Hits september 1975 (4)

Hits uit september 1975 (3)

Gisteren postte ik deze tekst op Facebook:

"Morgen post ik de derde schijf van 5 hits uit september 1975: de onderwerpen zijn zoals gewoonlijk uiteenliggend. Een gekloond schaap, verspilde dagen en nachten, een paard uit 1968, een laatste adieu en zowaar een filmster. Kom dat zien en beluisteren op deze eigenste pagina of anders op mijn muzikale blog, enkel te bereiken via deze toverspreuk: https://blog.seniorennet.be/djmico1951/ - Wees welkom, maar voeten vegen alsjeblieft bij dit regenweer...".

Terug naar de hitparade van zaterdag 20 september 1975. Op die dag kwam de single 'Dolly My Love' binnengehuppeld. Ditmaal kregen The Moments geen hulp van de Whatnauts en de song ging niet over het gelijknamig gekloonde schaap. Dat kwam pas veel later op de proppen...
 


Nog niet zo lang geleden stond Freddy Fender in onze hitlijsten van 1975 met 'Before The Next Teardrop Falls' en daar was de opvolger al klaar om de hoogste regionen te bestormen. 'Wasted Days & Wasted Nights' was in feite geen nieuw nummer maar een oude Amerikaanse hit uit 1959 die terug opgepoetst werd. Geen verloren tijd dus want het werd vanaf 20 september 1975 een hit in onze contreien. De versie van het Sir Douglas Quintet koester ik ook nog altijd.
 


Dan moest deze hit uit 1968 niet terug opgepoetst worden. Het paard huppelde toen al vrolijk rond in allerhande hitlijsten en werd ooit door 'Veronica's Drive-in Show' uitgekozen als jingle. Opmerkelijk is dat de b-kant in feite de gezongen versie is en de titel 'Love Is All Right' krijgt. Die versie vond ik ook terug op een LP van The Foundations genaamd 'Build Me Up Buttercup' die ik in 1980 voor 99 BEF op de kop kon tikken. Was dit nu voor Cliff Nobles & Co een "one-hit wonder" of een "two-hit wonder"? Feit is dat hij op 20 september 1975 weer paraat stond om onze hitlijsten te bestormen.
 


Ook deze song was niet nieuw toen hij zijn opwachting maakte in de BRT Top 30 van 20 september 1975. Hij stond al op een LP van Roger Whittaker uit 1971. Nu pas werd het prachtig nummer als single uitgebracht en het scoorde meteen. Toch strandde het schip van de Keniaanse Brit op een 3de plaats en het werd een mooi afscheid want hij slaagde er niet meer in te scoren in de BRT Top 30.
 


Diezelfde 20ste september 1975 kwam deze filmster van de Zweedse zanger Jan Torsten Svensson die Harpo als pseudoniem had aangenomen vrolijk binnengehuppeld in de BRT Top 30. En kijk wie zong er in de achtergrond mee? Ene Anni-Frid Synni Lyngstad beter bekend als Frida, de Noorse zangeres van ABBA, zette inderdaad haar beste beentje voor (of haar beste keeltje open).
 
















Frida is een mooie vrouw met een natuurlijke uitstraling...

en zelfs heel sexy!

En geheel in de tijdsgeest van toen sprong deze Nederlandse formatie op de country & western-trein. Op 13 september 1975 kwamen ook deze Noorderburen binnengereden in onze hitlijsten om er gedurende enkele weken hun bivak op te slaan. Zij klasseerden zich meteen op nummer 15, ergens tussenin 30 en 1...
 


Hoe konden deze Nederlanders weten dat Chantal en ik, ter gelegenheid van haar verjaardag, naar Brussel-kermis geweest waren? Het was haar 21ste verjaardag, dus werd het een speciale viering. Hoe dan ook, op zaterdag 13 september 1975 was het nog altijd prachtig weer en op het reuzenrad was het lekker fris uitwaaien. Het plaatje kwam rechtstreeks binnen op nummer 14 in onze hitlijst.
 


