25 juni 1967

Belangrijkste elpees/full cd's (deel 4)

En hier volgt het laatste deel, namelijk dat van de jaren 2000, in het Engels The Nillies genaamd.

Een terechte nummer 1 voor The Beatles, na meer dan 50 jaar nog altijd present.


The Rolling Stones volgen de Fab Four op de voet.


De nillies betekenden de doorbraak voor vele Britse zangeressen.



Zelfs Brian Wilson kon zijn meesterwerk eindelijk afmaken.


Ongelofelijk maar 40 jaar na zijn dood verscheen er nog een cd van de gitaargod.


Ozark Henry is de groep van Piet Goddaer. Deze soundtrack voor een VRT TV-serie is ronduit prachtig!

Belangrijkste elpees/full cd's (deel 2)

En hier volgen de jaren '70. Ik hoop dat ik niemand vergeten heb. 

Tot spijt van wie 't benijdt, maar ABBA overheerste de hitparades van de tweede helft van de jaren '70.


Een van de beste elpees uit dat decennium kwam van Paul McCartney & Wings.




Bob Dylan was nog altijd present.




Pink Floyd leverde een mijlpaal in de geschiedenis af.

Belangrijkste elpees/full cd's (deel 1)

Sinds enkele maanden ben ik bezig met het opstellen van een lijst met 400 belangrijkste platen uit mijn collectie. Uiteindelijk zijn het er 515 geworden die ik voor geen geld ter wereld zou willen missen. Hier volgen ze geklasseerd per decennium en niet per belangrijkheid. Ik ga van start met de jaren '40, '50 en '60.

The Fab Four in 1969


Dit concert maakte ik in juli 1969 mee.

In november 1974 stonden er nog af en toe Franstalige plaatjes in onze hitlijsten. Dat is nu wel even anders. Veel weet ik niet over deze Fransman behalve dat hij niet Jérôme heet maar gewoon Claude Dhotel. In 1995 en 1996 had hij een programma op radio en televisie. 'Kiss Me' was die andere grote hit van hem.
 


De Amerikaanse zanger van Poolse afkomst, Bobby Vinton, coverde het Duitse lied 'Herzen haben keine Fenster' en maakte er 'My Melody Of Love' van. Het refrein zong hij deels in het Engels en deels in het Pools: "Moja droga, ja cię kocham, means that I love you so. Moja droga, ja cię kocham,more than you'll ever know. Kocham ciebie całym sercem, love you with all my heart.". In november 1974 speelde er ook een liefdesmelodie in mijn hoofd. Chantal en ik hadden ons namelijk officieel verloofd en wij zouden in 1975 trouwen. De juiste datum stond nog niet vast maar het zou waarschijnlijk in de zomer zijn. Er stond ook nog een andere grote verandering in mijn leven op til: ik verliet mijn job als hypothecair kredietonderzoeker en ging meteen aan de slag als vertaler (NL/FR - FR/NL) bij de exportkredietverzekeraar van de Belgische Staat.
 


In november 1974 kregen de Jackson 5 af te rekenen met concurrentie van de Britse achtkoppige soulband 'Sweet Sensation'. Junior Daye was de frontzanger en hij deed heel hard zijn best om op Michael Jackson te lijken. En dat resulteerde in een nummer 1 in het Verenigd Koninkrijk in de maand oktober. Het continent volgde een paar weken later.
 


Bias Boshell schreef deze formidabele song en Kiki Dee, die nota bene door Elton John werd ontdekt, interpreteerde hem op onnavolgbare wijze. Als er mij één lied op het lijf geschreven is dan is het dit wel: ♫♫♫ "Feel funky, feel good gonna tell you, I'm in the neighborhood. Gonna fly like a bird on a wing, hold on to your hat honey, sing, sing, sing. Heat up, cool down, I got words in my head so I say them. Don't let life get me down, catch a hold of my blues and just play them..." ♫♫♫ - Nieuw in de BRT Top 30 van november 1974. "Play loud" stond er op het hoesje en dat heb ik dan ook gedaan!
 












Een formidabel lijflied. "Play it loud!"...

