Ik staar uit over de vijver voor mij. Geniet van de stilte en de rustig rondzwemmende zwanen. Ik zie een reiger op de top van een reusachtige boom als verstijfd uitzien over de wereld.
De zon gaat langzaam onder en zorgt daardoor voor een atmosfeer die de rust in mij nog verder doet toenemen.
Ik sluit de ogen en laat mijn gedachten gaan naar oorden waar mensen wegblijven.

Ik word opgeschrikt door gehijg van verre.Op enige afstand komen enkele personen aangerend. Ik schrik want het rennen van mensen doet bij mij het adrenalineniveau stijgen. Gespannen wacht ik af en zie een paar zeer bezwete personen voorbijgaan.
Voor ik maar kan vragen wat er gaande is zijn ze al gepasseerd. Waar gaan ze naar toe? Is er ergens een ramp gebeurd?

Toen mijn hartslag weer de realiteit op de juiste waarde kon inschatten herinnerde ik mij dergelijke inspanningen uit mijn dienstplichtig militair verleden. We renden vaak bepakt en bezakt door bos en over hei op weg naar......ja, dat was staatsgeheim.
Ons werd toen niet meegedeeld waar we naar toe renden. Verplaatsten we ons in draf naar de vijand of was het een vluchtbeweging huiswaarts. Ik hoorde ook wel eens over een omtrekkende beweging. Maar dat waren geen rondjes om de rotonde.

Het is daarom dat ik bij die zwetende mensen wat opgewonden raak. Waarvoor vluchten ze of dient er eerste hulp geboden te worden.
Ik hoor nog een hijger aankomen maar die stopt plots bij een boom. Als man begrijp ik direct wat hij moet gaan doen.
Tot mijn grote verbazing doet hij dat niet maar begint tegen een joekel van een boom te duwen. Wat een onzinnig karwei denk ik.
Het stelde mij wel in de gelegenheid om de persoon eens aan te spreken.

"Mag ik vragen wat u aan het doen bent". Verstoord kijkt hij mij aan maar na waarneming van mijn oprechte goedmoedigheid
antwoordt hij: "ik doe rek - en strekoefeningen". "Goh, behoort u tot de minima, zeg ik, die niet het lidmaatschap van een turnvereniging kunnen betalen. Er zijn toch tegenwoordig gemeentelijke regelingen ter financiële ondersteuning op dat gebied."

Hij kijkt me nu verwonderd aan en zegt:" Ik behoor tot de groep mensen van boven modaal. Ik ben manager."
Oei, denk ik dat moet dan toch geen domme jongen zijn.
Ik pas mijn niveau aan dat van hem aan en vraag: "kunt u mij iets meer vertellen over deze methode, het niet omver kunnen duwen van een stevige boom."
Hij begrijpt dat ik ook niet dom ben en wandelt mee naar mijn bankje. Daar zweet hij parels als citroenen,
Kijk, zei hij. " Het tegen een boom duwen die niet meegeeft is als roeien tegen de stroom in. In de eerst plaats leer ik dan zweten opdat mijn bazen zien dat ik goed bezig ben en op de tweede plaats leer ik geduld aan omdat iedere poging van mij om het hoger management te veranderen geen zin heeft".

En vraag ik: "de jongelui die zojuist voorbij renden, horen die bij u"?
"U bedoelt die met die zweetbanden en de tekst: I AM A HORSE"?
"O, zeg ik, dat heb ik niet gezien maar ja, nu u het zegt het was niet rennen maar draven.
Ja, zei hij die oefenen voor blind paard. Het middenkader in spe Zij leren omgaan met luisteren, blindvaren op de baas en
hun zweettolerantie wordt getest op voldoende slijm (geslijm). Vandaag hebben ze een speciale opdracht: bedenk gezamenlijk een motto voor een nieuwe afdelingsstrategie. Ik weet natuurlijk wel wat er uitkomt immers een van de lopers is een vriendje van me en die heb ik terdege geïnstrueerd. Kijk, dat heb ik weer geleerd in mijn loopsessies"

Hij staat op en zucht diep. "Dank u' zegt hij '"ik voelde me heel ontspannen bij u...."

Weer wat wijzer geworden kijk ik naar de reiger. Hij doet niets en geniet van alles wat onder hem gebeurt. Krabt even onder zijn rechtervleugel en gaat daarna door met star vooruitzien. Ja, daar moeten die hardlopers eens naar kijken.