Diezelfde 13de september 1975 kwam deze Amerikaanse zangeres met een discoversie van 'What A Difference A Day Makes' en hevig gekreun à la Donna Summer binnengerold in de BRT Top 30. Zij nestelde zich meteen comfortabel op nummer 13. Die song kende ik nog in de versie van Dinah Washington uit 1959.
 


September 1975 bracht ons een schitterende nazomer maar deze single deed ons terugdenken aan die lange hittegolf van de maand voordien. Op 13 september kwam dit schoolvoorbeeld van een one-hit wonder binnen op nummer 10 van de BRT Top 30. Mijn zoon Jeroen leerde deze song kennen in de versie van de Vengaboys uit 1999, maar dit is de enige echte original, met zelfs tsjirpende krekels bij de intro èn de outro... Trouwens, de Vengaboys gingen niet naar Barbados maar naar Ibiza!
 






Pete Wingfield in 1975.


Raar maar waar: in de VS kwam het plaatje effectief binnen op nr. 18, met stipnotering!










Dit waren de twee Britse geluidsingenieurs die verantwoordelijk waren voor dit one-hit wonder.



In plaats van een tiental singles te kopen schafte ik mij deze verzamelelpee aan.

"God geeft wat de mensen is toebedeeld...", inderdaad! In augustus 1975 kwam er een liveplaat van 'Slowhand' op de markt met fragmenten van optredens uit 1974 en 1975. Deze 'Presence Of The Lord' werd door Clapton geschreven en komt uit de periode van Blind Faith (1969) toen Steve Winwood hem moest zingen omdat hij alleen de hoge noten aankon. En Clapton heeft hier moeite mee, dat is duidelijk te horen. Yvonne Elliman zong gewoontegetrouw mee en zou dat haar rug zijn die de hoes siert?
 


Rod Stewart schreef 'Stone Cold Sober' samen met Steve Cropper want hij was een tijd voordien de grote plas overgestoken. Het resultaat daarvan was te horen op de LP 'Atlantic Crossing' (augustus 1975). Daaruit kwamen 'Sailing' de BRT Top 30 binnen op 6 september (hoogste positie: nr. 1) en 'I Don't Want To Talk About It' (geschreven door Danny Whitten van Crazy Horse) pas in juli 1977 (!). Rod The Mod bewijst hier nog maar eens dat hij kan rocken als de pest en swingen als een tiet.
 


Betty Davis is beslist geen katje om zonder handschoenen aan te pakken. Zij was de tweede vrouw van Miles Davis en zij bracht haar man samen met Jimi Hendrix en Sylvester 'Sly' Stone. Helaas werd de samenwerking abrupt afgebroken door de vroegtijdige dood van Jimi. Toch was hun invloed goed te horen op zijn album 'Bitches Brew' uit 1970. Ik kon geen exacte datum van deze LP vastleggen maar ik situeer hem in de maand augustus 1975. Dit is funk van de bovenste plank! Nasty gal indeed... Hier is het titelnummer uit de gelijknamige elpee.
 


Inmiddels zijn we terechtgekomen in de maand september 1975. Toen bracht de stille Beatle zijn elpee 'Extra Texture (Read All About It)' uit. Hij werd meteen neergesabeld door de critici ondans de medewerking van muzikanten als o.m. Gary Wright, Jim Keltner, Klaus Voormann, Leon Russell, Nicky Hopkins, Jim Gordon, Billy Preston, Ronnie Spector, Jim Horn en Carl Radle. De single 'You' uit die langspeelplaat flopte dan ook jammerlijk en Harrison gaf in een later interview toe dat de productie en zijn prestatie inderdaad rommelig waren geweest. Zelfkennis is het begin van alle wijsheid!
 






Een parodie op een LP van Roger Waters uit 1984 ('The pros and cons of hitchhiking' waarop Clapton meespeelt) en op de hoes van 'E.C. Was Here'.

Lelijke binnenhoes. Weinig flatterend...


Clapton was toen samen met de ex van George Harrison, Patti Boyd.

En was dit dan de rug van Yvonne Elliman?






Betty werd door haar man Miles op handen gedragen...


