December 1974 (2)

Dat er in december 1974 ook klokkenluiders waren bewijst de intro van deze eigenaardige single van de formatie Lemming. Deze Nederlandse hardrock/glamrockband met een neiging naar gothic bleek geen eendagsvlieg te zijn want deze Noorderburen hadden in februari 1974 al een viertal weken in de BRT Top 30 gestaan met hun debuutsingle 'Lucifera'.
 


Terwijl in Vlaanderen nog werd geluisterd naar 'Schele Vanderlinden' van de Strangers of naar 'Dans met mij tot morgenvroeg' van Willy Sommers kwam de Nederlander Jack Jersey (artiestennaam van Jack de Nijs) met de hulp van Elvis Presley's backing band onze hitlijsten in december 1974 binnengestormd met 'Rub-it In'.
 


Eerder dat jaar werd de Amerikaanse formatie The Hues Corporation uit Santa Monica, California bij ons bekend met hun wereldhit 'Rock The Boat'. Ze bleken toch geen eendagsvliegen te zijn want in december 1974 kwam de opvolger 'Rockin' Soul' zijn opwachting maken in de BRT Top 30.
 


Maar de muziek die mij in december 1974 het meest aansprak was die van 10cc. Het viertal Britten begon meer en meer "Beatlesiaanse" proporties aan te nemen en deze geweldige track uit de elpee 'Sheet Music' werd als single uitgebracht en stormde in dat jaareinde de BRT Top 30 binnen. Ze wisten mij, naast de knappe muziek, ook te bekoren met hun grappige teksten zoals o.m. "Ooh, when a romance depends on cliches and toupees and threepes..." of "Make up your own rhyme, don't rely on mine, 'cos it's sssssssssilly - silly - silly - silly"!
 






De song werd geschreven door dit duo maar zij hadden er geen hit mee.


Een grote hit in 1963.




Ten tijde van 'Lucifera' werd er op het podium gedanst in lichte outfit gebaseerd op het gelijknamig stripfiguurtje.


Jammer van het taalfoutje in de naam 'The Jordanaires'.

Ike & Tina Turner kwamen in 1974 nog eventjes als duo in de onderste regionen van de Britse hitlijsten piepen met hun single 'Sexy Ida'. Niettegenstaande de slaggitaar van Ike zeer krachtig was kwam Marc Bolan van T. Rex hem met zijn gitaar bijstaan. Als echtpaar boterde het al lang niet meer en de scheiding zou niet lang meer op zich laten wachten...

Marc Bolan speelde trouwens ook gitaar op 'Baby Get It On' en 'Nutbush City Limits'. Hier is Part l:


De soulmuziek uit 1974 begon zich meer en meer om te vormen tot funk. Zoals in deze 'Don't You Worry 'Bout A Thing' van de neef van Ray Charles. Stevie Wonder leverde met de regelmatig van de klok steengoede elpees af en daarop stonden vele pareltjes, zoals deze meezinger.
 


The Crusaders had ik in 1970 leren kennen als The Jazz Crusaders. In 1974 bracht de Amerikaanse jazzrock-formatie een uitstekende live elpee uit. Hieruit draai ik het titelnummer 'Scratch'. De wereldwijde doorbraak zou pas jaren later een feit zijn dankzij een duet met Randy Crawford: 'Street Life'. Maar laat ons niet vooruit lopen op de feiten en nu genieten van deze heerlijke klanken. De bezetting bestond toen uit: Wayne Henderson, Wilton Felder, Joe Sample en Stix Hooper versterkt met hun vrienden Larry Carlton en Max Bennett.



De Amerikaanse groep met de krachtige stemmen wist zijn covers altijd heel keurig uit te kiezen. Zoals deze 'Brickyard Blues', ook wel 'Play Something Sweet' genoemd. In het najaar van 1974 was dit een hit in de Verenigde Staten en de compositie is van Allen Toussaint uit New Orleans.



Deze compositie is van Neil Diamond en stond ooit op de b-kant van een van zijn singles. Zijn orkestrale versie schitterde op de live elpee 'Hot August Night' en Percy Faith nam deze versie over met zijn orkest. De song werd in 1974 opgepikt door de piratenzenders in de Noordzee als tune voor hun programma's en de instrumental ging een heel eigen leven leiden...
 