Ik sluit mijn ogen en denk na over het gesprek. Dat mag echter niet lang duren want nu hoor ik een kreunend geluid naderen.
Het duurt even voor het bij mij is. O, het is een oudere heer van mijn leeftijd. Ik roep:" hé opa, met welk doel strompelt u hier voorbij"?
Verschrikt kijkt hij me aan. "Ik probeer de jeugd bij te houden die zojuist u voorbijgegaan is. Ik wil niet achteropraken".

Ik nodig hem uit om even te rusten naast mij op de bank. "Ziet u die reiger daarboven op de grote boom.
Die zit daar al uren. Hij ziet al die hijgers als u voorbijgaan. Ik heb niet de indruk dat hij achteropraakt."

'Kom, draai een sjekkie van mij."

"Graag", hoest hij.

mijn veranderlijke gedachten
stellen zelfs mijn caleidoscoop
voor een raadsel
ben ik dan toch
die ik niet ben?

Julius Dreyfsandt zu Schlamm 2003


U zult dit wel tien keer moeten lezen om de wezenlijke betekenis van deze quote te kunnen begrijpen. Ik ben nu al aan de elfde keer toe en moet toegeven, hier heb ik iets bovennatuurlijks geschreven. Immers een jaar later kan ik deze zeldzame intellectuele beschrijving van mijzelf amper bevatten. Het kostte veel bezoeken aan mijn psychiater om de kern er van te begrijpen.

Op het eerste gezicht denkt u bij zichzelf, wat raaskalt hij daar. Ben ik dan toch die ik niet ben. BEN IK DAN TOCH DIE IK NIET BEN. Zo van: ik ben een appel, maar eigenlijk niet. Ik ben Julius, maar toch weer niet.
Daarnaast vang ik aan met: mijn veranderlijke gedachten.... De chaos is compleet en
aangezien ik ook nog ín een caleidoscoop kijk wordt het spoor mij geheel bijster. U weet wat dat is, zo'n kijkertje dat iedere keer na het draaien ervan andere kleurrijke figuren laat zien die in spiegeltjes worden weerkaatst. Het is niet meer in kaart te brengen, het overstijgt zelfs de chaos.

Mijn psychiater raakte er hondsdol van, hij kon deze gedachten niet duiden of verklaren, ook niet na toepassing van de regressietherapie en baarmoederreflectie. Een bredere aanpak bleek nodig te zijn.
Hij consulteerde deskundigen op het gebied van To Be Or Not To Be, Caleidologie en deskundigen die het Cryptogrammen tot een professie hadden kunnen maken. Zelfs de natuurwetenschappers, bekend met de chaostheorie en Einstein lieten hun licht er over schijnen.

Het bleek al snel dat sommige dingen niet te verklaren zijn en daarom werd er een pastoor en een paragnost benaderd.
Het was een uitdaging van de eerste orde: wie had Julius deze woorden laten spreken. Men was het er over eens dat dit niet van mijzelf kon zijn, hier was het hogere in het geding.

Bijbelteksten vlogen over tafel, de tafels van Mozes braken op die tafel en men bedacht, zo kan het niet langer.
Er werd een managementteam benoemd die het proces van studie en onderzoek zou gaan begeleiden.
Deze stond onder aanvoering van de hoofdredacteur van de Telegraaf omdat hij bewezen had de grootste problemen eenvoudig te kunnen neerzetten en dat het voor iedereen begrijpelijk zou blijven, ook als het niet altijd helemaal de waarheid is.
Maar dat laatste is een kleinigheid.

Intussen gingen mijn gesprekken met de psychiater gewoon door. Het ziekenfonds had toegestemd in de behandeling en dan ga je ook door met behandelen. Bovendien zat er een doctorspromotie in als hij mij tot het einde zou kunnen begeleiden. Om een tipje van de sluier op te lichten zal ik aangeven dat naast het bovenstaand probleem er nog vele
afwijkingen te melden waren. Zo leed ik aan: overschattingdrang, dat houdt in dat ik de andere kunne(mijn schatjes) te hoog inschatte.
Iets minder erg was de balneurose, weten dat je er twee hebt maar dat je er maar een voelt(of anders om)
Van ernstige aard bleek de ziekte van Prospect te zijn. Dit is het dwangmatig verzamelen van prospectussen(geen prostaten) en folders en die voortdurend op elkaar te lijmen. De behandeling van dit laatste kostte heel veel tijd. Alles moest weer losgemaakt worden. Gelukkig hielp mijn psychiater mee!