En toen gebeurde het onvermijdelijke: Nederland stemde een wet waarbij de piratenzenders vogelvrij werden verklaard. Radio Veronica was ook het kind van de rekening. Het was afgelopen ondanks de steun van Peter Koelewijn en een hele trits deejays die met deze single de hitlijsten van Nederland en Vlaanderen binnenstormden. Ook dit protest weerklonk vanaf oktober 1974 op onze radio's.
 


Het was in oktober 1974 al lang geleden dat Paul Anka nog in de internationale hitlijsten had gestaan. De intro doet mij altijd denken aan 'Daniel' van Elton John. Na 1:30 min. hoor je dat deze single in feite een duet is. Wie was de mysterieuze zangeres die door de zanger en de platenfirma schromelijk over het hoofd werd gezien? Voor een baby moet je trouwens met twee zijn! Dit euvel werd achteraf rechtgezet op heruitgaven: het was de Afro-Amerikaanse Odia Coates met wie Anka later nog verscheidene duetten zou opnemen.
 


Zelfs in oktober 1974 was de keizer van het Vlaamse lied alomtegenwoordig. Met deze single greep hij terug naar de zorgeloze tijden van de "shoo-be-doo-wah"-deuntjes. Op het hoesje staat "kunt" gedrukt terwijl hij duidelijk "kan" zingt. Als ik vanavond niet kan slapen is dat mijn eigen schuld want dat betekent dat de slaapkamer niet voldoende verlucht werd. Onontbeerlijk bij deze warme dagen!
 


De song werd geschreven door Alan Hull en geraakte als single van de Britse folk/rockgroep Lindisfarne niet in de hitlijsten van 1970. In 1972 werd het plaatje opnieuw uitgebracht en werd het alsnog een hit. De Amerikaanse funk/soulband American Gypsy vestigde zich begin jaren '70 in Amsterdam en had met deze cover ook een hit in de Lage Landen vanaf oktober 1974.
 


Dé verrassing uit de herfst van 1974 kwam van deze formidabele Franse acteur die zowaar een singletje had opgenomen. Niet zo verwonderlijk want in de jaren '20 was hij zijn carrière begonnen als zanger in muzikale revues en operettes. Het loont beslist de moeite eens goed naar deze tekst te luisteren want er staan vele waarheden in. Met deze wijze levensles stond Jean Gabin dus in de BRT Top 30 van oktober 1974.
 




Favoriete song van Michel Follet (Vlaamse radiopresentator en samensteller van programma's en cd's).






Odia Coates

Oktober 1974

Na een deugddoende vakantie wordt het hoogtijd om de teletijdmachine uit de garage te halen (want dat groot onderhoud is toch al lang gedaan) en verder te mijmeren over mijn muzikale jeugdherinneringen. Ik stel alvast de datum van oktober 1974 in.

In oktober 1974 proefde Kevin Ayers ook heel eventjes van commercieel succes toen hij onverwachts (maar niet onverdiend) opdook in de BRT Top 30. Het nummer stond ook op zijn elpee 'The Confessions Of Dr. Dream And Other Stories', uitgebracht op het platenlabel Island. Dit soort muziek wordt tegenwoordig veel te weinig gedraaid op onze radiozenders.
 


1974 was ook het jaar waarin "The Walrus of Love" doorbrak. In oktober van dat jaar was dat met het zwoele 'Can't Get Enough Of Your Love Babe'. Barry White had ook succes als producer en als dirigent van het Love Unlimited Orchestra. Hij ontdekte tevens het meidentrio Love Unlimited.
 


Vanaf het najaar 1974 overspoelde een rage van Kung Fu, Karate, Jiu-Jitsu en Judo de hele wereld, aangezet door het succes van films met Bruce Lee en de TV-serie met David Carradine. En het resultaat was deze wereldwijde nummer één en bij ons nieuw in de hitlijsten van oktober 1974: ♫♫♫ Oh, ho ho ho! ♫♫♫...
 


Cat Stevens daarentegen greep terug naar een song uit 1963 van één van zijn idolen. Met deze knappe cover van 'Another Saturday Night' van Sam Cooke geraakte hij zelfs op de eerste plaats in de Canadese charts. En in ons land geraakte hij in oktober 1974 ook in de BRT Top 30.
 


