foto

Vandaag heb ik de grote eer een edel mens te ontmoeten. Alhoewel klein van stuk, straalt hij, ja het is een hij, iets uit dat slechts weinig mensen is gegeven nl. wijsheid met de grote W.

Na jaren van proberen om een vraaggesprek te hebben met deze persoonlijkheid is het uiteindelijk, door bemiddeling van de majesteit, gelukt hem hier nu te treffen in het atrium, de binnenplaats van zijn sober optrekje.

Ik stel u voor de wereldvermaarde wijsgeer, Rhami Geslotie uit India.

Julius:
Met welke titel behoor ik u aan te spreken?

Rhamie:
Zeg maar Slotie, ik hou van eenvoud

Julius:
Ik val maar direct met de deur in huis, hoe bent u zover gekomen zoals u nu bent?

Rhamie:
Ik heb mijn bril afgezet en ben gaan denken. Ik ben gestopt met denken en ging voor me uit zitten turen
Toen ging het licht schijnen. Ik zag ineens alles wat ik niet nodig had en liet toen een kringloopwinkel mijn spullen ophalen. Ja, ik hecht aan de kringloopfilosofie en als ik het later mis, komt het wel weer terug.
Sindsdien wordt er voor mij gezorgd door mijn talloze leerlingen.
Je ziet ze daar allemaal mij smachtend aankijken, mooi hé?

Julius:
Geachte Slotie, de vraag waar nagenoeg de hele mensheid mee worstelt is de vraag: wat is de zin van het leven.
Men komt daar niet uit en men moet men alles geloven wat de religies ons vertellen?
Mag ik uw mening daarover hebben?

Rhamie:
Beste Julius, die vraag had ik niet verwacht van jou.

Julius:
Ja, neemt u mij niet kwalijk, ik zit hier niet voor mijzelf maar voor onze grote groep onwetende lezers.

Rhamie:
Juist, dan zal ik maar van start gaan. En daar heb ik direct de koe bij de horens gevat, men gaat van start
Men steekt de sleutel in het stopcontact en de auto start (meestal)
Dus zodra we geboren zijn gaan we van start, hangen wat jaren aan moeders rokken, leren daarna alles dat we niet nodig hebben. Leren het vervolgens weer af om toch nog iets aan ons leven te hebben en dan komt ineens de prangende vraag:

-Wat is de zin van het leven.-

Nu kan men verschillend met het woord "zin" omgaan........

A ) ik heb zin in een appel
B ) een zin met woorden
C ) ik heb er geen zin in
D ) het woord "zijn" wordt soms in dialect als "zin" uitgesproken.

Je ziet dat er met het woordje "zin" nog al wat mogelijkheden zijn.

Het gaat er dus niet om de vraag: wat is de zin van het leven. De vraag is voor welke betekenis van het woord "zin" kiest men
De Hedonisten kozen voor de zin: ik heb trek in een appel, genieten dus. Net als de Brabanders dus en een enkele Zeeuw

Jouw vrouwelijke lezers zullen zich al gauw kunnen vinden in het gezegde: ik heb er geen zin in.....

Er zijn mensen die beweren dat er geen zin bestaat in het leven. Wel dat is natuurlijk oliedom. Vraag aan een bosneger: wat is de zin van het leven: hij zal onmiddellijk antwoorden: dobbelen. Hij doet daar niet moeilijk over.

Het probleem is dus in feite begonnen met het denken over het een en ander.
Dat heeft weinig zin. Kijk naar de kosten van jullie nieuwe Betuwespoorlijn. Er is geen deskundige die zich daar niet mee bemoeid heeft en wat blijkt, de lijn wordt twee keer zo duur als gepland.

Nee, de zin van het leven, zoals ik die zie en ervaar is vrij simpel: ik schrijf die zin (in de vorm van een vers) zelf en die luidt:

wacht niet tot een ander
die voor jou de zin bepaalt
schrijf hem zelf en
hou je daar aan vast
en mocht u er toch mee tobben
ga naar een dichter
die schrijft een zin
en uw leven wordt minder belast
immers hij kan u vertellen
in EEN zin gevat
dat de zin van het leven
in uw droom is samengevat

Julius:
Ik ben hier stil van geworden meester Slotie.......sprakeloos..... U lost hier voor velen iets op dat niemand voor u heeft aangegeven....... ik dank u hartelijk voor dit gesprek.