Robert Palmer zat ooit in de formatie 'Vinegar Joe', samen met Elkie Brooks. Toch begon hij in 1974 te werken aan een solocarrière. Deze song stond op zijn gelijknamige elpee uit september 1974. De flamboyante zanger zou pas in 1978 doorbreken en telkens ik zijn naam zie moet ik glimlachen want dan denk ik aan dat naambordje in de Brusselse platenwinkel Music Mania waar de baas (een Gentenaar, nota bene) in hoofdletters "Robeir Palmeir" had geschreven. Want zo spraken de Franstaligen die naam uit... Deze compositie is er alweer eentje van Allen Toussaint en de gastmuzikanten op het album zijn niet de minsten: Allen Toussaint, The Meters, Art Neville, Lowell George van Little Feat, Cornell Dupree en Steve Winwood, om er maar enkelen te noemen.
 


Vandaag sluit ik deze reeks van 7 Angelsaksische songs af met een eendagsvlieg uit 1974. Jim Stafford scoorde nochtans een Top-10 hit met zijn 'Spiders And Snakes' in de Verenigde Staten. Bij ons flopte de single jammerlijk zodat ik hem enkele weken later al op de kop kon tikken voor 10 BEF in de afprijsbakken. De song duikt regelmatig op in een of andere muziekquiz.
 





Ike Turner was al nergens meer te bespeuren op de hoesjes...







Zeer goede live elpee.




Een jonge Allen Toussaint.






Allen Toussaint op latere leeftijd.

Angelsaksische muziek uit 1974

Na een zijsprongetje van Vlaamse, Nederlandse en Franse liedjes, ga ik weer de Angelsaksische toer op om dan uiteindelijk na drie dagen te belanden in de maand december 1974.  Voor de Angelsaksische toer begin ik in het Engeland van de grote depressie toen de "Geordie boys" afzakten naar Londen om er werk te zoeken. In het Noorden van Engeland was er toen geen werk meer in de mijnen of op de scheepswerven. Alan Price schetst hier op zijn LP 'Between Today And Yesterday' uit 1974 op meesterlijke wijze de gemoedstoestand van toen. De LP bevatte 12 songs en kreeg op de a-kant de titel 'Yesterday' mee (6 songs met een ouder arrangement) en de b-kant 'Today'. Daar werden de 6 songs voorzien van een moderner jasje.

Vanuit de Verenigde Staten kwamen in 1974 heel andere geluiden. Philadelphia was nu het centrum van de muziekindustrie, in het bijzonder van de discotheekmuziek. Kenneth Gamble en Leon Huff waren de componisten bij uitstek van Philadelphia International Records en deze song van de formatie MFSB werd gebruikt als thema van het razend populaire TV-programma 'Soul Train'. De achtergrondstemmetjes zijn die van de Three Degrees.



Candlewick Green was de Britse groep die in de talentenjacht op TV 'Opportunity Knocks' optrad, gedurende acht opeenvolgende weken de eerste prijs behaalde en er een platencontract aan overhield. Helaas bleek hun steengoede single uit 1974 'Who Do You Think You Are' een eendagsvlieg te zijn. Toch leuk om nog eens te horen.
 


Countryrock begon meer en meer zijn plaats op te eisen in de muziekwereld van 1974. De Amerikaanse vaandeldragers bij uitstek van dit muziekgenre zijn de Eagles. Al zou het nog enige tijd duren eer ze in West-Europa doorbraken. Deze 'Best Of My Love' stond op hun elpee 'On The Border' waarop ook hun versie stond van Tom Waits' 'Ol' 55'. De bezetting zag er toen zo uit: Glenn Frey - lead vocals, leadgitaar, slidegitaar, piano; Don Henley - lead vocals, drums, gitaar; Randy Meisner - lead vocals, basgitaar; Bernie Leadon - lead vocals, leadgitaar, banjo, steelgitaar; Don Felder - elektrische gitaar, slidegitaar.
 


