Berichten van 1 januari 2008 tot 31 december 2008

Hoe verschillend kunnen ze zijn, die verjaardagskaarten !

Ik ben één van de gelukkigen, die er elk jaar veel per post krijgen. Zo blij ben er mee, dat ik ze wekenlang op de kast ten toon zet en nadien soms nog jaren bijhoud.

Eerstens vind ik het heerlijk om die meestal vrolijk gekleurde omslagen uit de brievenbus te halen. Aan het handschrift herken ik de afzenders al en dan volgt de spanning van het openen van de envelop, benieuwd welke soort van kaart erin zit en vooral : wat erop geschreven staat. Zo heeft elke afzender wel zijn eigen stijl.

De eerste kaart die ik elk jaar mag ontvangen, komt uit de USA, van pennenvriendin Mariefe. We schrijven elkaar al sedert we 15 jaar waren en hebben elkaar doorheen de jaren ook meermaals bezocht. De laatste jaren krijg ik van haar steevast zeer vrome, religieuze verjaardagskaarten : Mariefe is nu al geruime tijd lid van de charismatische beweging en dat heeft een verwijdering tussen ons doen ontstaan, omdat er nog nauwelijks over iets anders met haar kan gepraat worden. Dit jaar zat er ook geen pak foto’s van haarzelf en de kinderen meer bij. We begrijpen elkaar niet meer zo goed en dat vind ik wel jammer. Misschien keert het tij nog wel eens, want ze is al door zoveel dingen gepassioneerd geweest : allerhande verkooptoestanden, waarin ze geïnvesteerd had, vertegenwoordiger voor was en zeer rijk zou door worden (!); figuratie en theatertoestanden in filmstad Los Angeles waar ze woont; haar dochters inschrijven in allerlei “pageants” met heel de tralala die daarbij komt kijken; en nu is ze dus al enkele jaren op de kerkelijke toer, waarbij elke bekende een potentiële bekeerling is. Toch ben ik blij dat het contact blijft bestaan.

Dan zijn er de humoristische kaarten en hoe raad je het : ons Bojako haalt er altijd de grappigste uit, ik vraag me af waar zij ze toch altijd vindt – of nee, ik weet het : ze zoekt ze in Engeland en heeft zo altijd de origineelste. Jaren geleden, toen wij al naar de kempen verhuisd waren, maar ik nog in de stad werkte, heeft ze een paar keer een verjaardagskaart in de brievenbus van mijn kantoor gestoken : onveranderd buitenmaatse, kleurige enveloppen, met mijn naam duidelijk op de omslag geschreven, soms zelfs met de vermelding “persoonlijk” erbij. Mijn baas deed of hij niets van dat alles zag en opende steevast “automatisch” mijn verjaardagskaart. Ik liet het hem niet merken, maar kookte inwendig!

Toen hij me dat zo al enkele keren had geleverd en ik dat ook aan ons Bo had verteld, stuurde ze mij het derde of vierde jaar een kaart in een dubbele omslag, met ook op de binnenste envelop de vermelding “Mw. Paz- Persoonlijk”. Die laatste heeft mijn baas niet meer durven opensnijden.

Dan zijn er nog de klassieke kaarten met bloemen en poezen;  de zelfgemaakte (vind ik altijd heel mooi en persoonlijk!) : zus Jeske maakt meestal een kleine aquarel en vriendin Mia is steeds even creatief en origineel met haar wenskaarten, zowel voor Kerstmis als verjaardagen maakt ze de mooiste dingen, telkens ook met een zeer persoonlijke tekst erop. Even vaak maak ik het voornemen om daar ook eens aan te beginnen, om voor speciale vrienden iets aparts te maken, maar ik ben altijd weer te laat…Een mens begint zich af te vragen waarom al die lieve mensen mij toch nog kaarten blijven sturen… Dan zijn er tenslotte nog de originele kaarten, vaak vintage-achtige dingen, die me aan mijn kindertijd doen denken. Waar vinden mensen die toch? Mijn petekind en onze Nederlandse vrienden sturen er meestal zo een…

En naast heel mijn expositie staat er dit jaar ook een grote crème-kleurige kaart, de dierbaarste van allemaal : een “kaart” met vele krachtige kleurpotloodstrepen : de eerste tekening van Dario.

Ik heb ze onrecht aangedaan : die aller-aller-àllereersten om mij verjaardag te wensen ….

Want Flora, mijn medespeelster bij Eén jaar gratis, van 5 jaar geleden, stuurde mij –hou je vast - een maand geleden al verjaardagswensen, omdat zij in deze periode op vakantie zou zijn!

Lieve Flora, ik weet dat je mijn blog volgt, bij deze hartelijk dank voor je lieve attentie.

En niet te vergeten : Moeke en Voke, die vorige week al een voorproefje op deze dag kwamen nemen, omdat ook zij op reis gingen.

Hij is nog lang niet klaar, maar we dromen al van ons aperitiefje bij de vijver. Hopelijk lukt het nog voor het einde van de zomer!

                           
Eén foto, omdat de slideshow op geheimzinnige wijze verdwenen is...
Quickpost this image to Myspace, Digg, Facebook, and others!

Veertien dagen zijn alweer gevlogen.

Ik zou er een boek over kunnen schrijven, maar beperk me tot de titels van de hoofdstukken.

Hoofdstuk I : Dries realiseert een oude droom.

Waarin Dries, geholpen door vrienden een vijver graaft, de voortuin niet alleen een slijkerig loopgravengebied,  maar ook garage en tuinhuis slijkerig én rommelig worden en zijn bejaarde ouders op marktonderzoek gaan naar vijverfolie en toebehoren, zich ondertussen bezorgd afvragend of hunnen bruine dit allemaal wel kan trekken.

Hoofdstuk II : Een lange aanloop naar het diamanten jubileum.

Waarin Paz en Herman, samen met broers, zusters en enkele kinderen, gesteund door de nodige spiritualiën en andere lekkernijen brainstormen, taken verdelen en uitvoeren, te maken krijgen met zenuwachtige jubilarissen en een eigenzinnige pastoor en dagen en nachten met de voorbereidingen in de weer zijn.

Hoofdstuk III : Rampspoed en ongelukken.

Waarin vrienden van hun motorhome beroofd worden, Paz en Herman de hunne niet verkocht krijgen en dagenlang op een eenvoudige herstelling moeten wachten. Waarin ook blijkt dat er in huis door een losgerukte regenpijp schade aan badkamer en slaapkamer is aangericht. Paz een whiplash heeft opgelopen bij de multiculturele voorstelling, door een heftige botsing met “ne witte” en op éénzelfde dag twee ongelikte beren van buschauffeurs trof, waardoor haar persoonlijke positieve rating voor de Lijn even stevig in vraag werd gesteld.

Hoofdstuk IV : De 45^ste Europeade komt naderbij.

Waarin Paz serieus de kriebels krijgt als ze denkt aan haar toekomstige rol als presentatrice op dit gebeuren; zij nog hopen teksten heeft voor te bereiden, maar daar nog niet aan kon beginnen zolang de regie geen programma klaarhad; er iemand met jaloerse argusogen zit toe te kijken tot Paz een uitschuiver zal maken; wetend dat Paz niet om de job gevraagd heeft, maakt dat de druk nog groter.

Hoofdstuk V : Eind goed, al goed !

Waarin beslist wordt om de motorhome voorlopig toch maar te houden; de verzekering de waterschade vergoedt; er al 4 watertorren in het grondwater van de puin-vijver zwemmen; de rabarber dik wordt en de rozen oranje; een osteopaat wonderen kan doen voor een whiplash en een rechtvandelever-e-mail naar de Lijn idem voor de gemoedsrust; een kleindochter zendt een “ikmisje”-mail en de werkzaamheden vorderen. Waarin ondanks al de rommel, beslommeringen, vergaderingen en dingen die mislopen, Paz heel goed beseft dat ze een grote geluksvogel is, met schatten van kinderen, kleinkinderen en een man uit de duizend.