Betty hierboven in een welbekende pose en hieronder samen met haar man Miles Davis.



Betty Davis in actie op het podium...


Een mooie quote van haar ex.






Enige zelfspot is George Harrison niet vreemd...

In het kielzog van de Eagles en The Outlaws schafte ik mij de elpee 'Searchin' For A Rainbow' van The Marshall Tucker Band aan die ook in augustus 1975 verscheen. Het bekendste nummer hieruit is 'Fire On The Mountain'. De stem (of is het zijn accent) van Doug Gray, de leadzanger, doet mij hier en daar aan Neil Young denken. Southern countryrock was aan een opmars bezig.
 


In augustus 1975 was de hittegolf zo groot dat de honing op de hoes van de elpee 'Honey' van de Ohio Players als het ware smolt waar je bij stond. Ester Cordet was Playmate van de maand oktober 1974 in Playboy geweest en zij stond te blinken op de hoes. 'Love Rollercoaster' is de bekendste song uit de langspeler van deze funk en R&B-band. Er ontstond een stadslegende rond deze song: het meisje op de hoes zou in de studio neergestoken zijn omdat zij met een proces dreigde vanwege huidproblemen met de namaakhoning. Haar kreten zouden te horen zijn op dit nummer. Niets is minder waar! Het is gewoon Billy Beck, de toetsenist, die uit de bol gaat...
 


Het gonsde al enige tijd van de geruchten dat er een nieuwe superster was opgestaan in de VS en hij heette Bruce Springsteen. Manfred Mann was er als de kippen bij om uit zijn repertoire te plukken. In augustus 1975 stond 'Spirits In The Night' op de LP 'Nightingales And Bombers'. De compositie van The Boss kreeg hier een meervoud. 'Blinded By The Light', een andere song van Springsteen, zou in 1976 in de hitlijsten komen en 'Sandy (4th Of July, Asbury Park)', gecoverd door The Hollies, zou in de BRT Top 30 genoteerd worden op 16/8/1975. Kortom, we zouden spoedig nog horen van deze Bruce Springsteen.
 


En daar was ie dan zelf: in augustus 1975 werd de LP 'Born To Run' uitgebracht. Het titelnummer zou in de BRT Top 30 pas op 8 november 1975 binnenkomen maar de langspeelplaat zou de wereldwijde doorbraak voor The Boss betekenen. Daarom kies ik vandaag voor 'Thunder Road' en gedonder kreeg hij iets later van zijn platenmaatschappij want voor de opvolger zou het heel lang wachten worden... Steven Van Zandt zong hier backing vocals en Clarence Clemons blies op de saxofoon.
 






Zwoele Donna Summer in de studio...






Binnenflap van de LP.


Playmate van oktober 1974.




The Boss rust uit op de schouder van Clarence Clemons.

Zo werd de countryhit 'Rhinestone Cowboy' van Glen Campbell door de Gentenaar Walter Ertvelt vertaald als 'Vreemde vogels' en de Vlaamse zangeres Claire had er een grote hit mee. Zij stond ook op die zaterdag 12 juli 1975 voor het eerst in onze hitlijsten. Toen ik dit liedje voor het eerst hoorde dacht ik dat Claire i.p.v. "weet ik veel" zong over "VDB". Tja, dat was pas een vreemde vogel...
 


Een knoert van een one-hit wonder werd afgeleverd door de Braziliaanse singer/songwriter Mauricio Alberto Kaisermann die afgaande op zijn familienaam meer dan waarschijnlijk Duits bloed in de aderen had. Hij veranderde zijn naam in Morris Albert en stond met zijn "easy listening"-slow in bijna alle hitlijsten ter wereld. Zo ook in de onze op 12 juli 1975.
 


'Shame Shame Shame' bleek dan toch geen eendagsvlieg te zijn want de opvolger 'Disco Shirley' kwam ook in onze hitparade terecht. De Amerikaanse zangeres Shirley Goodman speelde handig in op de discorage van toen en scoorde met haar gezelschap alweer een hit vanaf die 12de juli 1975 alhoewel de song een doorslag bleek te zijn van haar eerste succes.
 


