Tók!!!

Gisteren is de spits eraf gebeten.

Het was spannend... ongelooflijk spannend!

Met exact 30 repetities – in ons theater het absolute minimum- was het angstig afwachten hoe het stuk bij de eerste voorstelling zou overkomen.

En ’t heeft gewerkt! Tot grote opluchting en plezier van spelers, regisseur, assistentie en techniek bleek het toch een schot in de roos.

Het publiek was tevreden en we zagen heel wat blije gezichten.

Eerlijk gezegd toch enigszins tot mijn verbazing, want ik voelde mij over het geheel zeer onzeker. Niet zonder reden trouwens; ik heb tijdens dit repetitieproces vaak gedacht dat mijn grote goesting in acteren danig aan het tanen is en me afgevraagd of ik nadien nog wel zou willen spelen.

Ik had er op voorhand weinig vertrouwen in, maar ik had het dus mis.

Enkele zéér beangstigende momenten, waar het echt dreigde fout te lopen, werden op handige manier opgevangen, maar ik heb nadien enkele minuten letterlijk staan shaken en met kurkdroge keel van de schrik moeten verderspelen.

Hoedanook : OEF!!! Èn geweldig blij dat ons publiek zich duidelijk geamuseerd heeft...

Nog vijf voorstellingen te gaan...Ik weet nu al, dat de perfecte routine in dit razende spel er bij de dernière zal zijn.
Het is dàn pas dat iedereen en alles zijn juiste plaats en tempo krijgt, dàn zou je echt goed kunnen doorgaan. Helaas zijn wij amateurs en moet het bij die 6 opvoeringen blijven.

Maar ondertussen gaan we de toeschouwers en onszelf hopelijk nog op vijf amusante avonden tracteren.
 Elke stad heeft zijn Shakers, de trendy taverne waar iedereen gezien wil worden. Pafferige poseurs en yuppies proberen er wanhopig de leegte van hun bestaan te vullen met Cuba-libre of tequila sunrise. Zonder het risico een goed gesprek te moeten voeren, kunnen de jongens, die de gezelligheid van hun voetbalkantine even beu zijn, zich vergapen aan de opgeplaasterde verleidelijkheid van de vrouwelijke klanten. Op het ritme van de muziek mixen de barmeiden hun cocktails. Met de glimlach snoeren ze elke zelfingenomen macho de mond en ontwijken elegant de "losse handen" van het clienteel met hangbuik. Vier actrices spelen in een hels tempo een twintigtal verschillende personnages. Zij zijn tevens uw gids en vertellen ongezouten en met het hart op de tong over hun klandizie, de handtastelijkheden en stoerdoenerij, over zware benen en pijnlijke eksterogen, de oorverdovende muziek, maar ook over hun kleine en grote problemen, hun dromen en verlangens die hen in gedachten ver doen uitstijgen boven het alledaagse en vooral nachtelijk werk achter de tapkast.

Shakers is soms ontroerend, soms grof, maar vooral onweerstaanbaar grappig

Vandaag nog een foto.

Een recente ditmaal en allesbehalve flatterend, maar dat moet ook kunnen, vind ik.

Want : het is een uniek document.

Samen confituur maken, of tenminste de voorbereiding daartoe (de voorbereiding is het grootste gepruts-zeker als het over sinaasappelmarmelade gaat!):  we hadden het nog nooit eerder sàmen gedaan.

Herman was er al lang naar aan ’t vragen : nog eens van die zelfgemaakte...

Omdat ons moeke er ook zo dol op is maar geen suiker mag eten, bereid ik hem volledig suikervrij.

Vijf kilo appelsienen geeft afgewerkt negen bokaaltjes suikervrije confituur.

Ze staan daar nu zonnig-oranje te stralen op het aanrecht.

Moeke zal content zijn en zelf zullen we er natuurlijk ook enkele bewaren om van te genieten.

Het bijgaande ontluisterende fotootje  is een beetje als tegenwicht bedoeld.