Rhamie:
Ja, mijn droom is veel geld verdienen, zie ook mijn bijdrage aan de Betuwelijn,
Ik stuur je nog de rekening voor deze audiëntie.

Zoals u wel door zult hebben denk ik zeer diep over de dingen na.
Dit gaat zelfs zover dat ik echt aan handelen niet meer toekom.
Het verbaast mijzelf dan ook, dat ik hier en nu nog tijd heb om dit
met u te de delen.

Het is dus een tijdrovend en vermoeiend proces en daar gaan we
al de mist in. Het is een proces en u weet, op allerlei gebieden
kunnen processen lang duren. Rechtbank, ziektes enz enz.
Soms lopen procedures uit in processen en dan wordt het echt
een litanie van alle heiligen.

Zo buig ik mij heden over de tegenhanger van de stichting VIDO (vrouwen in de overgang) namelijk de stichting MIDA (mannen in de achteruitgang).

Ik behoor tot die mannen die beseffen dat slechts de achteruitgang het toekomstig proces is. Ja, ik kom er eerlijk vooruit, ik ga achteruit.

Met een aantal gelijkgestemden komen wij om de maand tezamen in ons (nog niet gesubsidieerde) verenigingsgebouw.

We bespreken onze gevoelens. Althans dat proberen wij, we weten er geen raad mee, want wat zijn gevoelens?

Onze gespreksleider Karel legt uit dat een teleurstelling na een verlies van Ajax een gevoel is.
Gretig springen de meeste mannen nu in de nabeschouwing van de laatste wedstrijd van Ajax.
We praten over tactiek en de gemiste kansen. We hadden een aanknopingspunt gevonden en de emoties lopen erg op.
Karel raakt de grip kwijt. Hij is Feyenoordfan en kan niet meer neutraal het gesprek leiden.
Alle achterstallige en ingehouden agressie vliegt over tafel.
De conciërge moet ons allen uit elkaar halen.

Toen de rust was teruggekeerd stelde Karel voor om de beleving, het ervaren van de achteruitgang maar eens in de praktijk te brengen en zou voor de volgende keer een touringcar huren.

Aldus geschiedde. Wij allen werden verzocht zodanig plaats te nemen dat we tegen de rijrichting in zouden gaan zitten,
Zo konden we a) de achteruitgang echt voelen en b) als we naar buiten keken lieten we alles achter ons.

Dit maakte diepe indruk. Immers de mooie vrouwen kwamen niet meer op ons af maar we konden slechts de ruggen waarnemen van de dames op de fiets en wandelaarsters.
Het werd stil in de bus... Zelfs Karel, een doorgewinterde 50 plusser, wist er geen raad mee.

Tijdens de lunch konden wij het broodje kroket niet weg krijgen.

De buschauffeur was niet te beroerd om even langs de roze lampjes te rijden om te zien of de stemming er weer in kon komen.
Het mocht niet baten, we waren afgeknapt.

In stilte gingen we allen naar huis en schoven stilletjes aan tafel bij moeder de vrouw voor het avondeten.

Kop op Piet, "je laat het er toch niet bij 'hangen', ik kan nog jaren van je houden ", zei mijn vrouw.

Ja, makkelijk praten dacht ik, zij gaat over en wij gaan achteruit

Enige en algemene mededeling

  +
+++
  +
  +


# hij ging ons voor, ver voor
wilde ook niet achterblijven #


Karl-Eduard Dreyfsandt zu Schlamm
onze Karrie


weduwnaar van Charlotte de Pieckere

geboren op 20 september 1920 te Vreeshoven (Nederland)
overleden in het Verzorgingshuis de Laatste Hoop
te Sint-Vesteren op 20 november 2006 (België)

Karl is in stilte begraven

Sint-Vesteren, 20 november 2006

namens de familie:

Mr. A.H.M.ten Bogaerde, ex. test.