Maar één van de leukste singles uit oktober 1974 vond ik deze ode van de Canadese Guess Who aan de legendarische Amerikaanse deejay. Wolfman Jack leent zijn ruige stem ook aan dit plaatje en hij werd vooral bekend in onze contreien door zijn rol in de film 'American Graffiti' en natuurlijk stond hij ook op de dubbelelpee van de geweldige soundtrack. ♫♫♫ "As long as you got the curves baby, I got the angles" ♫♫♫...
 












De inspiratie was deze film uit 1973 met de veel te vroeg gestorven Bruce Lee.


Deze TV-serie startte al in de VS in het jaar 1972. David Carradine stierf, net als Bruce Lee, in verdachte omstandigheden...




Featuring Wolfman Jack.


De legendarische DJ Wolfman Jack raakte bij ons bekend door de film American Graffiti en de bijhorende soundtrack uit 1973.

Niet de originele versie uit de LP van Boudewijn de Groot ('Hoe sterk is de eenzame fietser') maar een andere versie uitgebracht op single t.g.v. carnaval 1974: "Maar haal uw borsten van mijn schouder...":

En toen kwam een nog onbekende Britse zangeres met de groep Rain onze hitlijsten binnengehuppeld met een vrolijke meezinger die ietwat aan majorettemuziek deed denken. Ook die single stond in september 1974 tussen de 30 best verkochte plaatjes van dat ogenblik. Eigenlijk hadden de Britten dit lied naar het Eurovisiesongfestival moeten sturen.
 


Eindelijk kwam Eric Clapton uit een diep dal gekropen. Hij was van zijn verslavingen afgeraakt en teruggetrokken op zijn nieuw adres (461 Ocean Boulevard) had hij een rits nieuwe songs opgenomen die resulteerden in een nieuwe elpee met dezelfde toepasselijke naam. Tussen die liedjes stond een compositie van een toen nog vrij onbekende Jamaïcaan, Bob Marley. Het betekende de comeback voor "Slowhand" èn de doorbraak voor Bob Marley & The Wailers en reggaemuziek kwam weer volop in de belangstelling te staan. Deze single schoot op 21 september 1974 vanuit het niets op nummer 11 de BRT Top 30 binnen.
 


De Britse singer/songwriter die opgroeide in Gibraltar joeg in september 1974 iedereen de stuipen op het lijf met zijn nieuwe hit 'I Don't Wanna Die In An Air Disaster'. Zijn compositie was bijna een religieuze smeekbede ondersteund door de klagende geluiden van de synthesizer. Melancholie troef in die nazomer!
 


De mannen van 10cc waren hun tijd vèr vooruit. Wie had ooit durven voorspellen in september 1974 dat er in 2008 een financiële crisis zou uitbreken die tot op de dag van vandaag onrust zaait bij de bevolking? Het spook van de grimmige jaren '30 is niet meer veraf! ♫♫♫ "Let your money hustle; bet you'd sell your mother; you can buy another; doin' the...." ♫♫♫ Deze machtige single schoot de hitlijsten meteen binnen op nummer 13. Wie is er bijgelovig?
 










Er kwamen klachten binnen van verontruste reizigers maar ook van luchtvaartmaatschappijen. Het was ook de periode waarin vliegtuigkapingen en gijzelingsacties vaak slecht afliepen.


En dus werd bij een herdruk de titel van het liedje ingekort.

Onze mannelijke Noorderburen waren kampioen in het dragen van lang haar. De band Catapult (skietlap in het West-Vlaams) schoot dan ook met deze single als een raket naar de top in de BRT Top 30 van augustus 1974. De band verhuisde zelfs naar België om van hieruit in West-Europa rond te touren. In 1979 was het echter gedaan met het succes maar de leden speelden verder in andere groepen zoals The Monotones, The Surfers en vooral Rubberen Robbie, die met een aantal medleys veel succes had in de Lage Landen.
 


Op 3 augustus 1974 kwam de tweede single van ABBA binnengestormd in onze hitlijsten. Hij sprong meteen vanuit het niets naar de 17de plaats. De song werd in West-Europa, Nieuw-Zeeland, Australië en de VS uitgebracht behalve in het Verenigd Koninkrijk. Daar werd 'Honey Honey' gecoverd door de groep Sweet Dreams en besliste de platenmaatschappij een remix van 'Ring Ring' uit te brengen die echter strandde op een 32ste plaats.
 