Er zat schot in de zaak waarover de deskundigen zich hadden gebogen, u weet wel die nieuwe chaostheorie die ik kennelijk had ontdekt, althans die via mijn mond naar buiten was gekomen.
Men was tot de conclusie gekomen dat als men jenever, cognac en zuiver bier in de juiste mate mengt en men drinkt dat tezamen met een specifieke Franse kaas(schimmel) en men doet dat een gehele dag, dat er dan een moment kan komen dat men de DWANG heeft om in de spiegel te kijken. (meestal op een toilet)
Er ontvallen u dan de volgende woorden: Ha Julius, Metha, Lia enz. ben jij dat? Nee zeg je dan, dit kan ik NIET zijn.

Vandaag was ik weer eens te gast bij mijn psychiater. Als men aan een behandeling bij zo iemand begint is het de bedoeling dat men daar zijn hele leven mee door gaat. Genezing is nooit mogelijk maar een verdere groei van problemen zit er wel degelijk in. Hij wordt dus een beetje een tweede vaderfiguur die alles nog eens dunnetjes overdoet of nog wat meer frustraties
toevoegt. Niet dat ik een slechte vader had, neen, bij mij was de reden hem op te zoeken dat ik aan het Glijbaansyndroom leed.

Dit syndroom uit zich in een stroef opstijgen van de glijbaan en het niet kunnen afglijden van diezelfde glijbaan.
Het heeft lang geduurd eer deskundigen doorhadden dat ook volwassenen, zoals ik er een zou zijn, daarvan last van zouden kunnen hebben.

In feite is dit syndroom een vorm van angst, maar niet zomaar een, neen, een zogenaamde 'dubbelhandicap angst'.
Het heeft ertoe geleid dat ik bijvoorbeeld nooit promotie heb kunnen maken of maar een keer van een sneeuwpiste heb kunnen afdalen. Ja, dat zijn zo de gevolgen van dit syndroom..
Laatst las ik in het Medisch Vakblad de Neuroot dat zelfs mensen seksuele problemen konden krijgen door dit syndroom. Dat verbaasde mij een beetje, daar er toch genoeg moderne en aantrekkelijke glijmiddelen in de handel zijn en soms zelfs vergoed worden door het ziekenfonds. Dus aan zuinigheid hoeft het niet te liggen.

Ook slipcursussen worden er bij veel rijscholen aangeboden, dus me dunkt, de markt heeft wel degelijk antwoord op een deel van die problemen die volgen uit het syndroom.
Ja, bij het opstijgen zijn er tegenwoordig ook middelen om het een en ander te realiseren. Pillen worden vaak aangeboden via internet, dus te koop lopen met zo'n probleem is niet echt nodig.

Maar ik dwaal af van de oorzaken van het syndroom alhoewel het nuttig is de gevolgen en de ernst daarvan toch even te benoemen.
Goed, mijn Glijbaansyndroom kent oorzaken. Eerst werd er gedacht aan een slechte darmwerking en dito stoelgang.
Dr. De Blieker te Mijdrecht ontdekte een zeer belangrijke oorzaak, namelijk het neerstorten van de baby bij een bevalling indien de moeder in zithouding bevalt. Deze specialist vergat echter te verklaren waarom het opstijgen een onderdeel van het syndroom is.

Welnu, hier lag een belangrijke taak voor mij weggelegd. Wie jarenlang een psychiater bezoekt, heeft inmiddels genoeg ervaring in het bedenken en verklaren van verschijnselen.

Toch heb ik een gedegen laboratoriumonderzoek laten doen met muizen. Een muis in een bak met een glasplaat erboven en een stukje kaas op dat glas en een muis in een andere bak zonder glasplaat.

Na gedegen waarneming bleek dat de muis met het stukje kaas telkens zijn kop stootte en het na verloop van tijd niet meer probeerde.
De andere muis daarentegen sprong vrolijk op toen ik hem het stukje kaas aanbood.....
Na deze analyse drong een traumatisch beeld mij op uit mijn verleden. Ik herinnerde mij dat ik op mijn donder kreeg in een schoolgang met van die uitstekende jasophanghaken. Als je een tik kreeg maakte je jezelf zo klein mogelijk, en telkens als je dacht, het is voorbij, ging mijn hoofd omhoog en stootte ik mijn hoofd tegen die klote haken.