Omdat  ik nu dagelijks gedurende een uur of twee oude dia’s zit in te scannen en daarbij meermaals in de verleiding kom om mijn ondertussen vergane glorie op dit blog te etaleren.

Vandaag dus een foto van een rommelige keuken, een jeugdige grijsaard en een verfomfaaide  boerentrien, compleet met schort en speldje-in-het-haar, dan kan ik de volgende dagen weer met een gerust hart wat stoef-foto’s van vroeger op mijn blog zetten.

Gisteren eindelijk heerlijk helder vriesweer!

In de voormiddag ben ik met mijn wandelvriendinnen op stap geweest. Zoals gewoonlijk doen we een wandeling van een achttal kilometer door het bos.

Herman werkte verder aan de omgevallen bomen en buiten wat boodschappen (de kettingzaag, cirkelzaag en snijbladen van de hakselaar moeten geslepen worden, maar bij de slijper wordt niet opengedaan) blijven we in en rond het huis.

’s Avonds bij het laaiend haardvuur helemaal opgerold in de zetel gezellig naar TV kijken, de winterdons op ons bed gelegd – daar was het tot hiertoe te warm voor - en zo goed als onmiddellijk in slaap vallen. Een heerlijk winterse dag was het!

Voor mijn gevoel was ik pas in slaap, wanneer een nijdige Biep! me opschrikt.

Ik kreun Oh neee... want ik weet dat Hermans GSM dit om de zoveel minuten opnieuw gaat doen totdat hij weer opgeladen wordt. Ik kreun ook in de hoop dat Hermans frank zal vallen en hij zijn mobieltje voor de rest van de nacht in de living gaat leggen, maar hij verroert zich niet...

Ik val terug in slaap...

Een kwartier, twintig minuten later....Biep!  Nijdig geluid verdomme!... Ik draai me op mijn andere zij en slaap weer in.

Biep! Alsof er een knikker op een marmeren vloer ketst, zo klinkt het...nijdig-kapot-ondraaglijk! Herman slaapt er dwars doorheen.

Ik hoop nog steeds dat hij er iets aan zal doen, maar slaap toch telkens opnieuw in.

Bij de achtste of 10^de  biep! raast de adrenaline door mijn lijf! Ik spring niet al te zachtzinnig uit bed,  loop rond, knip het leeslampje boven zijn kop aan terwijl ik gedempt vloekend Choattenieresèg! (god-en–here-zeg) zijn GSM op zijn nachtkastje vastgrabbel, die liefst door het venster de voortuin zou willen inkeilen, maar hem dan toch veilig ver genoeg in de living ga leggen.

Het lichtje brandt nog als ik de slaapkamer inkom, Herman heeft het dekbed over zijn hoofd getrokken en ronkt stillekens verder.

Het is bijna drie uur...alles in mij is nu klaarwakker en blijft dat tot de ochtend.

Bij ’t ontbijt vraag ik of hij daar zelf geen last van heeft, van dat hatelijk geluid?

Hij heeft het niet gehoord zegt hij, weet zelfs niets van het lichtje dat ik aanknipte.

“Ge hebt hem dan toch zeker wel  ingestoken om bij te laden, zoetje?” vraagt de olijkerd...

Achter in onze tuin is “ons bosje”, een stuk van zo’n 250 vierkante meter, waar berken en verschillende soorten dennen groeien.

Toen we vanmorgen naar buiten keken leek het allemaal nogal mee te vallen, wat stormschade betrof : in de voortuin wel veel rommel van kleine lorkentakken (er staat een groepje van 4 mooie oude lorken), maar achteraan was er zo op het eerste gezicht niets fout.
We zaten nog uitvoerig te ontbijten en wilden nadien rond gaan wandelen om alles eens goed te bekijken, toen er gebeld werd.

Ik deed open en zag dat er door onze naaste buur een briefje op onze deur was geplakt : “Ben om +- 12 uur terug”.

Voor de deur stond echter een vrouw die ik nog nooit eerder gezien had.

Het bleek onze achterbuur te zijn, degene die achter ons bosje woont dus.