En de song die ik ook altijd associeer met warme dagen is deze cover van Joe Dassin. Het origineel werd geschreven door Toto Cutugno die toen nog in de Italiaanse band 'Albatros' zat en het singletje 'Africa' vond ik enkele tijd later in de afprijsbakken voor de luttele som van 10 BEF. Joe Dassin zou met zijn single wekenlang in onze hitlijsten vertoeven vanaf die zaterdag 19 juli 1975. Oh, ja: een "été indien" betekent "nazomer" en komt uit Canada en het noorden van de Verenigde Staten. Maar eind juli/half augustus 1975 bracht niet zomaar een "nazomertje" maar wel een hittegolf van jewelste...
 


Het origineel, ook uit 1975:
 














Het originele hoesje van mijn 45-toerenplaatje.

Na het succes van Dassin werd het plaatje heruitgebracht. Helaas mocht het niet baten want het geraakte niet in de hitparades. Joe Dassin ging met het succes lopen.

Toto Cutugno (midden) samen met de rest van de groep Albatros scoorde wel vele hits in Italië dankzij het Festival van San Remo. Hij won zelfs het Eurovisiesongfestival in 1992 en schreef ontelbare hits voor o.a. Michel Sardou.

Dat de Rubettes geen eendagsvliegen waren bewezen ze eens te meer in juli 1975 toen ze met hun nieuwe single onze hitlijsten bestormden. Zeer aanstekelijke dansmuziek en toch werd deze compositie van Bickerton/Waddington niet zo'n grote hit als al zijn voorgangers.
 


De groep die meestal in één adem wordt vernoemd met de Rubettes is Mud. Ook deze vier Britten werden in de maand juli 1975 genoteerd in onze hitparade met hun nieuwste single. Toch was 'Moonshine Sally' ook niet hun grootste hit. Zou de klad erin gekomen zijn?
 


Dan ging het heel wat beter met Björn, Benny, Agnetha en Frida want in die hete zomermaand van 1975 scoorden zij één van hun grootste hits. Ik herinner mij nog altijd het moment waarop ik via mijn wekradio voor het eerst deze hulpkreet hoorde: drie korte, drie lange en drie korte. Dat hadden ze mij goed in mijn hoofd geprent tijdens de lessen 'morse alfabet' in het leger.
 


Zonder het goed te beseffen stevenden we in die julimaand van 1975 recht op een hittegolf af die zomaar eventjes 18 dagen lang zou duren: van 29 juli t.e.m. 15 augustus, met maar liefst 6 tropische dagen. Ik had van mijn werkgever verkregen om 's ochtends te beginnen om 7:30 uur en te eindigen om 15:30 uur. Maar dan waren de temperaturen al heel hoog opgelopen. De hemelse klanken van 10cc hielpen mij doorheen deze beproeving en ik associeer deze song altijd met warme dagen...
 












Wie van de twee was de knapste? Moeilijk te zeggen...

In dezelfde maand juni 1975 werd er ook een andere elpee uitgebracht met enkele jaren vertraging. 'Tonight's The Night' werd reeds opgenomen in augustus/september 1973. Op het 6de studio-album van Neil Young spelen o.a. volgende kleppers mee: Nils Lofgren (gitaar, piano, vocals), Danny Whitten (gitaar, vocals) en Jack Nitzsche (elektrische piano, piano). Sommige songs worden toegeschreven aan Neil Young & The Santa Monica Flyers of Neil Young & Crazy Horse of nog Neil Young with The Stray Gators. Hier volgt het titelnummer uit de elpee.
 


De maand juli 1975 was in vele opzichten opmerkelijk. Vanaf 1 juli ging ik aan de slag bij een Nationale Beroepsfederatie als directiesecretaris/vertaler en ik zou er zowaar 21 jaar lang mijn brood verdienen. Eind juli brak er een hittegolf uit die 18 dagen zou duren (tot en met 15 augustus)! En de leadzanger van The Who bracht zijn 2de solo-LP uit met als titel 'Ride A Rock Horse', waarop hij staat afgebeeld als een centaur of boogschutter, mijn sterrenbeeld. De bekendste song daaruit is 'Come And Get Your Love' geschreven door Russ Ballard die daar meespeelt op gitaar en keyboards. Maar ik wou vandaag nog eens luisteren naar deze schitterende versie van 'Walking The Dog' van Rufus Thomas. Koest, Bobbie!
 


