rookpauze

de zee is teer

eindeloos
kust de zee het land
het strand gestreeld
door duizend witte monden

strandvuil van landrotten
deert haar niet
het zal haar
niet verwonden

maar altoos
dumpen zeebonken
het gif in haar neer

en hoe zal zij nog kussen
haar adem vergeven
van chemicaliën en teer

uit "De Zee en Ommelanden"

 © Eli Stater

voorbij de einder



het is zijn tijd
klimmend ontvliegt
een oude zilvermeeuw
de kust
om, naar men zegt
in de hoogte
dood te blijven

aan de vloedlijn
nog slechts
een paar besmeurde veren

boven aangekomen
plots als verstard
de spieren
zeilt hij nog door
bewegingloze vleugels
statig
tot het uiterste gespreid

zo talmt hij nog even
roerloos zeilend
in de tijd

ongezien vanaf het land
zal hij
de kim voorbij
het water raken

een enkele maal
bij kalme wind
ziet een zeeman
langs het staande zeil
een dode vogel
neerwaarts zweven

uit "De Zee en Ommelanden"

 © Eli Stater

speelboot



kinderen zie ik juichend
op hem klimmen, springen
als op de schoot van opa
gekluisterd aan zijn stoel

de stoere sleepboot van weleer
voorgoed in het zand gevangen
op de top van 't smalle duin
werkeloos, afgedankt

uitgeput is hij
de werker van de watervlakte
tot rust gedwongen
in een zee van zand

vanaf de top
kijkt hij zwijgend uit
over ooit zijn oneindige zee

uit "De Zee en Ommelanden"

© Eli Stater

foto: onbekend
fotobewerking: Eli Stater

vuurtoren b.d.



nog staat hij
in afgekalfde duinen
schijnbare
rots nabij de branding

op het wit van z'n magerte
worden rode strepen valer
door nooit aflatende
ziltbombarde
de wind als kanonnier

redde nabestaanden
van droefenis
beheerst nu door
de weemoed
van een bleekbruine
prentbriefkaart

licht gaf hij
en gaf hij op
versplinterd het glas
van zijn zilv'ren oog
dat zelfs zo hoog
nooit meer ziet

zelf nu bestraald
door duisternis

uit "De Zee en Ommelanden"

© Eli Stater