Sakkerdekke, het zoemt hier van de vliegen, de smerige beesten!

De vliegenmepper is altijd binnen bereik en de beste plek om dat ongedierte dood te meppen is wanneer het tegen de vensterruiten zit.

Precies of ik heb nog niet genoeg te doen: nu kon ik ook nog eens al die grote-vlaaien-van-ruiten  gaan wassen, opdat mijn volkje geen slecht voorbeeld van hun moeder zou krijgen. Die vieze vliegenvlekken moesten er gisterenmorgen dus nog dringend af, opdat er weer gewoon kindervingertjes op konden geprint worden.

Het grote verschil : vliegen zijn vies, kindervingerkes zijn vertederend. Die laatste boen ik er met heel wat meer plezier af.

In de namiddag trokken we per bus de stad in : niet Herman en ik, maar buurvrouw, die zich graag met mij in het Wagnerbad van de Götterdämmerung stortte. Mijn ventje moest om 20 uur een vergadering openen, op dat ogenblik zou de opera pas halfweg zijn.

Ik ben geen operakenner, maar dit vond ik prachtig vanaf de eerste noot! 335 minuten overweldigende muziek, schitterend uitgevoerd en in een eigenzinnige, moderne regie en decor….’t Was om er duimen en vingers bij af te likken en ik heb me geen moment van die vijf-en-een-half uur verveeld. Het was wel een grote hulp, dat het verhaal in het Nederlands werd “boventiteld”. Als ik mag vergelijken met “Le dialogue des Carmélites”(F.Poulenc)dat wij 2 maanden geleden zagen, was dit van een veel grotere klasse. Hoewel we ook daar erg van genoten hadden, waren de solisten zoveel sterker en ook de muziek ging nu recht naar mijn hart. En natuurlijk was ik erg trots op Lief, die in haar figurantenrol goed aan bod kwam en verbazend prachtig bewoog. Welja, dat mag je van haar verwachten als professioneel actrice, toch is het verrassend als je haar tenger en mooi als een elfje, zo krachtig ziet acteren.

In mijn binnenste heb ik héél lang en hard geapplaudisseerd.

In werkelijkheid deed ik dat slechts heel kort, grabbelde Natoken bij de hand en ging er om half elf in allerijl vandoor, nog voor de acteurs terug kwamen groeten. Om twintig voor elf vertrok namelijk onze laatste sneldienstbus. Gelukkig liggen opera en bushalte vlak naast elkaar en haalden we onze bus met gemak.

Deze morgen : na enkele instructies aan mijn ventje ivm de barbecue ’s namiddags, ruttepetut naar de pedicure, nog wat boodschappen en alles voorbereiden want om één uur kwamen de kinderen.

Ja, mannekes : wekenlang was het stralend weer, maar als wij barbecuën draaien ze de hemelsluizen open!

’ t Was weliswaar maar voor een piske, maar toch : het gras was nat en bij het aperitief moesten we al onder de koepel vluchten. Gelukkig was het nog warm genoeg om buiten te blijven zitten.

Alles werd gesmaakt en het was ondanks dat grijze weer toch gezellig.

Mijn zelfgemaakte aardbeienijstaart was heel lekker, alleen had ik die een half uur eerder uit de diepvriezer moeten halen. Mijn ijstaart en ik werden voorwerp van goedbedoelde spot : toen ik ze wou doorsnijden zocht iedereen dekking, ze zagen in gedachten al stukken vingers wegvliegen: Nee, Mama, zo niet! Niet doen!!! Dat gaat wegspringen, pas op !

Het ging van : We zouden er misschien beter aan likken, ipv met een lepeltje te eten – Het zou gemakkelijker geweest zijn, als ge er een stokske had ingestoken – ’T is ne roze steen – Wie wil er nog een spieke roze marmer ? –

Kortom, de sfeer zat erin.

Dario heeft voor het eerst zonder hulp door ons (natte) gazon gelopen, poes en kip gaan dag zeggen, eitje mogen rapen, natuurlijk ook even met Papie orgel gespeeld en onder de papapju  vanalles gaan ontdekken in de tuin.

Frauke stak nog een stevig handje mee uit om de keuken weer toonbaar te maken en tegen kinderbedtijd kwam de rust over ons huis. Er werd zo lang en veel geknabbeld en gebabbeld dat niemand nog echt avondeten wou, maar ik verwacht dat wanneer Herman straks van vergadering nummer elf-en-dertig uit Wilrijk terugkomt, er nog wel een snackje wordt opgestoken.

Morgenvoormiddag : mammografie en botmeting laten uitvoeren en daarna komen mijn ouders eten. Zij waren vandaag op de begrafenis van een familielid in Wakkerzeel, zoniet waren ze samen met de kinderen hier geweest. Ik hoorde wel dat ze dat liefst hadden gedaan, maar het is al zo moeilijk om iedereen hier op één dag bijeen te krijgen, dat we dit niet konden veranderen. Een begrafenis is ten andere ook iets wat je niet plant.

Genoeg geklets voor vandaag…ik haal mijn blogachterstand van afgelopen maand alweer wat in.

Slaapwel, ik hoop dat ik dat ook kan doen en de gedachten aan de plet-pret van morgen kan uitbannen.

PS : verbazend weinig vingertjes op mijn ruiten, dus toch nog werk gespaard deze week!

Hier volgt een staaltje van wat er –buiten de dagelijkse “normale” beslommeringen- afgelopen maand op mijn agenda stond :

Eén- tot 2-maal per week een 3-uren durende sessie van de multiculturele theaterworkshop.

Achtmaal kwamen wij samen om vanuit improvisaties een theatervoorstelling ineen te steken, onder leiding van Eric Vanthillo , een gedreven, positief regisseur met een speelse, creatieve en vooral zeer geduldige instelling.

Wij=Resa uit India, Maria uit Brazilië, Nestor uit Mexico, Nezjat uit Koerdistan, Josef uit Malta, Paul uit Ghana, Alfa uit Sierra Leone, die allen Nederlandse les volgen bij de LBC en Kurt, Lotte, Han, Magda, Eddie en ik, Belgische acteurs.

Ik verwachtte een verrassende en boeiende tijdsbesteding.

Dat werd het ook, hoewel alles heel anders verliep dan ik het mij had voorgesteld.

Vooral de begrippen “tijd” en “engagement” werden niet door iedereen hetzelfde begrepen, waardoor ik – en vast ook meerdere medespelers- mij soms afvroeg waarom ik me aan dit project had verbonden.

Vier deelnemers haakten af en met de negen blijvers werd vorige vrijdag driemaal de voorstelling “Kleur-n-droom” opgevoerd, telkens na een proclamatie van de talenschool.

                

Het toneel werd zeer enthousiast onthaald en uiteindelijk werd ons ploegje die dag pas een hechte groep. Omdat we de hele dag samen doorbrachten en de vele uren tussen de voorstellingen met elkaar konden praten, leerden we elkaar nog beter kennen en begrijpen.

Ook met Magda, die ik van vroeger kende, werden de banden opnieuw aangehaald en de eindbalans van heel dit project werd voor mij heel positief.

Bij mijn terugkeer met tram en bus, stonden in de omringende straten massa’s mensen die van de proclamaties kwamen. Er zijn cursisten van 120 verschillende nationaliteiten en iedereen praatte met iedereen, in gebroken of zuiver Nederlands, maar er hing –samen met de zwoelte van die meiavond- een zuiderse, hartelijke sfeer over de stad vond ik.