De LP 'Fleetwood Mac' van Fleetwood Mac met een nieuwe line-up uit juli 1975 brak geen potten in de UK of bij ons. Nochtans werden er 4 singles uit het album op de markt gegooid: 'Warm Ways', 'Over My Head', 'Rhiannon' en 'Say You Love Me'. Gitarist Bob Welch had de groep verlaten in 1974 en dit is de eerste plaat waarop Lindsey Buckingham gitaar speelt en Stevie Nicks zingt. Om verwarring te vermijden met het gelijknamig album uit 1968 (met op de hoes een vuilnisbak) wordt deze plaat vaak 'The White Album' genoemd naar analogie met de befaamde LP van The Beatles. Op deze hoes is John McVie afgebeeld als een dwerg (geen trucage met Photoshop; hij zit gewoon op zijn knieën met daaronder zijn schoenen). Na het succes van de opvolger 'Rumours' (1977) werden deze LP en de single 'Rhiannon' heruitgebracht in 1978, met meer bijval als gevolg. Dankzij deze plaat kreeg de groep wel de status van supergroep in de Verenigde Staten omdat ze ginder een jaar lang niet uit de radiogolven weg te slaan waren. Warme dagen in het verschiet met 'Warm Ways'...
 


Niet lang na de Eagles werd ik ook fan van The Outlaws, een Amerikaanse southern rock band, met een ruiger geluid. Ze stonden ook bekend als "The Tampa Guitar Army" en uit hun debuutalbum 'Outlaws' (juli 1975) draai ik vandaag het bijna 10 minuten durende epos 'Green Grass & High Tides' met heerlijke gitaarklanken. Vanaf morgen post ik weer dagelijks hitparademuziek en ik ga verder, hoe kan het ook anders, met de maand juli 1975.
 




Schitterende hoes van 'The Basement Tapes'.






John McVie (rechts) wordt hier afgebeeld als een soort "Henri de Toulouse-Lautrec".

De elpee 'One Of These Nights' van de Eagles werd ook uitgebracht in juni 1975. Het album bevatte drie hitsingles: het titelnummer, 'Lyin' Eyes' en 'Take It To The Limit'. Mijn keuze viel vandaag op het mooie 'After The Thrill Is Gone' en deze plaat haalde mij definitief over de streep en zo werd ik fan van de Amerikaanse countryrockband.
 


We blijven nog altijd in de maand juni 1975 want toen werd de elpee 'Cut The Cake' van de Schotse Average White Band op de markt gegooid. En dit was ook spek voor mijn bek want op het titelnummer was het heerlijk dansen. 'Pick Up The Pieces' uit hun vorige plaat was nog maar net uit de hitlijsten verdwenen of de volgende hit diende zich al aan. Snij de taart maar alvast aan...
 


Van een carrièremove gesproken! In juni 1975 brachten de Bee Gees het album 'Main Course' uit met een nieuw logo getekend door Drew Struzan en met nummers die onder invloed van de disco stonden. Barry Gibb haalde zijn falsettostem naar boven en zong de pannen van het dak. De hitsingles zijn 'Nights On Broadway' en 'Jive Talkin'' maar ik kies nu voor 'Fanny (Be Tender With My Love)', een heerlijke slow.
 


De laatste voor vandaag is de elpee 'Why Can't We Be Friends' van de Amerikaanse funkband War eveneens uit de maand juni 1975. Het was inmiddels al hun 7de studioplaat. Naast de titelsong is 'Low Rider' zowat het bekendste nummer uit die plaat. Ook na het vertrek van Eric Burdon bleef ik die groep met belangstelling volgen. Met de aanstekelijke mondharmonica van de Deen Lee Oskar.
 




