen die hard gewerkt hebben om dit congres te doen slagen hartelijk. "In Koekelberg, in de kathedraal, in de metro en op straat zag ik de voorbije week vele christenen die gelukkig en fier zijn christen te zijn. Hadden we niet een beetje onze fierheid verloren, die voor christenen toch terecht is en zelfs verplicht? (.) Hebben we ons niet een beetje opgesloten binnen de veilige muren van het Cenakel zoals de Elf, alsof Christus nog niet verrezen was? Christenen van Brussel, hervind uw fierheid!"
 Zout der aarde Tijdens dezelfde zendingsviering ging Mgr. Jozef De Kesel nader in op de evangelielezing van de Zaligsprekingen. "Jezus spreekt er over op het eerste gezicht allemaal minder belangrijke mensen. En toch zegt Hij: 'Jullie zijn het zout der aarde.' Zout geeft smaak en bewaart (.) Maar ook zout kan zijn smaak en zijn kracht verliezen. En dan is het nergens meer goed voor en kan men het alleen maar weggooien. Dat staat ook de Kerk te wachten als ze op zichzelf terugplooit, als ze niet langer leeft naar het evangelie, als ze haar zending verloochent en ophoudt te zijn wie ze is." | |
Geschreven door Tembug om 19:45
Reageer op dit bericht
Maandag 6 november 2006
Warm nest
|
WARM NEST “Niet elk kind heeft het geluk een warm nest te vinden. Je zult vandaag maar geboren worden in hongerend Afrika, of in moordend Irak, of in aardbevend Pakistan, waar ouders hun kind niet eens een warmnest kunnen geven. Het is des te schrijnender dat in onze Westerse wereld, in het rijke Vlaanderen, met al zijn luxe en overvloed, met zijn technische hoogstandjes, met zijn uitgebreid aanbod aan voorzieningen, kinderen toch nog vaak van die nestwarmte verstoken zijn. Dat zoveel mensen de warmte en geborgenheid van een thuis, van een vriendenkring, van een sociaal netwerk moeten missen. (…) Mag 2006 een jaar zijn, waarin de aandacht voor de zwaksten onder ons groeit. Waarin velen die zich in stilte voor de kleinsten onder ons inzetten, ook eens in de schijnwerpers komen te staan. Waarin wij ook de minsten meetellen.” Peter Peene, in Omtrent, januari 2006, p. 3 Schrijnend is het dat kinderen in het rijke Vlaanderen toch nog vaak van nestwarmte verstoken blijven | |
Geschreven door Tembug om 17:44
Reageer op dit bericht
Maandag 6 november 2006
Verliezen in winst omvormen
“Verliezen in winst omvormen
Ik wil mijn liefde niet verliezen.
Ik wacht.
Hoe lang moet ik nog lijden?
Ik laat me genezen.
Ik groei.
Niemand, ook jij niet, kan ontsnappen aan de pijn van verlieservaringen die het leven met zich meebrengt: onvoorspelbaar of onverwacht verlies, verlies dat je jezelf oplegt om te kunnen groeien als mens of dat jou tegen je wil wordt opgelegd.
Toch is het zo dat elke vorm van ‘verlies’ kan worden omgevormd tot ‘winst’ dankzij je innerlijke houding. Geen enkel verlies is onvruchtbaar, omdat het in zich reeds de kiem draagt van nieuw leven. Je hoeft trouwens maar om je heen te kijken om te zien dat de bestaansreden van de dood er in bestaat om plaats te maken voor het leven. Het is niet mogelijk verlies en lijden te ontvluchten en toch te groeien als mens. Dit maakt deel uit van cyclus van het leven.
De knop barst open en schenkt de bloem.
De bloem verwelkt en schenkt het zaad.
Het zaad in de aarde verlangt te ontkiemen.
Een onophoudelijke beweging van dood en leven, van duisternis en licht.
Deze beweging naar nieuw leven is meer of minder diepgaand naargelang te soort verlies. Het is om die reden dat ik , samen met jou, de vele vormen van verlies die een mens kan meemaken in het leven op een rij wil zetten. Terwijl we deze inventaris opmaken, mag je nooit vergeten dat elk van deze verlieservaringen een bron kan zijn van groei.”
“Welk verlies maak je mee?
Zoals dit bij iedereen het geval is, is ook jouw leven een opeenvolging van gelukkige, voldoening gevende, maar ook onaangename, soms pijnlijke gebeurtenissen. Het is noodzakelijk om ze te leren kennen en er rekening mee te houden. Zo kan je beter de gevolgen ervan inschatten om in de volgende lijst de verliezen die je het diepst raken, te onderscheiden van alle andere.