Dit meemakend, na mijn ervaring van de busrit van vorige woensdag, vraag ik me af of er misschien toch een nieuwe wind door ons geliefd Antwerpen waait?

Vooraleer er op mijn blog alleen nog maar “er zijn geen recente berichten meer” te lezen valt, moet er ingegrepen worden.

Ik weet het : ik lijk een luie trien, maar mijn recente blogstilte is zoals steeds te wijten aan het feit dat er teveel andere activiteiten op het programma staan en ik niet direct uitblink in time management.

Met andere woorden : het moet plezant blijven.

En ik vind het plezanter als er geen druk op staat, blijf daarom bewust een poos blogonzichtbaar, zowel op dat van mezelf, als in reacties op mijn favorieten.

Eerst dus even dit plaatsen, om te laten weten dat ik nog leef en sorry zeggen tegen iedereen die hier zolang tevergeefs kwam kijken.

Meer nieuws volgt gauw.

Herman is donderdagnamiddag vertrokken en omstreeks middernacht in Klaipeda, Littouwen, aangekomen.

Nadat ik hem naar de luchthavenbus had gebracht, ben ik ons kleine logeetje bij zijn ouders gaan ophalen.

We waren halfweg toen zijn oogjes na lang vechten en halfstok hangen, eindelijk toevielen.

Ik kon heel de verhuis van reisbed, buggy, valiesje, reistas en nog wat boodschappen dus eerst rustig uitladen, vooraleer ik het slapertje uit zijn autostoel moest halen.

Dario’s tweede nacht bij ons gaat nu in…

Ik kan pas ’s avonds aan de pc gaan zitten, wil hem overdag geen moment het idee geven dat hij alleen zou zitten.

Het is een gemakkelijk en vrolijk kindje en wij amuseren ons geweldig samen.

Ik was heel blij dat hij deze morgen zo lang uitsliep, was zelf al om halfelf in bed gekropen, om het mogelijk vroege opstaan te compenseren, maar Dario sliep als een roos tot halfzeven vanmorgen. Ik warmde toen een flesje Bambixmelk op, zoals hij gewoon is, maar die wilde hij niet drinken, dus terug bedje in en meneertje sliep net als zijn mamie tot halfnegen, het moment waarop Papa Wout belde om te vragen hoe de kleine het deed. Zelf was hij onderweg naar het ziekenhuis.

De herniaoperatie zou goed gelukt zijn, zo hoorde ik van hemzelf rond halfvijf in de namiddag, hij was nog wat suf maar voorts schijnt alles in orde. Ik ben heel blij en opgelucht dat het gebeurd is, hopelijk komt het na jaren rug-miserie nu eindelijk goed.

Mijn dag met Dario was welgevuld : ontbijt van bokes met “coco”.

Een grote wandeling per buggy en wéér viel hij in slaap, veel gezien heeft hij niet, maar de goede lucht had hij alvast binnen.

Naar de 11 gele eendekuikentjes gaan kijken, die samen met hun mama in de beek zwommen, bloempjes, bomen en buurman kijken.

Enkele bezoekjes aan kip Dora, met als hoogtepunt : het rapen van het ei, dat Dario kost-wat-kost zelf wou vasthouden. Zijn vingertjes rond het ei zagen wit van het vastklemmen, ik was ervan overtuigd dat hij door de schaal zou knijpen, maar zelfs toen hij het in het eirek van de koelkast kwakte, bleef het heel.

Hij at goed, viel nog eens in slaap in de box en kakte vrolijk viermaal zijn pamperke vol, de laatste keer rook ik onraad toen hij net helemaal gereedgemaakt was om te gaan slapen.

Hij speelt graag met het oude speelgoed, ik heb hem nog niet alles gegeven, houd nog wat achter de hand voor momenten dat hij zich toch zou gaan vervelen.

Maar daar is voorlopig nog geen sprake van. Het orgel is een blijvende attractie voor hem : “Ope – ‘zjiek – toel” is Darioos  voor “orgelklep OPENmaken, muZIEK maken, STOEL halen”

Op dat orgel kan hij heel lang en geconcentreerd spelen, hij tokkelt op beide klavieren, duwt kleppen en knopjes in en genièt!                                                         

                                            
Stappen doet hij nog niet zelfstandig, maar met al de rest is hij heel snel.
De namen Papa en Papie vallen wel geregeld, telkens op vragende toon. Even vaak antwoord ik dat Papa in het ziekenhuis is en Papie "op vakantie" en dat schijnt voor hem tijdelijk een bevredigend antwoord te zijn.

Morgen mag Wout al naar huis, maar misschien blijft ons kleine ventje nog tot zondag hier.
Zolang zullen wij het samen wel kunnen uitzingen denk ik.

Het was een bezige week…

Dinsdagvoormiddag kwam ook zus Jes met dochter Inge nog op bezoek.

Het feestlied voor de 60^ste huwelijksverjaardag van onze ouders moest samen eens doorgenomen en op punt gesteld worden.

Inge is singer-songwriter en heeft een leuk gelegenheidslied gecomponeerd, maar aan de tekst moest nog wat gesleuteld worden.

Zij had haar gitaar bij en Herman haalde zijn accordeon en we zongen het al enkele keren door.

Het is de bedoeling dat we dat eind augustus op de viering met ons veertigen gaan zingen.

Voor de rest van de feestelijkheden moet er ook nog heel wat voorbereid worden. We hielden trouwens al twee vergaderingen met de broers en zussen om te brainstormen.

Moeke en Voke verwachten dat van ons en zelf zien ze het allemaal heel groots : op zaterdag ontvangst op het gemeentehuis en een straatfeest waar ze gevierd worden, op zondag een speciale misviering (moeten wij ineensteken) met nadien receptie voor de uitgebreide vrienden- en familiekring (ludiek intermezzo wordt van ons verwacht), maandag volgt een receptie in hun tuin voor de hele straat,  waarop wij mogen tappen en serveren en als afsluiting van de feestelijkheden is er de volgende zaterdag een feest met alleen kinderen, schoon- en klein- en achterkleinkinderen. Wij hebben carte blanche en een budget gekregen om die laatste dag voor te bereiden. Wat het wordt moet een verrassing blijven voor de jubilarissen, maar die plannen zijn wel al helemaal rond.

Eerlijk gezegd : ik krijg het benauwd van zo’n druk program, maar die twee piepkuikens van 85 jaar zien dat helemaal zitten!

Vandaag feesten we hier thuis voor twee jarigen : Frauke die op de 4^de jarig was en Jade die de 10de april tien jaar werd.

Om halftien is de familie hier hopelijk voltallig om samen feestelijk te brunchen.

De meeste voorbereidingen zijn gisteren al gebeurd, het zal hier seffens weer een gekwetter van jewelste worden…

Blij dat ik mijn schaapjes weer eens allen bijeen heb!

Tussen de tuinwerkzaamheden door kregen we vorig weekend nog een onverwachte en ons onbekende logee.

Dries had een sms ontvangen van kennissen uit Oostenrijk die op doortocht waren naar Nederland : of wij één van hen onderdak konden bieden.

Het gebeurt regelmatig dat wij logees krijgen, maar nu werd het echt behelpen : de mansarde/logeerkamer stond helemaal op zijn kop, want we waren vorige week begonnen met spullen uit de kleine zolder te halen om te sorteren en –liefst- weg te gooien.

De mansarde zag eruit als een rommelmarkt op het moment dat het buiten droger werd en wij beslisten om eerst in de tuin te werken nu het zonneke scheen.

Die rommel stond ons niet in de weg en niemand zou er iets van merken.