Een bijzondere elpee van The Rolling Stones.







De drie broers veranderen van muzikale richting.

De hoes waarop een vetgemeste hond staat afgebeeld komt van de LP 'Pampered Menial' (letterlijk: 'volgepropte slaaf') naar een tekening van de Brit Edwin Landseer. Deze Amerikaanse band ontleende zijn naam aan de Russische fysioloog die het reflex (klassieke conditionering) ontdekte bij honden. In april 1975 werd de LP uitgebracht en het nummer 'Julia' werd een culthit, niet in het minst omwille van de stem van de zanger, of was het een zangeres? Uiteindelijk bleek het de falsettostem van David Surkamp uit St. Louis te zijn maar zijn nasaal geluid verveelde al snel en toen werd het plots heel stil rond de progressieve groep.

'The Kinks Present A Rock Opera', zo staat het op de hoes geschreven. Ray Davies had in mei 1975 nog niets ingeboet van zijn vakmanschap want toen legde hij zijn nieuw ei. Het was inmiddels al de derde conceptelpee van de Britse groep. Het verhaal gaat over een zanger die zichzelf 'Starmaker' noemt en die de plaats inneemt van Norman (een doodgewone kerel die van 9 tot 5 werkt) om zo het leven beter te snappen. De LP eindigt met dit lied en boodschap dat zelfs indien rocksterren vervagen hun muziek blijft voortleven.
 


In mei 1975 bracht Elton John ook een nieuwe elpee uit met de zeer lange titel 'Captain Fantastic And The Brown Dirt Cowboy', inmiddels al zijn 9de langspeler. In die periode had zijn collectie brillen al buitengewone proporties aangenomen. In deze song vertelt de flamboyante zanger het verhaal over zijn mislukte zelfmoordpoging uit 1969. Die "Someone" uit de songtitel slaat op Long John Baldry, de Canadese reus, die toen zijn leven redde.
 


Zelfs rocksterren kunnen fan zijn van stripverhalen. Magneto en Titanium Man zijn twee bekende figuren uit de Marvel Comics. Deze song staat op de LP 'Venus And Mars' (mei 1975) van de ex-Beatle Paul McCartney, de 4de met zijn groep Wings. Een andere song uit die plaat 'Listen To What The Man Said' zou later dat jaar in de hitlijsten terechtkomen. De criticasters van het magazine 'Rolling Stone' vonden de plaat maar niks en toch schafte ik mij de elpee met de biljartballen op de hoes aan. Mannen komen van Mars, vrouwen komen van Venus...
 


Vandaag eindig ik met de LP 'Nils Lofgren' (1975) van... Nils Lofgren, een zanger/gitarist met een indrukwekkende staat van dienst. Als jonge kerel (°1951) speelde hij samen met Neil Young in de groep Crazy Horse, met de E Street Band van Bruce Springsteen, in de cultgroep Grin en zelfs met Lou Reed. Hij bespeelt een groot aantal instrumenten. Deze elpee wordt ook vaak "The Fat Man Album" genoemd vanwege de tekening op de hoes achter de artiest. Hier brengt hij een ode aan de Glimmer Twin, Keith Richards (die het eventjes niet meer zag zitten), en smeekt hij hem de Rolling Stones niet te verlaten. De maand waarin de elpee werd uitgebracht heb ik niet kunnen achterhalen, maar ik schat zo halverwege het jaar. Hier is een prachtige akoestische versie die hij live brengt!
 










Paul McCartney & Wings


Aka "The Fat Man Album"

Na het overweldigende succes van 'Moontan' en daaruit de wereldhit 'Radar Love' (1973) moest Golden Earring met iets anders op de proppen komen. Dat werd de LP 'Switch' die in maart 1975 werd uitgebracht. De hitsingle daaruit was 'Kill Me (Ce Soir)' maar de elpee was een internationale flop. Enkel in Nederland behaalde hij goud. Toetsenist Robert Jan Stips speelt hier voor het eerst mee. Van een koerswijziging gesproken...
 