Aznavour was die Fransman (van Armeense komaf) die Slade van de top hield in de Britse charts. Hij slaagde erin met deze mooie Engelstalige ballade op nummer 1 te staan in het rijk van Her Majesty. Hij werd ook voor het eerst in de BRT Top 30 genoteerd in augustus 1974. De song werd gebruikt in de TV-serie 'Seven Faces of Woman' en in 1999 werd een cover van Elvis Costello gebruikt voor de film 'Notting Hill'.
 


Het was al een tijdje geleden dat een van mijn favoriete Nederlandse bands nog eens een hit gescoord had. Dat gebeurde in die zomermaand van 1974 toen ik enkele dagen doorbracht aan de Belgische kust, m.n. in Oostende en Blankenberge. Prachtige soundtrack om in augustus naar de woeste baren van de Noordzee te turen, na een onweer. Met dank aan de synthesizergeluiden en de prachtige stem van Jerney Kaagman.
 


Wellicht een van de allereerste discosongs die over de hele wereld scoorde. George McCrae was gewoonweg niet van de radio weg te slaan en zijn single werd minstens 2 à 3 keer per avond in alle discotheken gedraaid. Het moet de man een aardige stuiver opgeleverd hebben. De single kwam op 3 augustus 1974 dan ook meteen binnen op nummer 10 in de BRT Top 30 om er maandenlang te blijven hangen.
 








Er waren twee verschillende b-kanten.



De vier Scandinaven droegen toch rare kleren...

Tijd voor een slechte cover uit juli 1974. Want toen kwam de Canadees Terry Jacks binnen in de BRT Top 30 met zijn tweede cover van een Brelnummer. Ik hou oneindig veel meer van de doorleefde versie van Dusty Springfield. Rod McKuen schreef de Engelse lyrics en het is zeer de vraag of Jacques Brel deze popversie van 'Ne me quitte pas' goedkeurde. De vele royalties zullen allicht de pil verguld hebben. De hartverscheurende melodie is gedeeltelijk geïnspireerd door de Hongaarse Rhapsodie Nr. 6 van Franz Liszt.
 


Luister maar vanaf 2:08 minuten: "Moi je t'offrirai...".

Het was niet zo evident dat onze Noorderbuur Wally Tax met zijn derde opeenvolgende single een hit zou scoren in ons land. En toch gebeurde dit in juli 1974 met 'Evidently'. Hij presteerde veel beter dan toen hij nog frontzanger was van de steengoede Outsiders, berucht van hun optreden in 1964 als voorprogramma van The Rolling Stones in het Kurhaus, dat toen door de fans vakkundig werd gesloopt.
 


De tweede Nederlandse act die in juli 1974 binnenkwam in de BRT Top 30 was Jack de Nijs die onder het pseudoniem Jack Jersey scoorde met 'Pappa Was A Poor Man'. Zijn stemtimbre, manier van zingen en zelfs zijn klederdracht op het podium deden enigszins denken aan The King of Rock & Roll en ooit nam hij een volledige elpee op met The Jordanaires, de befaamde achtergrondzangers van Elvis Presley.
 


De Britse deerne die in juli 1974 werd genoteerd in onze hitlijsten was Lynsey de Paul met een nummer dat deed denken aan de fameuze Wall of Sound van Phil Spector en zijn meidengroepen uit de jaren '60. Lynsey de Paul is ondertussen bijna 63 en nooit getrouwd maar ze had ooit een romance met o.m. Ringo Starr, Roy Wood, James Coburn, George Best, Sean Connery, Dodi Fayed, Bill Kenwright, Bernie Taupin, Chas Chandler en Dudley Moore.
 


Op 20 juli 1974 kwam de titelsong van die formidabele elpee uit december 1973 eindelijk de hitlijsten binnen van de best verkochte singles. 'Band On The Run' is zowel qua elpee als qua single een mijlpaal in de muzikale carrière van Paul McCartney. Het nummer bevat, zoals we van hem gewoon zijn, vele tempowisselingen, net alsof er twee songs door elkaar geweven zijn. Ook de elpeehoes met de leden van Wings en bekende acteurs maakt deel uit van het collectief geheugen.
 




De geflopte single.


Heruitgave uit Frankrijk n.a.v. het succes van Joe Dassin's cover.