Deze song stond op de elpee 'Country Life' en werd als single uitgebracht in het Verenigd Koninkrijk in november 1974. 'The Thrill Of It All' van Roxy Music bewijst nog maar eens dat deze progressieve muziek mijlenver verwijderd was van pakweg "countryrock" of "disco" uit diezelfde periode. Maar ik vond die evolutie in de muziek heel boeiend. Bryan Ferry stond toen op een eenzame hoogte en ook als solo artiest zou hij nog menig succes boeken.
 


Terug naar de VS waar The O'Jays nog altijd bij de top mochten gerekend worden in 1974 maar in onze contreien was dit een van de laatste wapenfeiten. Zij hadden ook een contract bij Philiadelphia International Records maar hun muziek leunde nog bij soul music en rhythm & blues aan en minder bij de disco. De groep werd opgericht in 1958, kende vele personeelswisselingen en is nog altijd actief: 'For The Love Of Money'!
 


Maar de rock-'n-roll of de rock zoals het muziekgenre in de Verenigde Staten meestal wordt genoemd was nog altijd springlevend. De mannen van Grand Funk Railroad (soms ook kortweg Grand Funk genoemd) haalden een oude song van Gerry Goffin en Carole King van onder het stof in 1974 en scoorden er voorwaar een megahit mee in hun thuisland. GFR werd in 1969 opgericht na het uiteenvallen van de groep 'Terry Knight and the Pack'. Terry Knight werd trouwens producer van hun eerste platen. Deze Amerikaanse band was ook een van de eerste formaties om in stadions en arena's op te treden.
 






Steengoede elpee uit 1974.

Deze Franse zanger draagt ook mijn voornaam en een van de mooiste chansons van hem vind ik deze 'La maladie d'amour' die in 1974 jammer genoeg niet binnengeraakte in onze BRT Top 30 maar wel regelmatig op de radio te horen was. In het midden van de jaren '80 kreeg de titel natuurlijk een heel andere betekenis...
 


Ontroerend lied uit 1974 van deze Franse zanger die, oh toeval, ook mijn voornaam droeg in combinatie met een andere. Beslist de moeite om eens aandachtig te luisteren naar deze tekst. Dit soort muziek wordt veel te weinig gedraaid op onze radiozenders. Wie zet de eerste stap?
 


In 1974 zat Claude François waarschijnlijk slecht in zijn vel want hij voelde zich onbemind. 'Le mal aimé' kwam daarenboven uit de elpee 'Le téléphone pleure', genoemd naar die gelijknamige hit die hij ontleende uit het Italiaans ('Piange il telefono' van Domenico Modugno in duet met een meisje) en die in feite ook een tranentrekker is.
 


Deze gouden "ouwe" komt ook uit het jaar 1974. Veel gehoord in die tijd en toch geen echte hit bij ons. Misschien wel in Wallonië (ik zou het eigenlijk eens aan mijn neven moeten vragen) en natuurlijk in Frankrijk waar hij een graag gezien artiest is. Deze ode aan zijn vader vind ik even ontroerend als 'Papa' van Stef Bos.
 


In 1974 was deze Franse zanger verliefd op zijn vrouw. In sommige kringen was deze populaire single wel een hit. Geboren als Richard Btesh in Caïro, werd deze zanger wereldbekend door zijn Franstalige versies van gekende Angelsaksische songs. Hij bezorgde Bobbejaan Schoepen een wereldhit met zijn cover van 'Ik heb me dikwijls afgevraagd' ('Je me suis souvent demandé' uit 1965).
 




Een Nederlander die in het Frans zingt over Brussel...


Prachtige b-kant.

Ivan Heylen probeerde het succes van 'De werkmens' en 'De wilde boerndochtere' te bestendigen in 1974. Helaas flopte zijn pintje alhoewel het toch geregeld op 'Omroep Brabant' gespeeld werd. Ik ben benieuwd of het een "kokketeute" was of een "Goehaarden", sorry "Hoegaarden". Goeiemorgen, Ivan!
 