-----------------------------------------------------------------------

IN MEMORIAM

Met het heengaan van Karl, mijn vader, verliezen wij een voorbeeld voor ons allen.
Hij was een zoon van de reeds te vroeg gestorven Julius Amadeus en Jeannette, geboren Trörwillg.
Geheel volgens zijn laatste wens wilde hij in stilte begraven worden. Wij waren er dus niet bij.
Bij de ingang van de begraafplaats namen we afscheid van onze Karrie.
Hij wilde de laatste meters alleen afleggen. Zijn motto tot het einde bleef: Ik ga voor, ver voor.
Dat hield dus in de we niet verder konden mee treuren dan tot het hekwerk van de ingang.

Karl was een onbescheiden man, een man die zich graag liet horen en zien
Als vader hebben wij hem weinig kunnen zien daar hij altijd voorop moest lopen
Of het nu de fanfare betrof, hij liep met het vaandel, of bij een zegenrijke processie door het dorp.
Vader trok voorbij, maar wel in de voorste gelederen.

Dit vooruitstrevend gedrag was een oude familietrek. In betere tijden behoorde onze familie tot de aristocratie rond de hertog van Schweinfurst. Toen al liepen de Schlammetjes voorop.

Tegenwoordig gebruikt men de term Hielenlikker. Een verbasterd woord voor Heil-Ikke.

Mijn vader was dus een man die voorbij trok. Hij keek ons nimmer aan in het voorbijgaan.
Hij nam zijn taak zeer serieus. Met strak gezicht en dito pas liep hij voor de stoet uit. Zie mij, moet hij aldoor gedacht hebben.

Dat voorop lopen voerde hij dan ook tot in den treuren door. Wij vragen ons nog af hoe hij zoveel nazaten heeft kunnen voortbrengen. Ja, in aantal liep hij voorop, aangemoedigd door onze moeder de heilige kerk.
Maar ik hoorde mijn moeder Charlotte de Pieckere nog al eens klagen: "Karl komt altijd te vroeg klaar."
Op dit gebied blijven wij met grote vragen zitten. Vader sprak daar niet over.

Dus het voorop lopen kende ook zijn nadelen. Men is ook als eerste thuis. Dat schept onrust voor iemand die er toch als eerste bij wil zijn. Zich wil laten zien. Tegenwoordig heet dat profileren ofwel voor de file uitlopen.

Vader had geen beroep geleerd, dat hoefde vroeger niet. Men werd geleerd de tijd door te komen.
Nu kwam hij die tijd wel door. Hij verliet al vroeg in de morgen het huis. Zijn vrouw Charlotte de Pieckere deed haar naam eer aan.

Vader had net als zijn vader een vrouw uitgekozen die, behoudens ruimte voor voortplanting, weinig ruimte schiep tot verder vreugde. Jeannete, geboren Trörwilgg was in het dagelijks leven zwaar op de hand. Niet alleen qua gewicht maar ook haar gezicht straalde de ganse dag het beeld van een stervende zwaan uit.

Vader was een verwoed verzamelaar. Zijn belangrijkste liefde op dat gebied waren de Sachets de Sucre, in die tijd nog een bijzonderheid. Nu zeggen we gewoon suikerzakjes.
Als hij tegen de avond huiswaarts keerde stond hij stijf van de stress door het overmatig gebruik van cafeïne.

Dat was de tweede reden waarom Wij maar uit zijn buurt bleven.
Wellicht is dit een antwoord op de vragen die wij hadden over het geslachtsleven van vader.

Vader had geen vrienden. Hij zei altijd: "Ik heb geen behoefte aan meelopers"
Hij wilde voorop lopen....

Gelukkig heeft hij nog een tijd mogen vertoeven in verzorgingshuis de Laatste Hoop of zoals hij altijd zelf zei;
"ik woon op de De La Hoo". Dat klonk wat deftiger. Ja, wat er in zit, krijgt men er niet zomaar uit....

Namens de familie dank ik dan ook het personeel. Men moet vaak tot de H.Geduldius gebeden hebben.

Dat hij ruste in vrede.