De groep Wings was intussen herleid tot een trio. Naast Paul & Linda was er nog Denny Laine, een vroeger lid van The Moody Blues.

Hier is nog een clip van een andere provider:

In februari 1974 werd de dubbele liveplaat van die andere grootmeester uitgebracht. Van the Man had met zijn Caledonia Soul Orchestra gedurende 1973 wereldwijd getourd, van L.A. tot Londen, en deze elpee was de neerslag daarvan. Hij brengt hier een schitterende versie van de song van Willie Dixon die Muddy Waters wereldwijd bekend maakte en die de gigant Coca-Cola gebruikte voor een reclamespot in de versie van Etta James.
 


Op de elpee 'Second Helping' van de band met de moeilijk te schrijven naam stond deze parel, in feite een reactie op 'Southern Man' van Neil Young die enige kritiek had op het zuiden van de VS. Met deze ode aan Alabama werd het imago van die staat ineens omhoog gekrikt. De LP werd in april 1974 op de markt gegooid.
 


10cc bracht in mei 1974 de elpee 'Sheet Music' uit die een tijdje later tussen de overige vinylplaten in mijn collectie stond te pronken. Een ssssssssssschitterende track daaruit is deze 'Silly Love'. Gee whiz, how I love that guitar sound!
 


Paul Rodgers (vocals, ritmegitaar, piano) en Simon Kirke (drums), allebei voormalig lid van de Britse band Free, kregen het gezelschap van Mick Ralphs (ex-Mott The Hoople gitarist/toetsenist) en Boz Burrell (ex-King Crimson bassist). In juni 1974 stond deze song op de LP 'Bad Co' van Bad Company en ze konden maar niet genoeg krijgen van al dat rocken.
 


Een ander legendarisch album is de zogenaamde ACNE-plaat die wordt toegeschreven aan Kevin Ayers, John Cale, Nico en Brian Eno. Het is de weergave van een concert dat plaatsvond op 1 juni 1974 en dus de toepasselijke titel 'June 1, 1974' meekreeg. De plaat werd op 28 juni uitgebracht en onder de gastartiesten bevonden zich o.m. Ollie Halsall, Robert Wyatt en Mike Oldfield die op deze 'Everybody's Sometime and Some People's All the Time Blues' gitaar speelt. Op de hoesfoto kijken Ayers en Cale elkaar raar in de ogen omdat Cale de nacht vóór het concert Ayers in bed betrapt had met zijn vrouw.
 




Bob Dylan

Over vliegtuigen gesproken! In januari 1974 bracht Brian Eno -die Roxy Music intussen had verlaten omwille van meningsverschillen met Bryan Ferry- een soloplaat uit onder de naam Eno. Hij bracht ook artrock of glamrock maar hij was experimenteler. Hij kreeg op zijn elpee de hulp van o.m. Chris Spedding, Phil Manzanera, Paul Thompson, Andy Mackay en Robert Fripp. Hier komen de warme straaljagers!
 


In februari 1974 bracht Steely Dan alweer een fantastische elpee uit onder de naam 'Pretzel Logic'. Hieruit post ik twee geweldige nummers. Het eerste doet mij altijd denken aan Ricky, een jongen uit het Aalsterse, die ik leren kennen had in West-Duitsland in 1973 tijdens mijn legerdienst. Hij was ook heel fel begaan met muziek. 'Rikki Don't Lose That Number' staat dan ook tussen mijn favoriete songs allertijden!
 


Het tweede nummer is een bewerking van een oud jazznummer van Duke Ellington, gewoonweg fantastisch:
 

Op 8 maart 1974 verscheen de tweede elpee van de Britse groep Queen die glamrock en hardrock combineerde met de theatrale zangstijl van Freddie Mercury. Van de eerste LP kende ik alleen de hoes want ik ging regelmatig snuisteren in platenwinkels. Van deze 'Queen II' kende ik enkel 'Seven Seas Of Rhye' van de charts op de BBC. Uit deze tweede plaat pluk ik ook 'Ogre Battle'. De kreten in het midden van het nummer komen van Mercury die de song schreef op gitaar. De foto van de hoes zou later veelvuldig herbruikt worden, vooral voor de videoclip van 'Bohemian Rhapsody'.
 