In 1974 was kleinkunst prominent aanwezig. Dirk Van Esbroek, Jean Luc Van Lommel, Paul Rans en Wiet Van de Leest vormden samen de legendarische groep Rum. 'Ik hou van alle vrouwen' werd veel later een hit in de versie van Hans de Booij. Ik hield (en hou nog steeds van) slechts van één vrouw en dat is Chantal, waarmee ik in 1975 zou trouwen. De datum werd eerst vastgelegd in augustus maar vanwege de vakantieperiode niet goed bevonden. Dus was juli ook niet goed en juni zeker niet want schoonbroer en -zus in spe studeerden nog. In de maand mei waren er te veel communiefeesten dus stelde ik 1 april voor. Die datum stuitte dan weer op een veto van mijn verloofde en het werd 2 april 1975 (in het gemeentehuis) en 12 april (in de kerk). De ronde van de hele grote familie (in het Hageland en in het Gentse) bedoeld ter kennismaking en om iedereen uit te nodigen kon nu beginnen.



'Louisette' was in 1974 nog de groep van Raymond van het Groenewoud en Erik Van Neygen (of had die de groep toen al verlaten?). Kon er dan toch gerockt worden in het Nederlands? Ja, dus! De versie uit 1974 is niet te vinden op het internet. Dan maar geopteerd voor deze liveversie van de meester zelve uit 1980. Goeiemorgen, Raymond!
 


Uit het noorden van de Nederlanden kwam de groep Fungus (latijn voor schimmel, zwam of paddenstoel). De gebaarde kerels grepen terug naar een oud volkslied: "Jan, Piet, Joris en Corneel die hebben baarden, zij varen mee". Het lied stamde nog uit de tijd dat de Lage Landen heer en meester waren over de zeven oceanen en onze zeelieden dus ook regelmatig naar Kaap de Goede Hoop voeren.
 


'Jefke' van Della Bosiers uit 1974 heb ik helaas niet gevonden op het internet. De song werd nochtans toentertijd grijsgedraaid door o.a. Julien Put van Omroep Brabant op de BRT-radio. 'Fleur de Buda' is ook zo'n pareltje. Vandaag post ik dit 'Oud vrouwtje' dat mij ook doet wegdromen...
 




Personeel in de studio: naast zanger Verminnen, Bruno Castellucci, Firmin Timmermans, Jerome Minafo, Nick Roland, Toots Thielemans en Yvan Desouter. Productie: Jean Kluger en Koen De Bruyne.




De song stond op de LP 'Rum 2' uit 1974.


Had Erik Van Neygen de groep toen al verlaten?

Als je het woord "Beatle" laat vallen zijn de Stones nooit ver weg. De rock-'n-rollband bij uitstek bestond toen uit Mick Jagger-Keith Richards-Bill Wyman-Charlie Watts en Mick Taylor. De LP 'It's Only Rock 'N' Roll' verscheen in oktober 1974 en verkocht meteen als zoete broodjes. ♫♫♫ and I like it! ♫♫♫...De hoestekening werd gemaakt door de Belg Guy Peellaert, bijgenaamd "The Michelangelo" of Pop Art.



Een heel ander soort rock-'n-roll kwam van de formatie Queen. Het was een mengeling van hard rock, progressieve rock en heavy metal overgoten met een sausje opera, met dank aan de flamboyante Freddie Mercury. Het album 'Sheer Heart Attack' verscheen in november 1974 en een maand later zouden ze hun eerste hitsingle bij ons te pakken krijgen. Op het einde van 'Now I'm Here' zingen ze "go, go, go Little Queenie" als een ode aan Chuck Berry of hadden ze The Rolling Stones in gedachten? Hoe dan ook, het allergrootste succes (LP èn single) met een wereldwijde doorbraak als gevolg zou nog even op zich laten wachten.
 


Op 15 november 1974 lieten Bryan Ferry en zijn kompanen de elpee 'Country Life' op hun fans los. Gewoonlijk waren de hoezen van Roxy Music altijd stuk voor stuk pareltjes maar deze foto vond ik ronduit lelijk. De plaat werd dan ook gecensureerd in de VS, Spanje en... in Nederland. Gelukkig maakten de muziek en vooral de stem van Ferry veel goed. 'All I Want Is You' is mijn keuze voor vandaag.



