Categorie: vrij vers-zee

depri aan zee

doordrenkt draalt zand
onder mijn voeten
haast niet te torsen
mijn hart, zo zwaar

hoewel de zee
niet altijd deugt
komt hij me nu te hulp:

toe.. schenk je hart aan mij..
die zwaarte draagt
zonder gewicht

uit  "De Zee en Ommelanden"  (2)

© Eli Stater

lichtbaken

traag
lichten geelwitte
pijlen rond
in schijnbare
hapergang

dichtbij
niet echt bange kinderen
bij schimmen
die schaduwen
over het behang

ver weg
rekt zich de tijd
onder panisch schreeuwen
tot eeuwigheid

uit  "De Zee en Ommelanden"

© Eli Stater

hoe land verloren ging

krachtig de staart
bewogen zij langs kusten
zwemkampioenes
uit sproken van weleer
ongenood
voorbij de waterlijn
lacherig vermeden

als mutantes
die hun kansen verloren

wel driehonderd jaren
zo werd gefluisterd
om dan hun ziel
door eindigheid
te doen verslinden
geen leven meer om
zaligheid te vinden..

zo steeg het zeepeil
door hun tranen

een sprookje uit verre toekomst..

uit  "De Zee en Ommelanden"  (2)

© Eli Stater

bollenstreek

moeizaam
ploeg ik voort
over toppen
van verwaaiende duinen

bestoven
door ragfijne druppels
zwevend op
aanlandige wind

links
het nevelig
tot einder vervloeien
van water en lucht

gene zijde
wijde geestgrond
vlammend
van tulpengeel en -rood

dijnend
in 't versnelde ritme
van altijd heersende
eb en vloed

uit  "De Zee en Ommelanden"  (2)

© Eli Stater

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

water music

 

 

de gonzende golven

duinbloemen die fluisterzingen

zo muzikaal dat trio

met het suizelen van de wind

 

de branding speelt dirigent

tegen het rusteloos decor

van eindeloos

applaudisserend water

 

kan het Händels inspiratie

zijn geweest..?

al was het voor zijn suites

 

voor een boottocht

op de Theems

stroomafwaarts.. richting zee

 

 

 

 

 

 

uit  “De Zee en Ommelanden”  (2)

 

© Eli Stater

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 vrouw van de zee


exceptie ben ik, een mutante

slechts een glijbaan onder de taille

door winstbeluste vissermannen

met afkeer teruggegooid in zee

jou kan ik m’n gunsten niet schenken

jij zeebioloog, beachvolleyballer

als ik me soms in de branding toon

met schelpensnoer omhangen

 

een oogwenk, ik ben weer verdwenen

werp je nog speels een glimlach toe

het moment nu dat het nachtelijk duister

over jouw verbeelding trekt

 

voor weinigen ben ik te vangen

want zoals de Myranese bisschop

ben ook ik een werkelijkheid..

voor wie in mij gelooft

 

 

 

 

 

uit  “De Zee en Ommelanden”  (2)

 

© Eli Stater

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

aan een verre kust

 

orkaankracht, die nachtelijke storm

al ontelbare jaren zieltoog ik gelaten

boegogen gericht op het land

half verzakt in zwaarmoedig zand

de grafdelver klus gestaakt, voortijdig

 

steigerend nog over kokende golven

sloeg het rijkvergaarde overboord

aan xenofobe kust kon torenlichtsnoer

de stranding niet verhoeden

evenmin geroutineerde boots of loods

 

in ’t luchtruim protesteren als

blijvend benieuwde uitvaartgasten

luidkeels witte vogels om mij heen

 

ondergronds misgunt voorgoed

een nutteloos anker

de terugkeer in ooit mijn element

 

 

 

 

 

uit  "De Zee en Ommelanden"  (2)

 

© Eli Stater

 

 

 

 

opkomende vloed

in nog koele ochtend

toebereidselen op komst

traag verbleekt de maan

als ceremoniemeester

als waren zij kantjes

van het bruiloftskleed

verkennen witte golfjes

aarzelend het zand

lichtruisend het bruiloftslied

kakofonisch begeleid

door talrijke meeuwen

als de getuigen

gereed ligt

nog maagdelijk strand

uitnodigend

voor de bruiloftsdans

van zee en land

uit  "De Zee en Ommelanden”  (2)

© Eli Stater

 

 

 

 

 

 

 

 

 

funest

  

uit water voortgekomen

vocht zij zich eeuwen vrij

bedacht het vaartuig

dreef af op golven

 

spelend kind

zich ver gewaagd

in onderstroom

't laatste ademhalen

 

het kraambed

werd tot deinend graf

gegeven heeft de zee

en ook genomen

 

 

 

 

 

uit  "De Zee en Ommelanden" (2)

 

 

© Eli Stater

 

 

 

 

 

 

 

 

 

afgedankt

schreeuwend zweven meeuwen
rond zijn troosteloos verlaten dek
de oude driemastschoener
weerloos, openluchtig opgelegd

dansend op onberekenbare golven
een stip op de oceaan
koerste het begeerde waren
duizend mijlen aan één stuk

met dank aan heldere sterren
langs Kaap de Goede Hoop
over de delende evenaar
en door Straat Magellaen..

aan de strakgespannen ketting
schier op breken staand
uit het boegoog links,
desolaat het roestigzware anker

lijdzaam droomt 't ontzeilde schip,
bewonderd, museaal en
met weemoedige aanvaarding,
van ooit zijn woelig element

 

 

 

uit "De Zee en Ommelanden" (2)

© Eli Stater

 

"Maritime Museum" te Bath (Maine, USA)

oktober 2007