Tot onze verbijstering blijken er maar liefst zes grote bomen ontworteld te zijn, waarvan er twee op haar boothuis en vier andere op onze nevenbuur zijn houtschuurtje waren terecht gekomen.

Vanuit de living konden wij er nauwelijks iets van merken, omdat er nog wel iets van bomen voor staat.

De schade aan de gebouwtjes lijkt mee te vallen, maar je kan het echt niet goed vaststellen, zolang die grote bomen met alle takken erop liggen.

Werk aan de winkel dus!

Ik heb al naar de verzekering gemaild en foto’s van de omstandigheden genomen, maar ik veronderstel dat er eerst een expert zal moeten komen, vooraleer we iets mogen doen. Enfin, we wachten nu maar op antwoord.

Van een van de bomen heb ik zeer veel spijt dat hij gevallen is, het was een soort spar met heel zachte platte naalden, een prachtige boom van een jaar of 35...

Hij zag er kerngezond uit, maar als je ziet hoe oppervlakkig het wortelstelsel is, zit zo’n kanjer toch maar een 40-tal cm diep, hoewel hij enkele zeer dikke horizontale wortels had.

Het is wel verwonderlijk dat het precies in dat vrij beschutte hoekje zo lelijk heeft gedaan, er zijn plaatsen in de tuin en in de buurt waar het veel opener is en de wind schijnbaar meer spel zou hebben op de bomen en toch...

Een plaatselijke hoos misschien? Het ging hier zo tekeer gisteren, dat wij van de val van die 6 reuzen niets gehoord hebben.

De foto toont de onderkant van de wortel, met mij erbij (1.67m) zie je wat een diameter de boomwortel had.

Wanneer ik me verward of triest voel, valt het me moeilijk om te schrijven.

Dat is het grote verschil met een echt dagboek.

Een persoonlijk dagboek is enkel voor je eigen ogen bedoeld en daar kan je ook werkelijk alles in kwijt wat je bezighoudt.

Ik zou er een lief ding voor geven als ik hier ongehinderd kon neerschrijven wat mij al dagenlang bedrukt.

Drie voorvallen, die onderling niets met elkaar te maken hebben, en de consekwenties ervan, hebben mij danig van mijn stuk gebracht.

Ik voel me echt niet goed.

Dinsdagochtend.

Zoals steeds is de eerste taak bij het opstaan : Witteke eten geven.

Ze staat daar ook elke ochtend luidkeels om te roepen. Zo niet deze morgen...

Ik vul haar kommetje, tik met de lepel tegen de zijkant, wat gewoonlijk een onweerstaanbaar lokmiddel voor haar is....

Geen Witteke te bekennen.

Dat is in twaalf jaar slechts éénmaal gebeurd. Ze bleef toen enkele uren weg, we weten niet wat er gebeurd was, misschien zat ze toen ergens in een tuinhuis of garage opgesloten ?

Vandaag maken we ons echt zorgen, gisterenavond was ze immers zo lusteloos, wou toen al niet eten. Heeft ze zich ergens verstopt en ligt ze daar ziek of misschien wel dood? We gaan op alle mogelijke plekken zoeken, kijken ook op straat, maar nergens een spoor van ons poesje.

De enige mogelijke schuilplaats die we niet onderzochten is de verluchtingskelder, maar die is voor mensen zeer moeilijk toegankelijk; ikzelf durf er niet in omdat het zo laag is dat je er op je buik moet doorheen schuiven.

In mijn hoofd hoor ik haar de hele dag miauwen,’t is inbeelding, want ze is nergens te zien.

Ik kijk talloze keren naar haar eetbakje of ze toch niet ineens verschenen is, maar neen...

Ik loop een beetje verloren in huis en vraag me af hoe we het aan Jade moeten vertellen, want het eerste wat ze doet als ze bij ons komt is Witteke zoeken, aaien, ertegen babbelen.

Wij gaan die avond naar bed in de overtuiging dat we haar niet meer terug zullen zien.