"Pop meets classic" waren de sleutelwoorden van Jeff Lynne toen hij in november 1974 samen met het Electric Light Orchestra de LP 'Eldorado - A Symphony by the ELO' uitbracht. Daaruit pluk ik nu een oorwurm van formaat want 'Can't Get It Out Of My Head' zul je na slechts één beluistering vandaag niet meer uit je hoofd krijgen. Oh ja, de hoesfoto is een opname van de film 'The Wizard of Oz' uit 1939. John Lennon hield van ELO en heeft ooit gezegd dat als The Beatles in de jaren '70 waren verdergegaan ze zouden geklonken hebben als Electric Light Orchestra. Maar Jeff Lynne was ook een fervente fan van The Beatles en dat hoor je in zijn composities.
 


Deze compositie van Clint Ballard Jr. kende ik nog uit de jaren '60 toen de Swinging Blue Jeans er een grote hit mee hadden. Het origineel komt uit 1963 en is van Dee Dee Warwick (de zus van Dionne) maar het was Betty Everett die ermee scoorde in de VS. In november 1974 stond de song op de LP 'Heart Like A Wheel' van Linda Ronstadt, bijgenaamd "The First Lady Of Rock" van wie de begeleidingsband uit 1971 geëvolueerd was tot de Eagles. De Amerikaanse countryrockband welteverstaan, niet die van Jean Blaute...
 






The Rolling Stones deden een beroep op de Belgische kunstenaar Guy Peellaert voor deze hoestekening. Hij had die van Bowie's 'Diamond Dogs' al getekend.

In diezelfde maand september 1974 werd de live elpee van de Velvet Underground uitgebracht met als titel '1969: The Velvet Underground Live with Lou Reed'. Door het succes van Lou Reed's soloplaten 'Transformer' en 'Berlin' probeerde de platenmaatschappij de legendarische groep uit de sixties terug onder de aandacht te brengen. Hieronder dan ook een knappe liveversie van 'Sweet Jane'. Enig minpunt was de aartslelijke hoes van die LP.
 


In oktober 1974 was Van Morrison aardig op weg om een mooie carrière uit te bouwen ondersteund door zijn elpee 'Veedon Fleece', waarop dit aardige 'Cul de sac' staat. Een "cul-de-sac" is Frans voor een doodlopende steeg maar daar zat Van the Man toen zeker niet in. Toch niet op muzikaal vlak.
 


De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik Tom Waits pas leerde kennen in 1976, maar toen kocht ik meteen drie elpees van de Amerikaanse singer/songwriter. Zijn stem was toen nog niet zo ruig als nu. In oktober 1974 bracht hij zijn album 'The Heart Of Saturday Night' uit waarvan de hoestekening gebaseerd is op Frank Sinatra's hoes van 'In The Wee Small Hours'. Hieruit het uitstekende 'Shiver Me Timbers'.
 


Ook in oktober 1974 verscheen deze single die uit dezelfde sessies komt van de LP maar de plaat niet haalde ('Blue Skies'). Helaas flopte het schijfje maar ik wil het jullie niet onthouden:



Reggae was ook aanwezig in de hitlijsten van de bestverkochte elpees van oktober 1974. Bob Marley kroop uit de schaduw van zijn groep The Wailers en wierp zich meer en meer op als de frontman ervan. 'Natty Dread' vestigde zijn naam en faam. De woorden 'dreadlocks' en 'Babylon' waren dan ook niet van de lucht...
 












Tom Waits in 1974.

Belangrijkste elpees/full cd's (deel 4)

En hier volgt het laatste deel, namelijk dat van de jaren 2000, in het Engels The Nillies genaamd.

Een terechte nummer 1 voor The Beatles, na meer dan 50 jaar nog altijd present.


The Rolling Stones volgen de Fab Four op de voet.


De nillies betekenden de doorbraak voor vele Britse zangeressen.



Zelfs Brian Wilson kon zijn meesterwerk eindelijk afmaken.


Ongelofelijk maar 40 jaar na zijn dood verscheen er nog een cd van de gitaargod.


Ozark Henry is de groep van Piet Goddaer. Deze soundtrack voor een VRT TV-serie is ronduit prachtig!

Belangrijkste elpees/full cd's (deel 2)

En hier volgen de jaren '70. Ik hoop dat ik niemand vergeten heb. 