Sindsdien ben ik nog maar een paar centimeter gegroeid. Het heeft mijn denken bepaald en ik ben daardoor ook een bescheiden mens gebleven. Laat staan dat ik nog ooit in was voor een promotie of een geweldige maatschappelijke taak. Ik leerde mijn plaats kennen......Niet hoger dan het maaiveld van ophanghaken.

Zie hier dus het onstaan van het opstijgdeel van het Glijbaansyndroom.

In de praktijk blijken het dus vooral de klein gebleven mensen die onnodig lijden aan het kort houden in het verleden.
Ik zou niet een goede onderzoeker zijn als ik ook niet gezocht zou hebben naar een behandeling.

Er bleek vroeger al een behandeling te bestaan waarbij paarden aan alle kanten door middel van touwen aan armen en benen de ledematen wat op wisten te rekken . Dat gaf echter te veel romp-slomp en niet ieder werd er wijzer van.
Bovendien werd het gevoel van een gering mens te zijn niet weggenomen.

De oplossing vond ik bij toeval in plaats van een zetpil in te zetten tegen hoofdpijn gebruikte ik een viagrapil. (verkeerd in doosje gedaan door apotheek, de Here prijze hem).
En zie wat geschiedt, ik dijde uit ook op plaatsen waar de pil niet voor bedoeld was en nam in gewichtigheid toe. Ik groeide aan alle kanten.

Ik kan nu echt gaan skiën, de lift brengt mij omhoog en ik ben met mijn gewicht het eerste beneden...

Nimmer zag ik zo
de maskers vallen
in een klucht,
ongeschreven,
waar de ware mens
niet voor zijn eigen
bevalling vlucht


Dit is wel een heel vrije en oppervlakkige vertaling van Prof. Dr. Janus Hortus Botanicus te Praag.
Deze tekst komt uit het Zuid-Goenureusisch;
ik geef u hier de letterlijke tekst zodat we er later geen misverstanden over kunnen hebben.

sifilus meo
herbes mascara
druiper kluche
nakete
niente viagra ego
in grativa

U ziet als leek dadelijk al dat de heer Janus op de dag van de vertaling met andere dingen bezig was,

U begrijpt dat met deze tekst wordt bedoeld: "zet je pet af als je naar bed gaat":
Kleed u volledig uit, ook uw dagelijks gezicht en kruip zonder pet terug in de moederschoot,
het bed.

En dan krijgt deze tekst een heel andere betekenis.. Immers zonder pet krijgen de hersenen de kans om te luchten:
Dit moet u dan in metha-vieziesche zin zien.

Droom weg en ervaar opnieuw het beschermende vruchtwater van de moederschoot.
Daar er nergens anders was de symbiose, één zijn met alles, nog een feit.

Wij verlangen ons hele leven naar de terugkeer in dit aardsparadijs: het vruchtwater van het verleden.

Toen de Schepper zei: er zij licht, was het met het geluk afgelopen en worstelend kwamen we ter wereld.
Ik meen te moeten stellen, dat dit een slordigheidje van de Schepper was.

Hier blijkt weer dat we niet voor onze bevalling kunnen vluchten, we werden er toe veroordeeld.
"Zonder pet in bed" is nu de leuze van de laatste therapievorm.

Mocht u belangstelling hebben, u kunt zich bij mij aanmelden.

U wordt geholpen en ik word slapend rijk!

Het bewogen leven van Jozef, een roestige spijker te Schuur

Reeds lang vertoeft Jozef in het tehuis voor oude spijkers, Roest Rust te Schuur nabij Het Zagencomplex.
Hij is daar flink in de vergetelheid geraakt. Hij wordt ook wel Jozef de Kromme genoemd daar hij na een misslag van een timmerman gekromd verder door het leven moest. Hij werd afgekeurd voor het grote werk en mocht alleen nog dienst doen als invaller voor lichte en niet diepe klussen.

En bij niet diepe klussen, die sowieso gering van aantal zijn, raakt ook een spijker uit zijn doen en een verdere aftakeling was dan ook geen verrassing. Hij leed vervolgens aan de ziekte van de Versnelde Roest, een bij spijkers en ander ijzerwerk veel voorkomende kwaal en zoals u weet, zo gauw men besmet is, in dit geval door roest, helpen geen reïntegratieplannen meer.