Woensdagochtend.

’t Is Hermans beurt om ontbijt te maken.

Hij komt me wekken en wanneer ik de living binnenga, maakt mijn hart een sprongetje. Bij het terrasraam zit... ons Witteke !

Met haar eetlust is het nog niet zoals het moet, maar voor de rest ziet ze er helemaal haar oude, witte, donzige zelf uit.

Het is geen keukenpiet, mijn Herman.

Een fijnproever, dat wel...

Het is dan ook een plezier om voor hem te koken, omdat hij altijd beweert dat het nergens lekkerder is dan thuis.

“Goedkoper ook”, denk ik dan wel eens, wanneer ik er absoluut geen zin in heb om achter het fornuis te staan en liever eens naar een fijn restaurant zou gaan.

Maar dat is achterdocht die me slechts hoogst zelden overvalt, omdat ik telkens weer vaststel hoe intens hij van een goed bereide maaltijd thuis kan genieten.

De gelukzak wordt er zelfs niet dik van, weegt slechts 4 kilogram meer dan toen we 36 jaar geleden trouwden. Er is geen rechtvaardigheid in deze wereld...

Toen ik gisterenavond na een gezellige middag uit, weer thuiskwam, was er weliswaar nog geen eten klaar, maar heeft hij het royale overschot van gisteren netjes opgewarmd en tot mijn grote verrassing stond er bovendien een prachtig rozijnenbrood te bakken!

Vanmorgen aten we de eerste sneetjes ervan en het is bijzonder lekker. Hij vertelde heel fier dat hij op eigen initiatief nog een eidooier bij het deeg heeft gevoegd, om het kruim een smakelijker kleurtje te geven.

Ik zal hem eens wat meer aanmoedigen, er volgen misschien nog van die verrassingen, want wie weet, ligt het wel aan mij, dat hij nooit veel gekokkereld heeft ?

Toen we pas getrouwd waren ben ik ooit eens uit mijn krammen geschoten omdat hij een beker yoghurt “verknoeid” had, die hij als verrassing voor mij had gereedgemaakt met muizenstrontjes (chocoladehagelslag) erin.

Als er nu één combinatie is, die ik verschrikkelijk vind, is het wel yoghurt met chocolade.

Ik ben dol op allebei, maar dan wel afzonderlijk.

Tot overmaat van ramp was het de laatste yoghurt die we die avond in huis hadden.

Ik denk nog altijd dat hij toen zo geschrokken is van mijn reactie, dat hij zich nooit meer aan keukenexperimenten, hoe simpel ook, durfde te wagen.

Maar kijk : na bijna 37 jaar geschiedde het wonder!

Ik reken op een hoopvolle toekomst voor mijn chef-in-spe.

Meer dan een week waren we bezig met Feesten, Voorbereiden van feesten en Opruimen na feesten... Geen tijd om te bloggen dus.

Kerstavond waren we traditioneel met de hele bende bij mijn ouders, op enkele uitzonderingen na, zoals onze Dries die tot april in Oostenrijk blijft en degenen die deze avond bij de familie van de partner moesten zijn. Er waren er toch nog een dertigtal om mee te vieren.

Herman en ik bleven bij Moeke en Voke overnachten om de volgende morgen de grote opruim en afwas weg te werken.

De volgende dag was het Kerst bij ons thuis met de kinderen en kleinkinderen, een heel wat kleiner gezelschap.

Jade bleef een nachtje logeren en de volgende morgen maakten we een stevige winterwandeling, die enig oponthoud ondervond door een onweerstaanbare schommel onderweg en de ontdekking van 2 jonge (wilde?) poesjes bij een afgelegen paardenstal, waarmee Papie zich misschien nog meer amuseerde dan zijn kleindochter.

Na de middag werden we in Laakdal verwacht om het pasgeboren dochtertje van neef Herman en Judith te bezoeken. We bewonderden niet alleen prachtige kleine Sarah, maar ook het gezellige nieuwe huis. Broertje Sander is een leeftijdgenoot van onze Jade en die twee amuseerden zich kostelijk samen. Jade wilde nauwelijks terug naar huis, maar haar meter zou die avond op bezoek komen, dus moesten we wel tijdig vertrekken.