Tot die Oostenrijker belde welteverstaan.

Dus gauw-gauw alles wat bijeen en opzij geschoven, het bed leeg en opgemaakt en klaar was kees.

De jongen heeft geslapen als een blok, want hij had het luik naar de garage laten openstaan en is zelfs niet wakker geworden van het hels lawaai dat onze verwarmingsketel vroeg in de morgen maakte.

Er was een zekering uitgevallen en de chauffage rammelde, schraapte en gilde om een dode tot leven te wekken, maar géén 21-jarige Oostenrijker.

Na het ontbijt trok Dries met hem en de anderen naar de dierentuin.
Tot ’s avonds zag ik hen niet meer terug.

Toen trokken ze alweer verder naar Nederland, waar Mario, onze logee, een vliegtuig naar Noorwegen moest nemen : hij had een contract op zak om zes maanden op een cruise-schip te gaan werken.

’t Is raar : onze zoon trekt bijna vier maanden naar Oostenrijk en

de Oostenrijker gaat dan weer naar Noorwegen… Zijn reisgenoot was Gus, een jonge Schot die skileraar was in Oostenrijk, daar een Zweeds meisje leerde kennen en nu samen met haar in Nederland ging wonen !

Een zicht op de zware tuinklus die achter ons ligt.

We zijn er drie dagen mee bezig geweest.

Vier feitelijk, als je de zaterdag meetelt, toen we de 40 meter pvc-buis gingen halen in de doe-het-zelf-zaak.

We zouden een wandeling gaan maken en meteen eens in de Selfmade kijken welke soorten buizen er dienstig konden zijn voor ons jobke.

Naar de Selfmade kan je van bij ons thuis helemaal door het bos, het is een wandeling van 3 kilometer.

We vonden ons gerief : 10 buizen van 4 meter lengte.

Herman wou die met de auto komen oppikken, maar ik dacht dat het makkelijker zou zijn om ze gewoon te voet naar huis te dragen “Dat weegt immers niks, zoeteke. We plakken daar tape rond en nemen dat pak gewoon zó mee!”

Zo gezegd, zo gedaan : aan elke kant één buis er een stukje uitgetrokken om een handvat te hebben en daar gingen we.

Drie kilometer terug naar huis…en we ontdekten dat iets wat “niks weegt” behoorlijk zwaar kan worden.
Het pak buizen veranderde van linker- naar  rechterhand, en van hand naar wisselende schouders.

Op een schouder zit (te)weinig vet om lange tijd harde buizen te dragen, die dan ook nog eens doorbuigen en terugwippen bij elke stap en dat begon zeer te doen.

Er kruisten ons één fietser en twee wandelaars, die een glimlach(leedvermaak?) niet konden onderdrukken.

We waren blij dat we ons vrachtje thuis konden laten zakken.

’s Anderendaags begon het grote werk pas echt: een gracht graven, waarin die buizen het overtollige water uit het achterste deel van de tuin moesten wegvoeren naar de zinkput.

Al vijftien jaar krijgen wij bij aanhoudend zware regenval een ongewilde vijver en daar hebben we nu eindelijk iets aan gedaan.

Dankzij het voorbeeld en de uitleg van buurman Natoken durfden we het aan.

Het is verbazend hoeveel kruiwagens zand er uit zo'n smal grachtje moeten geschept worden! Stak bij de bron de buis nèt onder het gazon,  aan de monding moest er tot 55 cm diep gegraven worden om een licht verval te krijgen, dat wil zeggen dat wij bijna op onze buik moesten gaan liggen om de gracht diep genoeg te kunnen uitscheppen.

Eigenaardig genoeg ging al dat zand er nadien ook weer in; een mens zou denken dat het volume van die buizen minstens 2 kruiwagens zand overschot zou genereren, maar niks daarvan !

Alle graszoden lagen er dinsdagavond weer netjes in en wij waren lichtelijk geradbraakt maar zeer content.

Nu zitten wij te wachten op een hevige regenval die bewijst dat ons werk niet voor niets is geweest.

Nee, deze titel slaat niet op onze bloggersbijeenkomst, tenzij je natuurlijk ons gesprek meetelt over de oorzaken van een  chronische stijve nek vanaf de babyleeftijd…

Jaja, er worden daar zware thema’s aangesneden op onze eerste vrijdagen ! J

Of er nog veel ander leerzaams werd besproken, kan ik niet zeggen, want ik moest de vergadering vroeger verlaten om te gaan babysitten.

Frauke was jarig en daar hoorde een romantisch etentje met Wout bij. Met twee baby’s in huis kan het deugd doen om er eens even helemaal tussenuit te zijn, zeker wanneer die kindjes pas windpokken hebben gehad.

Dario is er al bovenop, maar kleine Maura staat nog vol, zelfs op haar oogleden zitten blaasjes.

Ik was maar al te gelukkig dat ik enkele uren voor de kleintjes mocht zorgen en heb me geweldig geamuseerd.

Het was bijna etenstijd toen ik aankwam.

Er was vanalles eetbaars in huis en Wout had gezegd dat er brood genoeg was.

Voor Dario en mezelf was er soep. Ik ging op zoek naar brood om erbij te geven, doorzocht alle keukenkasten minstens driemaal, ging zelfs in de garage kijken maar vond niets.

Ten einde raad vroeg ik aan  19 maanden oude Dario tegen beter weten in waar het brood was….

Hij reageerde niet. Ondertussen liep ik te mompelen Hoe kan dat nu…waar zitten nu toch die boterhammen?

Zegt ineens die kleine kadee: Botejam! en wijst naar de oven.

En ja : in de (koude) oven lag volop brood en sandwiches.

Het manneke heeft al een vrij grote woordenschat, maar soms was het toch wel even nadenken wat hij bedoelde. Jade noemt hij Tati en Danku wordt Tatu, wat tot verwarring leidde toen hij naar mijn soepkom wees en Tatu zei.

Ik dacht dat hij bedoelde dat dit de kom van Jade was, maar na nog enkele dwingende Tatu’s begreep ik dat hij daarmee eigenlijk “Danku, Mamie, ik zou graag uit uw kom eten” wilde zeggen, hoewel hij juist dezelfde soep in eenzelfde soort kom had, alleen met een kleinere lepel.

Hij is dol op liedjes en probeerde direct mijn zelfgemaakte muziekjes mee te zingen, ondertussen al even gekke dansbewegingen makend als Mamie.

Alleen kleinkinderen die het nog niet kunnen navertellen krijgen mijn wild ge-shake op onnozele zelfgemaakte liedjes te zien. Maar die vinden dat dan ook geweldig!

Iets over zeven lag hij in zijn bedje en afgezien van een hoestje nu en dan, heeft hij zich niet meer laten horen.

Al vanaf het moment dat haar ouders de deur uit waren, was Maura wakker en dat liet ze ook horen : ik liep constant van de keuken naar haar bedje in de living. Zodra ze me zag stopte ze met huilen en tracteerde me telkens op een brede glimlach en gefrazel, maar elke keer dat ik haar tutje gaf en me omdraaide herbegon het wenen. Later hoorde ik van Frauke dat zij haar in zo’n geval in het relaxzeteltje in de keuken bijzet. Ik dacht dat ze eigenlijk nog verder hoorde te slapen tot het weer etenstijd voor haar was, bovendien had ze ook last van die pokjes : jeuk denk ik, want toen ik er wat druppels voor gegeven had, viel ze even later toch in slaap, om pas voor haar eten weer wakker te worden.

Ondanks de kinderziekte is het een blij en gemakkelijk kind. De afgekolfde melk drinkt ze even gretig uit het flesje als rechtstreeks van de borst.

