Terrasjesweer?

Een beetje zon in het straatbeeld bij vriestemperatuur doet wonderen. De toeristen wagen zich buiten en sommigen zie mijn foto die ik morgen ga publiceren genieten zelfs van een terrasje.

Deze foto heb ik genomen van over het muurtje van het nonnenklooster. Het klooster van de Recollectinen dus dat nu in privé-handen is.

Op de achtergrond zie je de torens van het kasteel. Zij zitten nog juist in de blauwe ochtendkleur.

Dit hotel ligt dichtbij het water. Je kunt dus vanuit je kamer, als je aan de achterzijde van het hotel logeert, o.a. uitkijken over de Ourthe, het kasteel, het Recollettenklooster, de mini-golf en de Omalius-rots.

Hotel des Comtes

Gisteren in mijn artikel had ik het over een "warme poep", nu, 't mag eens iets anders zijn, wil ik het hebben over een koude wafel. Want ik kan mij niet van de indruk ontdoen dat de wafel die ik buiten aantrof (zie foto), niet echt warm zal geweest zijn.

Ik vraag me daarenboven ook af of je zo een groot exemplaar gemakkelijk kunt opeten.

Dit restaurant heeft er iets op gevonden om klanten te lokken. Een warm dekentje of plaid kan wonderen doen, maar anderzijds wie gaat er met zulk een weer op het terras zitten?

Gisteren postte ik een foto van "La Vieille Demeure", nu zie je dezelfde zaak maar in de achtergrond.

Deze foto werd gemaakt vanop de brug over het Koning Boudewijn park en links zie je het opschrift van "Le grand VERRE", een sterrenrestaurant in hartje Durbuy.

Deze zaak kennen jullie vermoedelijk al. Heb deze al een paar keer in beeld gebracht. Ik denk dat alle toeristen die Durbuy hebben bezocht van deze taverne al een foto in hun archief hebben.

Ik heb mij eens gewaagd aan een niet-alledaagse foto.

Heb deze gemaakt in een steegje en mijn camera hoog boven mij gehouden om dit beeld te kunnen schieten.

In feite kon ik niet veel anders ook, want er stond een metershoge muur voor mij (zie zwarte rand onderaan de foto).

Hierna een zicht op de immense toren en toegangspoort van het kasteel en gedeelte van de omwalling. Iets verderop het kerkje van Durbuy.

Iedereen kent die film wel en zijn vervolgverhaal. Een kerstverhaal dat zich afspeelt in Amerika, waarbij een jonge snaak "Kevin" de strijd aangaat met twee inbrekers.

Wel als je nu door de straatjes van Durbuy loopt is het niet "home alone", maar "all alone"

Je ziet geen kat op straat.

Hierbij nog eens een panoramisch zicht van het stadje.

Ja de bomen en takken die het zicht belemmeren kun je wel niet wegdenken. Ik ben al lang blij dat er geen bladeren meer aan de bomen hangen. Ja onderaan aan de foto hangen er wel nog een paar rosse

Ja, als er niet veel te beleven valt wat doe je dan foto's maken van een paar torens.

Heb je een klein dorstje? Zo ja, misschien volgend opschriftje lezen dat ik onlangs las op het venster van een tavernezaak.

Dit zullen dan de laatste foto's zijn die ik gemaakt heb in het stadje waar er een vleugje "Kerst" in verweven is. Toch voor dit jaar dan.

Foto 1

Foto 2

Naast de Sanglier is er niet te lang geleden ook een pralinezaak bijgekomen. Ik laat je zelf ontdekken welke.

In het centrum van Durbuy heb je een kleine brocanterie en als ik er passeer kan ik het niet laten om eens binnen te gaan kijken.

De deur staat open dus de drempel om te overschrijden is heel miniem. Je wandelt namelijk zo weer buiten zonder iets te kopen.

Foto 1

Foto 2

Zin in een stukje kaas?

Deze winkel heb ik al eens in het vizier gekregen en toen heb ik een foto gepost met de Ardeense hespen.

Nu merkte ik op dat er buiten aan de ingang ook een wijnton stond waar een grote ronde kaas oplag. Ik vraag me af of je hiervan moogt proeven. Hij was nog niet aangesneden en heb dus niet aangedrongen.

Een eenzame soldaat houdt de wacht voor deze kledingzaak.

Nee, mijn foto (zie hierna) is niet mislukt. Dit is wel degelijk de sfeer die de uitbater van dit chalet wilde creëren. En nog een nieuwtje, de foto werd gemaakt bij klaarlichte dag.

Ik ben er niet zo een voorstander van, maar het is eens iets anders en ik wou dit met jullie delen.