De Britse bluesrocker Eric Clapton ging na het succes van de LP '461 Ocean Boulevard' en de single 'I Shot The Sheriff' naar Jamaïca om er 'There's One In Every Crowd' op te nemen (maart 1975). Dat liep niet altijd van een leien dakje vanwege zijn groeiende alcoholverslaving en problemen in de studio. Hij pakte deze traditional aan en overgoot hem met een reggaesausje en Yvonne Elliman zong -als naar gewoonte- met Clapton mee.
 


Die andere ex-gitarist van The Yardbirds bracht in maart 1975 zijn eerste soloplaat uit en George Martin producete. In december 1974 had Beck een hele dag gejamd met de Stones om eventueel Mick Taylor te vervangen maar de plaats ging uiteindelijk naar Ronnie Wood. Op de LP 'Blow By Blow' werkte Jeff Beck samen met o.a. Stevie Wonder. Richard Bailey stond in voor de drums en de percussie. En zoals vaak gebeurde in die periode stond er op het album een cover van een Beatlenummer, en wat voor één: 'She's A Woman' van Lennon/McCartney!
 


Het vierde album van de Amerikaanse formatie Steely Dan verscheen ook in de maand maart 1975. Het is de eerste LP waarop Michael McDonald in de achtergrond zingt en Jeff Porcaro, toen 21 jaar jong, drumt op alle nummers, behalve één. Walter Becker en Donald Fagen waren niet tevreden met het eindresultaat van de opnames omdat er naar verluidt een technisch mankement in de studio zou geweest zijn. Zij weigerden dan ook naar de afgewerkte plaat te luisteren. De hoesfoto toont een "katydid", een insect dat het midden houdt tussen een krekel en een sprinkhaan. Hij heet zo omdat het lijkt alsof het beestje "katy did - katy didn't" zingt... Bij ons heet het insect gewoon "sabelsprinkhaan" uit de familie van de 'Tettigoniidae'. De eerste single uit de elpee 'Katy Lied' was deze 'Black Friday'.
 


Een andere LP die al vrij snel in mijn verzameling terechtkwam is deze 'The Original Soundtrack' van de Britse 10cc. De derde langspeler van deze fantastische popgroep verscheen in maart 1975 en de hitsingles daaruit waren 'Life Is A Minestr...one' en 'I'm Not In Love' dat in juli 1975 in onze hitlijsten zou verschijnen. Een ander geweldig nummer uit die elpee is 'The Film Of My Love'. En als jong getrouwd koppel zongen Chantal en ik dan vaak "Forever and ever and ever, over and over and over" mee...
 






The Thin White Duke...

LP-muziek januari-maart 1975

Vooraleer ik verder ga met het posten van muziek uit de tweede helft van 1975 laat ik de hitparademuziek even rusten en overloop ik vanaf nu de elpeemuziek uit het eerste semester van 1975. En die klinkt helemaal anders...

In februari 1975 was het de beurt aan Led Zeppelin om een elpee uit te brengen. Het werd een dubbele en het was meteen hun 6de album, getiteld 'Physical Graffiti'. De opnames vonden plaats op verschillende locaties tussen 1970 en 1974. Het begon te rommelen in de band want John Paul Jones dacht eraan de formatie te verlaten. Uiteindelijk kwam alles terug in orde. De hoes toont een appartementsgebouw in NY dat later weer zou opduiken in de videoclip van 'Waiting On A Friend' van de Rolling Stones. Mijn keuze viel vanmorgen op 'Trampled Under Foot'.
 


De Amerikaanse hardrockzanger Vincent Damon Furnier gooide in februari 1975 zijn 8ste LP op de markt en het werd meteen zijn eerste soloplaat getiteld 'Welcome To My Nightmare'. Het was een conceptalbum dat vertelt over de nachtmerries van een jongetje genaamd Steven. De prachtige hoes, waarop Alice Cooper netjes uitgedost staat, werd getekend door Drew Struzen. Hieruit draai ik 'Only Women Bleed'.
 