Onder haar enthousiast gebabbel van hoe leuk ze het wel met Sander vond “want wij hebben hetzelfde karakter” vatten we de rit naar Hemiksem aan, tot Jade ineens in paniek vaststelde dat ze haar lievelingsknuffel vergeten was. Er kwamen zelfs hete tranen bij te pas, dus keerde Papie de auto en reden we de reeds afgelegde kilometers terug om haar witte flodderbeer weer op te pikken.
Stiekem was ik toch een beetje gevleid ook, dat ze zo aan dit beertje gehecht is : ik had hem jaren geleden voor haar ineengeflanst. We waren nog tijdig terug om haar thuis af te leveren.

De volgende dag is in een mist gehuld wat mijn geheugen betreft . Andere jaren vertrekken we dan gewoonlijk naar de Ardennen met vrienden, om daar de jaarovergang samen te maken, maar Herman wilde dit jaar eens gewoon gezellig onder ons tweetjes blijven. Geen sneeuwwandelingen, (al vijf jaar na elkaar gehad!), geen urenlang gezellig kokkerellen in de antieke keuken, niet sleëen en spelen met de jonge kinderen van onze vrienden, niet slapen en douchen in de vrieskou... Het is allemaal heel leuk en we genieten er altijd echt van, maar dit jaar koos mijn lief voor rust en comfort en ik vond dat zelf ook niet slecht. Het moet niet altijd hetzelfde zijn.

Vrijdag bezochten we in het ziekenhuis Hermans oudste zus. Zij woont in Spanje, maar kwam voor de kerstbezoeken naar Belgie, bij haar aankomst werd ze door een longembolie getroffen. Ze is nu gelukkig aan de beterhand en hoopt over drie weken terug naar haar zuiderse thuis te kunnen vertrekken.

Van Brasschaat ging het dan naar Wilrijk, waar we voor een etentje waren uitgenodigd bij dierbare vrienden, die we al zo’n 36 jaar kennen. Het eten was meer dan voortreffelijk en het gezelschap zo mogelijk nog meer. Hoewel we elkaar hoogstens een paar keer per jaar zien, moet er nooit een “drempel” genomen worden wanneer we elkaar ontmoeten en dat voelt heel goed.

Zaterdag nog wat boodschappen , wat in huis gerommeld, geknutseld, restjes gegeten, een fikse wandeling gemaakt om toch ook iets gezonds te doen.

Die nacht : geweldige storm en regen. De feesttent van de plaatselijke KLJ schijnt ingestort. Nog een geluk dat het de volgende dag niet is gebeurd, met de verwachte 3000 feestgangers erin!

Zondag  met de bus naar Antwerpen, ik neem ze geregeld, maar voor Herman was dat de eerste keer. Terwijl hij een feestzaal moest gaan inspecteren, nam ik de bus naar de kinderen om Jade’s muts terug te bezorgen, waarin ik een voering had genaaid.

Daarna terug naar ’t Stad, waar we op de Grote Markt een goeie vette hamburger hebben opgesmuld, naar de verlichting wat zijn gaan kijken en toen ging het terug naar huis, want het nieuwjaarsvuurwerk, dat we eindelijk een keer gingen meemaken, zou niet doorgaan omwille van de storm.

Iets koken zat er thuis niet meer in...geloof het of niet : we zijn een pak friet gaan eten en dat smaakte ons uitstekend.

Bij de TV onderuit gezakt, een flesje champagne gekraakt en een pralineke erbij, meer moest dat echt niet zijn.

Ik heb zelfs als een echte moemoe zitten breien.

2006 was een goed jaar voor ons, als 2007 even mild wordt, zijn wij gelukkige mensen.

Aan mijn lieve blogvrienden nogmaals en zeer van harte : ik wens jullie die zelfde vrede en geluk!