Toen brak het moment aan, waarop ik voor de eerste keer haar luier mocht verschonen. En het moet gezegd : ik heb er eer van gehaald! Het is toch altijd verdienstelijker als de kwantiteit de moeite is om er een nieuwe pamper aan te besteden.

Toen al die plooien schoongemaakt waren en ik met de linkerhand haar voetjes optilde,  met op de rechterwijsvinger een dot zalf om het gebied in te smeren, vloog de zalf bijna weg door een geweldige wind uit dat klein poepke, als een reuzenzucht! Ik schoot in de lach en dat klein ding van pas drie maanden schàterde gewoon !

Ons Maura is een rubensengeltje : als je naar haar dikke billekens kijkt dan zou je zweren dat haar mama pure room produceert.

Wij hebben nog een stuk van de avond gezellig gebabbeld. Zij zei Prrrrrrrr , ghaghagha, ghoeghoe  en chchchchrrr. En ik kon dat alleen maar bevestigen en er werd heel wat gelachen.

Wij verstaan elkaar prima, mijn kleindochter en ik.

Toen haar ouders heel ontspannen terug thuiskwamen lagen allebei de kleintjes rustig in hun bedje te slapen. Niks dan peis en vree in huis.

Eigenaardig…. Deze keer weet ik echt niet goed hoe ik aan dit stukje moet beginnen.

Gewoon maar vertellen dan :

Dat ik zoals voor iedere voorstelling behoorlijk zenuwachtig was,

Dat er nu die extra spanning bijkwam om mijn oud-lief na 40 jaar voor het eerst terug te zien,

Dat ik toch wat ongerust was over hoe hij het zou opnemen, vermits het een complete verrassing voor hem zou zijn…

Zijn broer had gelukkig alles goed voorbereid en stelde mij voortdurend gerust, hoewel ik zelfs bij hem de spanning kon voelen : hij was tenslotte de initiatiefnemer.

Er werd nog verscheidene keren over-en-weer gebeld en stipt op het afgesproken uur reden wij de oprijlaan over.

Broer en dochter van de jarige stonden ons daar al op te wachten.

Ongewild speurde ik bliksemsnel naar zijn trekken in het gezicht van die prachtige jonge vrouw.

Even later stond ik met bonzend hart naast Herman in de bijkeuken te wachten tot Broer een gelegenheidsgedicht had voorgedragen, waarin hij ons in bedekte termen aankondigde. En toen verschenen wij.
Ik moest niet zoeken om de jarige te ontdekken tussen de aanwezigen, want hij was echt niet veel veranderd. Natuurlijk hebben de jaren ook bij hem sporen nagelaten o.a. in de vorm van wat extra kilo’s, maar zijn haar was zoals vroeger zeer dik en donker, met nauwelijks een zilveren draadje erdoorheen en zijn ogen nog even groot en zwart.

Voor zover ik ondanks mijn eigen spanning kon vaststellen rolden er een heel scala van emoties over hem. Ik zag verwarring, ontroering, blijdschap en hoorde een weggemoffeld vloekje Verdomme, ‘t is niet waar hé?

Ik kondigde de reden van ons bezoek aan, feliciteerde hem en gelukkig kwam hij toen dadelijk op ons af om ons te begroeten.

Herman en ik mochten nog even mee aan tafel schuiven voor een bord Portugese hapjes, de jarige en zijn vrouw zouden drie dagen later naar Portugal op vakantie gaan, vandaar dus…

Terwijl wij daar aan het eind van die lange tafel zaten, vlak naast de trap, kwam de jarige op de onderste trede naast mij zitten en heel even was daar een magisch moment, alsof rondom ons alles in mistsluiers wegzweefde; daar zat een twintigjarige jongen tegen een meisje van achttien te praten, veertig jaar waren plots verdwenen.
omdat ik (nog) geen foto's van het feest heb, deze schets die ik in 1968 van de jarige maakte, teruggevonden in mijn oude dagboeken.

 De geluiden en de aanwezigheid van de anderen drongen gauw genoeg terug tot me door en toen moest ik me gaan voorbereiden op de voorstelling. Een krachttoer van anderhalf uur hersenwerk waarvoor ik beslist nuchter moest zijn.

Broer en Herman waren perfecte assistenten voor licht, geluid, decor en morele ondersteuning en mede dankzij hen werd het een goede voorstelling, ik zou zelfs durven zeggen : een van mijn beste.

Na afloop kreeg ik nog een mooie orchidee en Herman een fles wijn.

Het geheel werd ook gefilmd, omdat een van de zussen in het ziekenhuis lag en men heeft beloofd om mij een copie te bezorgen.

Het allerbelangrijkste was natuurlijk dat de jarige van het stuk had genoten en dat heeft hij duidelijk laten merken, dus : missie geslaagd!

Na het toneelstuk was het tijd voor taart en napraten en hebben we samen nog enkele familiefilms bekeken. Wij mochten deel uitmaken van die warmte en werden op-en-top in de watten gelegd.

Toen we rond middernacht terug naar huis reden, warrelden dikke sneeuwvlokken als wattenwolken rond de auto.

Pasen ligt al enkele dagen achter ons, maar ondertussen was het weer zo druk, dat er voor bloggen geen tijd overschoot. En de keren dat ik erin wou vliegen, had Herman de PC nodig.

Over de gebeurtenissen van Paasdag zelf volgt later verslag, misschien dat ik er dan ook een foto kan bijzetten, daar wacht ik nog even op.

Maandag kwamen mijn ouders en P-Jan met zijn Lief eten.

Dinsdag was het vaste wandeldag met Mia, heb ik wat achterstallige werkjes ingehaald en Dries zijn thuiskomst voorbereid.

Zijn kamer moest nog vrijgemaakt worden : zolang hij in het buitenland zit, doe ik daar naai- en strijkwerk en laat de zware elektrische strijkplank daar staan, zodat die niet telkens dichtgevouwen en opgeborgen hoeft te worden.

Maar nu moest ze dus ook weer de draaitrap af en naar haar oude plekje.

Gisteren om kwart voor zes ’s avonds was onze jongste terug uit Oostenrijk, gebruind en hongerig naar moeders keuken, na meer dan drie maanden vrijgezellenpot eten.

Hij geeft me een hartelijke knuffel en zegt: “Amai, wat een mager moederke”. Ik giechel, want ik weet dat hij dat zegt omdat hij er me een plezier wil mee doen “Zag je dat dan direct, dat ik slanker was?”

“Ik VOEL het kweetnie-hoe-goe” antwoordt hij, met zijn armen nog rond mij, zó overtuigend, dat ik me bijna een klein vogeltje voel.

Papa zal hij pas morgenvroeg terugzien, want die was al eerder vertrokken naar weer een Europeade-vergadering in Maldegem (Oost-? of West-Vlaanderen?)

De droogmolen onder de koepel hangt nu vol skikledij en in de garage liggen nog 4 hopen wasgoed, enkele snowboards en allerlei andere grote stukken, o.a. 2 reistassen van één van zijn maten.

De jaarlijkse overrompeling heeft weer plaatsgevonden.

Hoedanook : we zijn héél blij dat Dries gezond en gelukkig terug thuis is.

Een oprecht dankjewel aan ieder die gelukwensen stuurde voor onze huwelijksverjaardag!

Op de scheurkalender lees ik dat het vandaag behalve Stille Zaterdag ook Wereldwaterdag is.

Hewel, we zijn hem hier volop aan ’t vieren zie :

De helft van onze tuin is weer een vijver na al dat nat van de afgelopen dagen, je geraakt zonder laarzen niet meer bij het kippenhok.