De kleine verliezen en de dagdagelijkse zorgen
Zo zijn er allereerst de kleine verliezen en de dagdagelijkse zorgen, de teleurstellingen die je geduld op de proef stellen. Hoe onbenullig deze moeilijkheden ook lijken, toch zijn ze niet zo onschuldig. Het gaat zowel om materiële als om psychische vormen van verlies die de gemoedstoestand raken en diverse gevoelens aanspreken:
Een gemiste aankoop
De vaststelling van een aangetaste tand
Het wegkwijnen van je meest geliefde plant, geplaagd door insecten
De kat die ’s avonds niet meer thuiskomt
Het verlies van een dierbaar voorwerp
Een slecht schoolresultaat van je kind
Een onenigheid met een collega op het werk
De tijdelijke scheiding van een dierbare
Een gemiste afspraak
De opeenstapeling van zorgen tijdens een dag”
Stenen verleggen in 2006
Elk van ons verlegt stenen in het leven.
Wij doen ons uiterste best thuis,
op het werk of in onze vereniging,
en hopen eigenlijk
dat als wij er niet meer zijn,
men ons nooit meer zal vergeten.
We verleggen stenen in de rivier
van het leven.
Maar ons werk
moet vaak zo vlug gaan
dat we het maar heel normaal vinden
wat anderen voor ons doen,
dat we geen tijd hebben
voor een langer antwoord op de vraag:
“Hoe gaat het met je?”
Veel aardse stenen op losse grond.
Maar de stroom van een rivier
hou je niet tegen,
ook al verleggen wijs stenen.
De stroom van het leven overspoelt
ons vaak
met zorgen, drukte of pijn in ons hart.
De stroom van het leven gooit ons
overhoop.
De stenen die we verlegden,
worden meegespoeld.
Wat helpt ons standhouden?
Wat hout ons overeind
in de kolkende stroom van het leven?
Om te kunnen loskomen
van wat achter ons ligt,
om aan iets nieuws te kunnen beginnen,
om staande te blijven, helpt het als wij oversteekplaatsen in de rivier
tegenkomen.
Plaatsen waar het droog is,
waar we écht beluisterd worden,
waar we niet perfect hoeven te zijn,
waar we gewoon onszelf mogen zijn.
Laat ons stenen verleggen
in de rivier van het leven.
Laat ons stenen verleggen in ons leven.
Stenen die een oversteekplaats
kunnen zijn
voor mensen,
stenen van warmte, liefde
en respect voor elkaar.
Stenen die blijven liggen
in de storm van het leven.
Stenen die mensen helpen staande
te blijven in de stroom van het leven.
Goddelijke stenen,
gelegd door mensenhanden
in de grote rivier van het leven.
Geschreven door Tembug om 09:36
Reageer op dit bericht
Zondag 5 november 2006
Niet schijnheilig praten over de natuur
“Er zijn de voorbije halve eeuw veel ontwikkelingen ten goede gebeurd. We zijn vrijer en geëmancipeerder, er zijn veel meer mogelijkheden om te studeren en de wetenschap heeft unieke zaken tot stand gebracht. Maar we zijn overmoedig bezig. Ik kan me vreselijk kwaad maken over de drammerigheid van de reclame en het feit dat we louter als consument worden beschouwd. We kopen en verbruiken veel waar we totaal geen behoefte aan hebben en lijken niet meer in staat om het essentiële te onderscheiden van het bijkomstige. Op die manier zijn we ook de natuur naar de vaantjes aan het helpen voor al wie na ons komt. Natuurromantiek is aan mij niet besteed. De natuur is gruwelijk. Het is eten en gegeten worden en de mens is daarin een schakel. Maar ik heb wel een groot ontzag voor de natuur en vind dat we er met respect moeten mee omspringen. We zijn er zo van vervreemd dat we menen ongestraft lucht, water en bodem te kunnen vervuilen. We bouwen liever nog een verbrandingsoven dan het immense afvalprobleem aan de bron aan te pakken en komaf te maken met al die wegwerpverpakkingen. Vroeg of laat zal er een generatie opstaan die dat niet meer neemt. Zo hoopvol ben ik wel. Nu al zijn er heel wat mensen die de druk om te consumeren en de wegwerpcultuur beu zijn. Als ze zich verenigen zal de politiek wel moeten volgen. Er wordt veel over milieu gepraat, maar het blijft meestal nog één grote schijnheilige vertoning.”
Jozef Deleu in Aktief, 4 november 2005, p. 1 - 2
Geschreven door Tembug om 20:16
Reageer op dit bericht
Zaterdag 4 november 2006
Victor en Alicia spelen met Amos
Victor en Alicia spelen met Amos.Amos wordt is deze maand twee jaar bij ons thuis!
Geschreven door Tembug om 22:16
Reageer op dit bericht