Tot spijt van wie 't benijdt, maar ABBA overheerste de hitparades van de tweede helft van de jaren '70.


Een van de beste elpees uit dat decennium kwam van Paul McCartney & Wings.




Bob Dylan was nog altijd present.




Pink Floyd leverde een mijlpaal in de geschiedenis af.

Belangrijkste elpees/full cd's (deel 1)

Sinds enkele maanden ben ik bezig met het opstellen van een lijst met 400 belangrijkste platen uit mijn collectie. Uiteindelijk zijn het er 515 geworden die ik voor geen geld ter wereld zou willen missen. Hier volgen ze geklasseerd per decennium en niet per belangrijkheid. Ik ga van start met de jaren '40, '50 en '60.

The Fab Four in 1969


Dit concert maakte ik in juli 1969 mee.

In november 1974 stonden er nog af en toe Franstalige plaatjes in onze hitlijsten. Dat is nu wel even anders. Veel weet ik niet over deze Fransman behalve dat hij niet Jérôme heet maar gewoon Claude Dhotel. In 1995 en 1996 had hij een programma op radio en televisie. 'Kiss Me' was die andere grote hit van hem.
 


De Amerikaanse zanger van Poolse afkomst, Bobby Vinton, coverde het Duitse lied 'Herzen haben keine Fenster' en maakte er 'My Melody Of Love' van. Het refrein zong hij deels in het Engels en deels in het Pools: "Moja droga, ja cię kocham, means that I love you so. Moja droga, ja cię kocham,more than you'll ever know. Kocham ciebie całym sercem, love you with all my heart.". In november 1974 speelde er ook een liefdesmelodie in mijn hoofd. Chantal en ik hadden ons namelijk officieel verloofd en wij zouden in 1975 trouwen. De juiste datum stond nog niet vast maar het zou waarschijnlijk in de zomer zijn. Er stond ook nog een andere grote verandering in mijn leven op til: ik verliet mijn job als hypothecair kredietonderzoeker en ging meteen aan de slag als vertaler (NL/FR - FR/NL) bij de exportkredietverzekeraar van de Belgische Staat.
 


In november 1974 kregen de Jackson 5 af te rekenen met concurrentie van de Britse achtkoppige soulband 'Sweet Sensation'. Junior Daye was de frontzanger en hij deed heel hard zijn best om op Michael Jackson te lijken. En dat resulteerde in een nummer 1 in het Verenigd Koninkrijk in de maand oktober. Het continent volgde een paar weken later.
 


Bias Boshell schreef deze formidabele song en Kiki Dee, die nota bene door Elton John werd ontdekt, interpreteerde hem op onnavolgbare wijze. Als er mij één lied op het lijf geschreven is dan is het dit wel: ♫♫♫ "Feel funky, feel good gonna tell you, I'm in the neighborhood. Gonna fly like a bird on a wing, hold on to your hat honey, sing, sing, sing. Heat up, cool down, I got words in my head so I say them. Don't let life get me down, catch a hold of my blues and just play them..." ♫♫♫ - Nieuw in de BRT Top 30 van november 1974. "Play loud" stond er op het hoesje en dat heb ik dan ook gedaan!
 












Een formidabel lijflied. "Play it loud!"...

En toen gebeurde het onvermijdelijke: Nederland stemde een wet waarbij de piratenzenders vogelvrij werden verklaard. Radio Veronica was ook het kind van de rekening. Het was afgelopen ondanks de steun van Peter Koelewijn en een hele trits deejays die met deze single de hitlijsten van Nederland en Vlaanderen binnenstormden. Ook dit protest weerklonk vanaf oktober 1974 op onze radio's.
 


Het was in oktober 1974 al lang geleden dat Paul Anka nog in de internationale hitlijsten had gestaan. De intro doet mij altijd denken aan 'Daniel' van Elton John. Na 1:30 min. hoor je dat deze single in feite een duet is. Wie was de mysterieuze zangeres die door de zanger en de platenfirma schromelijk over het hoofd werd gezien? Voor een baby moet je trouwens met twee zijn! Dit euvel werd achteraf rechtgezet op heruitgaven: het was de Afro-Amerikaanse Odia Coates met wie Anka later nog verscheidene duetten zou opnemen.
 