Herman heeft een dompelpomp op het diepste punt gezet en er zijn al vele liters weg, maar het blijft nog wel een poos soppen.

Volgende week gaan we echt werk maken van een degelijk afwateringssysteem.

Onze buurman, “half-bedde” van Natoken, heeft ons voor de winter

duidelijk uitgelegd hoe we het moeten aanpakken.

Hij is niet voor niks ingenieur en heeft in hun eigen huis en tuin heel wat simpele en toch vernuftige uitvindingen toegepast.

Seffens naar Wilrijk voor een bijeenkomst met Hermans broers, zussen en de kinderen van zijn overleden broer en schoonzus.

Het is ondertussen drie jaar geleden dat ze allebei met enkele maanden verschil aan dezelfde ziekte stierven.

Hun kinderen nodigen nu de ooms en tantes uit om ter nagedachtenis samen te komen en het onderling contact te bewaren. We doen dat in een gezellige taverne bij het park.

Alles voor de voorstelling van morgen is gecontroleerd. Decorstukken, rekwisieten, kleding, licht, muziek : het staat allemaal klaar, ik moet alleen nog een kurk voor mijn wijnfles hebben, die krijg ik wel in de taverne, straks.

Onze Wout, Frauke en de drie kindjes zijn vannacht naar Tirol vertrokken. Ze denken rond 4 uur in de namiddag aan te zullen komen.

En nu ga ik douchen, want er moet ook nog wat geboodschapt worden voor we naar de familiebijeenkomst gaan.

Gisteren hebben we ons hart nog eens kunnen ophalen aan de tuin.

Het vlaagje fijne hagel kon ons niet naar binnen jagen en dus stonden we ’s avonds moe maar tevreden onze werkzaamheden te bewonderen.

Daags tevoren hadden we een volle aanhangwagen naar het containerpark gebracht met oud, verrot tuinhout dat al jaren naast het tuinhuis lag, voor jeweetnooitwanneerheteensvanpaskomt.

Toen de kar leeg was, lieten we ze in Brecht vullen met zwarte grond, vermengd met compost, om enkele verzonken delen in het gazon op te hogen. Het mengsel moest eerst worden overgeschupt in kruiwagens. Het ruikt naar oude-boer-met-sigaar.

Herman lacht als ik dat zeg, maar even later moet hij toegeven dat die omschrijving precies bij het geurtje past.

We hebben zowat 4 m2 graszoden losgestoken, er vijf kruiwagens oude-boer-met-sigaar onder gegooid, de zoden er weer over gelegd en de kasseiborders gelijk gemaakt : zwaar werk, want zo’n kassei weegt algauw drie tot vijf kilo. Maar het ziet er nu stukken beter uit en daar kunnen we dan echt minutenlang genietend naar staan kijken.

Mijn nek protesteerde ’s avonds wel een beetje, maar dat was niet waarom ik naar de dokter ging : mijn bloeddruk moest nog eens gecontroleerd worden, want die was een half jaar geleden te hoog.

Ik gruwel van het idee om dagelijks medicijnen te moeten innemen, maar toen was het toch echt wel nodig. De dosis werd geleidelijk verlaagd en Joepie! Vanaf vandaag mag ik het pilletje helemaal laten.

Volgende maand nog eens op controle om te zien of de druk normaal blijft, maar daar reken ik op. Ik ben zeker dat het ook met mijn gewichtsverlies te maken heeft. Een reden temeer om de weegschaal goed in de gaten te houden.

In het radionieuws deze voormiddag : 2 snowboarders van rond de dertig, afkomstig uit de kempen, dodelijk verongelukt in Tirol.

Veel meer informatie was er niet, tenzij dat de families reeds op de hoogte waren gebracht.

Toch schrik ik hevig : het bericht zou op onze Dries en zijn makkers kunnen van toepassing zijn. We kwamen net thuis van boodschappen, stel je voor dat men ons nog niet had kunnen bereiken! Ik bel hem dadelijk op en kan gelukkig meteen gerustgesteld ademhalen. Hij had er zelf nog niets van gehoord en met zijn maten is alles OK.

Waarschijnlijk komt hij volgende week naar huis : terug aan het werk in dit vlakke land na ruim drie maanden in de bergen.

Onbeschrijfelijk opgelucht ben ik, dat hij en ook zijn vrienden ongedeerd zijn, maar tegelijk gaat mijn hart uit naar die twee andere families wiens wereld ingestort is.

In enkele van de reacties herken ik mijn eigen dromen van een jaar geleden : met je eigen huisje overal naartoe kunnen; kunnen slapen waar je maar wilt en dan nog wel in het eigen bed; niet tegen de klok moeten rijden om tijdig in je hotel aan tafel te kunnen zitten; geen kamers of zelfs geen camping hoeven te reserveren, gewoon stoppen waar je het mooi of interessant vindt…kortom : de ultieme vrijheid!

Zo dacht ik er een jaar geleden ook over en daar is niets aan veranderd, behalve dan de slotsom.

Lieve lezers, mijn optelling klopt niet.

Jawel, ik reis nog steeds zeer graag en vind dat ik tamelijk avontuurlijk en ondernemend ben, zelfs minder bang dan de meeste van mijn familieleden en bekenden.

Toen we in mei de Marlin aankochten en hem lieten verzekeren, verwonderde onze vriend/verzekeringsagent zich erover dat wij geen ervaring hadden met deze manier van reizen en toch meteen tot aankoop waren overgegaan. Laaiend enthousiast maakte ik hem duidelijk dat dit een droom van tientallen jaren was en wist voor mezelf heel zeker dat zijn voorzichtige twijfels niet de minste grond hadden.

Het is nu tien maanden, verscheidene mooie, meerdaagse uitstappen en één grote reis later.

Het is nu ook een inbraak met diefstal, een dom maar kostelijk blikschadeongeval en veel slapeloze nachten later.

Ook zonder genetisch onderzoek, weet ik nu wel zeker dat ik het zwerfgen niet bezit.

Ik ben een bange wezel : IN, MET en DOOR de camper.

Ik wil me wassen in een badkamertje waarin ik niet zeeziek word,

Niet bang hoeven te zijn dat de wc vol zit, vooraleer ik de kans heb gehad om het ergens deftig te ledigen en te spoelen.

Ik wil vanaf de eerste nacht op vakantie goed slapen,

Niet bij het minste buitengeluidje door het venstertje willen piepen, uit schrik voor overvallers of inbrekers.

Ik wil ook niet als een paria bekeken worden omdat ik met eigen huis en eten arriveer en enkel de dorpsfontein gebruik ipv de lokale economie een steuntje te geven.

We hebben in die tien maanden, oprecht waar, heerlijke momenten beleefd met de zwerfwagen, maar wat ik hierboven vernoem, weegt zoveel zwaarder; zodanig dat denken aan de Marlin mij al onrustig maakt.

Herman vindt het erg. Ik beloofde hem dat we het jaar zouden volmaken, vooraleer we zouden beslissen om de Marlin te houden of te verkopen, maar hij weet hoe slecht ik me erbij voel.

Gisteren zei hij dat we hem in mei zullen te koop stellen. Ik wou dat ik het anders kon bekijken, want Herman zelf had hem graag gehouden,  maar ik kan me alleen maar héél, heel opgelucht voelen bij die beslissing.

We zullen zeker nog enkele uitstappen in eigen land maken, o.a. de ontdekking van de Westhoek met onze Nederlandse vrienden, maar daarna hoop ik dat we onze Marlin snel voor een redelijke prijs kunnen verkopen.

Een uurtje geleden kreeg ik bericht van Herman, dat hij veilig in Genève is geland.

Alles voor acht uur ’s ochtends heet bij ons “voor dag en dauw”.

