Ruzie onder kluizenaars.

O,

O Toos
zo broos,
zo brak
zo bruin.

O Trien
zo koos
zo mak
zo schuin.

O Lil
zo gril
zo grof
zo bruis.

O Mien
zo stil
zo dof
zo kuis.

O vrouw
zo heet
zo schijn
zo los.

O man
sekreet
zo pijn
de klos.


Blues.

Wij kunnen mensen niet veranderen.
Onze taak is onszelf te verbeteren en andere
gelukkig te maken,
en daar hebben we het al druk genoeg mee.

Vrouw,


                        Ik zag har staan                 
       in het tegenlicht,
                  vrouw,               
         godinnen silhouét.               
                  eeuwige topic.   
         die                                      
           verglijd, van                        
                   rups tot pauwenoog             
                   van                                      
                    kamille tot                           
                lotusbloem,          
                                 vrouw,                                  
                                  gedroogd of                          
                                 in lentetooi                           
 vrouwen                     
                                blijven eeuwig mooi.            

BLUES

....dat een slecht geheugen zo goed is in het oproepen van dingen die je maar beter kunt vergeten?
....dat de gemakkelijkste manier om iets te doen altijd fout is?
....dat de weegschaal bij de dokter altijd een paar kilogram meer aanwijst dan die in uw badkamer?
....dat de kranten die je op je vloer legt om gemorste verfspatten optevangen, zo facinerend zijn om te lezen?
....dat mensen die goed zijn in het onthouden van grappen, nooit kunnen onthouden hoe vaak zij die u al hebben verteld?

Het is gemmakelijker de energie van de jeugd te hebben op je oude dag,
dan de wijsheid van de ouderdom in je jeugd.

De zalige warmte van de open haard bij strenge vorst,
de koele schaduw tegen de hitte van de zomerzon.
De balk die mijn huis schoort, het dak al jaren torst,
de deur van mijn woning, waarin gebeiteld, welkom.

Het bed waarop ik rust, een twijfelaar of ledikant,
de romp, de masten van mijn schip, dat dobbert in de vliet.
De steel van mijn spade, na jaren gevormd naar mijn hand,
het hout van mijn wieg, die douwdeinde op moeders lied.

Maar hout, warm, koel, stevig, eik of fineer zo fijn,
zal ook eens de mantel van mijn laatste rustplaats zijn.


Blues.

Wanneer heb ik laatst gezegd, "ik hou van jou."
was dat gisteren?
Toen je dicht in mijn armen lag te rillen van de kou.

Of met je verjaardag toen werd je 50 jaar,
was dat gisteren?
Je weet wel met die blauwe strikjes in je haar.

'tWas tegen jou, in't liefdesdorpje aan de schelde,
was dat gisteren?
Toen je onze toekomst voorspelde.

Alles wat je toen zegde is al uitgekomen,
was dat gisteren?
Of ben ik nu aan't dromen.

Je werd 50 jaar, 't was voorspeld, in Lillo, en rillend van de kou,
'tWas toch gisteren,
toen ik zegde, " Ik hou van jou."


Blues.

Vroeger bracht u uw kinderen naar bed, en kreeg ze in slaap met een verhaaltje. Tegenwoordig komen ze laat in de nacht, of in de vroege morgend thuis, en vertellen u verhaaltjes die u de rest van de nacht wakker houden.

Het zaad,
geankerd tussen dromen
van morgen,
en plannen van vandaag,
begrijpt nu dat zelfs,
zij die op de rotsen vielen,
ook een kans
hebben gehad.

Waar viel jij?

Blues.