Deze song doet mij onwillekeurig denken aan 'This Town Ain't Big Enough' van Sparks. Zouden deze Amerikanen fan geweest zijn van Freddie Mercury & Queen?


In april 1974 was het de beurt aan David Bowie om een steengoed album uit te brengen met de controversiële hoestekening van de Belg Guy Peellaert, die dan ook gecensureerd werd. 'Rebel Rebel' heb ik enkele weken geleden als single al gepost, daarom valt mijn keuze vandaag op het titelnummer 'Diamond Dogs'. Bowie had zijn alterego Ziggy Stardust afgezworen en zijn muziekstijl leunde nu meer aan bij die van Iggy Pop en zijn Stooges of die van de Stones.
 


Nog even terug naar februari 1974, de maand waarin Deep Purple de elpee 'Burn' uitbracht. Het titelnummer is bekend maar mijn voorkeur gaat vandaag uit naar 'Might Just Take Your Life' met het prachtig orgelspel van Jon Lord. De memorabele hoes toont vijf brandende kaarsjes die de hoofden van de groepsleden voorstellen.
 




Een platenhoes die je uit 1000 herkent!






De gecensureerde versie.


De artiest Guy Peellaert.


Een bekende stripfiguur van Peellaert.

De tweede nieuwkomer was een eendagsvlieg: Leo Unger kwam uit Den Haag en scoorde toen een hit met 'Run To The Sunshine'. Een andere song van hem is 'It Isn't Really Like They Say', beter bekend als 'Algebra', de Nederlandstalige versie gezongen door Loeki Knol. Hans Vandenburg speelde samen met Leo Unger en zou later succes hebben met Gruppo Sportivo.
 


De derde nieuwkomer uit juni 1974 was een oldie uit 1965: The Fortunes brachten toen geweldige herinneringen teweeg met het fantastische 'You've Got Your Troubles'. Geen idee waarom deze single opnieuw werd uitgebracht maar het was een geweldig goed idee van de platenmaatschappij. Zo leerde een hele nieuwe generatie de muziek van de jaren '60 kennen.
 


Bij de vierde spitste ik mijn oren: was dit opera of operette? Een revolverschot werd na de intro gelost en de song was toen echt vertrokken. Dit was volgens mij glamrock of was het poprock van de broers Ron en Russell Mael met invloeden van Roxy Music en Queen. Russell viel op door zijn krullenbol en zijn kopstem en Ron door zijn Hitler/Chaplin-snorretje. Deze Amerikaanse band uit L.A. zou hiermee zijn grootste hit scoren.
 


Over kopstemmen of falsettostemmen gesproken! De terechte zomerhit uit 1974 kwam in juni al binnengestoven in alle hitlijsten van o.m. de Benelux, Scandinavië, het VK, Frankrijk, West-Duitsland, Oostenrijk en Zwitserland. Oorspronkelijk moesten de componisten Wayne Bickerton en Tony Waddington met hun liedje alle uitgeverijen aflopen om het verkocht te krijgen. Showaddywaddy vond het maar niets, Carl Wayne was ook niet geïnteresseerd en uiteindelijk werd de demogroep omgedoopt tot The Rubettes. Maar toen de single een succes werd, was de zanger met de kopstem, Paul da Vinci, al lang vertrokken voor een solocarrière. Hier is die vijfde nieuwkomer:
 


Het leukste nummer uit juni 1974 was deze zesde en laatste nieuwkomer. De folkgroep uit Veurne zingt op ironische wijze over ene Jean-Pierre die zijn hele bestaan lang van het leven wil genieten, maar achtereenvolgens in de kindercrèche, de school, het leger, de fabriek en het bejaardentehuis terechtkomt. De groep trad voor het eerst op tijdens de Gentse Feesten in 1972 dankzij organisator Walter De Buck. Het was de piratenzender Radio Mi Amigo die het lied oppikte waardoor het een hit in Vlaanderen werd. De melodie van het refrein "inke pinke parlez-vous" gaat terug op een oud soldatenlied uit de Eerste Wereldoorlog (Three German Officers/Mademoiselle from Armentières/Inky Dinky Parleyvoo). En mijn vader zong het lustig mee...
 












De broers Mael vormden de kern van Sparks.






Het collectief van Vuile Mong debuteerde op de Gentse Feesten in 1972.