Voor dag en dauw dus, bracht ik hem al naar Wijnegem, waar hij met zijn 2 medereizigers had afgesproken om verder naar de luchthaven te rijden.

Over die luttele 14 kilometer van thuis tot Wijnegem deden wij in de ochtendspits 40 minuten.

We prezen onszelf eens te meer zalig met ons pre-pensioen, nu we aan de ratrace niet meer moeten deelnemen.

Helemaal in mijn eentje, snik-snik, was ik op een kwartiertje al terug thuis en ondervond dat “voor dag en dauw” toch ook enkele voordelen heeft : tegen de tijd dat je normaal opstaat heb je het huis al aan kant, beddegoed is verschoond en de post(van gisteren) is nagezien.

Helaas heb je dan ook uren vroeger honger.

Mijn “tussendoortje” moest er al zeer vroeg in de ochtend aan geloven en om kwart voor twaalf was ik niet meer te houden : soep en bokes! Soep en bokes, of ik scheur!!!

Tot zondag ben ik mijn eigen baas.

Ik mis mijn lief al, maar toch is het even een luxe : alleen maar aan mezelf moeten denken.

Morgen naar een gezellig verjaardagsfeest : dat zal wel lukken, ik ben er op uit, zèlfs in mijn eentje want natuurlijk ben ik daar niet alleen.

En zondag komt hij al terug.

‘k Moet er van profiteren! Toch waar zeker?

Ook vandaag is Herman het huis uit en ik doe zoals onze poes : gauw binnenglippen waar de deur op een kier staat en van de situatie profiteren.

In mijn geval is dat : de computer inpalmen nu die niet door hem in gebruik is.

Zodat ik nu al twee dagen na elkaar een blogstukje geschreven krijg !

Eerlijkheid gebiedt mij toe te geven dat zijn werk belangrijker is dan wat ik hier zit te doen. Mijn bloggen is immers niet meer dan een prettig tijdverdrijf en nu ik toch aan het opbiechten ben, moet ik erkennen dat er af en toe wel eens gelegenheden geweest zijn waarin ik had kunnen schrijven, maar liever aan een spelletje bleef hangen. En toch... het waren er zeer weinig.

Er is afgelopen weken behoorlijk in de tuin gewerkt en we maakten een paar trips met de motorhome naar Nederland en West-Vlaanderen.

Weken geleden schreef vriendin Tineke : Wat heb ik soms een zin om een bakje leut te komen halen, maar daar is het nou nèt iets te ver voor.

Precies toen had ik datzelfde gevoel : hoe leuk het wel zou zijn om zomaar eens bij elkaar binnen te kunnen lopen, zomaar, voor een kop koffie en een babbeltje.

En toen kwam dat idee om ze te gaan verrassen met een “koffieklets”.

Mijn ventje was direct enthousiast en zodra we enkele dagen zonder verplichtingen waren, trokken we eropuit.

We haalden verse Geraardbergse mattentaartjes (nieuw erkend streekproduct, jawel)en reden met de motorhome naar de kop van Noord-Holland.

We parkeerden in een zijstraat, trokken onze kappen ver over ons hoofd en wandelden voorbij Adam en Tinekes huis om zeker te zijn dat ze er waren, vooraleer we in de Marlin koffie zouden gaan zetten.

En ja hoor : hun auto stond voor de deur en we zagen beweging. Dus : terug naar de Marlin, koffie gezet en getelefoneerd...

Adam nam op, vertelde dat hij ramen aan ’t lappen was en Tineke gaan boodschappen, die zou dadelijk thuis gaan komen.

Ik vroeg “Hebben jullie geen goesting om een taske koffie te komen drinken?”

Adam : “Bedoel je : dit weekend ofzo?”

Ik : “Nee, nu, de koffie staat klaar !”

Toen was het eventjes stil. Ocharme Adam, hij moet gedacht hebben dat ik een slag van de molen had gekregen, we wonen zowat 220 kilometer vaneen.

Maar heel gauw ging er een licht op : “Jullie staat hier toch niet om de hoek ofzo???”

Weinige seconden later wipte hij enthousiast als altijd de Marlin binnen.

Grote hilariteit!

Maar zijn voordeur stond nog open en Tineke zou dadelijk via het strand naar huis komen, dus ging hij gauw nog even terug en ik trok mijn jas aan om haar tegemoet te lopen.

Toen ik voorbij hun huis liep, wenkte Adam me zwijgend binnen : Tineke was al in de keuken, hij had haar gezegd dat nieuwe buren hen voor koffie hadden gevraagd. Vanuit de living riep ik “Pie-iep!”. Daar verscheen Tineke en keek mij een halve seconde aan vooraleer de herkenning in haar gezicht doorbrak.

Verrassing perfect geslaagd!

De koffie met mattentaartjes vielen in de smaak en onze vrienden waren enthousiast over onze “camper” alsook over het voorstel om binnenkort een paar dagen samen de Westhoek –het stukje Vlaanderen tussen de Franse grens en de IJzer- te gaan verkennen .

Omdat ons bezoek onaangekondigd was, wilden we hen niet te lang lastigvallen temeer omdat Tineke twee dagen later voor een ingreep naar het ziekenhuis moest. Maar we hadden natuurlijk ons eigen huisje bij en konden op die manier toch samen meerdere gezellige uren doorbrengen, zonder teveel overlast te bezorgen of plannen in de war te sturen. Die avond reden we met zijn vieren in de Marlin op verjaarsvisite naar vrienden van hen.

’s Anderendaags naar de markt en museumbezoek in Schagen, terwijl Tineke daar op ballet was en in de namiddag maakten  we een stevige wandeling door het 600ha groot natuurgebied Zwanenwater, waar Adam als vrijwilliger werkt.

Die avond bereidde hij ons nog een heerlijke ovenschotel met kip.

Nog wat nababbelen,  afscheid nemen en om tien uur naar bed, want Tineke moest de volgende dag al vroeg naar het ziekenhuis en wij konden de slaap ook gebruiken na een dag wind en frisse zeelucht.

Allevier hebben we blijkbaar genoten van het onverwachte weerzien en de geslaagde verrassing.

Tineke was een dag later alweer thuis en het gaat haar goed. Gelukkig!

De pyama is klaar, op het surfileren en de knoopsgaten na.

Volgens Herman lijkt het net een sjiek donkerblauw pak. Afwerken lukt echter niet want mijn naaimachine heeft het begeven.

We brachten ze gisteren naar een hersteller en verkoper van naaimachines. Toen hij mijn Toyotake uit zijn plastic garageke zag komen, rolde de man met zijn ogen en met een laatdunkend trekje rond de mond was het eerste wat hij zei : “Als het duurder dan 50 euro wordt, dan stop ik ermee”.

Dat was voor mij helemaal okee, want jaren geleden had de hele machine nauwelijks driemaal dat bedrag gekost. Maar omdat het voor de rest een prima machientje is, wil ik ze nog wel eens laten herstellen.

Het is maar een gebruiksvoorwerp en toch verdraag ik het niet goed, dat die man er misprijzend over doet : “Wie verkoopt er nu zo iets? Ne Makro, ne GB soms... Ge kunt daar geen onderdelen voor krijgen”; hij zucht : “Enfin, ik zal zien wat ik kan doen, belt woensdag maar eens,  ofwel is het gemaakt, ofwel is’t te duur voor wat het waard is”.

Hij heeft natuurlijk een heel assortiment nieuwe merkmachines te koop staan...

Na een ommetje langs de kinderen en kleinkinderen was het tijd voor de première in Dionteater van het jeugdtoneel ”Als zwervers ontwaken”.

We zijn er helemaal vrolijk van geworden!