De opnames van de LP 'Rock 'n' Roll' (uitgebracht in februari 1975) begonnen zeer problematisch. Zowel Phil Spector als de ex-Beatle begonnen te werken in de studio, respectievelijk in oktober 1973 en oktober 1974. Tot overmaat van ramp kreeg John Lennon een proces aan zijn been omdat 'Come Together' uit 1969 te veel zou gelijken op onderstaande song van Chuck Berry. De zaak werd buiten de rechtbank afgehandeld maar als tegenprestatie moesten er op deze LP drie songs staan van de muziekuitgeverij die de eiseres was. Lennon zou pas een nieuwe langspeler opnemen in 1980 omdat hij 5 jaar thuis bleef om zijn zoontje Sean op te voeden.
 


Februari 1975 was een vruchtbare maand qua muziek. Alhoewel Emmylou Harris in 1970 al een obscure folkplaat uitbracht met als titel 'Gliding Bird' wordt de elpee 'Pieces Of The Sky' algemeen beschouwd als haar debuut. De plaat lanceerde trouwens haar carrière. Zij brengt hier een ontroerende ode aan The Beatles met een prachtige cover van 'For No One' (Lennon/McCartney).
 


En dat brengt ons in de maand maart 1975 want toen werd het 7de album van de Amerikaanse singer/songwriter Janis Ian uitgebracht en 'Between The Lines' werd meteen haar bekendste elpee. 'At Seventeen' zou in augustus 1975 als single uitgebracht worden en daarom kies ik vandaag voor het prachtige 'In The Winter', dat gelijk voor enige afkoeling zorgt na de afgelopen zwoele nachten.
 






Een peinzende Bob Dylan...

Deze melodie komt ook uit de soundtrack van die prachtige zomer van 1975. Het echtpaar Barry & Eileen Corbett vestigde zich vanaf 1974 in België en woont er nog altijd. Op 24 mei werd hun cover van een Frans liedje van Alain Barrière uit 1973 in onze hitlijsten voor het eerst genoteerd en al snel waren ze op weg naar nummer één.
 


En een week later, op zaterdag 31 mei 1975, kwam het origineel van 'If You Go' gezongen door het Frans duo Alain Barrière en Noëlle Cordier ook binnen in de BRT Top 30 want de platenfirma had vlug-vlug besloten het singletje uit 1973 terug uit te brengen. En het werd ook een hit!
 


Twang is the thang! Op 31 mei 1975 nestelde de Amerikaanse gitarist Duane Eddy -vergezeld van zijn zingende Rebelettes- zich stevig in onze hitlijsten met 'Play Me Like You Play Your Guitar'. Het was toen al een hele poos geleden dat we nog van hem gehoord hadden.
 


En op diezelfde 31ste mei 1975 was het ook een prettig wederhoren met één van mijn favoriete Nederlandse bands. Jerney Kaagman verzorgde nog altijd de melancholische vocals geflankeerd door de tweelingbroers Chris en Gerard Koerts en versterkt met Ton van der Kleij aan de drums en Theo Hurts (basgitaar).
 


Maar de grootste hit was weggelegd voor de Franse componisten Paul de Senneville en Olivier Toussaint. Zij componeerden de instrumentale tune 'Dolannes Mélodie' voor de film 'Un linceul n'a pas de poches', een film van Jean-Pierre Mocky uit 1974. De trompetspeler van dienst was Jean-Claude Borelly en dit plaatje was vanaf 31 mei 1975 dagelijks te horen op werkelijk alle radiozenders: van Frankrijk, de Benelux, Duitsland, Oostenrijk, Zwitserland over Zuid-Amerika tot zelfs in Japan.
 






Een terug thuis kocht ik niet het singletje maar meteen de elpee. Het was die zomer zó warm dat haar ijsje smolt...




Oorspronkelijk werd Noëlle Cordier (zie foto hieronder) niet gecrediteerd. Dat gebeurde pas twee jaar later t.g.v. de heruitgave van de single.









Het leven van Jean-Claude Borelly veranderde drastisch na dit succes.


De letterlijke vertaling van de filmtitel luidt als volgt: "Een lijkwade heeft geen zakken". Toch alleszins beter dan "De dood heeft zijn oorzaak".