Ze hadden er allen spijt van.

Soms zegt men wel eens waar is den tijd, toen we nog kinderen waren. En dan komt telkens weer hetzelfde verhaal in mij op, een verhaal waar ik zelf deel heb van uitgemaakt, en dat nu mijn zeventigjarenoude hart toch deugt doet.De onderwijzeres zou een bandrecorder meebrengen, en daarop mochten we allemaal een stukje voorlezen, later zouden we dan onze eigen stem kunnen beluisteren. Een voor een gingen we naar de microfoon. Alhoewel we er allen toch wat moeite mee hadden, we hadden het gevoel dat onze lippen soms aan elkaar kleefden, brachten we het er niet zo slecht van af, dachten we. Tot we onze eigen stem hoorde, nu was er ook een kameraadje dat nogal veel doddelde. Bij het afspelen van zijn beurt, werd er gechiecheld in de klas. Ik had er echt medelijden mee, en besloot om na de middag een snoepje meetebrengen voor Walter.
Toen ik hem het zakje gaf, zegde hij bedeesd "danke,"hij lichtte de klep van zijn bank op en legde de zuurtjes erin. Het duurde even tot het bij hem doordrong dat het vak gevuld was met nog meer zakjes snoep, appels zelfs een paar matchbox autootjes. Al mijn klasgenootjes hadden hetzelfde idee gehad zoals ik en hadden tijdens de middagpauze iets voor hem uitgezocht om het goed te maken.
Zouden ze dat nu ook nog zo oplossen ????????
Blues.




