Zelfs in oktober 1974 was de keizer van het Vlaamse lied alomtegenwoordig. Met deze single greep hij terug naar de zorgeloze tijden van de "shoo-be-doo-wah"-deuntjes. Op het hoesje staat "kunt" gedrukt terwijl hij duidelijk "kan" zingt. Als ik vanavond niet kan slapen is dat mijn eigen schuld want dat betekent dat de slaapkamer niet voldoende verlucht werd. Onontbeerlijk bij deze warme dagen!
 


De song werd geschreven door Alan Hull en geraakte als single van de Britse folk/rockgroep Lindisfarne niet in de hitlijsten van 1970. In 1972 werd het plaatje opnieuw uitgebracht en werd het alsnog een hit. De Amerikaanse funk/soulband American Gypsy vestigde zich begin jaren '70 in Amsterdam en had met deze cover ook een hit in de Lage Landen vanaf oktober 1974.
 


Dé verrassing uit de herfst van 1974 kwam van deze formidabele Franse acteur die zowaar een singletje had opgenomen. Niet zo verwonderlijk want in de jaren '20 was hij zijn carrière begonnen als zanger in muzikale revues en operettes. Het loont beslist de moeite eens goed naar deze tekst te luisteren want er staan vele waarheden in. Met deze wijze levensles stond Jean Gabin dus in de BRT Top 30 van oktober 1974.
 




Favoriete song van Michel Follet (Vlaamse radiopresentator en samensteller van programma's en cd's).






Odia Coates

Oktober 1974

Na een deugddoende vakantie wordt het hoogtijd om de teletijdmachine uit de garage te halen (want dat groot onderhoud is toch al lang gedaan) en verder te mijmeren over mijn muzikale jeugdherinneringen. Ik stel alvast de datum van oktober 1974 in.

In oktober 1974 proefde Kevin Ayers ook heel eventjes van commercieel succes toen hij onverwachts (maar niet onverdiend) opdook in de BRT Top 30. Het nummer stond ook op zijn elpee 'The Confessions Of Dr. Dream And Other Stories', uitgebracht op het platenlabel Island. Dit soort muziek wordt tegenwoordig veel te weinig gedraaid op onze radiozenders.
 


1974 was ook het jaar waarin "The Walrus of Love" doorbrak. In oktober van dat jaar was dat met het zwoele 'Can't Get Enough Of Your Love Babe'. Barry White had ook succes als producer en als dirigent van het Love Unlimited Orchestra. Hij ontdekte tevens het meidentrio Love Unlimited.
 


Vanaf het najaar 1974 overspoelde een rage van Kung Fu, Karate, Jiu-Jitsu en Judo de hele wereld, aangezet door het succes van films met Bruce Lee en de TV-serie met David Carradine. En het resultaat was deze wereldwijde nummer één en bij ons nieuw in de hitlijsten van oktober 1974: ♫♫♫ Oh, ho ho ho! ♫♫♫...
 


Cat Stevens daarentegen greep terug naar een song uit 1963 van één van zijn idolen. Met deze knappe cover van 'Another Saturday Night' van Sam Cooke geraakte hij zelfs op de eerste plaats in de Canadese charts. En in ons land geraakte hij in oktober 1974 ook in de BRT Top 30.
 


Maar één van de leukste singles uit oktober 1974 vond ik deze ode van de Canadese Guess Who aan de legendarische Amerikaanse deejay. Wolfman Jack leent zijn ruige stem ook aan dit plaatje en hij werd vooral bekend in onze contreien door zijn rol in de film 'American Graffiti' en natuurlijk stond hij ook op de dubbelelpee van de geweldige soundtrack. ♫♫♫ "As long as you got the curves baby, I got the angles" ♫♫♫...
 












De inspiratie was deze film uit 1973 met de veel te vroeg gestorven Bruce Lee.


Deze TV-serie startte al in de VS in het jaar 1972. David Carradine stierf, net als Bruce Lee, in verdachte omstandigheden...




Featuring Wolfman Jack.


De legendarische DJ Wolfman Jack raakte bij ons bekend door de film American Graffiti en de bijhorende soundtrack uit 1973.