Deze namiddag ga ik er opnieuw naartoe, maar ditmaal met Jade en mogelijk ook twee vriendinnetjes van haar.

Herman zit in Brussel te vergaderen, dus zal het een stricte meisjesaangelegenheid worden – kan ook plezant worden!

Er zijn nog plaatsen vrij : wie zijn kleinkinderen eens wil tracteren moet beslist met hen komen kijken. (voor alle zekerheid toch eerst maar eens telefoneren)

Deel 5 : de jojo – jaren

Ik ga dat hier niet te lang maken :

Veertig jaar is het een strijd om de lijn gebleven.

Mijn lichaam heeft die vette periode tijdens de adolescentie ingeprent en wil daar telkens opnieuw naartoe, als ik mijn aandacht en inspanningen maar even laat verslappen.

In de loop der jaren : 4 verschillende weigtwatchers-programma’s, soep-, appelmoes-en-wilde-rijst, homeopathie, zero3-pillen, appelazijn, Mayo-, Toronto-, Villejuif, bananen-, Libelle- en Flairdiëten : allemaal heb ik ze langere of kortere tijd gevolgd.

Ze werkten ook allemaal...voor een tijdje.

De jojo-beweging was een vast gegeven : 15 tot 18 kilo langzaam eraf...en meestal binnen de kortste keren er ook weer aan. 

                      2002 2005

Vanbinnen was er wel wat veranderd : ik vond me er de laatste jaren, ondanks die extra kilo’s, toch niet lelijk uitzien.

Een frisse matrone van middelbare leeftijd kan best haar charmes hebben.

Helaas : die buik zit in de weg om goed te bukken, bewegen is sowieso al minder gemakkelijk en reeds enkele maanden voelde ik me “opgejaagd”: Hoge bloeddruk, zo bleek... met pilletjes zou het beteren, maar ik weet dat het aan mijn overgewicht ligt. Om nog meer schade te voorkomen – want nu lag er wellicht ook diabetes op de loer – toog ik naar een diëtiste.

Een heel persoonlijk dieetplan werd opgesteld en daar houd ik me nu bijna twee maanden heel strict en haast moeiteloos aan. Met één uitzondering voor nieuwjaarsdag, waarop ik mezelf een kleine uitspatting veroorloofde.

Het gaat goed, want ik voel me stukken beter, gemakkelijker, lichter, gezonder, jonger.

Ik weet dat ik me voor de rest van mijn leven aan deze eetgewoonten zal moeten houden (met heel af en toe eens een doorzakkertje), maar dat heb ik ervoor over.

Beseffen dat ik me anders misschien een hoop ouderdomskwalen op mijn hals haal, is de beste motivatie om zo verder te gaan.

Gezondheid voor alles.

Veel geluk en doorzettingskracht aan iedereen die er ook wil aan beginnen!

Deel 4 : Vette en magere jaren

Ik werd zo mogelijk nog verlegener dan ik al was, durfde zelfs geen winkel meer binnengaan en voelde mij alleen thuis nog veilig voor afkeurende en kritische blikken.

Als mijn ouders, broers en zussen ergens naartoe reden of op familiebezoek gingen, koos ik ervoor om thuis te blijven en voor mijn 13 jaar jonger zusje te zorgen.

Dat in mezelf gekeerd zijn, maakte dat ik er nog lomper en plomper uitzag dan ik al was en dat besefte ik wel, maar ik durfde gewoon niets.

Naar de meisjeschiro ging ik nog wel, tijdens mijn ziekte had ik ook vaak bezoek gekregen van de leidster en mijn vriendinnetjes van de jeugdbeweging, maar wanneer er volksdans gedaan werd, haakte ik af : mijn lichaam laten zien en bewegen, dat kon niet, daarvoor schaamde ik me er te erg voor.

Mijn ouders probeerden me wel te stimuleren om allerlei activiteiten mee te doen, maar bij de minste druk klapte ik dicht.

Toch ging ik die zomer mee naar Zwitserland met het ziekenfonds, Jeske mocht -een jaar te vroeg-, samen met mij mee. Ik hield van de bergen en de omgeving, maar ik haatte het kamp en het gebrek aan privacy.

Ik werd voortdurend hartstochtelijk verliefd op onbereikbare mannen, die van niets wisten, ik hield mijn verliefdheden trouwens voor iedereen geheim, schreef er dagboeken van vol en voelde me diep ongelukkig over mijn uiterlijk.

Mijn ouders beschermden me. Als Moeke nog maar een zweem van kritiek van iemand anders op mijn zware lichaam bespeurde, ging ze systematisch in de verdediging. Ze troostte me ook, dat het vanzelf zou beteren, toen ik vroeg of ik geen pillen kon nemen om te vermageren.

Zij informeerde bij onze huisdokter, maar die was zich toen al zeer bewust van het gevaar voor anorexia op mijn leeftijd (niet dat ik dat woord toen heb horen vallen) hij wilde in elk geval niets voorschrijven of speciale dieten laten volgen, misschien ook wel omdat ik nog lange tijd nadien hartruis had.

Ik mocht evenmin zware turnoefeningen doen, met als gevolg dat de turnlerares me vaak nijdig liet voelen dat ik beter “wat meer moeite zou doen”, zodat ik slanker zou worden.

Ik was groot, dik en onzichtbaar, dat laatste was mijn hartsgrondige keuze en dat wilde ik blijven tot de dag dat ik toonbaar zou zijn.

Van dat moment droomde ik zowel overdag als ’s nachts.

Toen ik 17 was, werden eindelijk mijn keelamandelen verwijderd.

Het scheen de hoogste tijd, die totaal verziekte amandelen waren de bron van mijn reuma en al de miserie die dat had meegebracht.

De operatie gebeurde onder lokale verdoving, ik kon alles horen wat de specialist tegen onze huisdokter zei, die de operatie bijwoonde. “C’est du cuir vivant!” hoorde ik de chirurg zeggen (het is levend leder) . Ik dacht in paniek  och, lieve god, ze gaan die er toch wel uitkrijgen zeker, ik lig hier nu precies al te stikken!

Tegenwoordig houden dokters toch meer rekening met de gevoelens van hun patiënt en zouden hen geruststellen ipv te beangstigen.

Maar goed, die amandelen gingen er onder nog meer commentaar over hun ontzagwekkende toestand uiteindelijk toch uit. Na twee dagen ziekenhuis mocht ik terug naar huis, de oorpijn die ik na de ingreep had, staat nog steeds in mijn geheugen gekerfd.

Vanaf toen begon mijn gewicht stilaan te normaliseren en toen ik na een chirokamp thuiskwam, waarop we uren en dagen de Sirtaki dansten, begon men op te merken dat ik slank werd.

Ik was dol op de Sirtaki! Jes en ik kochten het plaatje met de muziek van Zorba, zetten onze draagbare platenspeler in de tuin en stonden die hele zomer buiten te dansen. De koekjes bij de thee werden gerantsoeneerd en ik telde mijn boterhammetjes, terwijl de kilos er begonnen af te vliegen.

Toen ik mijn laatste humaniorajaar aanvatte, oogste ik bewonderende blikken van de turnlerares en openlijk lovende commentaar over mijn turnprestaties.

Ik vergaf haar vroegere ongevoeligheid en kon alleen maar gelukkig zijn. Ik had een heel nieuw, mooi omhulsel gekregen, dat geen pijn meer deed, één dat me vreugde bezorgde en deugddeed als ik ermee bewoog.

Tot mijn grote verbazing en blijdschap begonnen jongens mij nu op te merken en vanaf mijn 18^de mocht ik af en toe eens op zaterdag naar de dansavond van de jeugdclub.

Een hartelijke Nieuwjaarszoen!