Archief

gewaagd experiment

in Brugge, na maanden verkeren

wou hij een nieuw standje proberen

zij sprak "toe dan maar..

maar kom ik niet klaar

dan kun je een standje riskeren"

- limerick -

© Eli Stater

blanke obsessie ofwel de

 midwinterwitschilder

mijn buurman bemint

de maagdelijkheid

bekleedt de achtertuin met wit

de schutting rechts

de schutting links

ja, de garage zelfs

de achtergevel,

fouragekast

met witbier overladen

dichtgetimmerd het balkon

met planken in de tint..

jawel, u raadt het al

zo recupereert hij

in een schoenendoos

nu nog een flink pak sneeuw

en op 't geheel een deksel

uit "Hekelspel"

© Eli Stater

aflaat

een prostitueetje uit Triecht

dat ging bij een pater te biecht

met goede intentie

maar óók met preventie

want patertje wás me een smiecht!

- limerick -

© Eli Stater

Triecht:

In Maastricht werd ooit de eerste Nederlandse literatuur geschreven. Henric van Veldeke, een Limburgs edelman, dichtte er, in het Middelnederlands, omstreeks het jaar 1170 zijn "Sint Servaes Legende". In dit gedicht wordt over Maastricht gesproken als "Triecht".

Een enkele regel eruit:

All daer hij noch is, te Triecht,

In eynen dall scoen en liecht,

In modern Nederlands:

Naar waar hij nog is, in Tricht,

In een schoon en helder dal,

amore virtuale

ook hij was nu op internet
had nog niet lang gewacht
toen hij een aardig vrouwtje vond
en opgewekt toen dacht:

'k zal parels rijgen aan het snoer
van haar persoonlijkheid
maar was al lezend, tikkend
soms wel z'n zinnen kwijt

de parels observeerde hij
zuinig door haar verstrekt
sommige onvolkomen
andere fraai, perfect

zo bouwd' hij traag haar beeltenis
ontdaan van lijf en stem
wellicht wat vaag en geestelijk
maar toch beviel het hem

hij dacht: zo moet het blijven
zo is het dan volmaakt
en heb ik zelf haar beeltenis
gelijk een god gemaakt

maar vaak tuurde hij eenzaam
op 't scherm tot 's avonds laat
als zij zich niet vertoonde
en hield de fles paraat

diep in de nacht nog zat hij er
de uitputting nabij
geveld door liters alcohol
voor niks een dag voorbij

de volgende morgen regen
z'n vrouw vraagt opgewekt:
vannacht nog laat geworden?
de tafel staat gedekt

hij voelt zich wel wat schuldig:
zij 't geestelijk, toch overspel
maar eigenlijk reeds verlaten
door ooit zijn liefst' gezel

maar zijn kleine "bijtje-zwerf"
zo noemde zij zichzelf
had zoveel cybervriendjes
hij was een van honderdelf!

zo ging dat enkele jaren
soms antwoordde zij hem
maar op een fraaie zomerdag
liep hij onder een tram

depressie had toegeslagen
versuft door de prozac
verlost nu uit z'n lijden
in de hemel onderdak

zo graag had hij geweten
hoe mooi ze wel zou zijn
en hoe haar stem zou klinken
zo hoog en lief en fijn?

z'n vrouw stond niet zo treurend
aan zijn nog open graf
dacht: opgeruimd staat netjes
daar kom ik mooi vanaf

ik geniet van 't echte leven
word al jarenlang verwend
en niet door zo'n cyberkneusje
nee, door een echte vent

hij heeft het nooit geweten
wat plaats vond op de bank
terwijl ik copuleerde
zoop hij zich langzaam mank

nooit heeft hij het geweten
aan 't scherm was hij zo druk
échte vriendinnen had hij nooit
vergooide zijn geluk

ja beste cyberheren
wat nu is de moraal?
het schermpje maar vergeten
nu werkelijk aan de haal

met een vriendin van vlees en bloed
ook rijk van geest en lijf
krijgt u na enkele weken
uw jongeheer weer stijf

maar mocht dat toch niet lukken
viagra brengt dan raad
en verricht u eindelijk weer
een echte mannendaad!

- smartlap -

© Eli Stater

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

water music

 

 

de gonzende golven

duinbloemen die fluisterzingen

zo muzikaal dat trio

met het suizelen van de wind

 

de branding speelt dirigent

tegen het rusteloos decor

van eindeloos

applaudisserend water

 

kan het Händels inspiratie

zijn geweest..?

al was het voor zijn suites

 

voor een boottocht

op de Theems

stroomafwaarts.. richting zee

 

 

 

 

 

 

uit  “De Zee en Ommelanden”  (2)

 

© Eli Stater

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 vrouw van de zee


exceptie ben ik, een mutante

slechts een glijbaan onder de taille

door winstbeluste vissermannen

met afkeer teruggegooid in zee

jou kan ik m’n gunsten niet schenken

jij zeebioloog, beachvolleyballer

als ik me soms in de branding toon

met schelpensnoer omhangen

 

een oogwenk, ik ben weer verdwenen

werp je nog speels een glimlach toe

het moment nu dat het nachtelijk duister

over jouw verbeelding trekt

 

voor weinigen ben ik te vangen

want zoals de Myranese bisschop

ben ook ik een werkelijkheid..

voor wie in mij gelooft

 

 

 

 

 

uit  “De Zee en Ommelanden”  (2)

 

© Eli Stater

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

aan een verre kust

 

orkaankracht, die nachtelijke storm

al ontelbare jaren zieltoog ik gelaten

boegogen gericht op het land

half verzakt in zwaarmoedig zand

de grafdelver klus gestaakt, voortijdig

 

steigerend nog over kokende golven

sloeg het rijkvergaarde overboord

aan xenofobe kust kon torenlichtsnoer

de stranding niet verhoeden

evenmin geroutineerde boots of loods

 

in ’t luchtruim protesteren als

blijvend benieuwde uitvaartgasten

luidkeels witte vogels om mij heen

 

ondergronds misgunt voorgoed

een nutteloos anker

de terugkeer in ooit mijn element

 

 

 

 

 

uit  "De Zee en Ommelanden"  (2)

 

© Eli Stater

 

 

 

 

opkomende vloed

in nog koele ochtend

toebereidselen op komst

traag verbleekt de maan

als ceremoniemeester

als waren zij kantjes

van het bruiloftskleed

verkennen witte golfjes

aarzelend het zand

lichtruisend het bruiloftslied

kakofonisch begeleid

door talrijke meeuwen

als de getuigen

gereed ligt

nog maagdelijk strand

uitnodigend

voor de bruiloftsdans

van zee en land

uit  "De Zee en Ommelanden”  (2)

© Eli Stater

arme haiku

vaak onbegrepen

die kolibrie der dichtkunst

daarom onbemind

- senryu -

© Eli Stater