aanslag


aanslag
het zweeft en wervelt
beurtelings
door het koortsig hoofd
ontwijkt sporen, obstakels
van ontstoken bodem
waar inslag zindert
uitgestoken handen
de vingers wijd
ze schaduwen zacht
voor verstrakkende ogen
de wereld raakt
met schokken op drift
vriendelijk grijnst
een schuldeloze lach
adem hortend terug
traag vermijdt
levenscontour de grens
vindt de poort
van ontsnappen
houvast ontdoet zich
krampachtig
van de laatste hand
© Eli Stater