Helaas verloor hij rond die tijd ook zijn liefhebbende echtgenote, Suzan de Schroef, die toch als kwiek bekend stond, aan de verdrinkingsdood in een oude cementton, waar zij ter plekke verstijfd in het cement achter bleef.

Nee, veel geluk heeft Jozef niet gekend, en slijt zijn dagen in Roest Rust.

Nou moet gezegd worden, dat Jozef door zijn houding een uitstekend biljarter is geworden. Weliswaar met twee ballen, maar allee, dat doet weinig terzake. Hij is een kei in het stoten.... Hij had dat onthouden uit zijn beroepsleven, hoe het stoten vooral niet moest gebeuren. Hij had er zijn handicap aan overgehouden met alle gevolgen van dien.

Hij was ook voorzitter van Roest Rust Biljart en kon door zijn houding dicht bij de mensen staan en was van nature erg begaan met lotgenoten. Hij was ook een voorbeeld voor startende duikers, hij had de perfecte houding voor een goede start
Het werkelijk duiken is hem door artsen verboden daar het water het roesten drastisch zou bespoedigen.

Het bestuur van Schuur had op een dag besloten dat er bezuinigd moest worden en net als in de mensenwereld leidt dat tot opruimen. Er moest plaatsgemaakt worden voor nieuwbouw spijkers immers de jeugd heeft de toekomst.

De uitvaart van Jozef vond plaats op een zaterdagochtend omdat de milieustraat dan geopend is.
Samen met oude planken uit Het Zagencomplex werd heel Roest Rust geruimd en op een aanhangwagen vervoerd naar de laatste plek...

Dat hij moge roesten in vrede

Zoals bekend kennen weinig Nederlanders het Wilhelmus uit het hoofd. Begrijpelijk want wie kent die oude Wilhelmus nog en wie weet waar Nassau ligt. Ook de tekst is uit een grijs verleden.
Geen hond snapt dat.

Dus ik de knuppel in het hoenderhok gegooid. Dat gaf me toch een lawaai. Een echte Nederlandse Polderoverleg Commissie moest uitkomst brengen.

Ome Arie uit de Jordaan, Karel Visser uit Feyenoord en Henri de Geul uit Maastricht waren bereid te polderen.
Natuurlijk was ik de voorzitter immers er moesten ook knopen doorgehakt worden. En knopen gingen er over de tafel.
Ieder bier schept zo zijn eigen knopen is mijn conclusie.
Het polderwater kwam soms tot onbeheersbare hoogte.
Voor de beslissende bijeenkomst te Maastricht was de conferentieruimte ook van buiten al opgehoogd met zandzakken.

Tijdens het stemmen over de uiteindelijke tekst waren de heren al in kennelijke staat. Ze wisten dat ze konden blijven slapen.
Maastricht is nu eenmaal gastvrij.
Het was voor mij dan ook niet zo moeilijk om mijn eigen tekst door te drukken. Het kostte wat borrels en bier maar daarna kon ik in alle rust het besluit nemen.

De Rijksvoorlichtingsdienst had namens Hare Majesteit laten doorschemeren, dat de melodie onveranderd moest blijven.
Dit om ouderen de kans te geven de oude tekst zachtjes mee te zingen.
Het is dus een echt vollukslied geworden. geen getob meer met de geschiedenis, geen oude figuren meer over de vloer, kortom rechtstreeks uit de kroeg.

In het tv programma Het Volksleven van aanstaande zondag
zal onder begeleiding van de Koninklijke Fanfare De Polderschuiten uit Waterswoude het Gereformeerd Gemengd koor Jubilate Gladiolus uit Slaphorst het lied aan het volk presenteren

Ik wijs u er nogmaals op dat de melodie onveranderd is gebleven
en dat de tekst als volgt luidt:


titel: Me Soethout As Geweer


so soet as unnu droppie
un lollie uit du bus
be jij mu fainu moppie
ik gif j'un dikku kus
gin meit gif mir
die andag
so klef en kir op kir
wie hat ta mogu dromu
me soethout als gewir

wa fain so desu romansu
geluk mun innug dil
ju ben un bruit me kansu
je ben mu ech tu veul
un lefelang
veul keinder
en bijslag in mun sak
ju borsten sijn mu pilare
mu daguluks gubak



Lang leve Nederland en Oranje!